‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- รับอะไรดีจ๊ะสุดหล่อ ‪- ขอแค่น้ำโทนิก
‪งั้นก็ตามนั้น
‪หน้าไปโดนอะไรมา
‪ผมว่ามันทำให้ผมดูเถื่อน
‪มีเรื่องขัดแย้งกับคนคนนึงมาน่ะ
‪ที่นี่ไม่ขัดแย้งกับใครแน่จ้ะ ‪เพราะฉะนั้นเชิญผ่อนคลายเต็มที่
‪ผมไม่ได้มาดูสาวๆ
‪หรือหนุ่มๆ
‪แล้วมาทำไมเหรอ
‪เพื่อนผมเคยชอบมาที่นี่
‪คุณคงได้ยินเรื่องเขาแล้ว
‪คาร์ลตัน ฟลินน์
‪เขาหายตัวไป
‪คาดว่าตายแล้ว
‪เสียใจด้วยค่ะ คงเศร้าน่าดู
‪ว่ากันว่าคืนสุดท้ายก่อนหายตัวไป เขามาที่นี่
‪อยู่ทั้งคืนเลย
‪แปลกดีที่คุณไม่รู้เรื่องนี้
‪ฉันแค่มาเสิร์ฟเครื่องดื่ม
‪มีหน้าที่แค่นั้น
‪ท่านครับ
‪- เจอกะโหลกอีกอันแล้ว ‪- พับผ่า
‪กี่คน
‪พวกเขาบอกว่าอาจถึง 15 คน
‪สิบห้าเชียว
‪ที่อยู่ด้านบนยังพอระบุตัวได้
‪แต่ยิ่งลงไปลึกมันก็เริ่มจะผสมปนเปกัน
‪กว่าจะระบุตัวตนได้แน่ชัดก็อีกหลายอาทิตย์
‪เจอคาร์ลตันหรือยังล่ะ
‪เหมือนจะยังไม่เจอ
‪ถ้ามีเขา ก็คงเพิ่งถูกฝังได้ไม่นาน ‪แต่ซากพวกนี้มัน… เก่ากว่านั้น
‪- ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ตาย ‪- คือยังไง
‪นี่อาจเป็นที่ที่ฆาตกรเอาศพมาเก็บไว้
‪เมื่อผ่านไปหลายวัน หลายอาทิตย์ หลายเดือน
‪เราไม่รู้เลย
‪คิดว่ามีกระดูกสจ๊วต กรีนไหม
‪ผมว่าเดี๋ยวก็ได้รู้เอง
‪ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสจ๊วต กรีน
‪ผมรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป
‪เจอกันที่ท่าเรือ
‪ผมจะไปรอคุณที่นั่น
‪ฟังข้อความอีกครั้ง กดหนึ่ง…
‪ไปซื้อของก่อนนะ!
‪(ฟรานเซส ‪สายเข้า)
‪ฮัลโหล
‪มีผู้หญิงเข้ามาในห้องฉัน มีผู้หญิงคนนึง
‪- ช่วยด้วย ‪- ใจเย็นๆ ค่ะฟรานเซส
‪เธอต้องมานะ
‪ไม่ได้ ตอนนี้ไม่สะดวกรับมือเรื่องนี้ แต่ถ้ารอ…
‪เขาบอกว่าฉันต้องโทรหาแคสซี่
‪ใครบอก
‪เขาเป็นใคร
‪ฟรานเซส
‪บ้าเอ๊ย
‪(วานิดาพาร์ก ‪บ้านพักคนชรา)
‪ฟรานเซส
‪ฟรานเซส เป็นอะไรหรือเปล่า
‪มีผู้หญิง
‪ผู้หญิงที่ไหน
‪ฉันนึกว่าจะถูกฆ่าตายแล้ว
‪- ตอนนี้ไม่มีใครแล้วค่ะฟรานเซส ‪- เขาไปแล้ว
‪จำหน้าเขาได้ไหมคะ
‪จำได้
‪ฉันว่า
‪เขาหน้าเหมือน
‪นางฟ้า
‪ฟรานเซส
‪จำสมัยนู้นได้ไหม ตอนที่เราคุยกันได้ทุกเรื่อง
‪คุณคือสิ่งที่ใกล้เคียงกับแม่ที่สุดที่ฉันมี
‪คุณเป็นคนเดียวที่…
‪รู้จักฉันจริงๆ มาตลอด
‪และฉันกลัว
‪ฉันกลัวมากๆ
‪ว่ายังไง
‪เรากำลังหาตำแหน่งมือถือเขา แต่ยังไม่เจอ
‪ทันทีที่เรย์ เลอวีนเปิดมือถือ แจ้งผมด้วย
‪เดี๋ยวนะ
‪สายสืบบรูมใช่ไหม
‪- ห้าม… ‪- อย่ามาแตะต้องฉัน
‪- ไงลีแอนน์ ‪- ใจเย็นๆ ครับ
‪- คุณฟลินน์ มาทำอะไรที่นี่ ‪- ผมเห็นในเน็ต
‪มีคนโพสต์รูป เกิดอะไรขึ้น
‪- คุณไม่ควรมาที่นี่ ‪- ป่านี้ นี่เป็นที่ที่คาร์ลตัน…
‪- คุณฟลินน์ ‪- ทำไมไม่แจ้งผม
‪ผมจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย
‪เพราะยังไม่มีอะไรจะแจ้ง ‪ยังไม่มีการยืนยันว่าคาร์ลตัน…
‪อย่ามาโกหก
‪- เขาอยู่ในนั้นไหม ‪- ผมบอกได้แค่นี้
‪เราพบชิ้นส่วนศพมนุษย์ ‪แต่ยังไม่มีอะไรบ่งชี้ว่าเป็นศพคาร์ลตัน
‪บรูม รู้ตำแหน่งมือถือเรย์ เลอวีนแล้ว
‪ผมต้องไปแล้ว ทันทีที่รู้อะไรจะโทรไปแจ้ง
‪(อุบัติเหตุและเหตุฉุกเฉิน)
‪ขอโทษที รับสายไม่ได้ค่ะ
‪กรุณาฝากข้อความแล้วฉันจะโทรกลับทันทีที่สะดวก
‪ผู้หญิงที่ไวเปอร์สต้องรู้อะไรแน่ๆ
‪ทำไมไม่รับสายเนี่ย
‪เร็วสิ
‪มาซะทีสิแคสซี่
‪เขาอยู่นั่น
‪ได้รับอำนาจแล้ว
‪ไปที่ชายหาด เคลียร์พื้นที่!
‪ตำรวจติดอาวุธ!
‪หยุดอยู่กับที่!
‪เคลียร์!
‪หลีกทางไป ถอยไป!
‪- หยุดอยู่กับที่ ‪- ตำรวจติดอาวุธ หยุดอยู่กับที่!
‪คุกเข่าลง!
‪คุกเข่าลงไป ชูมือเอาไว้เหนือหัว!
‪เรย์ เลอวีน ผมจับกุมคุณ ‪ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
‪คุณไม่จำเป็นต้องให้การ ‪แต่มันอาจเป็นผลเสียต่อการสู้คดี
‪ถ้าหากเราสอบปากคำ ‪แล้วคุณไม่ให้ข้อมูลที่จะต้องใช้ในชั้นศาล
‪ใส่กุญแจมือ
‪- มีคนทำร้ายเมแกน เพียร์ซ ‪- ว่าไงนะ
‪เธอถูกแทง คนที่ทำร้ายเธอถูกฆ่าตาย
‪ฆ่าตายเหรอ
‪ผู้หญิงที่ถูกฆ่าตายมีลักษณะ ‪ตรงกันกับคนที่ฆ่าแฮร์รี่ ซัตตัน
‪- เมแกนโอเคไหม ‪- เธอโอเค แค่เสียเลือดกับช็อก
‪คุณไปที่เกิดเหตุ ดูว่าคนร้ายมาคนเดียวไหม
‪ผมจะตามหนุ่มหน้าระรื่นไปที่โรงพัก ‪วันนี้แม่งเหนื่อยชะมัด
‪(ไวเปอร์ส)
‪- ห้อง 22 ‪- ทางซ้ายค่ะ
‪ขอบคุณ
‪กรุณาอย่าลืมใช้สถานีฆ่าเชื้อ
‪เมื่อเดินอยู่ภายในโรงพยาบาล
‪ขอโทษนะครับ…
‪- ไม่เป็นไร ‪- เธอเป็นคู่หมั้นผม
‪- เดฟ ‪- เมแกน
‪- คุณไม่เป็นอะไร เราเกือบเสียคุณไปแล้ว ‪- ลูกๆ อยู่ไหน
‪ตำรวจเฝ้าให้ ลูกๆ ปลอดภัย
‪ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน ‪ความลับของฉัน ฉันขอโทษ
‪ฟังนะ ผมรักคุณมาก
‪ฉันรักคุณ
‪นี่ของคุณ
‪ผมมีข้อตกลงจะเสนอ
‪ฟังอยู่
‪ทนายของผมจะแนะนำไม่ให้ผม ‪ออกความเห็นใดๆ ตลอดการสอบปากคำ
‪- ซึ่งผมก็ยินดีทำแบบนั้น ‪- คุณมีสิทธิ์นั้น
‪แต่
‪ถ้าให้ผมคุยกับแคสซี่ ผมจะบอกทุกอย่างที่รู้
‪ไม่ได้ ไม่มีใครเขาทำกัน
‪คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรมหลายกระทง ‪เราจะเป็นฝ่ายตั้งกฎ
‪- ได้ ‪- ดี
‪งั้นขอไม่ออกความเห็น
‪เธอถูกทำร้าย เรย์
‪เธอเข้าโรงพยาบาล
‪เธอโอเคไหม
‪เกือบถูกฆ่าตายไปแล้ว
‪เฉียดฉิวมาก
‪ผมขอคุยกับเธอแค่สิบนาที
‪จากนั้นอยากถามอะไรก็ได้ ผมจะบอกความจริง
‪ขอร้องล่ะ
‪มันยากไหม
‪ที่ต้องโกหกอยู่ตั้งหลายปี
‪มันง่ายขึ้นเรื่อยๆ
‪ก็บอกความจริงไม่ได้นี่นา
‪และยิ่งห่างไกลจากความจริง ‪มันก็ยิ่งรู้สึกไม่ควรบอกใครมากขึ้น
‪ผมรู้อยู่แล้ว เม็ก
‪ไม่ใช่เรื่องที่โกหก แต่…
‪ผมรู้สึกมาโดยตลอดว่า ‪มีอะไรรั้งคุณไว้ อะไรที่…
‪ฉันขอโทษจริงๆ เดฟ
‪ฉันไม่อยากให้ครอบครัวเราเป็นอันตรายเลย
‪ตอนนี้ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว
‪และเราสามารถ
‪ก้าวต่อไปได้
‪ครับ
‪ขออภัยที่มารบกวน
‪มีความคืบหน้าในคดี ‪ถ้าคุณพอไหว ผมอยากให้ช่วยหน่อย
‪เราจะรออยู่หน้าห้อง ไม่ไปไหน
‪เราตามตำแหน่งรถของคู่หูของคนทำร้ายเมแกน
‪กล้องตรวจเจอรถตรงนี้ ‪มุ่งหน้าไปทางชายฝั่ง ที่สุดท้ายตรงนี้
‪เวร นั่นไวเปอร์ส เมื่อไร
‪สองชั่วโมงก่อน
‪ตายห่า
‪อยู่เฝ้าเรย์ เลอวีนนะ ‪ผมให้เขาคุยกับเมแกนสิบนาที
‪เอาสั้นๆ ไม่มีใครอยากฟังพอดแคสต์ของคุณ
‪เป็นไรไหม เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่เป็นไร
‪แต่เราไม่ได้มาคุยเรื่องฉัน
‪ต้องการอะไร เรย์
‪ผมแค่อยากคุยกับคุณ
‪ได้
‪งั้น…
‪คุยสิ
‪คุณได้ฆ่าคนพวกนั้นหรือเปล่าเรย์
‪เปล่า
‪ผมเคยรักคุณนะ แคส
‪- รักมากยิ่งกว่า… ‪- ฉันรู้
‪ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน
‪และไม่รู้สึกอีกเลย
‪แต่หลังจากคุณหนีไป…
‪ฉันอยากให้คุณบอกความจริงมาซะ เรย์
‪ผมจะบอก
‪แต่ก่อนอื่น คุณต้องบอกความจริงกับผม
‪เรื่องอะไร
‪คุณฆ่าสจ๊วต กรีน
‪ฮัลโหล
‪รูดี้ นี่บรูม ลอร์เรนอยู่นั่นไหม ‪เธอไม่ยอมรับสาย
‪ไม่ กลับไปแล้ว
‪ช่วยอะไรหน่อย ‪เข้าไปดูในคลับทีว่ามีหนุ่มตัวสูงๆ ไหม
‪ผมสีเข้ม แต่งตัวเหมือนนักเรียน
‪- เดี๋ยว นี่อะ… ‪- บอกให้ไปดูก็ไปดูสิ
‪คนที่มีลักษณะอย่างที่บอกมานั่งที่บาร์ก่อนหน้านี้
‪เขาออกไปเมื่อไร
‪- ไม่แน่ใจ สักชั่วโมงนึงแล้ว ‪- ลอร์เรนออกไปเมื่อไร
‪หลังจากนั้นไม่นาน
‪ฉิบหาย
‪พูดแบบนั้นทำไม
‪เพราะว่า…
‪ผมไปเจอ…
‪ศพเขาในป่า
‪เขาตายแล้ว
‪ผมเห็นคุณ
‪ผมเห็นคุณวิ่งหนี
‪คุณฆ่าเขาใช่ไหม
‪คุณขอให้ฉันไปที่นั่น คุณฝากข้อความบอกฉัน
‪ข้อความอะไร
‪คุณฝากข้อความไว้ให้ฉันที่คลับ
‪(เรย์โทรมา เจอกันที่ซากหักพัง สี่ทุ่ม)
‪ผมไม่ได้ฝากข้อความอะไรให้คุณเลย
‪- แล้วรู้ได้ไงว่าต้องไปที่นั่น ‪- เพราะผมรอคุณเหมือนทุกครั้ง
‪ผมเห็นคุณออกจากคลับ เลยเดินตามไป
‪ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪สจ๊วตข่มขู่คุณ แล้วทำอะไรอีกบ้างก็ไม่รู้
‪งั้นถ้าคุณไม่ใช่คนฝากข้อความ แล้วใครล่ะ
‪สจ๊วตพยายามจะ
‪ล่อคุณออกไปคนเดียว
‪ไม่
‪เพราะตอนที่ฉันไปถึงที่นั่น…
‪เขานั่งจมกองเลือด
‪ใช่สิ
‪- เขาตายแล้ว ‪- คุณฆ่าเขาไปแล้ว
‪ไม่ใช่
‪ผมบอกแล้วไง
‪ผมเดินตามหลังคุณ
‪ผมเห็นคุณวิ่งและ…
‪แคสซี่!
‪ผมน่าจะวิ่งตามคุณไป
‪แต่ผมต้องไปดูให้ได้ว่าคุณวิ่งหนีอะไร
‪คุณนึกว่าฉันฆ่าเขางั้นเหรอ
‪แล้วคุณทำยังไง เรย์
‪ผมทำตัวไม่ถูก
‪เขาตายแล้ว ผมนึกว่าคุณฆ่าเขา
‪ผมจำเป็นต้องปกป้องคุณ
‪ไม่งั้นคุณจะติดคุก
‪ผมเลยช่วยเหลือด้วยวิธีเดียวที่ทำได้
‪ผมเอาศพไปทิ้ง
‪ผมลากเขาออกมาจากป่า
‪อุ้มเขาขึ้นรถ
‪แล้วก็ขับรถไปที่เปลี่ยวๆ
‪จากนั้นผมก็ไปหาขวาน
‪แล้วสับเขาเป็นชิ้นๆ
‪เหมือนผมตกอยู่ในภวังค์
‪และผม…
‪ก็ได้ปิดการรับรู้ทั้งหมดแล้ว…
‪แล้ว…
‪ผมเอาชิ้นส่วนศพใส่ถุงพลาสติก
‪ใส่ก้อนหินลงไปถ่วง…
‪แล้วโยนลงไปในน้ำตรงที่จะไม่มีใครมาพบ
‪สวัสดี นี่แคสซี่ ถ้าฉันไม่รับสาย ‪แปลว่าฉันมัวแต่สนุกอยู่
‪ฝากข้อความนะคะ
‪สวัสดี นี่แคสซี่ ถ้าฉันไม่รับสาย ‪แปลว่าฉันมัวแต่…
‪สวัสดี นี่แคสซี่…
‪ตายห่า อะไรวะเนี่ย เรย์
‪เรย์ เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันจำไม่ได้
‪แล้วผมก็ไปหาคุณ
‪เพื่อดูว่าคุณเป็นอะไรไหม แต่คุณไม่อยู่ที่นั่น
‪คุณไม่รับสายโทรศัพท์…
‪(แคสซี่)
‪หลายวันกลายเป็นหลายสัปดาห์
‪แต่คุณก็ไม่กลับมา
‪และผมก็เหลืออยู่แค่…
‪ภาพของ…
‪เลือดและ…
‪แต่คุณหนีไปแล้ว
‪คุณไม่กลับมาอีกเลย
‪ฉันขอโทษจริงๆ เรย์
‪ตอบสิ
‪สวัสดีครับ
‪ลอร์เรน
‪มีใครอยู่ไหม
‪ลอร์เรน
‪สวัสดี
‪มีใครอยู่ไหม
‪บรูม
‪วางอาวุธลงเถอะค่ะ
‪- ลอร์เรน… ‪- วางอาวุธลง
‪และถ้าคุณเรียกกำลังเสริมมาแล้วก็ยกเลิกซะ
‪- ลอร์เรน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ‪- ยกเลิกซะสิ
‪เดี๋ยวนี้
‪ก็ได้
‪สายสืบบรูมถึงกองบัญชาการ
‪ยกเลิกทุกหน่วย
‪กองบัญชาการยกเลิกให้แล้ว
‪- รายงานสถานะด้วย ‪- ทุกอย่างเรียบร้อย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาอยากรู้ข้อมูลว่าคาร์ลตัน ฟลินน์อยู่ที่ไหน
‪พ่อของคาร์ลตันจ้างมา
‪เขาตั้งใจจะฆ่าฉัน
‪เหมือนที่เขาฆ่าแฮร์รี่
‪กับทอว์นี่
‪แต่สถานการณ์ไม่เป็นไปตามที่เขาคิดไว้
‪เขากล้าเป็นฝ่ายกระทำ ‪แต่พอโดนเองซะบ้างกลับดิ้น
‪เหมือนผู้ชายหลายต่อหลายคน
‪พวกนั้นสมควรตายแล้ว
‪ว่าไหมล่ะบรูม
‪พวกผู้ชายพันธุ์นั้นน่ะ
‪พระเจ้า ไม่จริง
‪ลอร์เรน ไม่นะ ไม่ ไม่จริง
‪ปีละคน
‪ที่งานคาร์นิวัล
‪ทำไม
‪เพื่อแก้แค้น
‪ผม…
‪ผมไม่เข้าใจ
‪- เรารักกัน ‪- ไม่ อย่ามา
‪อย่าอารมณ์อ่อนไหว ‪มันไม่ได้เปลี่ยนความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณ
‪ว่าไงนะ
‪มีซากศพผู้ชายสิบกว่าคนนอนอยู่ในหลุม
‪เราเจอศพแล้ว
‪และทุกคนล้วนเป็น ‪ผู้ชายชั่วใจทมิฬหินชาติที่ทำร้ายผู้หญิง
‪คุณรู้จักพวกมัน คุณรู้จักคนประเภทนั้น
‪คุณเลยฆ่าพวกเขาเหรอ
‪ฉันอยากจัดการไม่ให้พวกมัน ‪ได้มีวันทำร้ายผู้หญิงคนไหนได้อีก
‪ฉันอยากดื่มเหล้า
‪เอาไหม ไปหาอะไรดื่มกัน ‪คุณอยากดื่มเสมอแหละ
‪รู้ไหมว่าฉันเคยแต่งงาน
‪ผมจำได้ว่าคุณเคยเล่าให้ฟัง
‪ใช่ เป็นฝั่งเป็นฝาตั้งแต่อายุน้อย
‪เด็กเกินไป
‪เราย้ายไปอยู่ด้วยกัน หางานทำ เอากันบ่อยมาก
‪แล้วอยู่มาวันนึง แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย…
‪เขาก็ซ้อมฉันซะน่วม
‪เขาขอโทษ บทเดิมๆ "มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"
‪แต่ทายซิอะไร มันเกิดขึ้นอีกครั้ง
‪แล้วก็อีกครั้ง
‪ชีวิตของเขามันไม่ค่อยจะดีนัก
‪เข้าใจนะ
‪เขาเลยทำสิ่งที่ผู้ชายจัญไรไร้น้ำยาชอบทำ
‪แล้วระบายอารมณ์ใส่คนคนเดียวที่ใส่ใจเขา
‪ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
‪ทายสิ ชีวิตมันตลกร้ายมาก
‪เหมือนชีวิตมันจงใจซ้ำเติมเรา
‪คุณท้อง
‪ถูกต้อง
‪และอะไรๆ มันก็ดีขึ้นอยู่สองสามเดือนจริงๆ
‪ทุกอย่างที่ชาวบ้านชอบพูดกันเป็นความจริง
‪ลูกทำให้อะไรๆ ดีขึ้นจริงๆ
‪แต่แล้วคืนนึง
‪เขาบ่นเรื่องอาหาร
‪บอกว่ามันไร้รสชาติ แล้วก็อารมณ์เสีย
‪ฉันเลยพูดว่า
‪ฉันพูดว่า "งั้นก็ทำอาหารเองซะบ้างสิ"
‪จบเลย
‪เขาต่อยฉันลงไปกองกับพื้น
‪เตะสองสามที
‪ที่ท้อง
‪เขาเตะจนมดลูกฉันแตก
‪รู้ใช่ไหมว่ามันหมายถึงอะไร
‪มีลูกไม่ได้
‪ตลอดชีวิต
‪ผมเสียใจด้วยที่คุณต้องเจอเรื่องราวแบบนั้น
‪หยุด อย่าทำแบบนั้น
‪อย่า
‪ขอร้อง
‪วางมีดลงเถอะ
‪ฉันจะแจ้งความจับเขา ‪ข้อหาฆ่าลูกเราก็ได้ แต่เราปิดเรื่อง
‪เราทำเหมือนมันเป็นอุบัติเหตุ
‪แล้วพอถึงคืนงานคาร์นิวัล
‪เขาดื่มเหล้าสองสามแก้ว
‪เขามาสะกิดฉัน
‪แล้วฉัน…
‪ฉันยังไม่พร้อม ฉันทนให้เขาแตะต้องตัวฉันไม่ได้
‪ฉันเลยปฏิเสธ
‪แล้วเขาก็บันดาลโทสะและ…
‪เขาพยายามจะข่มขืนฉัน
‪ฉันเลยฆ่าเขา
‪ง่ายแบบนั้นเลย
‪ฉันไปหยิบมีด
‪แล้วแทงมันเข้าไปในตัวเขา
‪มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทำเลย
‪เขาเอาชีวิตลูกฉันไป
‪ฉันเลยเอาชีวิตเขา
‪ไม่มีใครรู้เหรอ
‪ไม่
‪ฉันบอกทุกคนว่าเขาทิ้งฉันไป หนีความผิด
‪คนหายไม่ใช่คนตายนี่ จริงไหม
‪และผู้ชายเฮงซวยหายตัวไปบ่อยจะตาย
‪หนึ่งปีต่อมา ฉันย้ายบ้าน
‪ฉันมาที่นี่ ได้งานที่ไวเปอร์ส
‪และที่นั่นเองที่ฉันตระหนักว่า ‪โลกนี้มีผู้ชายเยอะเกินไปแล้ว
‪ที่ปฏิบัติต่อผู้หญิงแบบที่เขาทำกับฉัน
‪แถมยังรอดตัวไปได้ทุกราย
‪และไวเปอร์สเป็นที่ที่พวกผู้ชายชอบลวนลามผู้หญิง
‪ไปตายซะ!
‪ฉันเลยบอกพวกมันว่า ‪ฉันนัดสาวให้ไปเจอพวกมันในป่า
‪หลงเชื่อทุกราย
‪แล้วฉันก็เอาศพไปทิ้งในหลุมหลบภัย
‪คุณฟังแล้วต้องขำแน่ๆ
‪แต่ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นเทวทูตแห่งการแก้แค้น
‪และฉันไม่รู้สึกผิด
‪ฉันไม่ได้จ้องทำร้ายคนที่อ่อนแอหรือไร้ทางสู้
‪คุณฆ่าสจ๊วต กรีน
‪เพื่อช่วยแคสซี่
‪ฉันล่อมันเข้าไปในป่า
‪ฉันบอกว่าแคสซี่ฝากบอกให้มันไปเจอเธอที่นั่น
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เรื่องเซอร์ไพรส์
‪จากฉันกับแคสซี่
‪แล้วฉันก็เขียนโน้ตบอกให้แคสซี่ไปเจอเรย์ที่นั่น
‪ฉันอยากให้เธอได้เห็นว่า ‪เป็นอิสระจากเงื้อมมือสจ๊วตแล้ว
‪แต่พอฉันกลับไป
‪ศพก็หายไปแล้ว
‪และไม่นานแคสซี่ก็หายไปด้วย
‪แต่ว่า
‪รื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาใหม่ทำไม
‪ไปบอกแคสซี่ทำไมว่าสจ๊วตยังไม่ตาย
‪คืนนึง เธอกลับไปที่ไวเปอร์ส
‪ปลอมตัวเข้าไป
‪ตอนเห็นภาพในกล้องวงจรปิด ‪ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหนีไปทำไม
‪เธอทำอะไรกับศพของสจ๊วต
‪ฉันอยากคุยกับเธอ ฉันต้องรู้ให้ได้
‪มันพาฉันกลับมาหาคุณ
‪ฉันขอโทษ
‪ผมรักคุณ
‪ผมนึกว่า
‪เราน่าจะ…
‪- กับเวลาที่คุณมีเหลือ ‪- ฉันรู้
‪ฉันคงจะชอบมาก
‪ทำไมคุณต้องทำเรื่องพวกนี้ด้วยเนี่ย
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันกำลังจะตาย บรูม
‪ฉันไม่อยากไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก
‪- ลอร์เรน… ‪- ฉันรักคุณ
‪ฉันรักคุณมาก!
‪ลอร์เรน ขอร้องล่ะ
‪- อย่านะลอร์เรน ‪- ฉันขอโทษจริงๆ!
‪ได้โปรดเถอะลอร์เรน ขอร้องล่ะ
‪ผมจะอยู่กับคุณ นะครับ
‪ผมจะคอยอยู่ใกล้
‪ลอร์เรน กริกส์…
‪ผมจับกุมคุณในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม
‪คุณไม่จำเป็นต้องให้การ…
‪แต่มันอาจเป็นผลเสียต่อการสู้คดี
‪ถ้าหากเราสอบปากคำแล้วคุณไม่ให้ข้อมูล…
‪ที่จะต้องใช้ในชั้นศาล
‪ฉันจัดฉากเรย์ เลอวีน ฉันขโมยกล้อง
‪ที่เขาใช้ถ่ายรูปคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪เผื่อถ่ายติดฉันไปด้วย
‪คาร์ลตันมีบัญชีที่คลับ ‪ฉันเลยเอาบัตรเครดิตของเขาไปไว้ในรถเรย์
‪งั้นคุณเป็นคนฆ่าคาร์ลตัน ฟลินน์เหรอ
‪ใช่
‪และบางครั้งฉันก็ปรักปรำผู้ชายอื่น ‪เพื่อกันไม่ให้ไปเข้าใกล้ผู้หญิง
‪และเพื่อให้ฉันรอดพ้นสายตากฎหมาย
‪(คาร์ลตัน ฟลินน์) (กาย เททั่ม)
‪เราหาศพไม่เจอ
‪ศพคาร์ลตัน
‪บอกเราได้ไหมว่าทำไมมันถึงไม่อยู่กับศพอื่น
‪ไม่ ฉันอธิบายไม่ได้
‪เอาศพไปทิ้งไว้ที่ไหน
‪กับศพคนอื่นไง
‪มันคงถูกน้ำพัดลอยไปหรือไม่ก็มีสัตว์คาบไปกิน
‪ฉันไม่รู้
‪(ลอร์เรน กริกส์)
‪- โอเค ‪- โชคดีนะเพื่อน
‪เออ ขอบใจ
‪เริ่มต้นใหม่เนอะ
‪ดูซิว่าไปอยู่ที่นั่นแล้ว ‪จะรื้อฟื้นทักษะเดิมกลับมาได้ไหม
‪ฉันจะคิดถึงนายนะ
‪เหมือนกัน
‪ไปซะก่อนต่อมน้ำตาฉันแตก
‪อย่าทำห้องเละล่ะ
‪ขอโทษนะครับ ช่วยแวะที่นึงระหว่างทางได้ไหม
‪ผ่านมา 17 ปี มีลูกสามคน ‪ผมหงอกไปอีกสองสามเส้น
‪ในที่สุดเราก็ได้เป็นสามีภรรยากันซะที
‪แด่เนื้อคู่ของผม
‪เพื่อนซี้ของผม
‪และแม่ของปีศาจตัวน้อยๆ น่ารักของผม
‪เชิญ
‪ชูแก้วขึ้น
‪แด่เมแกน
‪แด่เมแกน!
‪คุณนายชอว์ใช่ไหมครับ
‪ตัวจริงเสียงจริง
‪ฉันชอบบทกล่าวของคุณมาก
‪พูดจากใจจริงเลย
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม รับอดีตฉันได้ใช่ไหม
‪ครับ มันไม่ใช่…
‪ผมเองแหละ
‪มีอะไรที่ผมต้องบอกคุณ
‪โอเค ผมทำเรื่องบางอย่างลงไป ‪เพื่อเคย์ลี่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪แต่เราสัญญากันไว้ระหว่างพ่อลูก
‪ถ้าเธอไปมีเรื่อง ‪หรือว่าต้องให้ใครพาไปส่งที่บ้าน
‪แล้วเธอโทรเรียกผม ผมจะไปโดยไม่ถาม
‪คืนนึง เมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‪คุณหลับอยู่
‪เธอโทรมาขอให้ผมไปรับเธอกับบี
‪ผมเลยขับรถออกไปที่กลางป่ากลางดง
‪ขึ้นมา
‪ขณะขับรถออกมา ‪ผมเห็นรถอีกคันจอดอยู่ข้างพุ่มไม้
‪สองสามวันต่อมา ผมเห็นรถคันนั้นออกข่าว
‪ผมไม่อยากไปพัวพันกับเรื่องไม่ดี ‪ก็เลยกลับไปที่นั่น
‪รถยังอยู่ที่เดิม
‪ตอนนี้ไม่มีใครหารถเจอแน่
‪ผมปกป้องเคย์ลี่
‪แต่ก็ไม่เห็นมีเรื่องอะไร
‪และพูดจริงๆ นะ ผมว่าไม่ต้องกังวลสักนิด
‪มันหายไปแล้ว จบ
‪หมดแค่นั้น
‪ไม่มีความลับอีกแล้วแน่นอน
‪ทำงี้ได้ไง ห้ามมาหลบตรงนี้ ‪พวกคุณเป็นดาวเด่นของงานนี้นะ
‪เดี๋ยวแดร์เรนขึ้นดีเจแล้ว มาเร็ว
‪- อีกสองนาทีตามไปค่ะ ‪- ครับ
‪เขาวิ่งไล่เรา แม่
‪เรากลัวมาก แม่ต้องเชื่อหนูนะ
‪แม่เชื่อจ้ะลูก
‪ลูกบอกแม่ได้ทุกอย่าง
‪แม่พร้อมรับฟัง
‪เขาวิ่งไล่ตามเราเข้าไปในป่า
‪ใกล้ไวเปอร์ส
‪เมื่อฉันหาแกเจอนะ…
‪อีเวร แกวางยาฉัน!
‪แยกกับฉันทำไม ฉันกลัวแทบแย่!
‪- ฉันขอโทษ… ‪- ไม่อยากฟังคำแก้ตัว!
‪แม่กำลังปรี๊ดแตกที่ฉันไม่กลับบ้าน ‪เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้
‪เอากุญแจมา เอากุญแจรถเขามานี่สิยะเคย์!
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
‪หนูอยากบอกบี แต่หนูพูดไม่ออก
‪เราขับทางถนนลูกรัง ‪เธอกลัวจะมีคนแจ้งความรถหาย แต่แล้ว…
‪- เวร ‪- อะไร
‪น้ำมันหมด
‪ไม่นะ ได้ไงเนี่ย
‪เราเลยผลักรถลงจากถนน
‪หนูรู้ว่าพอเขาฟื้นแล้วจะออกมาเอง
‪และทันทีที่เห็นข่าวว่าเขาหายตัวไป
‪หนูกลับไปดู แต่รถหายไปแล้ว
‪ไม่ ช่วยด้วย ช่วยด้วย!
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล