SERIAL NETFLIX
- Co podać, przystojniaku? - Wystarczy tonik.
Niech będzie tonik.
Co ci się stało?
Moim zdaniem mi to pasuje.
Pokłóciłem się z kimś.
Tu nie będzie żadnych kłótni. Tylko dobra zabawa.
Nie jestem tu dla dziewczyn.
Ani chłopców.
To czemu tu jesteś?
Mój kumpel tu bywał.
Pewnie o nim słyszałaś. Carlton Flynn.
Zaginął.
Pewnie zginął.
Przykro mi. Musi ci być ciężko.
Mówią, że tu spędził swój ostatni wieczór.
Całą noc.
Dziwne, że nie wiesz.
Ja tylko podaję drinki.
Tylko podaję drinki.
Proszę pana.
- Znaleźli kolejną czaszkę. - Jezu.
Ilu ich jest?
Mówią, że może nawet 15.
Piętnastu!
Tych z wierzchu da się rozpoznać, ale ci ze spodu zlewają się razem.
Identyfikacja potrwa całe tygodnie.
Znajdą tam Carltona?
Nie wygląda na to.
Nie spędziłby tam dużo czasu. Znalezione zwłoki są starsze.
- Ale to nie znaczy, że on żyje. - Jak to?
Morderca może ich tutaj zwozić nawet wiele miesięcy po zabójstwie.
Nie wiadomo.
Myślisz, że Green tu jest?
Wkrótce się dowiemy.
Wiem, co się stało z Greenem.
Wiem, co zrobiłaś.
Spotkajmy się na molo.
Zaczekam na ciebie.
Aby ponownie odsłuchać wiadomość…
Idę do sklepu!
Halo?
W moim pokoju jest kobieta!
- Pomocy! - Uspokój się.
Przyjedź!
Nie mogę teraz się tym zająć. Jeśli zaczekasz…
Kazała mi zadzwonić do Cassie.
Kto taki?
Kto to był?
Frances!
Cholera.
DOM OPIEKI ONEIDA PARK
Frances?
Frances.
Wszystko w porządku?
Była tu kobieta.
Jaka kobieta?
Myślałam, że mnie zabije.
- Nikogo tu nie ma, Frances. - Wyszła.
Rozpoznałaś ją?
Tak.
Chyba…
wyglądała jak…
anioł.
Frances.
Pamiętasz, że dawno temu rozmawiałyśmy ze sobą o wszystkim?
Jesteś dla mnie jak mama.
Tylko ty zawsze…
naprawdę mnie znałaś.
Boję się.
Bardzo się boję.
Co to znaczy?
Wciąż próbujemy namierzyć jego telefon.
Gdy tylko Levine włączy telefon, chcę wiedzieć.
Moment.
Detektywie Broome?
- Tu nie można… - Zabieraj łapy.
- Leanne. - Spokojnie.
- Co pan tu robi? - Widziałem zdjęcie w sieci.
Co się dzieje?
- Nie powinno pana tu być. - To w tym lesie Carlton…
- Panie Flynn. - Czemu nie mówiliście?
Odchodzę od zmysłów!
Bo nie ma czego mówić. Nie ma dowodów, że Carlton…
Nie wciskaj mi bzdur.
- Jest tam? - Mogę powiedzieć tyle,
że znaleziono ludzkie szczątki. Nic nie wskazuje, że to Carlton.
Broome! Namierzyliśmy telefon Raya Levine’a.
Muszę iść. Zadzwonię, gdy tylko się czegoś dowiem.
OSTRY DYŻUR
Przepraszam, nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, a oddzwonię, gdy tylko będę mogła.
Ta kobieta ze Żmij coś wie.
Czemu nie odbierasz?
No, już.
Szybciej, Cassie.
Tam jest!
Daję pozwolenie.
Idźcie na plażę! Oczyśćcie teren!
Uzbrojona policja!
Stój!
Czysto!
Z drogi! Cofnąć się!
- Stój! - Uzbrojona policja! Stój!
Na kolana!
Na kolana! Ręce nad głową!
Aresztuję cię pod zarzutem zabójstwa.
Nie musisz nic mówić, ale możesz sobie zaszkodzić,
jeśli nie powiesz teraz czegoś, co potem wspomnisz w sądzie.
Skujcie go.
- Zaatakowano Megan Pierce. - Co?
Została dźgnięta. Napastniczka zginęła.
Zginęła?
Pasuje do rysopisu jednego z zabójców Harry’ego.
- Co z Megan? - Krwotok, szok.
Jedź. Sprawdź, czy napastniczka była sama.
Jadę z tym wesołkiem na komisariat. Co za dzień.
- Oddział 22? - Po lewej.
Dziękuję.
Proszę korzystać z żelu dezynfekującego,
poruszając się po szpitalu.
- Nie wolno… - On może.
To moja narzeczona.
- Dave. - Megan.
- Boże, nic ci nie jest. Mogłaś zginąć. - Gdzie dzieci?
Policja ich pilnuje. Są bezpieczne.
To przeze mnie. I moje tajemnice. Przepraszam.
Słuchaj, bardzo cię kocham.
A ja ciebie.
To dla ciebie.
Mam propozycję.
Słucham.
Prawnik doradzi mi, żebym nie odpowiadał na żadne pytania.
- Chętnie tak zrobię. - Twoje prawo.
Ale…
jeśli dasz mi porozmawiać z Cassie, powiem ci wszystko.
Wykluczone. Wręcz niesłychane.
Masz zarzut wielokrotnego morderstwa. To my dyktujemy warunki.
- Dobra. - Dobra.
W takim razie bez komentarza.
Zaatakowano ją, Ray.
Jest w szpitalu.
Co z nią?
Mogła zginąć.
Niemal zginęła.
Daj mi z nią dziesięć minut,
a potem pytaj o wszystko, powiem prawdę.
Proszę.
Było ci ciężko?
Kłamałaś tyle lat.
Z czasem było łatwiej.
Prawda nie wchodziła w grę.
A im dalej brniesz, tym mniej sensu ma mówienie komukolwiek.
Wiedziałem, Meg.
Nie o kłamstwach, ale…
zawsze czułem, że masz jakiś sekret.
Tak mi przykro, Dave.
Nie miałam zamiaru narażać naszej rodziny.
Teraz prawda wyszła na jaw.
Możemy…
ruszyć naprzód.
Tak.
Przepraszam.
Mamy przełom.
Jeśli się dobrze czujesz, potrzebuję twojej pomocy.
Cały czas będziemy na zewnątrz.
Namierzyliśmy auto partnera tej morderczyni.
Kamery złapały je tutaj. Kieruje się na wybrzeże.
Kurde. To Żmije. Kiedy?
Dwie godziny temu.
Kurde.
Zostań tu z Levine’em. Ma dziesięć minut z Megan.
Byle krótko. Nie zamieniaj tego w podcast.
Jesteś cała? Co się stało?
Nic mi nie jest.
Nie będziemy mówić o mnie.
Czego chcesz, Ray?
Chciałem z tobą porozmawiać.
Dobrze.
No to…
mów.
Zabiłeś tych ludzi, Ray?
Nie.
Kochałem cię, Cass.
- Kochałem cię bardziej niż… - Wiem.
Nie znałem wcześniej tego uczucia.
Ani później.
Ale gdy odeszłaś…
Musisz mi powiedzieć prawdę, Ray.
Powiem.
Ale najpierw ty mi powiesz prawdę.
O czym?
Zabiłaś Stewarta Greena.
Halo?
Rudy, tu Broome. Jest Lorraine? Nie odbiera telefonu.
Nie, wyszła.
Rzuć okiem, czy w klubie jest młody, wysoki gość.
Ciemne włosy, wygląda na uczniaka.
- Co znowu… - Kurwa, sprawdź!
Był tu wcześniej. Siedział przy barze.
Kiedy wyszedł?
- Nie wiem. Godzinę temu? - A Lorraine?
Zaraz potem.
Kurwa!
Czemu tak mówisz?
Bo…
natknąłem się na…
jego ciało w lesie.
Nie żył.
Widziałem cię.
Gdy uciekałaś.
Zabiłaś go?
Prosiłeś, żebym tam poszła. Zostawiłeś mi wiadomość.
Jaką wiadomość?
Zostawiłeś mi wiadomość w klubie.
RAY DZWONIŁ BĄDŹ W RUINACH O 22
To nie ja ją zostawiłem.
- To czemu tam poszedłeś? - Bo czekałem na ciebie jak zwykle.
Wyszłaś z klubu i poszedłem za tobą.
Wiedziałem, co się działo.
Wiedziałem, że Stewart ci groził i Bóg jeden wie, co jeszcze.
To kto mi zostawił tę wiadomość?
Stewart, który chciał,
żebyś przyszła sama?
Nie.
Bo kiedy tam przyszłam…
był cały we krwi.
No tak.
- Nie żył. - Bo go zabiłeś.
Nie.
Przecież mówiłem.
Byłem za tobą.
Widziałem, jak uciekasz…
Cassie!
Trzeba było pobiec za tobą,
ale chciałem zobaczyć, przed czym uciekałaś.
Myślałeś, że go zabiłam?
Co zrobiłeś, Ray?
Spanikowałem.
Nie żył. Myślałem, że go zabiłaś.
Musiałem cię chronić.
Poszłabyś siedzieć. Zrobiłem, co mogłem, żeby pomóc.
Pozbyłem się ciała.
Wywlokłem go z lasu.
Wpakowałem do auta.
I pojechałem gdzieś daleko.
A potem załatwiłem siekierę.
I porąbałem go.
Jakbym był w transie.
W jakiś sposób…
wyłączyłem myślenie i…
i…
zapakowałem kawałki do foliowych worków.
Obciążyłem je kamieniami…
i wyrzuciłem gdzieś, gdzie nikt by ich nie znalazł.
Tu Cassie.
Nie odbieram, bo za dobrze się bawię.
Zostaw wiadomość.
Tu Cassie. Nie odbieram, bo za dobrze…
Tu Cassie…
O kurwa. Ja pierdolę. Ray?
Co się stało?
Nie pamiętam.
A potem poszedłem cię znaleźć,
sprawdzić, czy nic ci nie jest, ale nie było cię tam i…
nie odbierałaś telefonu…
Dni…
Dni zmieniły się w tygodnie,
a ty się nie pojawiłaś.
A mi zostało tylko…
wspomnienie…
krwi i…
Ale ty odeszłaś
i nigdy nie wróciłaś.
Nigdy nie wróciłaś.
Tak mi przykro, Ray.
Szybciej.
Halo?
Lorraine?
Jest tu kto?
Lorraine?
Halo?
Jest tu kto?
Broome.
Odłóż broń.
- Lorraine… - Odłóż broń.
A jeśli wezwałeś wsparcie, odwołaj je.
- Cokolwiek się stało… - Odwołaj wsparcie.
Już.
Dobrze.
Sierżant Broome do centrali.
Odwołuję operację.
Potwierdzam odwołanie.
- Status? - Wszystko w porządku.
Co się stało?
Chciał wiedzieć, gdzie jest Carlton Flynn.
Zatrudnił go tata Carltona.
Chciał mnie zabić.
Tak jak zabił Harry’ego.
I Pokusę.
Ale obrót spraw go zaskoczył.
Nękał bezbronnych, a sam nie potrafił się obronić.
Jak wielu mężczyzn.
Zasługują na to.
Nie sądzisz, Broome?
Tacy jak on.
Jezu, nie!
Lorraine.
Lorraine, nie.
Jeden co roku.
Podczas karnawału.
Dlaczego?
Dla zemsty.
Nie…
Nie rozumiem.
- Kochamy się. - Nie, proszę.
Nie bądź sentymentalny. To nie zmienia tego, co do ciebie czuję.
Co?
W dziurze w ziemi tkwi ponad tuzin martwych mężczyzn.
Znaleźliśmy ciała.
Byli strasznymi, paskudnymi dupkami, którzy krzywdzili kobiety.
Znasz ich. Znasz ten typ.
Więc ich zabiłaś?
Chciałam mieć pewność, że już nigdy nie skrzywdzą żadnej kobiety.
Muszę się napić.
Chcesz się napić? Napijmy się. Zawsze lubiłeś się napić.
Wiesz, że miałam kiedyś męża?
Pamiętam, że o tym mówiłaś.
Tak, hajtnęłam się za młodu.
Zbyt wcześnie.
Zamieszkaliśmy razem. Pracowaliśmy. Pieprzyliśmy się.
Aż pewnego dnia, bez powodu,
skatował mnie.
Przeprosił. Typowo. „To się nie powtórzy”.
Ale zgadnij co? Powtórzyło się.
I znowu.
Jego życie nie było lekkie,
wiesz?
Więc zrobił to, co wszyscy gnoje.
Wyżył się na jedynej osobie, której na nim zależało.
Zgadnij, co było dalej.
No, spróbuj. Lubię ironię losu.
Te chwile, kiedy życie naprawdę z ciebie kpi.
- Zaszłaś w ciążę. - Bingo.
Na kilka miesięcy sytuacja się poprawiła.
Okazało się, że ludzie mówili prawdę.
Z dzieckiem jest lepiej.
Ale pewnego wieczoru…
zaczął narzekać na kolację.
Mówił, że jest bez smaku i się wkurzył.
A ja powiedziałam…
Powiedziałam: „Spróbuj czasem sam coś ugotować”.
Wystarczyło.
Uderzył mnie, aż się przewróciłam.
Zaczął kopać…
w brzuch.
Przez niego pękła mi macica.
Wiesz, co to znaczy, prawda?
Żadnych dzieci.
Już nigdy.
Tak mi przykro, że przez to przeszłaś.
Przestań. Nie rób tego.
Nie.
Proszę,
odłóż nóż.
Mógł pójść siedzieć
za zabicie naszego dziecka, ale…
zatuszowaliśmy to.
Udawaliśmy, że to był wypadek.
A potem przyszedł karnawał, a on się trochę napił.
Przystawiał się…
a ja…
nie byłam jeszcze gotowa, nie mogłam znieść dotyku jego rąk.
Więc mu odmówiłam,
on się wściekł i…
próbował mnie zgwałcić.
Więc go zabiłam.
Tak po prostu.
Wzięłam nóż
i go dźgnęłam.
To najlepsze, co w życiu zrobiłam.
Odebrał życie mojemu dziecku.
A ja jemu.
Nikt się nie dowiedział?
Nie.
Powiedziałam ludziom, że mnie porzucił i zniknął.
W końcu zaginiony to nie martwy.
A takie szuje ciągle znikają.
Rok później przeprowadziłam się.
Tutaj. Znalazłam pracę w Żmijach.
To tam zrozumiałam,
że jest zbyt wielu mężczyzn,
którzy traktują kobiety tak jak on mnie.
I uchodzi im to na sucho.
Żmije to idealne miejsce dla takich gości.
Spierdalaj!
Mówiłam, że zorganizowałam im schadzkę z dziewczyną w lesie.
Zawsze się nabierali.
A ciała wrzucałam potem do bunkra.
Uśmiejesz się, ale…
miałam się za anioła zemsty.
Dobrze sypiam.
Nie wyżywam się na słabych.
Zabiłaś Stewarta Greena.
Żeby pomóc Cassie.
Zabrałam go do lasu.
Powiedziałam, że Cassie chce się z nim tam spotkać.
Co ty tu robisz?
To niespodzianka.
Ode mnie i Cassie.
Zostawiłam Cassie wiadomość, żeby spotkała się tam z Rayem.
Żeby zobaczyła, że została uwolniona od Stewarta.
Ale kiedy wróciłam,
ciało zniknęło.
A potem Cassie też.
Ale…
czemu to rozgrzebałaś?
Czemu poszłaś do Cassie, powiedzieć jej, że Stewart żyje?
Pewnego wieczoru wróciła do Żmij.
W przebraniu.
Nie dowierzałam, widząc ją na monitoringu.
Chciałam wiedzieć, co się stało. Czemu odeszła.
Co zrobiła z ciałem Stewarta.
Musiałam z nią porozmawiać. Dowiedzieć się.
Tak znowu spotkałam ciebie.
Przepraszam.
Kocham cię.
Myślałem, że…
no wiesz, moglibyśmy…
- Ten czas, który ci pozostał… - Wiem.
Byłoby miło.
Czemu musiałaś to zrobić?
Wybacz mi.
Umieram, Broome.
Nie chcę spędzić moich ostatnich dni w więzieniu!
- Lorraine… - Kocham cię!
Tak bardzo cię kocham!
Lorraine, proszę.
- Nie, Lorraine. - Przepraszam!
Proszę, Lorraine.
Będę z tobą, dobrze?
Zostanę przy tobie.
Lorraine Griggs…
aresztuję cię pod zarzutem morderstwa.
Nie musisz nic mówić…
ale możesz sobie zaszkodzić,
jeśli nie powiesz teraz czegoś…
co potem wspomnisz w sądzie.
Wrobiłam Raya Levine’a. Ukradłam mu aparat
ze zdjęciami Carltona Flynna na wypadek, gdybym na nich była.
Carlton założył rachunek w klubie. Podrzuciłam jego kartę Rayowi.
Więc zamordowałaś Carltona Flynna?
Tak.
Czasami wrabiałam innych mężczyzn, żeby trzymać ich z dala od kobiet
i odsunąć podejrzenia od siebie.
Nie zdołaliśmy znaleźć ciała.
Carltona.
Powiesz nam, czemu nie ma go z pozostałymi?
Nie umiem tego wyjaśnić.
Gdzie zostawiłaś jego ciało?
Razem z resztą.
Może je zmyło, może jakieś zwierzę je zabrało.
Nie wiem.
- No dobrze. - Powodzenia, stary.
Dzięki.
Nowy początek, co?
Może okaże się, że wciąż mam talent.
Będę tęsknić.
Ja za tobą też.
Zjeżdżaj, zanim zacznę się mazać.
Nie narób mi bałaganu.
Przepraszam. Możemy się zatrzymać po drodze?
Siedemnaście lat, trójkę dzieci i parę siwych włosów później
wreszcie zostaliśmy mężem i żoną.
To moja bratnia dusza,
najlepsza przyjaciółka
i matka moich niesamowitych potworków.
Proszę,
wypijmy zdrowie
Megan.
Zdrowie Megan!
Pani Shaw, jak mniemam?
W istocie.
Cudowna przemowa.
Prawda co do słowa.
Wszystko w porządku, prawda? Akceptujesz moją przeszłość?
Tak, to nie to…
Chodzi o mnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Słuchaj, zrobiłem coś dla Kayleigh. To nic takiego.
Ale mamy taki układ ojca z córką, taki nasz pakt.
Gdyby miała kłopoty, gdyby trzeba było po nią przyjechać,
jeśli zadzwoni, jadę, nie zadaję pytań.
Pewnej nocy, kilka miesięcy temu,
ty już spałaś,
a ona poprosiła, żebym przyjechał po nią i Beę.
Pojechałem na kompletne odludzie.
Wsiadajcie.
Kiedy odjeżdżaliśmy, zobaczyłem auto porzucone w krzakach.
Kilka dni później zobaczyłem to auto w wiadomościach.
Nie chciałem, żeby w coś się wmieszała, więc pojechałem tam.
Auto wciąż tam było.
Nikt go nie znajdzie.
Chroniłem Kayleigh,
ale nic z tego nie wynikło.
Więc chyba nie ma się czym martwić.
Przepadło. Po sprawie.
I tyle. To już ostateczny koniec tajemnic.
O nie, mowy nie ma. Żadnego chowania się. Jesteście gwiazdami tej imprezy.
Darren zaraz puści muzykę. Chodźcie.
- Jeszcze dwie minutki. - Dobra.
Gonił nas, mamo.
Strasznie się bałyśmy. Musisz mi uwierzyć.
Oczywiście, że ci wierzę.
Możesz mi powiedzieć wszystko.
Zawsze będę cię wspierać.
Ścigał nas w lesie koło Żmij.
Jak was, kurwa, znajdę…
Dosypałaś mi czegoś!
Czemu się odłączyłaś? Tak się bałam!
- Przykro mi… - Żadnych ale!
Mama jest wkurwiona, że mnie nie ma. Wynośmy się.
Daj mi jego jebane klucze, Kay!
Wszystko wydarzyło się tak szybko.
Chciałam powiedzieć Bei…
ale nie mogłam.
Jechałyśmy bocznymi drogami. Bała się, że on zgłosi kradzież auta.
- Kurwa. - Co jest?
Bak jest pusty.
Nie, to niemożliwe!
Zepchnęłyśmy auto z drogi.
Wiedziałam, że wyjdzie, jak odzyska przytomność.
Kiedy zobaczyłam, że zaginął,
wróciłam sprawdzić, ale auta nie było.
Nie! Ratunku! Pomocy!
Napisy: Krzysiek Ceran