‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เบอร์ติดต่อกรณีฉุกเฉิน)
‪(แม่ พ่อ โรงพยาบาล)
‪(กรุณาตอบรับคำเชิญ ‪เครกกับลอร่า)
‪(ม. กับ ด.)
‪ไป
‪เรย์ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ‪นายจำเรื่องอะไรได้
‪ฉันต้องคุยกับแคสซี่
‪ฉันไม่เข้าใจ ทำไมถึงยังหาพวกมันไม่เจอ
‪เราพยายามอยู่
‪พยายามอยู่เหรอ พยามมากกว่านี้สิ
‪พวกมันฆ่าแฮร์รี่
‪พอคิดว่าอาจเกิดอะไรขึ้นกับเคย์ลี่ ‪ถ้าฉันไปถึงไม่ทันเวลา…
‪ถ้าเราเข้าใจว่าพวกนั้นตามล่าคุณทำไม ‪มันอาจช่วยเราได้
‪บอกแล้วไง
‪ฉันกลับมาบ้าน มีโน้ต เคย์ลี่หายไปแล้ว
‪คนเราไม่ลักพาตัวเด็กเอาสนุกหรอกค่ะ
‪พวกเขาวางแผนไว้แล้ว
‪มันต้องมีเหตุผลสิว่า ‪ทำไมพวกนั้นถึงอยากได้ตัวคุณ
‪- เราต้องพลาดอะไรไปแน่ๆ ‪- ฉันบอกหมดทุกอย่างแล้ว
‪คุณอยู่ที่ไหนในคืนวันที่ 16 เมษายน
‪วันศุกร์ที่แล้ว
‪ฉันอยู่กับเดฟและลูกๆ ถามทำไม
‪ชายหนุ่มชื่อคาร์ลตัน ฟลินน์
‪หายตัวไปคืนนั้น
‪ตรงกับวันที่สจ๊วต กรีนหายตัวไป ‪เมื่อ 17 ปีที่แล้วเป๊ะ
‪เราเชื่อว่าทั้งสองคดีเชื่อมโยงกัน
‪และเราก็ยังคิดอีกด้วยว่า ‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับแฮร์รี่และเคย์ลี่
‪มีส่วนเชื่อมโยงเช่นกัน
‪ฉันไม่รู้อะไรเรื่องเจ้าคาร์ลตัน ฟลินน์คนนี้เลย
‪เขาไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวฉัน
‪คู่เพี้ยนนั่นลักพาตัวลูกฉันไป ‪เกือบฆ่าลูกไปแล้ว
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นต้องการอะไร
‪แต่คุณต้องหาตัวพวกเขาและยับยั้งเรื่องนี้ซะที
‪เราใช้ข้อมูลลักษณะรถ ‪ของคนลักพาตัวที่เคย์ลี่บอก
‪ตามเส้นทางไปถึงกระท่อม ‪และเจอภาพกล้องวงจรปิดอันนี้
‪ป้ายทะเบียนเป็นของบริษัทปล่อยเช่ารถ
‪ดังนั้นน่าจะรู้ตัวตนและชื่อเร็วๆ นี้
‪ทำได้ดีมาก
‪มีอะไร
‪หน้าเธอดูคุ้นๆ นะว่าไหม
‪เคย์ลี่ ชอว์
‪ไง
‪ขอบคุณพระเจ้าที่คุณปลอดภัย
‪- มานี่ ‪- ไงคะ
‪- โอเคไหม ไม่เจ็บนะ ‪- ไม่เจ็บ
‪- พวกเขาลักพาตัวเคย์ลี่ทำไม ‪- เราไม่เป็นไร
‪ตำรวจจะหาที่ให้เราอยู่สักสองสามวัน ‪ระหว่างนิติเวชไปตรวจดูที่บ้านเรา
‪โอเค แต่เกิดอะไรขึ้น
‪- หนูไปซื้อช็อกโกแลตนะคะ ‪- พ่อจะไม่ยอมให้ลูกคลาดสายตาอีก
‪ที่นี่สถานีตำรวจ หนูไม่เป็นอะไรหรอก
‪ก็ได้
‪ฉันจะคอยเฝ้าเธอค่ะ
‪เมแกน เกิดอะไรขึ้น ใครลักพาตัวลูกไป
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪แต่น่าจะเอาตัวเคย์ลี่ไปเพราะอยากเข้าถึงตัวฉัน
‪หมายความว่ายังไง
‪เมแกน
‪ก็นั่นแหละเดฟ ฉันไม่ได้เป็นเมแกนเสมอมา
‪ว่าไงนะ
‪ก่อนเราเจอกัน
‪ฉันเคยเป็นคนอื่น
‪ฉันว่านั่นคือเหตุผลที่พวกเขาจับเคย์ลี่ไป
‪เล่ามา
‪ถามจริง คนอย่างนาย
‪ที่ชอบเสพสารกระตุ้นจนเข้าเส้น ‪ไม่มีเครื่องชงกาแฟดีๆ ได้ไง
‪อะไรนะ
‪นายบอกว่าจำเหตุการณ์ได้ทั้งหมด
‪งั้นบอกมา เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ได้
‪- ทำอะไรของนาย ‪- ห้ามโทรหาเธอ
‪- เฟสเตอร์ ‪- ไม่ เรย์
‪ฉันยินดีมองข้ามที่นาย ‪งัดเข้าไปในบ้านของแคสซี่
‪แต่ตอนนี้ตำรวจไปที่บ้านเธอ
‪เพราะงั้นนายต้องไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ‪กับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอตอนนี้
‪ฉันต้องคุยกับเธอ
‪ทำไม นี่มันผ่านมา 20 ปีแล้วนะ!
‪เธอทิ้งนายไปแล้วเพื่อน
‪หนีหายไปไร้ร่องรอยเหมือนไม่เคยมีตัวตน
‪คืนมือถือฉันมา
‪เรย์ ฉันไม่อยากว่าร้ายคนตายที่แค่แกล้งตายนะ
‪แต่นายต้องอยู่ห่างเธอเอาไว้
‪เพราะนังผู้หญิงคนนั้นมันสติแตก
‪- กล้าดียังไง! ‪- เล่นกันงี้เหรอ
‪พอเธอโผล่หัวมาแล้ว ‪ทั้งโลกกลายเป็นศัตรูเลยใช่ไหม
‪รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเธอไม่ตาย
‪- ว่าไงนะ ‪- นายอยู่ด้วย
‪ต้องรู้แน่ๆ ว่าเธอไปที่ไหน ‪นี่นายปกปิดเรื่องนี้จากฉันเหรอ
‪- นายบ้าไปแล้ว ‪- ไม่
‪ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้ว ‪นายรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่ตาย
‪นายโกหกฉันแล้วพยายามกลบเกลื่อน ‪เหมือนกับทุกเรื่อง
‪ฉันกับแคสซี่ต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน
‪นายกับแคสซี่จบกันแล้ว ตัดขาด ‪ความสัมพันธ์ที่เคยมีมันหายไปแล้ว
‪เรย์
‪เธอไม่มีวันกลับมาแล้ว เรย์ ไม่มีวัน!
‪แต่นแต๊น แค่ขอมาก็จัดให้
‪ลีแอนน์หาบัตรประชาชนคนเช่ารถให้ได้แล้ว
‪แน่นอนว่าใช้ชื่อปลอม แต่พวกเขาต้องใช้รูปจริง
‪ดังนั้นเชิญยลโฉมโจรลักพาตัวผู้น่ารักของชุมชน
‪อายุน้อยมาก
‪ไม่มีส่วนในคดีสจ๊วต กรีนหรอก ‪ตอนนั้นคงอายุแค่ 12 ขวบ
‪พวกเขามายุ่งกับเรื่องนี้ทำไม
‪- นั่นอะไร ‪- เสื้อของเคย์ลี่ ชอว์
‪- ไปเจอที่นอกกระท่อม ‪- อะไรนะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ตัวเดียวกัน
‪ทำไมเคย์ลี่ ชอว์ถึงไม่บอกเรา ‪ว่าอยู่กับคาร์ลตัน ฟลินน์
‪เราต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
‪แค่สองสามวันระหว่างที่ ‪ตำรวจตรวจค้นบ้านเรา มาถึงแล้ว
‪โอเคนะคะ
‪เคย์ลี่!
‪เรื่องนี้อาจฟังดูซีเรียสเพราะว่าซีเรียสจริงๆ
‪เราเชื่อว่าเธอเป็นพยานคนสำคัญ
‪ในคดีการหายตัวไปของคาร์ลตัน ฟลินน์
‪ดังนั้นเคย์ลี่
‪ช่วยตอบตามความจริงได้ไหม
‪นี่คือรูปคาร์ลตัน ฟลินน์
‪คนข้างๆ เขาคือเธอใช่ไหม
‪ตอนนี้เรามีคลิปกล้องวงจรปิด
‪ตอนเธอใช้เครื่องกดเงินตรงหัวมุมร้านไวเปอร์ส
‪และคนเฝ้าประตูได้ชี้ตัวว่า
‪เธอเป็นคนนึง ‪ที่เข้าไปกับคาร์ลตันตอนสามทุ่มครึ่ง
‪เธอได้ไปที่ไวเปอร์สกับคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪เมื่อวันที่ 16 เมษายนไหม
‪- รู้จักเขาได้ยังไง ‪- ไม่รู้จัก
‪เราไปเจอเขานอกร้าน
‪เรากะว่าจะใช้เขาเป็นตั๋วเข้าร้านแล้วทิ้งเขาซะ
‪แต่เขาพยายามมอมยาเรา
‪ว่าไงนะ
‪แล้วรู้ได้ไง
‪บีเพื่อนหนูมีสีทาเล็บพิเศษ ‪ใช้ตรวจสารแปลกปลอมในเครื่องดื่ม
‪ขอบคุณ
‪พอก่อนดีไหม
‪ไม่ เราต้องรู้ให้ได้ว่า
‪ทำไมเธอถึงเป็นหนึ่งในคนกลุ่มสุดท้าย ‪ที่ได้คุยกับคนที่หายตัวไป
‪- ไม่เป็นไรค่ะแม่ ‪- เล่าต่อซิ
‪แค่นั้น ทันทีที่เรารู้ว่าเขาทำอะไรลงไป
‪เราก็ทิ้งเขาแล้วรีบกลับบ้าน
‪สิ่งที่คาร์ลตันทำกับเธอมันร้ายแรงมากนะ
‪และสื่อก็ลงข่าวการหายตัวไปของเขา ‪ไม่คิดจะมาบอกเราเลยเหรอ
‪ตอนแรกหนูไม่รู้ จากนั้น
‪พอเรารู้ว่าเขาหายตัวไป ‪หนูนึกว่าเราคงไม่มีข้อมูลที่ใช้ได้
‪แต่เขาน่าขนลุกสุดๆ
‪ตอนอยู่ในบาร์ เขาเถียงกับคนนึงไม่หยุด…
‪มีการทะเลาะกันเหรอ
‪เขาทะเลาะกับใคร ชายหรือหญิง
‪ไม่รู้ แค่ผู้ชายคนนึง
‪หน้าตาเป็นยังไง
‪- หนูไม่รู้ ในนั้นมืด ‪- คิดสิ
‪เขาใส่เสื้อฮู้ด ตัวสีชมพู
‪เป็นคนเอเชียตะวันออก
‪ทะเลาะกันนานแค่ไหน จบยังไง
‪หนูไม่รู้ มันมืด บอกแล้วไงว่าไม่รู้อะไรเลย
‪ฉันว่าพอดีกว่า วันนี้เธอเจอมาหนักมากแล้ว
‪เคย์ลี่
‪ฟังฉันนะ
‪ถ้าคิดว่ามีเรื่องอื่นที่เราควรรู้ ‪เธอต้องบอกเราเดี๋ยวนี้
‪พูดจริงๆ นะ
‪เรื่องอะไรก็ได้
‪ไม่มี เล่าหมดแล้ว
‪โอเค จะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาหาทุกวัน ‪ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาผมนะ
‪ในขวดมีเรือ แต่ในโหลบิสกิตไม่มีบิสกิต
‪- ลูกโกหกตำรวจทำไม ‪- เปล่าโกหก คาร์ลตันเอายาใส่เหล้าเราจริงๆ
‪ซึ่งน่ากลัวมาก และเราจะวกกลับมาคุยเรื่องนั้น
‪แต่เคย์ลี่
‪แม่รู้นิสัยลูก
‪แม่ดูออกเวลาลูกปิดบังอะไร
‪การเก็บความลับมันเหนื่อยมากนะ
‪และมันไม่เคยได้ผล
‪ตำรวจไม่ได้โง่
‪บอกความจริงมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ฉันเชื่อเธอ
‪ตั้งแต่ทอว์นี่พูดแบบนั้นเรื่องคาร์ลตัน
‪ฉันก็คิดว่าผู้ชายคนนั้น ‪น่าจะเลวถึงขั้นมอมยาเด็กสาวได้
‪แต่ทำไมเราถึงเพิ่งมารู้ตอนนี้ล่ะ
‪และทั้ง 50 กว่าคนที่ให้การ ‪ไม่มีใครพูดว่าเขาทะเลาะกับคนใส่เสื้อฮู้ดสีชมพู
‪ตอนนี้มีความเชื่อมโยงระหว่างเคย์ลี่กับคาร์ลตัน
‪แต่มันไม่ทำให้รู้อะไรเรื่องการลักพาตัวเลย
‪และพวกเขาเอาตัวเคย์ลี่ไปเพื่อเข้าถึงเมแกน
‪เดาว่าคนลักพาตัวไม่รู้ว่าเคย์ลี่ไปที่ไวเปอร์ส
‪เราก็เพิ่งจะรู้เองนี่
‪ไม่มีอะไรบ่งชี้ว่าพวกเขารู้ข้อมูลที่เราไม่รู้
‪แฮร์รี่ถูกฆ่าเมื่อไร
‪วันที่ 21 เมษายนใช่ไหม
‪ใช่ วันที่ 21 เมษายน
‪ห้าวันหลังคาร์ลตัน ฟลินน์หายตัวไป
‪วันหลังจากที่แฮร์รี่ติดต่อมาหาเรา
‪กับเมแกนก็เหมือนกันเป๊ะ
‪เธอไปคุยกับเราที่โรงพัก
‪ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็มีคนงัดเข้าบ้านเธอ ‪แล้วลักพาตัวเคย์ลี่ไป
‪ไม่นะ
‪ใช่แล้ว
‪เรามีหนอน
‪นี่สารวัตรสืบสวนไบรอัน โกลด์เบิร์ก ‪กรุณาฝากข้อความ
‪โกลด์เบิร์ก ฉันไม่ได้จ้างนายมาเมินฉันนะ
‪- นี่มันบ้านฉันนะ ‪- และคุณกำลังจะไหม้
‪เอสพีเอฟ 50 ไหวไหม
‪เล่นห่าอะไรกัน บอกแล้วไงว่าห้ามมาที่นี่
‪และเราก็บอกไปแล้วว่าไม่ชอบคำหยาบ
‪กูไม่สนแม่งโว้ยไอ้ขี้หมู!
‪ลูกฉันอยู่ไหน!
‪เรากำลังสืบสวนอยู่
‪แต่กระเป๋าตังค์ฉันกำลังจะปิด ‪ถ้าอยากได้เงินก็พาเขากลับบ้าน
‪คำรับรองของพวกเธอไร้ที่ติ
‪ฉันถึงรู้ว่าพวกเธอฝีมือดีที่สุด
‪และฉันรู้ว่าพวกเธอจะใช้วิธีการที่จำเป็น
‪โอนงวดต่อไปเข้าบัญชีภายในหนึ่งชั่วโมงนะ
‪ได้
‪กลับไปที่ไวเปอร์ส
‪ทุกอย่างเริ่มต้นที่นั่น
‪ไปดูว่าใครคุม
‪(ไวเปอร์ส)
‪มาทำงานหรือมาสนุกคะ
‪มีพยานให้เบาะแสใหม่ นึกว่ารูดี้น่าจะชี้ตัวได้…
‪- ไม่ได้สินะ ‪- ใช่
‪- รูดี้บอกว่าคุณไปหาหมอ ‪- ใช่ ข่าวดี ฉันหายดีแล้ว
‪ผมรู้ว่าคุณไม่อยากคุยเรื่องนี้ ‪แต่ผมไปเจอสถาบันที่สวีเดน…
‪- พระเจ้า ‪- ผมรู้ว่าคุณคิดว่าเสียเวลา
‪แต่พวกเขากำลังค้นคว้า
‪และการทดลองยังอยู่ในช่วงต้นๆ
‪แต่มีแววได้ผลดีมากนะครับ
‪- มันอาจซื้อเวลาให้คุณ อ่านดูสิ ‪- ไม่
‪ไม่
‪- ถ้ามีโอกาส ไม่คิดว่ามันคุ้มเหรอ ‪- ไม่มีโอกาสหรอก ไม่มีสำหรับฉัน
‪ที่นี่คือบ้านของฉัน
‪ฉันสร้างที่นี่ขึ้นมา ‪สาวๆ พวกนี้เป็นครอบครัวฉัน
‪ฉันไม่อยากถ่อไปตายคนเดียวห่างไกลจากบ้าน
‪เพราะเปลืองช่วงชีวิตไม่กี่เดือนสุดท้าย ‪ไปกับการพิสูจน์ว่าปาฏิหาริย์ไม่มีจริง
‪ฉันเลือกคุณเพราะคุณทำให้ฉันหัวเราะได้
‪และฉันนึกว่าคุณเข้าใจแล้ว
‪คุณคือความสำราญสุดท้ายของฉัน
‪โอกาสสุดท้ายที่จะรู้สึกมีชีวิตชีวา
‪ฉันรักคุณ รักจริงๆ
‪แต่ถ้าคุณจะไม่สนใจความเป็นจริง ‪แล้วไปวิ่งไล่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‪งั้นเราก็จบกันแค่นี้
‪ฉันพบความสุข
‪เริงร่าดุจดั่งเด็กน้อยๆ
‪ที่เพิ่งได้ของเล่นปู๊นๆ คันใหม่
‪ตอนที่ฉันได้เจอลอร์เรนผู้อ่อนหวาน ‪ลอร์เรน ลอร์เรน
‪โอ้ดวงตาของเธอ
‪ท้องฟ้าหน้าร้อนมิอาจเทียบแสงสว่างไสว
‪ถ้าได้เห็นแล้วคุณจะรู้ทำไม
‪ฉันถึงรักลอร์เรนแสนอ่อนหวาน
‪(ไวเปอร์ส)
‪เงินเข้าแล้ว
‪แปลว่าเราอาจได้ไปฮันนีมูนในฝันแล้ว
‪จะไปแล้วนะจ๊ะ เกาะกาลาปากอส
‪ผมก็ชอบเต่านะ
‪ถ้าเราไม่กลับมาล่ะ
‪ไม่ได้หมายถึงเกาะกาลาปากอส ‪แต่หมายถึงฮันนีมูน
‪ถ้าเที่ยวต่อไปเรื่อยๆ ล่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪ก็คุณเกือบถูกยัยมนุษย์แม่ ‪ขับรถตู้อุบาทว์คันนั้นฆ่าตายไปแล้วนี่
‪และเราก็เสี่ยงมากเรื่องตำรวจ
‪ถ้าเขาไม่ตาขาวเว่อร์ ‪ใครจะไปรู้ว่าอาจเกิดอะไรขึ้น
‪ได้ข่าวว่ากระแสเกษียณเร็วกำลังมาแรง
‪แต่คู่รักทุกคู่ต้องมีกิจกรรมพิเศษ
‪นี่คือกิจกรรมของเรา
‪- นี่คือสิ่งที่เราทำ ‪- ฉันรู้
‪รู้แล้ว
‪แต่ถ้าไม่ทำล่ะ
‪มาแล้ว
‪ผู้หญิงคนนั้นเป็นบอสชัวร์
‪สายสืบคนนั้นอาจบอกข้อมูลที่เราเอาไปใช้ได้
‪เมื่อไรจะหายโกรธฉันซะที
‪คุณโกหกผมมานาน 17 ปี ‪คงต้องใช้เวลาอีกนาน
‪คุณพาเอาคนโรคจิตเข้ามาในชีวิตเรา ‪คนที่เป็นภัยต่อลูกๆ เรา
‪คุณแม่งเป็นใครกันแน่
‪เดฟ คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร
‪- ผมไม่รู้ชื่อจริงคุณด้วยซ้ำ ‪- เมแกนไง
‪แต่ก่อนฉันไปเจอคุณ
‪ชื่อเก่าของฉันคือแคสซี่
‪แต่เรื่องอื่นที่ฉันบอกคุณเกี่ยวกับอดีตของฉัน
‪ที่เสียพ่อแม่ไป และต้องตัวคนเดียว
‪ทั้งหมดเป็นความจริง
‪ฉันไม่ได้เสแสร้ง
‪ตอนนั้นฉันยังเด็ก
‪ไร้เดียงสา และฉันไปอยู่ในสถานการณ์ที่แย่
‪กับผู้ชายที่เคยทำร้ายฉัน
‪แล้ว
‪วันนึงฉันไปเจอศพเขา
‪ฉันกลัวมากว่าทุกคนจะคิดว่า ‪ฉันมีส่วนฆ่าเขา ฉันเลยหนี
‪เริ่มต้นใหม่
‪แค่นั้น
‪- เขาตายเหรอ ‪- ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย
‪เดี๋ยวนะ มีคนถูกฆ่าตาย
‪คุณเลยหนีออกจากเมือง
‪เปลี่ยนตัวตน แล้วมาหลอกผม ‪อยู่เกือบ 20 ปีเนี่ยนะ
‪ฉันไม่ได้หลอกคุณ
‪แล้วผมเป็นอะไร แฟนเชิงกลยุทธ์เหรอ
‪มีครอบครัวไว้เป็น ‪เครื่องกำบังเผื่อตำรวจมาหาเหรอ
‪จะให้ผมเชื่อได้ยังไง ‪ว่าทุกอย่างที่เราสร้างมามันจริงใจ
‪ในเมื่อคุณปิดบังเรื่องนั้นจากผม
‪เพราะฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรจากคุณ
‪ฉันแค่อยากอยู่กับคุณ
‪ฉันชอบมากที่ได้เป็นเมแกนของคุณ
‪ฉันเลยเก็บแคสซี่เป็นความลับ ‪เพราะฉันไม่อยากให้เธอมาทำลายสิ่งที่เรามี
‪แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาตายหรือเปล่า
‪และเขาอาจส่งคนมาตามล่าเรา
‪พอเรากลับบ้าน
‪ผมว่าเราควรห่างกันสักพัก
‪- ผมไม่รู้จักคุณแล้ว ‪- รู้จักสิ
‪คุณรู้จักฉันดีกว่าใคร
‪ตอนนี้ยิ่งรู้จักมากขึ้นไปอีก ‪คุณรู้ทุกอย่าง ฉันเล่าหมดเปลือกแล้ว
‪ฉันรู้ว่าฉันทำคุณเจ็บ
‪ฉันรู้ว่าฉันต้องแก้ไขเรื่องนี้
‪แต่ครอบครัวเราคือทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันต้องการ
‪นั่นคือสิ่งสำคัญไม่ใช่เหรอ
‪รู้จักเมแกนหรือเปล่า
‪ไม่ แล้วคุณล่ะ
‪ขอถามอะไรหน่อย
‪คุณเคยหมั้นมากี่ครั้งแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- คุณเคยหมั้นมากี่ครั้งแล้ว
‪คืองี้นะ มีผู้ชายคนนึงมาป่วนปาร์ตี้สละโสดผม
‪พิลึกคน เอาแต่ถามคำถามเกี่ยวกับคุณไม่หยุด
‪แล้วเขาก็พูดว่า
‪คุณเคยหมั้นมาแล้ว
‪จริงไหม
‪ไหนบอกว่าเล่าหมดเปลือก
‪เดฟ
‪(สายที่ไม่ได้รับ ไม่ทราบชื่อผู้โทร)
‪คุณมีข้อความใหม่หนึ่งข้อความ
‪ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสจ๊วต กรีน
‪เจอกันบ่ายพรุ่งนี้ที่รูปปั้นหัว
‪พอกันทีกับการวิ่งหนี
‪- แม่จ๋า ‪- ได้เวลานอนแล้ว ฝันดีนะ
‪บ๊ายบาย
‪ไง ได้เรื่องบ้างไหม
‪ผมค้นดูรูปของปรียาทั้งหมด ‪อ่านคำให้การพยาน
‪ถึงกับไปถามคนเฝ้าหน้าประตูด้วย ‪แต่ไม่มีใครเห็นคนใส่เสื้อฮู้ดสีชมพู
‪เดี๋ยวนะ
‪มีแท็กซี่ด้วย
‪มีกล้องหน้ารถหรือเปล่านะ
‪มี แต่เราดูแล้วตอนหาคาร์ลตัน ‪ไม่เจออะไรเลย
‪แต่ตอนนั้นคุณไม่ได้หาคนใส่เสื้อฮู้ดสีชมพู
‪ขอคลิปจากรถที่อยู่ใกล้ทางเข้าไวเปอร์ส ‪ในคืนที่เคย์ลี่ไปเที่ยวหน่อย
‪ทั้งรถแท็กซี่ รถพยาบาลที่มีกล้องด้านนอก แนวนั้น
‪ได้เลย จัดให้
‪ต้องวางสายแล้ว
‪ได้คลิปกล้องหน้าบ้าน ‪จากที่เกิดเหตุฆาตกรรมแฮร์รี่ ซัตตันมาแล้ว
‪- มาดูได้ ‪- โอเค
‪- สอบปากคำเคย์ลี่ ชอว์เป็นไงบ้าง ‪- ไม่มีอะไรน่าสนใจ
‪เอางี้ คุณกลับก่อนเลย ฉันดูคลิปเอง
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪(ฮันนิบาลส์แอนิมอลส์)
‪(หน่วยสืบสวนที่เกิดเหตุ)
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪รู้ไหมว่าโกลด์เบิร์กไปทำอะไรบ้านแฮร์รี่ ซัตตัน
‪เพิ่งรู้ว่าไป
‪อืม ฉันก็เพิ่งรู้
‪(หลักฐานยื่นศาล ‪เชือก)
‪(หลักฐานยื่นศาล ‪เข็มฉีดยา)
‪(เส้นผม)
‪เปรี้ยวปากพอดีเลย
‪ไง
‪แค่เพราะลูกคุณแยกแยะ ‪กลางวันกลางคืนไม่ได้ ก็ไม่แปลว่า…
‪หุบปาก
‪โกลด์เบิร์กเหรอ
‪กำลังออกไป
‪ตื่นเช้าแบบนี้ควรผิดกฎหมายนะ
‪ทำมาพูด คุณปาร์ตี้โต้รุ่ง ‪บ่อยซะจนจอมปีศาจยังอาย
‪- แล้วเจอกัน ‪- บาย
‪ไม่มีใครได้ข่าวจากโกลด์เบิร์กตั้งแต่เมื่อวาน
‪เขาอยู่กับเมแกนและลูกสาวทั้งๆ ที่ไม่ควร
‪เขาไม่มีเหตุผลที่ดี ‪ให้เอาหลักฐานออกไป มันทะแม่งๆ
‪- มีหมายใช่ไหม ‪- ใช่ และเจ้าบ้านให้กุญแจมา
‪นึกว่าห้องหนุ่มโสดของโกลด์เบิร์ก ‪จะหรูหรากว่านี้ซะอีก
‪ก็นะ
‪หมดเงินไปตอนหย่านี่
‪ยังไม่เจอมือถือเขาเหรอ
‪ไม่มีสัญญาณเลย ‪ตั้งแต่เขาออกจากโรงพักเมื่อวานตอนเช้า
‪ทีมของหน่วยตรวจสอบภายในกำลังตามตัวเขาอยู่
‪เขาอยากเข้าวงการนักมายากลอยู่ตั้งหลายปี
‪เขาจะเป็นอาชญากรจอมวางแผน ‪พาร์ตไทม์ได้เหรอ
‪ถุงหลักฐานที่หายไป
‪นักมายากลชอบทำให้ของหายไป
‪(เมแกน เพียร์ซเป็นพยานของแฮร์รี่ ซัตตัน)
‪เป็นไรไหม
‪หนูเพิ่งจะรู้สึกเอาก็วันนี้
‪คนพวกนั้นอยากทำร้ายหนูจริงๆ
‪คาร์ลตันก็ด้วย
‪ถ้าบีไม่อยู่ด้วย แล้วหนูดื่มเหล้าแก้วนั้น ‪เขาอาจทำอะไรหนูไปแล้วก็ได้
‪แต่ไม่ได้ทำ
‪และพวกนั้นไม่ได้ทำร้ายลูก ลูกปลอดภัย
‪มันเป็นยังไงเหรอคะ
‪ตอนแม่ทำงานที่ไวเปอร์ส
‪เคยเจอเรื่องแบบนี้ไหมคะ
‪ก็ไม่ใช่แบบนี้หรอกจ้ะ
‪แต่ก็ใช่
‪เกิดเรื่องน่ากลัวอยู่บ้าง
‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่แม่จำได้ ‪เกี่ยวกับตอนทำงานที่ไวเปอร์ส
‪พวกเราเป็นครอบครัวกลมเกลียว
‪คอยดูแลกัน สู้ไปด้วยกัน
‪ส่วนใหญ่แล้วมีแต่ความสุข
‪แม่ชอบมาก
‪แล้วหนีมาทำไมล่ะ
‪โลกนี้มีคนบางประเภท ‪ที่กล้าทำสิ่งที่โหดร้ายทารุณมาก
‪แต่โลกนี้ก็ยังมีคน
‪ที่รักลูกและอยากปกป้องลูก… อย่างแม่
‪และบี
‪ลูกไม่ได้ตัวคนเดียว
‪- โอเคไหม ‪- ค่ะ
‪อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าบีจะมาถึงได้ไหมคะ
‪ได้สิจ๊ะ
‪มีคนเห็นคุณทะเลาะกับคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪ที่ไวเปอร์สเมื่อวันที่ 16 เมษายน
‪ก่อนเขาหายตัวไปไม่นาน
‪รู้จักคาร์ลตันยังไง
‪เขาเป็นเพื่อนของเพื่อน ‪เขารู้จักคนที่ผมเรียนเคมีด้วยกัน
‪- เป็นนักเคมีเหรอ ‪- ก็เรียนอยู่
‪ตอนเจอคาร์ลตันวันที่ 16 เมษายน ‪คุณขายยาให้เขาใช่ไหม
‪ไม่ออกความเห็น
‪รู้ตัวใช่ไหมว่าคุณเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ในคดีคนหายหรืออาจเป็นคดีฆาตกรรม
‪อย่าตอบว่า "ไม่ออกความเห็น" จะดีกว่านะ
‪การผลิตสารแกมมาไฮดรอกซีบิวทิริก ‪มันไม่ผิดกฎหมาย
‪ตราบใดที่ไม่เสพเพื่อความบันเทิง
‪อีกอย่าง ผมไม่ได้ขาย
‪ไม่มีการแลกเปลี่ยนเงิน
‪ทะเลาะกับคาร์ลตันทำไม
‪มีพยานเห็นคุณ
‪ไม่รู้สิ
‪เขาโมโหเรื่องปริมาณหรืออะไรสักอย่าง
‪เราคุยกันแค่ไม่กี่นาที
‪ผมกับเพื่อนๆ ไล่เก็บบาร์กัน ‪พวกเขาอยากไปต่อแล้ว
‪ดูนะ ผมพิสูจน์ได้
‪ผมคุยกับคาร์ลตันแล้วเราก็ออกไป
‪จากนั้นไปบอมการ์ตคาเฟ่ ‪เสร็จแล้วไปต่อบ้านเพื่อนผม
‪ดูเลย ถ่ายไว้หมดทั้งคืน
‪มีประทับเวลาไว้ด้วย ‪ถือเป็นข้ออ้างฐานที่อยู่ชั้นดีไม่ใช่เหรอ
‪เรื่องที่เกิดขึ้นกับคาร์ลตัน ผมไม่เกี่ยว
‪ชายคนนี้ กาย เททั่ม
‪คืนนั้นเขาก็หายตัวไป มีคนไปเจอศพเขาทีหลัง
‪ได้ขายอะไรให้เขาไหม
‪ไม่
‪แต่ผมเห็นเขาก่อนไปคุยกับคาร์ลตัน
‪เขากับผู้ชายคนนึงแลกหมัดกันชุลมุน
‪โอเค!
‪คุณเห็น
‪ชายคนนี้ กาย เททั่ม ต่อยกับอีกคนเหรอ
‪ใช่
‪ใคร
‪หน้าตาเป็นยังไง
‪สูง ซกมกๆ
‪ถือกล้องราคาแพง
‪ขัดกับสไตล์คนข้างถนนของเขาสุดๆ
‪คนนี้ใช่ไหม
‪ใช่ คนนั้นแหละ
‪- ตำรวจ! ‪- ตำรวจ!
‪เรย์ เลอวีน ออกมา!
‪- ไปดูข้างบน ‪- เคลียร์!
‪เคลียร์!
‪ไม่มีวี่แววของเขาเลย
‪เจริญ ยังตามตำแหน่งมือถือเขาอยู่
‪ข้างบน
‪เจออะไรไหม
‪ใช่เลย
‪ทรามาดอล เฟนทานิล ไนทราซีแพม
‪บัตรเครดิตของคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪อยู่ใต้ที่นั่งฝั่งคนขับ
‪ทำไมเรย์ เลอวีนถึงมี ‪บัตรเครดิตที่เป็นของคนที่หายตัวไป
‪(สายเข้า ‪เฟสเตอร์)
‪- อะไร ‪- นี่เพื่อน
‪ตำรวจมาตามหานายที่นี่
‪คุยกันว่าจะจับกุมตัว
‪เดาว่าไม่ใช่เพราะลืมจ่ายค่าปรับ
‪ฟังนะ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรกับแคสซี่
‪นายปกป้องเธอต่อไปไม่ได้
‪นายต้องไปกบดานเดี๋ยวนี้
‪รูดี้
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอฆ่าสจ๊วตแล้วเอาเงินเขาไป
‪ว่าไงนะ
‪ฉันนึกว่าเธอสองคนหนีไปด้วยกันอยู่ตั้งหลายปี
‪ตอนนี้รู้แล้วว่าคิดผิด ‪เงินที่สจ๊วตเอาไปซ่อนก็เงินฉันเหมือนกัน
‪เขายังไม่จ่ายส่วนแบ่งให้ฉัน
‪ฉันจับตาดูเธอนะ
‪ไม่มีวี่แววสจ๊วต แปลว่าเธอฆ่าเขา ‪แล้วเก็บเงินไว้ใช้เอง
‪ชีวิตใหม่ไม่ใช่ของถูก
‪ฉันไม่ได้ฆ่าใคร
‪ฉันหยิบเงินจากตู้เซฟของสจ๊วต ‪เท่าที่ต้องใช้หนีออกจากเมือง
‪แล้วเอาที่เหลือไปให้เมียสจ๊วต ‪ฉันไม่รู้ว่าบางส่วนเป็นของคุณ
‪คุณนี่เอง
‪คุณเอาใบปลิวเก่าของไวเปอร์สไปให้ลูกชายฉัน
‪ก็นะ
‪ทำไม
‪ฉันคิดถึงเธอไง ยาหยี
‪ฉันแค่อยากได้ส่วนแบ่ง
‪เงินนั่นไม่อยู่แล้ว รูดี้
‪และอย่าบังอาจมายุ่งกับครอบครัวฉัน
‪- แค่มาดูว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪- ดีค่ะ แค่กำลังจะกลับเข้าบ้าน
‪- ฮัลโหล ‪- เจอตำแหน่งมือถือเรย์ เลอวีนแล้ว
‪ฉันจะส่งทีมไปตอนนี้และเพิ่งส่งพิกัดให้คุณ
‪ผมอยู่ใกล้ กำลังไปเดี๋ยวนี้
‪แคสซี่
‪ตามตื้อผมกับแคสซี่ทำไม ต้องการอะไร
‪ทำไมถึงนัดเธอมาเจอกันที่นี่ ‪คุณสองคนมีอะไรกัน
‪บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับสจ๊วต กรีนกันแน่ ‪แคสซี่มีส่วนด้วยไหม
‪ไม่!
‪ผมฆ่าสจ๊วต
‪เขารังควานเธอไม่เลิก
‪อาชีพเธอเจอพวกหัวงูบ่อย แต่เขาไม่ใช่
‪เขาพยายามทำร้ายเธอ ผมเลยบันดาลโทสะ
‪ผมเป็นคนฆ่าเขาเอง
‪เขาตายแล้ว
‪แต่แคสซี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ‪ดังนั้นอย่าไปยุ่งกับเธอและครอบครัวของเธอ
‪ผมทำเองคนเดียว
‪แล้วกายล่ะ แล้วคาร์ลตันล่ะ
‪เรารู้ว่าคุณต่อยกับกาย ‪คุณขโมยบัตรเครดิตคาร์ลตัน
‪บัตรเครดิตอะไร ผมไม่ได้ขโมยอะไร
‪แล้วที่เหลือล่ะ
‪ฆ่าคนมา 17 ปี ครอบครัวตั้งมากมาย
‪- ผมเปล่า ‪- พวกเขาไม่ควรเจอแบบนี้!
‪เรย์ เลอวีน ผมจับกุมคุณข้อหาฆาตกรรม…
‪ตำรวจสายสืบไบรอัน โกลด์เบิร์กกำลังถูกตามตัว
‪เนื่องจากมีความเกี่ยวข้อง ‪กับคดีฆาตกรรมทนายในท้องที่
‪และการหายตัวไปของนักเรียนคนนึง…
‪ผมทำบางอย่างลงไป มาร์ล
‪เงินรางวัลน่ะเหรอ
‪เราจ่ายไหว
‪ตำรวจถูกกดดันให้ตอบคำถาม
‪เรื่องความเกี่ยวข้องของโกลด์เบิร์ก…
‪เรื่องอื่น
‪(คำเตือนจากตำรวจ: อันตราย)
‪มองหน้าฉัน
‪ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพาลูกของคุณกลับบ้าน
‪นะคะ
‪ห้ามเสียใจทีหลัง
‪ทุกวิถีทาง
‪ขอบคุณ
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪เหมือนคนโง่น่ะสิ
‪ตอนแรกก็โกลด์เบิร์ก ตอนนี้ก็เรย์
‪ต่อหน้าต่อตาผมเลย
‪ผมพลาดอะไรอีกเนี่ย
‪แต่มันแปลกอยู่เรื่องนึง
‪เขายอมรับว่าฆ่าคน
‪แต่กลับโวยวายใหญ่โต ‪ว่าไม่ได้ขโมยบัตรเครดิตของคาร์ลตัน ฟลินน์
‪ข้อหาลักขโมยมันร้ายแรงเกินรับได้ตั้งแต่เมื่อไร
‪ไหวไหม
‪ลอร์เรนเป็นมะเร็ง
‪รุนแรงแค่ไหน
‪เสียใจด้วยนะ
‪ในแฟ้มมีอะไร
‪เราไปเจอของอีกอย่างที่สตูดิโอของเรย์ เลอวีน
‪แฟลชไดรฟ์ที่มีรูปถ่ายจากในป่าที่เขาส่งมาให้เรา
‪นี่นะ ปรากฏว่า
‪เขาเข้าไปถ่ายรูปในป่าทุกปีตั้งแต่สจ๊วตหายตัวไป
‪ว่าไงนะ
‪ทุกรูปลงวันที่ 16 เมษายน
‪ถ้าคาร์นิวัลจัดไม่ตรงกันทุกปี ‪แล้วทำไมเขาถึงมาวันเดิม
‪เขาอาจฆ่าเหยื่อในงานคาร์นิวัล
‪แต่วันที่ 16 อาจเป็นวันพิเศษมั้ง ‪ก็เลยไปถ่ายรูปวันนั้น เดามั่วๆ
‪มันยุ่งยากไปหน่อยไหม
‪ฆ่าคนปีละคนแล้วเอาศพไปทิ้งก็ยุ่งยากเหมือนกัน
‪ดูนั่นสิ
‪นั่นอะไร
‪ตรงนี้ก็มี
‪ในรูปมันอยู่ตรงนี้นะ
‪นั่นไง รอยทาง
‪มันเป็นรถเข็น
‪เอริน
‪ที่จับนี่
‪ใช่
‪โอเค
‪ให้ตาย!
‪ให้ตายสิ
‪โอเค
‪ให้ตายเถอะ
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- อืม
‪(ไวเปอร์ส)
‪บอกความจริงมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล