‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เจ็ดปีที่แล้ว)
‪ลูซี่!
‪- ไปเรียกคนมาช่วยเร็ว ‪- ใครก็ได้โทรเรียกรถพยาบาลเร็ว
‪ตัวสำรองของโจเซฟีน อยู่ไหน
‪อยู่นี่ค่ะ
‪แขวนเชือกขึ้นไปใหม่
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ผมสิครับที่ยินดี
‪เรื่องลูซี่นี่แย่มากนะครับ
‪แย่จริงเหรอ
‪รู้ไหมจ้ะว่าแม่จะกลับบ้านเมื่อไร
‪ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!
‪อยากเอาเสื้อตัวนี้ไปด้วยไหม ‪ที่ที่เราจะไปตอนนี้มันจะหนาวหน่อย
‪คุณเริ่มเอะใจว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อไร
‪ตอนที่ฉันโทรไปหาแฮร์รี่ ‪แล้วคนรับอ้างตัวว่าเป็นเลขาของเขา
‪หลังจากที่เลขาคนนั้นรับสายของแฮร์รี่
‪คุณก็ตัดสายใช่ไหม
‪ใช่ มันแปลก
‪ฉันถึงฝากข้อความให้คุณไง
‪คุณไปส่งเขาที่สำนักงานก่อนเวลาเที่ยง
‪คุณโทรหาผมตอนห้าโมง 45
‪ใช่แล้วค่ะ
‪แผนกชันสูตรบอกว่าแฮร์รี่เสียชีวิต ‪ระหว่างเที่ยงกับหกโมงเย็น
‪งั้นใครก็ตาม…
‪คนที่ทำแบบนี้…
‪อาจไปรอที่นั่นก่อนฉันพาเขาไปส่งงั้นเหรอ
‪คุณคงไม่คิดว่าฉัน
‪ฆ่าแฮร์รี่หรอกใช่ไหม
‪ผมไม่คิด
‪แต่ต้องมีหลักฐานสนับสนุนว่าไม่ได้ฆ่า
‪ฉันต้องจ้างทนายไหม
‪คุณไม่ได้ถูกจับกุม
‪ตอนไปถึงที่นั่น ได้เห็นอะไร ‪ที่ไม่ชอบมาพากลแถวนั้นบ้างไหม
‪ผมจะพยายามทำตัวดีๆ
‪ผมสัญญา
‪ตอนฉันไปส่งเขา มีผู้หญิงคนนึง
‪กับผู้ชาย
‪วัยหนุ่มสาว
‪ฉันไม่ได้คิดอะไร
‪จำหน้าพวกเขาได้ไหม
‪จำได้
‪แม่นไหม
‪ก็พอสมควร
‪เธอกำลังจะแต่งงาน
‪เออ
‪เสียใจด้วย
‪งั้นไม่ได้ตำกันเหรอ
‪ไม่
‪ฉันจูบเธอ แต่เธอผละออกไป
‪ใช่ อย่างแรง
‪แต่มันแปลกนะ เพราะคู่หมั้นเป็นพ่อของลูกเธอ
‪และพวกเขาไม่ใช่เด็กเล็ก แต่โตเป็นวัยรุ่นแล้ว
‪ทำไมถึงเพิ่งคิดจะแต่งงานกันล่ะ
‪คงมีลูกเร็ว
‪งานแต่งมันเลยดูไม่สำคัญเท่าไร ‪ในชีวิตประจำวันที่วุ่นวาย
‪ตอนนี้ เพื่อเป็นการแสดงความรัก ‪หลังอยู่กินกันมานานจนเข้าวัยกลางคน
‪เขาขอแต่งงานแล้วเธอก็คิดว่า ‪"ช่างแม่ง แต่งก็ดี จะได้มีข้ออ้างปาร์ตี้"
‪ฉันไปค้นดูเขา
‪ไม่แปลกใจ
‪- ก็แค่อยากรู้อยากเห็น ‪- เจออะไร
‪คนธรรมด๊าธรรมดา
‪ชื่อเดฟ
‪และเชื่อเถอะ หน้าโหลพอๆ กับชื่อ
‪เนี่ยนะธรรมดา
‪หมอนี่ฮอตจะตาย
‪ต่อให้ชื่อเดฟก็เถอะ
‪ดูนี่สิ
‪เดฟที่ไม่ใช่คนธรรมดา ‪ออกไปเที่ยวแล้วมีเรื่องชกต่อย
‪อ้างว่าป้องกันตัว
‪นายไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ
‪แคสซี่กลับมาแล้ว…
‪กาย
‪แฮร์รี่
‪จู่ๆ คนพวกนี้ก็เริ่ม…
‪โดน…
‪ฆ่าตาย
‪ผู้ชายคนนี้เจ้าอารมณ์ชัวร์
‪รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง
‪ฉันคิดว่านายบ้าไปแล้ว
‪เออ
‪ก็อาจใช่
‪นี่มันชักจะเหมือนฉันถูกลักพาตัวแล้วนะ
‪ใกล้ถึงแล้ว
‪ถึงแล้วๆ
‪และเปิดผ้า!
‪เรารักคุณนะคะเดฟ!
‪(เพื่อนของเดฟ)
‪ขอปิดตาเหมือนเดิมได้ไหมเนี่ย
‪นี่ค่ะสุดที่รัก
‪กระดกเลย!
‪ใช่เลย!
‪กระดกๆ
‪ใช่เลย!
‪ขอต้อนรับสู่สุดสัปดาห์สละโสดของนาย เพื่อนยาก
‪น่าจะทำแบบนี้มาตั้งหลายปีแล้ว
‪แต่อย่ามาหมดอารมณ์ ‪เพราะเธอปฏิเสธนายเป็นร้อยรอบดีกว่า
‪ในที่สุดก็สำเร็จ
‪เชื่อเถอะ เราจะทำให้มันคุ้มค่ากับการรอคอย
‪ใช่เลย!
‪มาปาร์ตี้กันเลย
‪สุดยอด
‪เยี่ยมมาก
‪ลูกคุณมีพรสวรรค์มากนะครับ
‪ถ้าหัวไม่แดงเหมือนผม ก็คงนึกว่าลูกคนอื่นไปแล้ว
‪ผมมั่นใจว่าปีนี้เธอจะสามารถเข้าไปถึงรอบชิงได้
‪แต่ว่ามี… ขออภัยครับ มันน่ากระอักกระอ่วน
‪ขอแจ้งไว้เลยว่าการเตรียมพร้อมไม่ใช่ถูกๆ เลย
‪ก็พอจะมีทุนการศึกษาบ้าง แต่ต้องแย่งกันหลายคน
‪ดังนั้นเตรียมใจไว้ด้วยครับ
‪แน่นอนครับ
‪และที่ผมยกประเด็นขึ้นมาตอนนี้ ‪ก็เพราะผมสังเกตเห็นว่าคุณยังค้างจ่าย 700
‪และระบบตัดจากบัญชีถูกยกเลิกไป
‪ขออภัยจริงๆ ครับ ต้องเกิดเรื่องผิดพลาดแน่ๆ
‪ผมจะจ่ายโดยทันที
‪วันเสาร์จะได้โบนัสก้อนโต ดังนั้นจะชำระให้หมด
‪เยี่ยม ขอบคุณครับ
‪ใช่แล้ว แต่ตัดหน้าม้า
‪ใช่ แล้วก็มัดผม
‪- ใช่ หน้านี้เลยค่ะ ‪- แล้วผู้ชายล่ะ
‪พอใจไหม
‪- ค่ะ ‪- นี่จะทำงานโต้รุ่งกันหรือเปล่า
‪- ค่ำมากแล้วนะ เข้ามาทำไม ‪- แวะมาเอาสายชาร์จมือถือ
‪ลูกสาวชอบเอาไปทิ้งไว้บ้านเมียเก่า
‪ตอนนี้เธอก็เลยมีสายชาร์จเยอะ ‪บวกกับบ้านและหมาที่ได้ไปแล้ว
‪โทษที
‪นี่ใคร
‪เธออาจเป็นพยานในคดีฆาตกรรมแฮร์รี่ ซัตตัน
‪เออ
‪เธอเห็นสองคนนี้อยู่หน้าสำนักงานของเขา ‪ในช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิต
‪เยี่ยมมาก
‪เชิญต่อได้เลย
‪แต่เอามาให้ผมดูก่อนจะส่งให้สื่อด้วยล่ะ
‪พอทำเสร็จแล้วน่ะ
‪รับสิๆ
‪อะไร
‪ช่วยบอกทีว่าคุณไม่ได้ฆ่าแฮร์รี่ ซัตตัน
‪ให้ตายเถอะ ทำแบบนั้นลงไปได้ยังไง
‪เดี๋ยว สัญญาณไม่ค่อยดีหรือเปล่านะ
‪อะไร ไม่ใช่ ผมได้ยินคุณ
‪หวังว่าเป็นที่สัญญาณนะ
‪เพราะฉันสาบานได้เลยว่าได้ยินคุณพูด
‪เหมือนความเห็นของคุณมีค่ากับฉันนักแหละ
‪เราไม่ได้ทำงานให้คุณ เราทำงานให้เดล ฟลินน์
‪นี่มันเกินไปแล้วนะ
‪เห็นด้วยสุดๆ บทสนทนานี้มันเกินไปแล้ว
‪ฟังให้ดีนะ…
‪ไม่ฟังหรอกย่ะ
‪แต่ก่อนวางสาย ฉันจะให้โอกาสคุณ ‪ได้ชดเชยที่ใช้น้ำเสียงนั้นกับฉัน
‪เราจะส่งรูปผู้หญิงคนนึงไปให้คุณ
‪ถ้าคุ้นหน้าก็บอกด้วย
‪ไม่
‪ไม่คุ้นเลย
‪เธอชื่อเมแกน เพียร์ซ
‪ถ้าได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับเธอ แจ้งเราทันที
‪เอาละหนุ่มๆ ดูเหมือนเราจะเดินหลงเข้ามา ‪ในหุบเขาแห่งความหนุ่มสาว
‪ถ้าใครเห็นคนที่เกิด ‪เมื่อศตวรรษที่แล้ว ฉันให้สิบปอนด์
‪ฉันว่าเด็กคนนั้นเล่นฮอกกี้ทีมเดียวกับลูกฉันว่ะ
‪เดี๋ยวมา ต้องไปฉี่
‪ขอโทษที
‪ห้ามนายดื่มเครื่องดื่มอัดลมอีกต่อไป
‪เคยผ่านกันมาหมดแล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอก
‪เรารู้จักกันใช่ไหม
‪- ผมว่าไม่นะ ‪- คนริดจ์วูดหรือเปล่า
‪เปล่า
‪แต่ผมมีเพื่อนอยู่แถวนั้น เราออกไปเที่ยวกันบ้าง
‪เห็นตอนนั้นแน่เลย
‪ขอโทษที ผมกำลังเมากริ่ม
‪ให้ตาย ผมบอกไปแล้วใช่ไหม
‪พระเจ้า
‪นี่เป็นสุดสัปดาห์สละโสดของผม
‪ผมอยากแสดงความยินดีนะ ‪แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยดีใจ
‪ฟังนะเพื่อน ผมดีใจสุดๆ กับคู่หมั้น
‪มีลูกอมดับกลิ่นปากไหม
‪หมากฝรั่งได้ไหม
‪ขอบคุณมาก
‪ขอบคุณ เอาละ เที่ยวให้สนุก
‪อย่าจัดหนักไปล่ะ
‪เอามาอีกยก!
‪พวกเขาซื้อเตกีลา!
‪หนุ่มๆ ฉันไปเจอผู้ชายคนนี้ในห้องน้ำ
‪แย่แล้ว
‪พวกคุณควรมอมเหล้าเขาอีกหน่อย
‪- มาดื่มด้วยกันสิ ‪- มาสิ
‪ดื่ม
‪โอ้ แสบสุดๆ
‪นั่งสิ ลุยกันเลย เอาเบียร์มาให้เขาหน่อย
‪ผมไปดูประตูห้องในชั้นใต้ดินของสจ๊วต กรีนแล้ว
‪เจออะไรไหม
‪ก็แค่ตู้เสื้อผ้า ข้างในมีกระเป๋าสีเหลือง
‪ผมบอกอะไรคุณได้ไหม แคสซี่
‪ทุกปีจะมีผู้ชายหายตัวไปในงานคาร์นิวัล
‪เหมือนสจ๊วตเหรอ
‪เหมือนสจ๊วต และตั้งแต่สจ๊วต
‪หายตัวไป คาดว่าตายแล้ว
‪ครอบครัวพวกเขาแทบจะเป็นบ้า ‪เพราะวันปีผ่านไปก็ไม่มีคำตอบ
‪คุณมาบอกว่ามีคนเห็นสจ๊วต กรีนที่ไวเปอร์ส
‪แต่บอกไม่ได้ว่าเป็นใครเพราะคุณสัญญาเอาไว้
‪ขออภัยที่พูดตรงๆ แต่ช่างแม่งคำสัญญา
‪ถ้าสจ๊วต กรีนยังไม่ตาย เราจำเป็นต้องรู้
‪คุณไม่ใช่คนเดียวที่ชีวิตหกคะเมน ‪มีคนถูกฆ่าตายไปทีละคน
‪ลอร์เรน
‪เธอเป็นคนเห็นสจ๊วตที่ไวเปอร์ส
‪ผมจะติดต่อไปหาทันทีที่รู้อะไร
‪โอเค ลาก่อน
‪นี่เดฟนะ ไม่สะดวกรับสาย ฝากข้อความได้เลย
‪หวัดดี นี่มือถือของเคย์ลี่ ฝากข้อความไว้นะ
‪สวัสดีค่ะแม่
‪ทำไมยังไม่นอนอีก
‪- ค้างบ้านเพื่อนสนุกไหม ‪- สนุกค่ะ
‪เยี่ยม จอร์แดนไปบ้านเพื่อนได้ใช่ไหม
‪- น่าจะอย่างงั้น ‪- รักนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้
‪บ๊ายบาย
‪(ลอร์เรน)
‪แคสซี่
‪คุณยังอยู่ที่ไวเปอร์สไหม
‪ยังอยู่ แวะมาหาสิ
‪เรากำลังจัดงานรำลึกให้แฮร์รี่
‪- ฟังนะ ฉันเพิ่งคุยกับบรูม ‪- โอเค
‪ฉันจำเป็นต้องบอกเขาว่าคุณเป็นคนเห็นสจ๊วต
‪วันนี้มีเรื่องเสียใจเยอะ เรื่องนั้นไม่ใช่
‪- แวะมาสิ ‪- ได้
‪โอเค
‪ถ้าเธอตอบตกลงตั้งแต่ครั้งแรก ‪เราคงไม่แก่กว่าทุกคนที่นี่แบบนี้
‪ครั้งแรกอะไร
‪เดฟขอสาวคนนี้แต่งงานมา… นานแค่ไหนแล้วนะ
‪น่าจะตอนยังดูหนังเทปอยู่
‪เรามีลูกสามคน ไม่แต่งก็เหมือนแต่งแล้ว
‪งั้นเธอไม่เคยแต่งงานกับใครมาก่อน
‪- ไม่เคย ‪- หมั้นล่ะ
‪- ไม่เคย ‪- แน่ใจเหรอ
‪ผมว่าผมแน่ใจ
‪คุณจะมั่นใจได้ไง คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ
‪มีความลับกันหมดทุกคน
‪เธอไม่เคยแต่งงานหรือหมั้นกับใครมาก่อน
‪- เดฟ เราน่าจะ… ‪- ใช่ เอาสิ
‪ฟังนะ ถามจริงๆ ‪อะไรทำให้เธอเปลี่ยนใจยอมแต่งล่ะ
‪อะไรทำให้เธอกัดฟันตอบตกลงในที่สุด
‪ผมคงมีเสน่ห์มากมั้ง
‪เออ พนันได้เลยว่าเมแกนเป็นคนหลงเสน่ห์ผู้ชาย
‪ว่าไงนะ
‪- โทษที รู้จักคู่หมั้นผมเหรอ ‪- เปล่า
‪แค่ได้ยินเขาพูดชื่อเธอ
‪ผมว่าผมกลับบ้านดีกว่า ยินดีด้วยนะครับ
‪นี่
‪บอกมา นายเป็นใคร
‪- หมายความว่าไง ‪- ก็ตามที่ถาม
‪นายเป็นใคร ต้องการอะไร
‪- ผมไม่ต้องการอะไร… ‪- โกหก
‪- รู้จักเมแกนใช่ไหม ‪- เพื่อน
‪ไม่ต้องมาเรียกเพื่อน ‪ฉันออกมาเที่ยวสนุกกับเพื่อนๆ
‪- แล้วนายโผล่มา… ‪- คุณชวนผมเองนะ
‪รู้จักเธอได้ยังไง เพราะทุกคนบอกว่าไม่ได้พูดชื่อ
‪คุณเมาแล้ว กลับเข้าไปข้างในเถอะ
‪ฉันจะถามอีกที นายเป็นใคร
‪- ผมไม่ใช่ใคร ‪- เลิกโกหกซะที
‪- รู้จักเมแกนหรือเปล่า ‪- แล้วคุณล่ะ
‪ถามงี้สื่ออะไรวะ
‪ผู้หญิงที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วย ‪รู้จักเธอหรือเปล่า เพราะจะบอกอะไรให้นะ
‪ผมว่าคุณไม่รู้จัก
‪อย่า!
‪ใจเย็นๆ
‪(ไวเปอร์ส)
‪ดีใจมากเลยที่เธอมาแล้ว
‪- มา ลุยกันดีกว่า ‪- อืม
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้วจริงๆ
‪มา สั่งเหล้ากันดีกว่า ฉันต้องขึ้นไปกล่าว
‪ทุกคนมาที่นี่เพื่อแฮร์รี่
‪ฮัลโหลๆ ได้ยินไหม
‪ใครได้รู้จักแฮร์รี่เป็นต้องรักเขา
‪เขาก็มีกิเลส มีกันทุกคนแหละ
‪เขา…
‪เขาบริสุทธิ์ผุดผ่องในแบบของเขาเอง
‪เขามองทะลุความเจ็บปวดของเรา ‪ไปจนถึงความบริสุทธิ์ข้างใน
‪บางครั้งก็หาให้เราด้วย
‪ยกเว้นคุณ รูดี้ เขาเรียกคุณว่าไอ้หน้าตัวเมีย
‪เขาเป็นคนแบบนั้น
‪เขาไม่เคยอยากให้เราโศกเศร้าแม้แต่น้อย
‪เขาแบกรับความหนักอึ้งของโลก
‪และไม่เคยปล่อยให้เราสิ้นหวังเกินไป
‪คอยปล่อยมุกให้เรามีกำลังใจเสมอ
‪เราทุกคนรักเขา
‪และเขาได้อุทิศ
‪ตัวเองให้กับทุกคน
‪และตอนนี้เขาจากไปแล้ว
‪ฉันจะคิดถึง…
‪ขออภัย
‪ฉันจะคิดถึงเขาตลอดไป
‪เพลงนี้สำหรับแฮร์รี่
‪ราตรีสวัสดิ์
‪นี่คือการลาจาก
‪กล่าวได้ดี
‪ขอบคุณ
‪ถ้าพูดออกมาจากใจมันก็ง่าย
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าคุณโกรธฉัน
‪ทำไมฉันไม่บอกคุณว่าเห็นสจ๊วต กรีนใช่ไหม
‪นั่งลงสิ
‪ฉันไม่อยากหงายการ์ดมะเร็ง
‪แต่ขอพูดตามตรง เรื่องนี้สำคัญน้อยมาก
‪แม้ว่าจะเป็นคดีคนหาย ‪หรือสันนิษฐานว่าตายแล้ว 17 ปีเหรอ
‪ก็คงอย่างนั้น
‪ฉันไม่ได้คิด
‪แต่พูดจริงๆ ค่ะ ฉันจะบอกทุกอย่างที่รู้
‪งานศพมันดึงด้านโรแมนติกของคุณออกมาจริงๆ
‪คุณรักเขา
‪ผมอยู่ตรงนี้
‪ผมดูแลคุณเอง
‪นี่คือการลาจาก
‪มากับฉันหน่อย
‪ขอร้อง อย่าถามเหตุผล
‪ไปขึ้นรถพอ
‪บายจ้ะที่รัก
‪มีอีกเรื่องที่ผมต้องถามคุณ
‪ทำไมถึงไปบอกเรย์ เลอวีนว่าเธอตายแล้วล่ะ
‪ฉันไม่อยากให้เขานึกทำอะไร
‪แคสซี่ก้าวต่อไปแล้ว เธอมีชีวิตใหม่
‪ก็ใช่ แต่บอกว่าตายเนี่ยนะ
‪ทำไมไม่บอกเขาว่าเธอย้ายไปอยู่แคนาดาล่ะ
‪แคนาดาเนี่ยนะ ใครบ้าย้ายไปอยู่ที่นั่น
‪เขาก็คงรีบซื้อตั๋วบินไปทันทีน่ะสิ
‪สมัยนั้นไม่รู้จักเขาเลยเหรอ
‪ไม่สนิท ก็แค่สอบปากคำเขา ‪สองสามครั้งหลังแคสซี่หนีไป
‪ฉันรู้จัก
‪เขาอยู่ด้วยในคืนที่แคสซี่หนีไป
‪คืนที่สจ๊วตหายตัวไป
‪- เรย์น่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่ เขาบอกว่าเขารักแคสซี่
‪และคงรักจริง ฉันก็ไม่รู้
‪แต่การแสดงออกเมื่ออยู่กับเธอ…
‪มันเหมือนเขาเสพติดมากกว่า
‪เคย์ลี่
‪(ลูกสาวคุณอยู่กับเรา ‪ถ้าโทรมาทุกอย่างจะดี อย่าบอกตำรวจ)
‪หวัดดี นี่มือถือของเคย์ลี่ ฝากข้อความไว้นะ
‪มีอะไรหรือเปล่าคะ
‪บี เคย์ลี่อยู่ไหน อยู่กับเธอหรือเปล่า
‪ไม่ เธอไลน์มาบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪เมื่อไร
‪- เมื่อไร ‪- มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪บี เมื่อไร!
‪ดึกแล้ว สี่ทุ่มครึ่ง
‪- หนูมีนัดกับเธอก่อนหน้านั้น ‪- เวร
‪(เคย์ลี่ ‪ไม่พบตำแหน่ง)
‪ขึ้นมาสิ
‪ในที่สุด สวัสดีค่ะ
‪โทรมาซะที
‪เธออยู่ไหน
‪จุ๊ๆ
‪ถ้าอยากได้ตัวลูกสาวคืนไป ตั้งใจฟังให้ดี
‪มีทางเดินอยู่ริมถนนริกบีที่วอลด์วิค
‪เอากระดาษมาจดก็ดีนะ
‪เดินไปตามทางนั้นแล้วจะไปถึงทางแยก
‪- พวกเราจะรอคุยด้วย ‪- แล้วเคย์ลี่ล่ะ
‪ดูก่อนว่าคุยแล้วได้อะไร
‪แล้วรีบๆ หน่อยนะ
‪เรารอคุณมาทั้งคืนแล้ว
‪แกเป็นใคร
‪และเมแกน อย่าบอกใครนะ
‪คงน่าเสียดายถ้าต้องเสีย ‪ทั้งทนายกับลูกสาวไปในสัปดาห์เดียวกัน
‪แล้วเจอกัน
‪รับสิ
‪นี่คือสายสืบไมเคิล บรูม ‪ฝากข้อความไว้แล้วผมจะโทรกลับ
‪(คาร์ลตัน ฟลินน์ ‪ผู้เล่นดีเด่นของแมตช์ ปี 2014)
‪- ไงคะเดล ‪- สวัสดีครับ
‪- ไงคะ ‪- บายเจ็น
‪สวัสดีครับที่รัก
‪สวัสดีครับคุณฟลินน์ ขออภัยจริงๆ ที่โทรไปรบกวน
‪มีอะไรก็รีบๆ พูดมา เจอคาร์ลตันหรือยัง
‪ยัง ไม่ได้โทรไปเรื่องนั้น
‪ผมขอโทษ
‪แล้วเรื่องอะไร
‪ตอนนี้ไม่สะดวก
‪ผมไม่อยากทำให้คุณเครียดขึ้นไปอีก
‪แต่ผมกังวลมากเรื่องคู่ที่คุณจ้างมา
‪กังวลอย่างยิ่ง
‪พวกเขากำลังไล่ฆ่าคน เดล
‪ผมรู้ว่าพวกเขาใช้วิธีการที่ไม่ค่อยจะขาวสะอาด
‪แต่นี่มันเกินผมจะรับได้
‪คนเหรอ คนที่ไหน
‪รู้เรื่องทนายที่ลิฟวิงสโตนหรือเปล่า ‪ฝีมือพวกเขา ผมเป็นคนบอกชื่อไป
‪นี่ผมจะประสาทกินอยู่แล้ว
‪ตอนนี้พวกเขาก็ไล่ล่าผู้หญิงอีกคน ‪แค่คุณแม่แถบชานเมือง
‪เรื่องนี้มันเลยเถิดแล้ว
‪ก็ฉันสั่งให้พวกนั้นตามหาคาร์ลตัน
‪เดล ของร้อง
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪อย่าโทรมาอีกจนกว่าจะหาคาร์ลตันเจอ
‪ที่รักครับ
‪คุยกับมาร์ลีนแล้วไม่ได้อะไร เธอไม่ใช่แม่ของแก
‪มีเพียงพ่อแม่แท้ๆ ที่เข้าใจความเจ็บปวดนี้
‪แต่ผมสัญญา มาเรีย
‪ผมจะหาลูกเราให้เจอ
‪เรย์ นี่มันเรื่องอะไร
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪ฉันจำบางอย่างได้แล้ว
‪จำอะไรได้
‪มันเกิดขึ้นที่นี่ คืนนั้น ก่อนที่ฉันจะไปหานาย
‪ฉันมาที่นี่
‪ท่านได้มาถึงที่หมายแล้ว
‪หนูไม่ได้จะหนี
‪หนูขอออกไปฉี่ได้ไหมคะ
‪ก็ใช้ถังไปสิ
‪รอเดี๋ยว
‪แม่ หยุด
‪วิ่งเร็ว!
‪เร็วเข้า!
‪แม่ เขาเกาะรถ!
‪หนูนึกว่าหนูจะตายแล้ว
‪หนูนึกว่าแม่จะถูกฆ่าตาย
‪เคย์ลี่ แม่ขอโทษจริงๆ
‪- คนประหลาดพวกนั้นเป็นใคร ‪- แม่ไม่รู้
‪แต่เราจะไปหาตำรวจ ไปตอนนี้เลยนะ
‪ลูกจะปลอดภัย แม่จะไม่ให้ลูกเป็นอันตราย
‪โทรหาบรูม
‪กำลังโทรหาบรูม
‪นี่คือสายสืบไมเคิล บรูม ‪ฝากข้อความไว้แล้วผมจะโทรกลับ
‪ตอนนี้บรูมไม่อยู่ เพราะงั้น…
‪คนร้ายในสเก็ตช์รูปสองคนนั้น
‪พวกเขาลักพาตัวลูกฉันไป
‪โอเค ผมรับเรื่องให้ก็ได้
‪ตามผมมา
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เธอเข้าไปในห้องหนู พวกเขารู้บ้านเรา
‪เราจะส่งคนไปที่บ้านคุณ ตอนนี้มีใครอยู่ไหม
‪ไม่มีค่ะ จนถึงพรุ่งนี้
‪อยู่ในนี้ลูกปลอดภัยนะ
‪คุณบอกว่าคนที่ลักพาตัวลูกคุณ ‪คือสองคนที่คุณเห็นหน้าสำนักงานแฮร์รี่
‪ใช่ พวกเขาแน่นอน
‪และผู้ชาย
‪ฉันว่าเขาอาจตายแล้ว
‪รอในนี้นะครับ ผมจะไปตามตัวบรูม ‪แล้วพาเขามาที่นี่
‪ผมจับพวกเขาแล้ว
‪ไปทางซ้ายของสถานีตำรวจ
‪ผมจะเปิดให้เข้ามาทางด้านข้าง ‪ฝั่งนั้นไม่มีกล้อง
‪คนอย่างพวกนั้นต้องการอะไรจากแม่
‪- แม่ไม่รู้ ‪- เลิกโกหกหนูซะที
‪แม่ไม่ได้เป็นแค่นักเต้น แม่ระบำโป๊
‪ทั้งหมดนี่มันเป็นเรื่องนั้นใช่ไหม
‪แม่น่าจะบอกความจริงกับหนู
‪ความจริง…
‪นี่คือความจริง
‪ตอนแม่อายุเท่าลูก เคย์ลี่
‪แม่ไม่ได้มีชีวิตที่ดีเหมือนลูก
‪แม่ตัวคนเดียว ไม่มีใครมาเลี้ยงดูหรือรักแม่
‪จนกระทั่งแม่ไปได้งานที่ไวเปอร์ส
‪และลูกพูดถูก
‪แม่เคยเป็นนักเต้น
‪และแม่มีความสุขกับอาชีพนั้นมาก
‪เพราะมันเป็นครั้งแรกในชีวิต…
‪ที่คนรอบข้างชมว่าแม่ทำอะไรเก่ง
‪แต่มีลูกค้าคนนึง
‪คนที่ร้ายกาจมาก
‪เขาหมกมุ่นกับแม่
‪แล้ว…
‪แม่นึกว่าเขาตายไปแล้ว
‪แต่เขาอาจกลับมาแล้ว
‪และ…
‪และอะไร
‪และแม่ไม่ได้โกหก ‪แม่ไม่รู้จริงๆ ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร
‪เราฆ่าเขาหรือเปล่าคะแม่
‪แม่ไม่รู้
‪แต่ถ้าเขาตาย
‪แม่เป็นฝ่ายที่ไม่ยอมจอดเอง
‪และแม่กล้าทำแบบนั้นอีกเพื่อให้ลูกปลอดภัย
‪แม่จะไปหาเครื่องดื่มร้อนๆ มาให้นะ
‪ทางไหน
‪ทางนี้
‪ทางนี้ ลงไปข้างล่าง
‪เรื่องนี้ต้องจบ ผมพาพวกเขาไปไว้ที่ที่ปลอดภัย
‪คุณพลาดแล้ว
‪มันจบแล้ว ห้ามฆ่าใครอีก ‪ผมไม่เคยตกลงให้ทำแบบนั้น
‪เอาที่สบายใจ
‪ผมจะมอบตัว
‪ไม่นะ
‪ช่วยด้วย!
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล