SERIAL NETFLIX
SIEDEM LAT TEMU
Lucy!
- Sprowadźcie pomoc! - Wezwijcie karetkę!
Dublerka Josephine. Gdzie jesteś?
Tutaj, proszę pana.
Przywiążcie liny.
Miło cię poznać.
Cała przyjemność po mojej stronie. Przykre, co się stało Lucy.
Naprawdę?
Wiesz, kiedy twoja mamusia wróci?
Wynoś się stąd!
Chcesz ją wziąć? Tam, gdzie jedziemy, będzie chłodno.
Kiedy zaczęłaś podejrzewać, że coś jest nie tak?
Kiedy zadzwoniłam do Harry’ego i odebrała ta rzekoma sekretarka.
Kiedy ta sekretarka odebrała,
przerwałaś połączenie, tak?
Tak. To było dziwne.
Dlatego zostawiłam ci wiadomość.
Odwiozłaś go do biura krótko przed południem.
Zadzwoniłaś do mnie o 17.45.
Zgadza się.
Według ekipy kryminalistycznej Harry zginął między 12 a 18.
Więc ktokolwiek…
ktokolwiek to zrobił,
mógł tam już być, kiedy go podrzucałam?
Chyba nie myślicie,
że to ja go zabiłam?
Nie.
Ale muszę cię wykluczyć.
Potrzebuję prawnika?
Nie jesteś aresztowana.
Czy kiedy go podrzucałaś, zauważyłaś w okolicy coś podejrzanego?
Będę grzeczny.
Obiecuję.
Po tym, jak wysiadł, zobaczyłam kobietę.
I mężczyznę.
Byli młodzi.
Nie zwróciłam na nich uwagi.
Pamiętasz, jak wyglądali?
Tak.
Szczegółowo?
Dość szczegółowo.
Wychodzi za mąż.
No tak.
Przykro mi.
Czyli nie było bzykanka?
Nie.
Całowaliśmy się, ale ona to przerwała.
Tak…
To dziwne. Jej narzeczony jest ojcem jej dzieci.
A to nie są małe dzieci. To nastolatki.
Czemu dopiero teraz biorą ślub?
Pewnie dzieci pojawiły się szybko,
a ślub wydawał się nieistotny w natłoku codziennego życia.
A teraz są w średnim wieku, a on w jakimś romantycznym zrywie
oświadczył się, a ona pomyślała: „Kurde, czemu nie? Zawsze to impreza”.
Sprawdziłem go.
Oczywiście.
- Z ciekawości. - I co?
Do bólu przeciętny.
Nazywa się Dave.
Możesz mi wierzyć, że to typowy Dave.
Do bólu przeciętny?
Gość jest seksowny. Nawet jeśli to Dave.
Patrz.
Nieprzeciętny Dave wdał się w bójkę na mieście.
Niby w obronie własnej.
Czy to nie dziwne?
Cassie wraca, a potem…
Guy,
Harry,
wszyscy ci ludzie nagle zaczynają
kończyć…
martwi.
A on jest porywczy.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że oszalałeś.
Tak.
Może.
Zaczynam się czuć jak zakładnik.
Już prawie.
Proszę.
I… już!
Kochamy cię, Dave!
DRUŻYNA DAVE’A
- Mogę założyć opaskę z powrotem? - Proszę, kochanie!
Pij!
Tak!
Pij!
Tak!
Witaj na swoim weekendzie kawalerskim.
Tyle lat czekaliśmy,
ale nie smuć się tym, że sto razy ci odmawiała.
W końcu do tego doszło!
Uwierz mi, poczujesz, że warto było czekać.
Tak jest!
Do dzieła.
Wspaniale.
Świetna robota.
Ma prawdziwy talent.
Gdyby nie włosy, zastanawiałbym się, czy jest moja.
W tym roku z pewnością zakwalifikuje się do finału.
Jest tylko jedna kwestia… To trochę niezręczne.
Karty na stół. Przygotowania do finałów nie są tanie.
Są stypendia, ale rywalizacja o nie jest zacięta.
Proszę się na to przygotować.
Oczywiście. Tak.
Wspominam o tym, bo wciąż należy mi się 700,
a polecenie zapłaty zostało anulowane…
Przepraszam. To musi być jakaś pomyłka.
Zajmę się tym natychmiast.
W sobotę dostanę sporą premię, to załatwi sprawę.
Świetnie. Dziękuję.
Tak. Ale miała grzywkę.
Tak. I upięte włosy.
- Właśnie tak. - A facet?
Zadowolona?
- Tak. - Będziecie tu siedzieć całą noc?
- Co ty tu jeszcze robisz? - Potrzebuję ładowarki.
Córka zostawia je u mojej byłej,
która ma ich teraz kilkadziesiąt, a także dom i psa.
Przepraszam.
A to kto?
Może być świadkiem w sprawie Harry’ego Suttona.
No tak.
Widziała tę dwójkę.
Byli przed jego biurem w dniu jego śmierci.
Wyśmienicie.
To nie przeszkadzam.
Chcę to zobaczyć, zanim damy znać mediom. Dobrze?
Kiedy skończycie.
No, dalej.
Co?
Powiedz, że nie zabiłaś Harry’ego Suttona.
Jezu, coś ty sobie myślała?
Chyba coś zakłóca połączenie.
Co? Nie. Ja cię słyszę.
Oby coś je zakłócało,
bo słowo daję, że mówiłeś do mnie tak,
jakby twoje zdanie miało się liczyć.
Nie pracujemy dla ciebie. Pracujemy dla Dela Flynna.
To zaszło za daleko.
Zgadzam się. Ta rozmowa zaszła za daleko.
Posłuchaj…
Raczej nie.
Ale zanim się rozłączę, będziesz mógł zadośćuczynić za ten ton.
Wyślemy ci zdjęcie kobiety.
Daj znać, jeśli ją rozpoznasz.
Nie.
Nie znam jej.
Nazywa się Megan Pierce.
Jeśli coś o niej usłyszysz, natychmiast daj nam znać.
Dobra, panowie. Chyba wkroczyliśmy do Doliny Młodości.
Dam dychę, jeśli wskażecie kogoś, kto urodził się w poprzednim wieku.
Tamta chyba gra w drużynie mojej córki. Napijmy się.
Znajdę was. Muszę się odlać.
Wybacz, stary.
Nigdy więcej nie wypijesz niczego gazowanego.
Znam ten ból. Nie musisz przepraszać.
My się znamy, prawda?
- Nie sądzę. Znamy się? - Jesteś z Ridgewood?
Nie.
Mam tam przyjaciela. Czasem chodzę z nim po barach.
To może być to.
Przepraszam, jestem lekko wcięty.
Boże, już to mówiłem, prawda?
Boże.
To mój weekend kawalerski.
Pogratulowałbym, ale nie wyglądasz, jakbyś się cieszył.
Ale z narzeczonej to się cieszę.
Masz może jakieś miętówki?
Guma pasuje?
Życie mi ratujesz.
Dzięki. No dobra. Miłego wieczoru.
Nie przesadź.
Polej!
Kupili tequilę!
Chłopcy, to gość, którego poznałem w toalecie!
O nie!
Musicie mu jeszcze nalać.
- Przysiądź się. - No chodź.
Zdrowie.
Ja pierdolę!
Siadaj! Balujemy! Dajcie mu piwo czy coś.
Sprawdziłem drzwi w piwnicy Stewarta Greena.
I co?
To tylko szafa. W środku była żółta walizka.
Mogę ci coś powiedzieć?
Co roku podczas karnawału znikają mężczyźni.
Jak Stewart?
Jak Stewart. Odkąd on zniknął.
Uznano ich za martwych.
Ich bliscy odchodzą od zmysłów, bo nie doczekali się odpowiedzi.
Mówisz, że ktoś widział Greena w Żmijach,
ale nie powiesz kto, bo obiecałaś nie mówić.
Wybacz śmiałość, ale pierdolę twoją obietnicę.
Jeśli Green żyje, musimy to wiedzieć.
Nie tylko twoje życie stanęło na głowie. Tu giną ludzie.
To była Lorraine.
To ona widziała Stewarta w Żmijach.
Zadzwonię, gdy się czegoś dowiem.
Dobrze. Do zobaczenia.
Tu Dave. Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Cześć, to telefon Kayleigh. Zostaw wiadomość.
Cześć, mamo.
Czemu nie śpisz?
- Jak tam piżama party? - Dobrze.
Dobrze. Jordan dotarł na swoje?
- Chyba tak. - Kocham cię. Do jutra.
Pa.
Cassie.
Jesteś jeszcze w Żmijach?
Tak, może wpadniesz?
Wspominamy Harry’ego.
- Rozmawiałam z Broome’em. - Tak?
Musiałam zdradzić, że to ty widziałaś Stewarta.
Mamy powody do płaczu. To nie jest jeden z nich.
- Przyjedź. - W porządku.
Dobrze.
Gdyby zgodziła się za pierwszym razem, to byśmy tu pasowali!
Za pierwszym razem?
Dave namawiał ją, żeby za niego wyszła od jak dawna?
Mieliśmy jeszcze magnetowidy.
Mamy trójkę dzieci. Jesteśmy małżeństwem, tylko bez ślubu.
Czyli nigdy wcześniej nie była mężatką?
- Nie. - Zaręczona?
- Nie. - Na pewno?
Jestem pewien.
Z ludźmi nigdy nie wiadomo. Przekonałem się o tym.
Wszyscy mają jakieś tajemnice.
Nigdy nie miała męża ani narzeczonego.
- Dave, może… - Tak, koniecznie.
Poważnie, co sprawiło, że zmieniła zdanie?
Czemu w końcu postanowiła to zrobić?
Może przez mój niezwykły urok.
Na pewno leci na niezwykły urok, ta cała Megan.
Co?
- Przepraszam. Znasz moją narzeczoną? - Nie.
Słyszałem, jak on wymienia jej imię.
Dobra, mi już wystarczy. Gratulacje, stary.
Hej.
Dobra, kim jesteś?
- Że co? - To, co mówię.
Kim jesteś i czego chcesz?
- Nie chcę niczego, tylko… - Gówno prawda.
- Znasz Megan, tak? - Stary…
Bez takich. Przyszedłem z przyjaciółmi, żeby się zabawić.
- A ty się zjawiasz… - Zaprosiłeś mnie.
Skąd ją znasz? Pytałem. Żaden nie użył jej imienia.
Jesteś pijany. Wracaj do środka.
Zapytam jeszcze raz. Kim jesteś?
- Nikim. - Przestań kłamać!
- Znasz Megan? - A ty?
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Ta kobieta, z którą się żenisz. Znasz ją? Bo wiesz co?
Moim zdaniem nie.
Nie!
ŻMIJE
Dobrze, że jesteś.
- Chodź. Tak trzeba. Prawda? - Tak.
Trudno uwierzyć, że go nie ma.
Potrzebujemy alkoholu. Mam wygłosić mowę.
Wszyscy przyszli dla Harry’ego.
Halo? Słychać mnie?
Jeśli ktoś tylko znał Harry’ego, kochał go.
Miał swoje problemy. Jak wszyscy.
Ale był…
na swój sposób niewinny.
Dostrzegał niewinność innych, pomimo tego, co przeszli.
A nawet wskazywał ją im samym.
Poza tobą, Rudy. Jesteś durną pizdą. Jego słowa.
Był jednym z takich ludzi.
Nie chciał, żeby inni się smucili.
Brał na swoje barki ciężar świata.
Nie pozwalał innym zanadto rozpaczać.
Zawsze ratował śmiechem.
Kochaliśmy go.
A on…
poświęcał się dla wszystkich.
A teraz odszedł.
Zawsze będzie mi go…
Przepraszam.
Zawsze będzie mi go brakowało.
To dla Harry’ego.
Spokojnych snów
Żegnamy się
Żegnamy się…
Świetna mowa.
Dziękuję.
To łatwe, gdy przemawiasz z serca.
Słuchaj, wiem, że jesteś na mnie zły.
Czemu nie mówiłam, że widziałam Greena, tak?
Usiądź.
Nie chcę się zasłaniać rakiem,
ale będę szczera, nie miałam tego na liście priorytetów.
Choć mówimy o człowieku, który zaginął 17 lat temu?
Najwyraźniej.
Nie myślałam.
Ale teraz powiem ci wszystko, co wiem.
Żegnamy się…
Na pogrzebach robisz się romantyczny.
Kochałaś go.
Jestem przy tobie.
Możesz na mnie polegać.
Żegnamy się
Chodź ze mną.
Proszę, nie pytaj czemu.
Wsiadaj do auta.
Pa, skarbie.
Muszę cię spytać o coś jeszcze.
Czemu powiedziałaś Levine’owi, że ona nie żyje?
Żeby sobie niczego nie wyobrażał.
Cassie rozpoczęła nowe życie.
Ale żeby mówić, że umarła?
Czemu nie powiedziałaś, nie wiem, że wyjechała do Kanady?
Do Kanady? Kto by tam wyjeżdżał?
Zresztą od razu pojechałby na lotnisko.
Nie poznałeś go wtedy?
Niespecjalnie. Rozmawiałem z nim parę razy po zniknięciu Cassie.
Ja go znałam.
Był tu tej nocy, gdy Cassie uciekła.
I kiedy zniknął Stewart.
- Ray tu był? - Tak.
Powiedział, że kochał Cassie.
Pewnie tak było, skąd mam wiedzieć?
Ale ta jego miłość…
przypominała nałóg.
Kayleigh?
MAMY JĄ. ZADZWOŃ. ŻADNEJ POLICJI.
Cześć, to telefon Kayleigh. Zostaw wiadomość.
Wszystko w porządku?
Bea, gdzie Kayleigh? Jest u ciebie?
Nie, napisała mi, że się kiepsko czuje.
Kiedy?
- Kiedy? - Wszystko w porządku?
Bea, kiedy?
Późno, koło 22.30.
- Miała tu być wcześniej. - Cholera.
NIE ZNALEZIONO
Działaj.
Wreszcie! Witaj.
Trochę ci to zajęło.
Gdzie ona jest?
Cicho.
Jeśli chcesz odzyskać córkę, słuchaj uważnie.
Od ulicy Rigby w Waldwick odchodzi ścieżka.
Zapisz to sobie.
Idąc tą ścieżką, dojdziesz do skrzyżowania.
- Będziemy tam czekać. Porozmawiamy. - Co z Kayleigh?
Zobaczymy, jak potoczy się rozmowa.
Ale pospiesz się.
Czekaliśmy na ciebie całą noc.
Kim jesteś?
I nie mów nikomu, Megan.
Przykro byłoby stracić prawnika i córkę w jednym tygodniu.
Do zobaczenia.
Szybciej.
Poczta głosowa sierżanta Broome’a. Zostaw wiadomość.
CARLTON FLYNN NAJLEPSZY ZAWODNIK JUNIORÓW
- Cześć, Del. - Cześć.
- Na razie.
Cześć, kochanie.
Panie Flynn. Przepraszam, że przeszkadzam.
Wyduś to z siebie. Znaleźliście Carltona?
Nie, nie o to chodzi.
Przykro mi.
To o co chodzi?
Dzwonisz nie w porę.
Nie chcę dodatkowo pana stresować.
Ale martwi mnie ta para, którą pan wynajął.
Bardzo mnie martwi.
Oni zabijają ludzi, Del.
Wiedziałem, że stosują nietypowe metody zdobywania informacji,
ale to mnie przerasta.
Jakich ludzi?
Słyszałeś o prawniku z Livingstone? To byli oni. Dałem im jego nazwisko.
Zaczynam panikować.
Teraz polują na jakąś matkę z przedmieść.
To zaszło za daleko.
Kazałem im znaleźć Carltona.
Del, proszę.
To wymknęło się spod kontroli.
Nie dzwoń do mnie, póki nie znajdziesz Carltona.
No, kochanie.
Nie mam co rozmawiać z Marlene. Nie jest jego mamą.
Tylko rodzice rozumieją ten ból.
Ale obiecuję ci, Mario,
że znajdę naszego syna.
Ray, o co chodzi?
Czemu tu jesteśmy?
Coś sobie przypomniałem.
Co takiego?
To było tutaj. Tamtej nocy, zanim do ciebie przyszedłem.
Byłem tu.
Jesteś na miejscu.
Nie próbuję uciec!
Mogę wyjść na siku?
Po to masz wiadro.
Czekaj.
Mamo, przestań!
Biegiem!
Chodź, szybko!
Wciąż się trzyma!
Myślałam, że umrę.
Myślałam, że ty umrzesz.
Kayleigh, tak mi przykro!
- Kim byli ci skurwiele? - Nie wiem.
Ale jedziemy na policję. Natychmiast, dobrze?
Będziesz bezpieczna. Zadbam o to.
Zadzwoń do Broome’a.
Dzwonię do Broome’a.
Poczta głosowa sierżanta Broome’a. Zostaw wiadomość.
Broome’a nie ma, więc…
Ta para z portretów pamięciowych porwała moją córkę.
Dobrze. Ja się wami zajmę.
Chodźcie ze mną.
Już dobrze.
Była w moim pokoju. Wiedzą, gdzie mieszkamy.
Wyślemy ludzi do waszego domu. Czy ktoś tam jest?
Nie, do jutra nikogo nie ma.
Jesteś tu bezpieczna.
Powiedziałaś, że widziałaś tych porywaczy przed biurem Harry’ego?
Tak. To oni.
Ten mężczyzna…
być może zginął.
Poczekaj tutaj. Znajdę Broome’a i ściągnę go tu.
Mam je.
Obejdź komisariat z lewej,
wpuszczę cię bocznym wejściem. Nie ma tam kamer.
Czego tacy ludzie od ciebie chcą?
- Nie wiem. - Przestań kłamać!
Nie byłaś zwykłą tancerką, tylko striptizerką.
O to chodzi?
Trzeba było powiedzieć prawdę.
Prawdę…
Oto prawda.
Kiedy byłam w twoim wieku,
nie miałam takiego życia jak ty.
Byłam sama. Nie miałam nikogo, kto by mnie wspierał lub kochał,
póki nie zaczęłam pracować w Żmijach.
I tak, masz rację.
Byłam tancerką.
I bardzo mnie to cieszyło,
bo pierwszy raz w życiu…
usłyszałam, że jestem w czymś dobra.
Ale był taki jeden klient.
Naprawdę paskudny typ.
Miał obsesję na moim punkcie.
I…
Myślałam, że umarł.
Ale teraz chyba wrócił.
I…
I co?
I nie kłamałam. Nie mam pojęcia, kim są ci ludzie.
Zabiłyśmy tamtego gościa?
Nie wiem.
Ale jeśli zginął,
to ja byłam za kierownicą.
I zrobiłabym to ponownie, żeby cię ochronić.
Pójdę po coś do picia.
Gdzie?
Tędy.
Musimy zejść na dół.
To się musi skończyć. Ukryłem je.
To był błąd.
Dość tego. Koniec zabijania. Nigdy się na to nie zgodziłem.
Jak chcesz.
Przyznam się do wszystkiego.
Nie!
Pomocy!
Napisy: Krzysiek Ceran