‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(19 ปีก่อน)
‪ห้องนอนเคลียร์!
‪ห้องน้ำเคลียร์!
‪ใช่ หยุด
‪เฮ้ย!
‪(ปัจจุบัน)
‪(อิมาราโยคะรีทรีต ‪ฮาวาย คาไว)
‪สักวันเราน่าไปลองดูนะ
‪โยคะคงไม่ถูกจริตคุณหรอกมั้ง
‪ยังไงก็เถอะ เราโตเกินไป
‪ที่จะเสแสร้งว่าเรื่องนี้มันเป็นมากกว่าที่เห็น
‪แล้วมันเป็นอะไร
‪สวยไหมคะ
‪น่าเกลียดมาก
‪อุจาดตา…
‪- ผมน่าจะต้องกระชากชุดทิ้ง ‪- อย่านะ!
‪ไม่ต้องหนี เข้าไปเลย เข้าไปในห้อง
‪ลูกลืมเชลโลได้ยังไง
‪ก็ผมมีเรื่องต้องคิดเยอะ
‪ลูกอายุ 11 ไม่มีเรื่องอะไรจะต้องคิดเลย
‪อยู่ตรงนั้น
‪แล้วนี่จะไปไหน
‪- หยิบคันชัก ‪- จะบ้าตาย
‪- หนูต้องการมือถือคืน ‪- ไม่ ลูกต้องระวังน้ำเสียง
‪- แม่ ‪- เรายึดมือถือเพราะอะไรนะคะ
‪งานบ้านไม่ใช่กิจกรรมทางเลือก ‪ถึงได้มีรายการไง
‪- หนูเคยทำงานบ้านที่ไหนล่ะ ‪- ก็นั่นแหละ
‪- มันอยู่ในกระเป๋าไม้เทนนิส ‪- ไม่แปลกใจ
‪- นี่ ตายห่า จะไปสายแล้ว ‪- อย่าใช้คำหยาบ
‪ที่รัก รับปากทีว่าคุณจะไปถึงโบสถ์ก่อนเวลา
‪ฉันจะไปตรงเวลา
‪เอาตรงเวลาจริงๆ นะ ‪ตามตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกา
‪ไม่ใช่ตามเวลามาตรฐานเมแกน
‪ฉันเคยทำคุณผิดหวังด้วยเหรอ
‪- วันนี้สำคัญ ‪- ครับ
‪- บาย ‪- โอเค
‪บ๊ายบาย
‪แล้วเจอกัน
‪จะไปไหน
‪ที่ทำงานโทรมา
‪อยากให้เข้าไปช่วย อีกชั่วโมงจะกลับมานะ
‪(วีคซิกนัล บาร์เล่นสนุกเกอร์)
‪ทำไมคุณถึงมีกระเป๋าใส่เงินอยู่ในห้องใต้ดิน
‪เงินของสจ๊วตหรือเปล่า เขากลับมาแล้วเหรอ
‪ซาร่าห์
‪การเก็บเงินสดในห้องใต้ดินมันไม่ใช่เรื่องปกตินะ
‪มันโผล่มาเอง ‪สองสามอาทิตย์หลังสจ๊วตหายตัวไป
‪ซาร่าห์ หยุดเลย
‪บอกมา
‪ตอนนั้นไนอัลกำลังร้องอาละวาด
‪ฉันก็เลยออกไปสูดอากาศนอกบ้าน แล้ว…
‪มันวางอยู่ตรงนั้น
‪ในที่เก็บไม้ฟืน
‪ฉันรู้ว่าน่าจะโทรแจ้งคุณ
‪- แต่ฉันทำตัวไม่ถูก ‪- ทำไม
‪ฉันเข้าตาจน
‪สจ๊วตคอยดูแลเรื่องการเงินให้ตลอด
‪แล้วจู่ๆ พวกบริษัทต่างๆ ก็โทรมาทวงหนี้กับฉัน
‪แล้วค่างวดบ้านก็จ่ายช้า…
‪ฉันเลยเก็บเงินไว้
‪- เผื่อไว้… ‪- มันไม่ได้เดินมาเองนะ
‪- ฉันรู้ ‪- สจ๊วตอาจเอามาวางก็ได้
‪เขาอาจเอามาวางไว้ให้คุณไม่ต้องลำบาก
‪ไม่ สจ๊วตไม่ทิ้งเราไปแน่ ‪ลูกๆ เป็นโลกทั้งใบของเขา
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขาแน่ๆ
‪ไม่คิดจะตั้งคำถามเลยเหรอ ‪ว่าทำไมถึงมีเงินโผล่มาเยอะแบบนี้
‪ฉันตั้งคำถามเยอะมาก
‪แต่ฉันจำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าต้องรู้ที่มาของมัน
‪- อย่าเอาไปบอกใครนะคะ ‪- ซาร่าห์
‪คนที่เอามาวางไว้คงไม่ต้องใช้เงิน
‪เพราะไม่งั้นคงมาตามหาแล้วนี่
‪และฉันชอบที่มีเงินอยู่ใกล้ๆ เผื่อเกิดเรื่องไม่ดีอีก
‪เราเคยเก็บความลับมาก่อนแล้วนี่
‪อีกเรื่องจะเป็นไรไป
‪งบสร้างโรงพักใหม่ตั้งสิบล้านปอนด์ ‪นึกว่าจะมีปัญญาติดตั้งประตูที่ใช้ได้จริง
‪อรุณสวัสดิ์
‪เดี๋ยวนะ นี่เป็นเสื้อตัวสำรองที่เก็บในรถนี่นา
‪และคุณกินเบเกิลที่เคยชอบมาก ‪สมัยคบกับซาร่าห์ กรีน
‪ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าเลิกกันไปหลายปีแล้ว
‪ฟังนะ ผมคบกับลอร์เรน
‪ไม่รู้เรียกว่า "คบ" ได้ไหม แต่มันไม่สำคัญ
‪- เราจะไม่คุยกันเรื่องนี้ ‪- คุยไปแล้ว
‪นั่นอะไร
‪ฉันตรวจทะเบียนรถของแคสซี่ ‪รู้ไหมว่าเธอเปลี่ยนชื่อแล้ว
‪ตอนนี้ชื่อเมแกน เพียร์ซ
‪มีชีวิตใหม่ที่เพอร์เฟกต์ ‪แบบฉบับมนุษย์แม่ที่เล่นโยคะ
‪ไม่แปลกใจ เธออยากเริ่มต้นใหม่
‪พฤติกรรมนั้นปกติมากเนอะ
‪หนีไป เปลี่ยนชื่อ เริ่มต้นชีวิตใหม่ ‪หลังมีผู้ชายหายตัวไป
‪ไม่น่าสงสัยเลยสักกะนิด
‪คนหายทั้งหมดนี้
‪เริ่มต้นจากสจ๊วต กรีน
‪เราต้องขุดเรื่องเขาให้ลึกกว่านี้ ‪เขามีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ
‪แต่ไหนล่ะหลักฐาน
‪แค่แคสซี่หรือเมแกนคนนี้ ‪ซึ่งขอบอกว่าฉันไม่ไว้ใจสักนิด
‪มาบอกว่าเขายังไม่ตายมันยังไม่ดีพอ
‪ไป โกลด์เบิร์กอยากให้เราไปดูเรื่องนึง
‪ดีเลย
‪"พิงค์ปัวโรต์"
‪ใช่ เป็นกลุ่มผู้หญิง ‪ที่ตามหาคนหายทางออนไลน์ พวกเขา…
‪- สอดรู้สอดเห็นเหรอ ‪- เป็นนักสืบโซเชียลมีเดีย
‪พวกเขาเปิดบัญชีปลอมแล้วแอดเพื่อน ครอบครัว
‪และใครก็ตามที่โพสต์เรื่องราว
‪หรือถ่ายรูปในช่วงเวลาที่มีคนหายตัวไป
‪และตอนนี้…
‪พวกเขากำลังสืบเรื่องคาร์ลตัน ฟลินน์
‪คนเราก็ต้องมีงานอดิเรกน่ะนะ ‪เกี่ยวอะไรกับเรา
‪- ผมจะไม่ไปขอความช่วยเหลือจากพลเรือน ‪- เถอะน่า
‪เราก็ไม่ใช่กองบัญชาการสื่อสารนี่
‪คงต้องรออีกหลายเดือน ‪กว่าลีแอนน์จะไล่ดูบัญชีโซเชียลมีเดีย
‪ของทุกคนที่อยู่ใกล้ในคืนที่พวกเขาหายตัวไปหมด
‪ให้ตาย
‪มันไม่ได้ต่างไปจากการถามคุณยายแก่ๆ
‪ว่าแอบเห็นอะไรจากบ้านตัวเองเลย
‪เอางี้ เราลองทำแบบนี้กันก่อน ‪แล้วค่อยสืบเรื่องที่คุณเสนอดีไหม
‪ยังไม่เปิด
‪ดูดีนะสำหรับผู้หญิงที่ตายไปแล้ว
‪- นั่นคำชมเหรอ ‪- เปล่า
‪มันเป็นการยอมรับความจริง ‪ที่ว่าเรานึกว่าคุณตายไปแล้ว
‪และ "เรา" ในที่นี้หมายถึงผมกับเรย์
‪คนที่นึกว่าเป็นเนื้อคู่คุณ ‪ซึ่งคุณตัดขาดไปไม่บอกลา
‪ว่าแล้วว่าคุณต้องยังอยู่ที่นี่
‪ไม่ได้มีแค่งานนี้
‪ผมมีหน้าที่การงานหลายอย่าง
‪ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องอธิบายให้ศพฟัง
‪สรุปจะให้เบอร์เรย์หรือเปล่า
‪ไม่
‪- ทำไมล่ะ ‪- เขาตัดขาดจากคุณแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪คุณปิดตาเขาและทำให้ใจเขาแข็งกระด้าง
‪เอาจริงเหรอ
‪ดั่งที่พระเยซูกล่าวไว้ "แม้จะรำคาญโคตรๆ ‪เราก็จะเยียวยาใจที่แตกสลาย"
‪ก็ได้
‪เข้าใจแล้ว
‪แต่คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าเขาควรเจอฉันไหม
‪ใช่ แต่แคส
‪ผมต้องเก็บชิ้นส่วนหัวใจเขาตอนคุณหนีหายไปอีก
‪ใช่ไหมล่ะ
‪อืม
‪ฟังนะ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญฉันคงไม่มา
‪ขอให้เขาไปเจอฉันหน่อย
‪เฟสเตอร์ ขอร้อง
‪ที่ไหน
‪ไหนดูซิว่าจะไปไหนต่อ
‪เร็วเข้าบี ไปเลย
‪พิงค์ปัวโรต์
‪ตำรวจตกต่ำถึงจุดนี้แล้วเหรอ ให้ตาย
‪- คะ ‪- สวัสดีค่ะ นี่ปรียา ซูวาลใช่ไหม
‪ใช่
‪ฉันคือสายสืบคาร์ตไรต์ นี่คือสายสืบบรูม
‪- ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ ‪- ปรียา!
‪เดี๋ยวขึ้นไปหาค่ะแม่ ฉันยุ่งอยู่
‪เราก็ยุ่ง
‪ฉันคิดว่าคุณจะช่วยเราได้จริงๆ
‪คุณไม่ใช่ตำรวจคู่แรก
‪ที่มานั่งในเก้าอี้ตัวนั้นแล้วให้ฉายาฉันสารพัด
‪ศาลเตี้ย พลเมืองนักรบ
‪เชอร์ล็อคเป็นมือสมัครเล่นนะ
‪และทุกคนก็รู้ว่าเขาไม่มีจริง
‪คุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย
‪ที่บ่งบอกว่าฉันมีหลักฐาน ‪แม้แต่นิดเดียวเกี่ยวกับคาร์ลตัน
‪ถ้าไม่มีหมายศาล ฉันขอตัวนะคะ
‪ถ้างั้น…
‪ถ้างั้นเรามาร่วมมือกันดีไหม
‪เราจะเป็นเลสตราด ‪ตำรวจที่ร่วมงานกับเชอร์ล็อค
‪พ่อฉันเป็นแฟนคลับ
‪เดี๋ยวขึ้นไปค่ะแม่
‪ให้ตายสิ
‪เธอปรินต์รูปจากโซเชียลมีเดีย ‪ออกมาหมดเลย คุณพูดถูก
‪คาร์ลตัน ฟลินน์ไปที่ไวเปอร์สจริงด้วย
‪มีภาพย้อนไปหลายปีเลย
‪และทุกคดีคนหายเชื่อมโยงกันหมด ‪เหมือนที่ผมบอก
‪เราต้องตามหาสาวเสื้อส้มคนนี้
‪มีเธอตั้งหลายรูป
‪(2004 สจ๊วต กรีน) ‪(2021 กาย เททั่ม)
‪(คืนงานคาร์นิวัล) ‪(ไวเปอร์สไนต์คลับ)
‪เราโง่ที่สุด ดูนี่สิ
‪เราดูไม่ออกได้ยังไง
‪ทุกคนหายตัวไปในเดือนเมษายนแต่คนละวันกัน
‪วันศุกร์ที่สามของเดือน
‪งานคาร์นิวัล
‪คืนนั้นทำให้คนหายได้ง่ายมาก
‪ยกเว้นคนนี้
‪เซน คาหลีด มีคนไปพบศพของเขาในป่า
‪จามาล อลาเด้คนนี้โดนข้อหาฆ่าเขา
‪มันเขียนว่าเขาชกต่อยกับเหยื่อที่งานคาร์นิวัล
‪ในปี 2003
‪ซึ่งแปลว่าสจ๊วตไม่ใช่รายแรก
‪เราพลาดคนนี้ไปได้ยังไง
‪แคสซี่
‪คุณแต่งงานแล้วเหรอ
‪หมั้นน่ะ
‪ลูกล่ะ
‪สามคน
‪ฉันมาที่นี่เรื่องนั้น
‪คุณต้องไม่มายุ่งกับครอบครัวฉัน เรย์
‪หาฉันเจอได้ยังไง
‪โชค
‪ความบังเอิญ
‪ดวงชะตาเล่นพิเรนทร์ละมั้ง
‪ผมนึกว่าคุณตายไปแล้ว
‪ฉันขอโทษ
‪ทุกคนบอกผมซ้ำๆ ว่าคุณหนีไปกับสจ๊วต กรีน
‪แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪คุณ
‪หายไปเฉยๆ
‪เหมือนเราไม่เคยคบกันซะด้วยซ้ำ
‪- ฉันรู้ว่าคุณไม่พอใจ ‪- ไม่พอใจเหรอ
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪- ฉันอยากให้คุณอยู่ห่างครอบครัวฉัน ‪- ใช่ แต่ทำไมต้องมาที่นี่
‪ผ่านมาตั้งหลายปี คุณยังเก็บกุญแจเอาไว้
‪ลืมตา
‪ฉันบอกให้แต่งตัวหล่อ
‪อะไร นี่แจ็คเก็ตตัวโปรดผมนะ
‪มานี่
‪ฉันมองหารูปคุณ
‪ผม…
‪พยายามใช้ชีวิตต่อไปเหมือนทุกอย่างปกติ
‪แต่พอผ่านไปสักพัก ผมก็ไม่ไหวแล้ว
‪แล้วคุณล่ะ ชีวิตหลังจากนั้นเป็นยังไง
‪น่ากลัว
‪เหงา
‪ฉันต้องหนี แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันอยากไป
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪แคสซี่
‪ฉันชื่อเมแกนแล้ว
‪- ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ ‪- อย่าไป
‪เคย์ลี่
‪เคย์ลี่!
‪เคย์ รอก่อน!
‪- เคย์ลี่ หยุดนะ! ‪- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร
‪แม่นอกใจพ่อเหรอ
‪สองสามอาทิตย์ก่อน หนูตามแม่ไปถึงไวเปอร์ส
‪หนูรู้ว่าแม่โกหกทุกคน
‪ฟังนะ แม่ไม่รู้ว่าลูกคิดอะไร แต่นี่มันไร้สาระ
‪- หนูจะโทรหาพ่อ ‪- เคย์ลี่ เดี๋ยวก่อน หยุด
‪- นี่เดฟ ฝากข้อความนะ ‪- แม่จะบอกให้หมด
‪- เขาเป็นใคร ‪- เพื่อนเก่า
‪อันนั้นรู้แล้ว
‪หลายปีมาแล้ว ก่อนแม่เจอพ่อ ‪แม่เคยทำงานที่ไนต์คลับแห่งนั้น ไวเปอร์ส
‪แม่เป็นสาวเต้น
‪ตอนที่แม่ไปงานสัมมนาการกุศล ‪โรงแรมมันอยู่ใกล้
‪แม่เลยนึกอยากแวะไปดูชีวิตเก่าของแม่
‪- แต่วันนี้แม่ก็โกหกด้วย ‪- แม่ไม่ได้โกหก
‪- เคยเอากันหรือเปล่า ‪- เคย์ลี่!
‪นี่ลูกคิดว่าคุยอยู่กับใคร
‪ไม่เคย
‪ไม่ เราเป็นแค่เพื่อนเก่า
‪ฟังนะ เขาเคยทำงานเฝ้าประตู ‪เขาเคยดูแลแม่
‪เขาแค่อยากรู้ว่าแม่เป็นยังไงบ้าง
‪ขอร้อง ลูก พ่อ ลอร่า ‪กับจอร์แดนเป็นโลกทั้งใบของแม่
‪ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่าง
‪แล้วหมอนั่นล่ะ
‪บอกแล้วไง แค่เพื่อนเก่า
‪ยังไงหนูก็จะฟ้องพ่อ
‪โอเค ได้
‪แม่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪แม่กำลังจะไปที่โบสถ์ แม่จะบอกเอง
‪หนูจะไปบ้านบี
‪บ้าเอ๊ย
‪โอเค ขอบคุณ
‪บอกแล้ว ลีแอนน์บอกว่าคนนั้นหายตัวไปจริง
‪ทุกคนหายตัวไปในคืนงานคาร์นิวัล
‪วัฏจักรนี้แปลว่าจะตรงกับวันเดิมทุก 17 ปี
‪ถึงเป็นเหตุผลที่สจ๊วตกับคาร์ลตัน ‪หายตัวไปในวันที่ 16 เมษายน
‪ห่างกัน 17 ปีเป๊ะ
‪เยี่ยม
‪ในนี้บอกว่าเซน คาหลีด ‪ถูกแทงที่คอและหัวใจสามที
‪จามาล อลาเด้เป็นผู้ต้องสงสัยคนเดียว
‪ตำรวจพบอาวุธสังหาร ‪และเสื้อยืดเปื้อนเลือดในโรงรถของเขา
‪แรงจูงใจชัดเจน จามาลกับเซน ‪แย่งสาวกันและเคยใช้ความรุนแรงมาก่อน
‪รู้ชื่อเขาภายในไม่กี่ชั่วโมง ปิดคดีภายในไม่กี่วัน
‪ไม่มีข้ออ้างที่อยู่
‪และมือถือเขาก็อยู่ในบริเวณนั้นตอนเกิดเหตุ
‪ลูกขุนประชุมชั่วโมงเดียวก็ตัดสินแล้ว
‪ผมต้อง…
‪คิดว่าไง
‪ฉันรู้ว่าเราคุยว่าอยากลองอะไรสนุกๆ
‪แต่แน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้
‪ผมขอเตือนความจำว่าเมื่อคืน ‪คุณเสนอเอง แม่สาวอยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
‪เดี๋ยวผมต้องวางสายแล้ว
‪แต่ส่งรูปให้ดูหน่อย
‪โอเค ถ้าชอบแบบนี้ฉันก็เอาด้วย
‪ครับ
‪จะเอาอะไร
‪เราแค่อยากมาถามเรื่อง…
‪พวกคุณคนไหนยัดคดีผม
‪คณะลูกขุนตัดสินว่าคุณมีความผิด
‪คณะลูกขุนผิวขาว
‪เพราะฝ่ายอัยการเสนอหลักฐานชัดเจน
‪ว่าคุณฆ่าเซน คาหลีด
‪แล้วหมอผมก็เคยพูดว่า ‪โรคเลือดจางของผมไม่ร้ายแรงถึงตาย
‪ปรากฏว่าคนชอบโกหก
‪เสียใจด้วยครับ คุณไปที่โรงพยาบาลบ่อยแค่ไหน
‪ฟอกไตอาทิตย์ละสามหรือสี่ครั้ง
‪ที่ได้นอนในนี้ก็เพราะปอดติดเชื้อ
‪ได้ไปที่โรงพยาบาลเมื่อหกวันก่อนไหม
‪นั่นไง นั่นแหละคำถามประเภทที่
‪ทำให้ผมรู้สึกว่าเราไม่ควรจะสนทนากันแล้ว
‪เราแค่อยากให้ช่วยเรื่องการสืบสวน
‪รู้จักเขาหรือเปล่า
‪เคยไปไวเปอร์สไหม
‪พวกผู้คุมไม่ค่อยจะชอบออกไปสังสรรค์กันเท่าไร
‪เล่าเรื่องเซน คาหลีดให้ฟังหน่อย
‪เขาทำร้ายร่างกายแฟนคุณ สเตซี่ โซเบค
‪ทำให้เกิดการชกต่อยกัน
‪มีคนชักมีดออกมากลางงานคาร์นิวัล
‪คุณบาดเจ็บ และสองวันต่อมาก็ฆ่าเขาเพื่อแก้แค้น
‪ผมบอกไปแล้ว
‪โกหก โกหกทั้งเพ
‪จะบอกว่าไม่ได้ชกต่อยกันเหรอ มีพยานนะ
‪ก็แค่ทะเลาะกันนิดหน่อย
‪ไม่ถึงขั้นฆ่าแกงกัน
‪ทำไม ผมฉลาดพอที่จะแทงเขาตาย
‪โดยไม่ให้ใครมาเห็น
‪แต่ไม่ฉลาดพอที่จะเอามีดสังหารไปซ่อนเหรอ
‪- ไม่เห็นจะมีเหตุผล ‪- มีเสื้อยืดด้วย
‪ที่เปื้อนเลือดเหมือนกับมีดเป๊ะ
‪ผมฆ่าคน
‪เลือดเขาท่วมตัวผม
‪แต่กลับไม่เปื้อนกางเกงเลยสักหยดเดียว
‪หรือว่าผมใส่กางเกงยีนส์วิเศษ
‪กางเกงลีวายที่เหนือชั้นมาก ‪ต่อให้ฆ่าคนก็ไม่เป็นคราบ
‪ฟังผมให้ดี
‪ผมถูก
‪พวกคุณจัดฉาก
‪ฉันเข้าใจว่ากรมตำรวจไม่ได้ดีเลิศเสมอ…
‪ผมก็ไม่ได้ดีเลิศ
‪แต่มันไม่ได้แปลว่าผมเป็นฆาตกร
‪มีเพียงพระผู้เป็นเจ้าที่ตัดสินผมได้ ‪แต่พวกคุณตัดสินผม
‪พวกคุณ
‪เอาผมมายัดเข้าคุก
‪ตัดสินจำคุก 25 ปีทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
‪และเวลาผมได้ออกไปข้างนอก
‪ก็มีแต่ตอนไปนั่งในโรงพยาบาล
‪และรับฟังคนที่บอกว่าผมจะตายเร็วแค่ไหน
‪เพราะงั้นถ้าคุณไม่ได้มาสืบสวน ‪เพื่อตามหาไอ้สารเลวที่ทำแบบนี้กับผม…
‪ก็กลับไปซะ
‪สงสัยจังว่าตอนไปโรงพยาบาลมีคนเฝ้าเยอะไหม
‪เยอะมาก จากที่ฉันดูมา
‪เขาคงไม่ได้แกล้งป่วย ‪เพื่อโดดหนีทางหน้าต่างโรงพยาบาลกลางดึก
‪ไปฆ่าสองคนที่อยู่ห่างออกไปสามกิโลหรอก
‪อาจมีคนสังเกตเห็น
‪เขาอาจคุยกับใครที่นั่นก็ได้ ‪คนเราไปนู่นมานี่กันบ่อยจะตาย
‪หรือเขาอาจพูดความจริง
‪อย่างที่เขาบอก คดีของเขาดูเนี้ยบไปนิด
‪อารมณ์ร้อนแบบนั้น ยัดคดีง่ายจะตาย
‪- ขอดูแฟ้มคดีหน่อย ‪- ฆาตกรจัดฉากเขาหรือเปล่า
‪คุณพูดถูกเรื่องที่เขาอารมณ์ร้อน
‪ในนี้บอกว่าก่อนเกิดเรื่องนี้
‪เขาถูกตักเตือนหลังจาก ‪ทะเลาะกับแฟนอีกคนถึงขั้นลงไม้ลงมือ
‪เซน คาหลีดและสจ๊วต กรีนทุบตีผู้หญิงทั้งคู่
‪- แม้แต่ทอว์นี่ อัลลัวร์… ‪- ชื่อโดนมาก
‪เธอบอกว่าคาร์ลตันก็เป็นคนรุนแรง นี่ก็จามาลอีก
‪โอเค งั้นเรากำลังมองดูผู้ชายที่ทุบตีผู้หญิง
‪ที่เกี่ยวข้องกับคดีคนหายมากมาย ‪อาจเป็นคดีฆาตกรรมสองคดี
‪และคนที่ติดคุกข้อหาฆ่าคนตาย ‪แม้ว่าเขาอาจไม่ได้ฆ่าจริง
‪หมายความว่าไง
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪เอาไป
‪ต้องเข้าใจผิดกันแน่ๆ พวกเขาส่งผิดชุดแล้ว
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ฉันรู้ว่าเราไม่ควรตัดสินรสนิยมทางเพศของผู้ชาย
‪แต่ฉันเป็นห่วงอยู่พักนึง
‪ไม่แปลกใจ
‪- เสร็จงานแล้วผมจะไปหานะครับ ‪- ค่ะ
‪โอเค บอกมา
‪คุณสองคนเป็นอะไรกัน
‪ดี๊ด๊าเหมือนลูกแมวดีใจ เห็นแล้วขวัญเสีย
‪เปล่านี่ ก็แค่สนุกกัน
‪ไม่ใช่ ฉันเคยเห็นคุณสนุกมาแล้ว
‪อันนี้ไม่ใช่
‪จะให้ผมพูดว่าไง เธอกล้า เธอเซ็กซี่
‪เวลาเธอเดินเข้ามาในห้อง ผมคิดอะไรไม่ออก
‪แค่อยากทำให้เธอยิ้มได้
‪นั่นเหรอที่อยากรู้
‪ฮัลโหล
‪โอเค ได้ จะไปเดี๋ยวนี้
‪เราดูโครงสร้างที่นิยามความสัมพันธ์ของเรา
‪ไม่ว่าจะคบกันมานานหลายปีหรือแค่ไม่กี่เดือน
‪ความทรงจำควรจะเป็นของจริงใช่ไหม
‪เป็นการสร้างเหตุการณ์จริง ‪ขึ้นมาใหม่ตรงตามความจริง
‪ไม่ใช่
‪เราจำได้แค่บางส่วน
‪ลืมส่วนที่ไม่มีเหตุผลไป
‪ความทรงจำของเราเป็นอัตวิสัย ‪และถูกเปลี่ยนแปลงได้เหมือนทุกเรื่องราว
‪และเรื่องราวที่เราเล่า ‪เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา
‪จะช่วยให้เราเข้าใจได้ว่าเรามองอีกฝ่ายยังไง
‪ผมอยากให้ทุกคนหลับตา
‪ไม่มีคำว่าเร็วเกินไปหรือสายเกินไป
‪ที่จะวิเคราะห์ว่าเราเป็นใครในฐานะคู่รัก
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪ผมอยากจะแนะนำเขากับเคย์ลี่
‪เขาจะได้เจอเธอที่งานซ้อมแต่งงานของเรา
‪ผมอยากให้เขาไปคุยกับเธอที่บ้าน ดึงสติเธอ
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪- ผมควรส่งข้อความหาเธอ ‪- มือถือไม่ได้อยู่กับเธอ
‪เราทั้งคู่รู้ดีว่าเธอหยิบมันไปทันทีที่ผมออกจากบ้าน
‪เดฟ ฟังนะ เราไม่ต้องการให้บาทหลวงหรือพระ
‪มาสอนเราเลี้ยงลูก
‪เราเป็นคนดี
‪คนที่รักลูกๆ
‪เรายอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูก
‪ดังนั้นฉันอยากให้คุณไปปาร์ตี้สละโสดให้สนุก
‪สัญญานะว่าจะไม่คุยกับเธอจนกว่าจะกลับมา
‪ฉันจัดการเอง
‪ได้ไหม
‪ก็ได้
‪ทำไมมาสายล่ะ
‪เรื่องงานน่ะ ออกมาก่อนไม่ได้
‪งั้นไปก่อนนะ
‪ไปเลย ปาร์ตี้ให้สนุก
‪- รักนะ ‪- รักนะ
‪รับสายสิ
‪นี่แฮร์รี่ ซัตตัน กรุณาฝากข้อความ
‪แฮร์รี่
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ฉัน…
‪ฉันเพิ่งไปเจอเรย์
‪ฉันต้องการคุณ โทรกลับด้วย ‪เรื่องนี้มันชักจะเลยเถิดแล้ว
‪ฉันเป็นห่วงคุณจริงๆ นะ โทรหาหน่อยได้ไหม
‪ปีนี้มาสามรอบแล้ว
‪สาวๆ ที่ไวเปอร์สชอบมาที่นี่
‪เดาว่าสาวคนนึงเข้ามาปรึกษาแล้วโทรแจ้งเหตุ
‪บางครั้งเวลาใช้ยาเกินขนาดก็เป็นแบบนั้น
‪อาเจียนหนักมากจนลูกตาแตก
‪แต่ว่าไม่มีการอาเจียน และเป็นแค่ข้างเดียว
‪และมีรอยที่คอที่อธิบายไม่ได้
‪นี่กลายเป็นคดีฆาตกรรมแล้ว
‪ใช้กฎปกติ ช่วยแจ้งให้ทีได้ไหม
‪แปลกไหมที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น
‪เพียงไม่กี่วันหลังจากที่เมแกน ‪ผู้หญิงปริศนาโผล่มาจากไหนไม่รู้
‪คุณไว้ใจเธอจริงๆ เหรอ
‪ทำไมตำรวจถึงคิดว่าคุณฆ่ากาย
‪พวกเขาสอบปากคำคุณซ้ำๆ
‪แต่ไม่มีใครบอกอะไรฉันสักคำ
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪เวลาเกิดเรื่อง พวกผู้ชายจะช่วยเหลือกัน
‪คุณบ้าไปแล้ว ใจเย็นๆ
‪รู้ไหมว่าอะไรทำให้ ‪ผู้หญิงที่โมโหอยู่แล้วโมโหมากขึ้น
‪เวลามีคนบอกให้ใจเย็นๆ
‪ก็คำนั้นเหมาะสมแล้วนี่
‪เลิกโกหกฉันซะที เกิดอะไรขึ้น!
‪เขาอยู่กับผู้หญิงคนนึง ‪นั่นแหละที่พวกเขาไม่ยอมบอกคุณ
‪- เขานอกใจฉันงั้นเหรอ ‪- เขาแค่เมาแล้วก็ทำตัวงี่เง่า
‪มันไม่ได้แปลว่าเขาไม่ได้รักคุณ
‪เอามานี่
‪ถามจริง
‪ก็ได้ ผมไม่มีสิทธิ์ไปตัดสิน เอ้า
‪แจ่ม
‪และนั่นเทียบไม่ได้ ‪กับเรื่องแปลกที่สุดที่ผมเจอวันนี้เลย
‪อย่างกับคุณเองก็ไม่ได้กำลังสติหลุดด้วยงั้นแหละ
‪นี่มันแปลกจริงๆ นะ
‪เธอเป็นใคร
‪เธอ
‪เคยเป็นทุกอย่าง
‪ตลอด
‪17 ปีที่ผ่านมา…
‪ผมเฝ้าฝันถึงเธอ
‪แล้ววันนี้เธอก็
‪เดินจากไปเหมือนผมไร้ค่า
‪และตอนนี้
‪ผมไม่มั่นใจแล้วว่า ‪ความสัมพันธ์ตอนนั้นมันจริงใจไหม
‪ผมอาจรักข้างเดียวมาตลอด
‪เซ็กซี่นะเนี่ย
‪ผู้หญิงสวยๆ มักจะไว้ใจไม่ได้
‪ยกเว้นคุณ
‪จ่า
‪โดยเฉพาะฉัน
‪ตอนนี้ฉันคิดได้แค่ว่า
‪ไอ้เวรที่ไหนไม่รู้พรากกายไปจากเรา
‪และเขาไม่มีวันกลับมาแล้ว
‪คุณมาที่นี่ไม่ได้นะ
‪เรื่องแฮร์รี่น่ะ
‪จะเกิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะ
‪ผมว่าถึงเวลาที่เราควรไปคุยกันดีๆ ที่โรงพักแล้ว
‪เปิดเผยให้หมดทุกอย่าง
‪คุณต้องเล่ามาให้หมดว่า ‪รู้อะไรเกี่ยวกับสจ๊วตอีกบ้าง
‪มันอาจช่วยเราตามหาคนที่ทำแบบนี้กับแฮร์รี่
‪ในเมื่อแฮร์รี่ไม่อยู่แล้ว ‪เราหาทนายคนใหม่ให้คุณได้นะ
‪นึกว่าแค่ไปคุยกัน ไม่ได้จับกุมฉันใช่ไหม
‪เริ่มจากให้การในฐานะพยาน แล้วค่อยดูกันต่อไป
‪โกลด์เบิร์กบอกว่าเมแกน เพียร์ซอาศัยอยู่ที่นี่
‪บ้านนี้มันช่าง…
‪บ้านๆ
‪พูดมาสิ
‪พูดมา
‪ห้ามมีลูก
‪หรือหมา หรือแมว
‪หรือกระต่ายและสัตว์จำพวกหนูทั้งหลาย
‪แค่เรา
‪ไม่เอาครอบครัวไร้สาระนี่
‪แน่นอนที่รัก
‪เราควรไปกันได้แล้ว
‪แค่เรา
‪แม่พูดว่า "สาวเต้น"
‪แต่เรารู้ความหมายที่แท้จริง
‪อย่าว่าแม่แรงนะ
‪อย่าประณามความแรด ‪และห้ามถามว่าแม่ขายตัวหรือเปล่า
‪- บี ‪- ก็แค่บอกเฉยๆ
‪นักเต้นระบำเปลื้องผ้าต้องรับมือ ‪กับความคิดเหมารวมป่วยๆ พวกนั้นมาหลายปี
‪แล้วต่อให้ทำจริงก็ไม่สำคัญ
‪ร่างกายเธอ เธอมีสิทธิ์เลือก ‪#สนับสนุนคนขายบริการ
‪ฉันจะอ้วก
‪แล้วเจอกันนะบี
‪แม่
‪เธอคิดว่าไง
‪ฉันไม่เคยใส่สีส้มแล้วขึ้นเลย
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล