SERIAL NETFLIX
19 LAT TEMU
Sypialnia czysta!
Łazienka czysta!
Zatrzymaj się.
Hej!
DZISIAJ
OBÓZ JOGI IMARA WYSPA KAUAI, HAWAJE
Przetestujmy to.
Wątpię, żeby podeszła ci joga.
Poza tym jesteśmy zbyt dorośli,
żeby udawać, że to coś więcej niż to, czym naprawdę jest.
To znaczy?
Jak wyglądam?
Okropnie.
Tak okropnie…
- że aż muszę to z ciebie zerwać. - Nie!
No już! Chodź tu!
- Zapomniałeś wiolonczeli? - Mam dużo na głowie.
Masz 11 lat. Dosłownie nic nie masz na głowie.
Tam jest.
Dokąd idziesz?
- Po smyczek. - Daj mi siłę.
- Potrzebuję telefonu. - Uważaj, jakim tonem się odzywasz.
Mamo?
Czemu go zabraliśmy?
Obowiązki nie są opcjonalne. Mamy listę.
- Ja nigdy nic nie robię. - Właśnie.
- Był w pokrowcu na rakietę. - No tak.
Hej! Kurde.
- Spóźnię się. - Jak mówisz!
Kotku, obiecaj, że będziesz w kościele wcześnie.
Będę na czas.
Naprawdę na czas. Taki, jak pokazują zegary.
Nie według strefy czasowej Megan.
Czy kiedyś cię zawiodłam?
- To ważny dzień. - Dobrze.
- Pa. - Dobra.
Pa.
Na razie.
Dokąd jedziesz?
Do pracy.
Potrzebują mnie. Wracam za godzinę.
SŁABY SYGNAŁ BAR I BILARD
Słuchaj…
Czemu masz w piwnicy walizkę pełną gotówki?
To pieniądze Stewarta? Czy on wrócił?
Sarah?
Gotówka w piwnicy to nietypowa forma oszczędzania.
Pojawiła się parę tygodni po zniknięciu Stewarta.
Sarah! Przestań!
Mów.
Niall akurat miał napad złości,
więc wyszłam na zewnątrz, żeby odetchnąć, a ona…
tak po prostu stała.
W drewutni.
Powinnam wtedy zadzwonić.
- Ale spanikowałam. - Dlaczego?
Byłam zdesperowana.
Stewart zawsze zajmował się pieniędzmi.
Nagle wszystkie te firmy domagały się przelewów,
minął termin spłaty raty kredytu…
Więc ją zatrzymałam.
- Na wypadek… - Nie przyszła sama.
- Wiem. - To mógł być Stewart.
Mógł ją tam podrzucić, żeby o ciebie zadbać.
Nie, on by nas nie zostawił. Był oddany chłopcom.
Coś mu się stało.
Czyli pojawienie się takiej kwoty cię nie zdziwiło?
Byłam bardzo zdziwiona,
ale potrzebowałam pieniędzy bardziej niż odpowiedzi.
- Nikomu o tym nie mów. - Sarah.
Ktokolwiek ją zostawił, nie potrzebował jej,
inaczej by po nią przyszedł.
Lubię ją mieć, na wypadek, gdyby coś się znowu stało.
Dochowywaliśmy już tajemnic.
To będzie kolejna.
Komenda za dziesięć milionów. Myślałby kto, że drzwi będą działać.
Dzień dobry.
Zaraz, to zapasowa koszula z bagażnika.
A te bajgle uwielbiałeś, kiedy spotykałeś się z Sarah Green.
Ile mam powtarzać? To było lata temu.
Dobra, słuchaj, spotykam się z Lorraine.
Jeszcze nie wiem, co z tego wyjdzie, ale… To bez znaczenia.
- Nie będę o tym rozmawiał. - Za późno.
Co to?
Sprawdziłam auto Cassie. Wiesz, że zmieniła imię?
Teraz to Megan Pierce.
Ma idealne życie typu „mamusia ćwiczy jogę”.
Nic dziwnego. Chciała zacząć od nowa.
Pewnie, to całkiem normalne.
Ucieczka, nowe imię, nowe życie,
zaraz po tym, jak człowiek znika. Nic w tym podejrzanego.
Ci wszyscy zaginieni mężczyźni,
to wszystko zaczęło się od Greena.
Musimy go przejrzeć. Ma z tym coś wspólnego.
Jaki masz na to dowód?
Ta Cassie, łamane przez Megan, której w ogóle nie ufam,
mówi, że on żyje, ale to za mało.
Chodź. Goldberg chce, żebyśmy coś sprawdzili.
Świetnie.
„Panie Poirot”?
Tak, to grupa kobiet, która szuka w sieci zaginionych ludzi. Są…
- Wścibskie? - …internetowymi detektywkami.
Zakładają fałszywe konta, znajdują przyjaciół, krewnych,
każdego, kto coś napisał
lub wrzucał zdjęcia, gdy ktoś zaginął.
A teraz…
szukają Carltona Flynna.
Każdy ma jakieś hobby. Co z tego?
- Nie poproszę cywilów o pomoc. - Daj spokój.
Nie jesteśmy GCHQ.
Leanne potrzebowałaby miesięcy, żeby przejrzeć profile ludzi,
którzy byli wtedy w okolicy.
Rany.
To się nie różni od pytania staruszki,
co widziała ze swojego okna.
Co ty na to? Najpierw zrobimy to, a potem zajmiemy się twoim pomysłem?
Jeszcze zamknięte.
Dobrze wyglądasz jak na trupa.
- To komplement? - Nie.
To stwierdzenie faktu. Myśleliśmy, że nie żyjesz.
Mówiąc „my”, mam na myśli siebie i Raya,
rzekomą miłość twojego życia, którą ekstremalnie olałaś.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Nie tylko tutaj.
Działam w wielu branżach.
Nieważne. Nie muszę się tłumaczyć trupowi.
Dasz mi numer Raya czy nie?
Nie.
- Czemu? - Opuścił cię.
Co?
Zaślepiłaś mu oczy i twardym uczyniłaś jego serce.
Serio?
Mój ziom JC mówił: „Zaprawdę to ból dupy, lecz pomogłem skrzywdzonemu”.
Dobra.
Rozumiem.
Ale to nie twoja decyzja.
Tak, ale Cass,
to ja będę go ratował, jak znowu znikniesz.
Prawda?
Tak.
Nie przyszłabym tu, gdyby to nie było ważne.
Poproś, żeby się ze mną spotkał.
Fester, proszę.
Gdzie?
Dokąd teraz pojedzie?
Szybciej, Bea! Ruszaj!
Panie Poirot?
Tak teraz wygląda praca policjanta?
- Tak? - Cześć. Priya Suwal?
Tak.
Cześć. Detektyw Cartwright. To detektyw Broome.
- Czy możemy wejść? - Priya!
Zaraz przyjdę, mamo! Jestem zajęta.
My też.
Myślę, że możesz nam pomóc.
Nie wy pierwsi przyszliście tu,
żeby nadawać mi różne przydomki.
Mścicielka, wojowniczka.
Sherlock to amator.
I to fikcyjny.
Nie macie żadnych dowodów,
że mam cokolwiek na temat Carltona.
Jeśli nie macie nakazu,
muszę się czymś zająć.
A co powiesz…
Co powiesz na współpracę?
Ty będziesz Sherlockiem, a my Lestrade’em.
Tata był fanem.
Zaraz przyjdę, mamo!
Jezu.
Wydrukowała zdjęcia z portali społecznościowych. Miałeś rację.
Carlton Flynn był w Żmijach.
To się zaczęło lata temu.
Zaginionych coś łączy, jak mówiłem.
Musimy znaleźć tę dziewczynę w pomarańczowej kurtce.
Była tam cały czas.
KARNAWAŁ ŻMIJE
Idioci z nas. Patrz.
Jak mogliśmy to przegapić?
Wszyscy zaginęli w różne dni kwietnia.
Zawsze w trzeci piątek miesiąca.
Podczas karnawału.
Łatwo wtedy sprawić, by ktoś zniknął.
Ale nie ten.
KWIECIEŃ 2003
Zain Kaleed. Jego ciało znaleziono w lesie.
Ten gość, Jamal Alade, poszedł za to siedzieć.
Miał pokłócić się z zamordowanym w karnawałowy wieczór
w 2003 roku.
Czyli Stewart nie był pierwszy.
Jak go przegapiliśmy?
Cassie.
Masz męża?
Narzeczonego.
Dzieci?
Trójkę.
Dlatego tu jestem.
Trzymaj się z dala od mojej rodziny.
Jak mnie znalazłeś?
Miałem szczęście.
To był przypadek.
Albo złośliwy zbieg okoliczności.
Myślałem, że nie żyjesz.
Przepraszam.
Ludzie mówili, że uciekłaś ze Stewartem Greenem,
ale to nie miało sensu.
Po prostu…
zniknęłaś, jakby…
jakby ciebie i mnie nic nigdy nie łączyło.
- Wiem, że jesteś zdenerwowany… - Zdenerwowany?
Czemu tu jesteśmy?
- Nie zbliżaj się do mojej rodziny. - Dobrze, ale czemu jesteśmy tutaj?
Zachowałaś klucz przez wszystkie te lata.
Otwórz.
Miałeś się ładnie ubrać.
To moja ulubiona kurtka.
Chodź tu.
Szukałam twoich zdjęć.
No wiesz…
próbowałem udawać, że nic się nie stało, ale…
po jakimś czasie nie mogłem już tego znieść.
A ty? Jakie było twoje życie „po”?
Przerażające.
Samotne.
Musiałem odejść. To nie znaczy, że chciałam.
Czemu tu jesteśmy?
Cassie?
Teraz jestem Megan.
- Nie powinnam tu być. - Zostań.
Kayleigh!
Kay, zaczekaj!
Zaczekaj!
- Kayleigh, zatrzymaj się! - Kto to jest?
Zdradzasz tatę?
Wcześniej pojechałam za tobą do Żmij. Wszystkich okłamujesz.
Nie wiem, co ci się wydaje, ale to jest niedorzeczne.
- Dzwonię do taty. - Zaczekaj. Przestań.
- Tu Dave. Zostaw wiadomość. - Powiem ci!
- Kto to? - Stary znajomy.
Tyle już załapałam.
Lata temu, zanim poznałam twojego tatę, pracowałam w Żmijach.
Byłam tancerką.
Kiedy byłam na tej konferencji, mój hotel był blisko
i pomyślałam, że pójdę zobaczyć swoje stare życie.
- Dzisiaj też skłamałaś. - Nie kłamałam.
- Dawniej się pieprzyliście? - Kayleigh!
Pamiętasz, z kim rozmawiasz?
Nie.
Byliśmy tylko przyjaciółmi.
Był bramkarzem. Pilnował mnie.
Chciał zobaczyć, co u mnie.
Proszę, ty, tata, Laura i Jordan jesteście całym moim światem.
Tylko wy się liczycie.
A tamten gość?
Mówiłam. To stary przyjaciel.
I tak powiem tacie.
Dobrze. Jasne.
Nie mam nic do ukrycia.
Jadę właśnie do kościoła. Powiem mu.
Będę u Bei.
Kurwa.
Dzięki.
Mówiłem. Leanne to potwierdziła.
Wszyscy zaginęli podczas karnawału.
Potrzeba było 17 lat, żeby data się powtórzyła,
dlatego Stewart i Carlton zniknęli 16 kwietnia
w odstępie 17 lat.
Świetnie.
Zain Kaleed został trzy razy dźgnięty w szyję i serce.
Jamal Alade był jedynym podejrzanym.
Broń i zakrwawioną koszulkę znaleziono w jego garażu.
Jasny motyw. Rywalizacja o kobietę i historia przemocy.
Mieli go po kilku godzinach. Szybko zamknęli sprawę.
Nie miał alibi.
A jego telefon był wtedy w tamtej okolicy.
Przysięgli skazali go w godzinę.
Muszę tylko…
To co o tym sądzisz?
Wiem, że chcieliśmy się zabawić,
ale na pewno o to ci chodziło?
Sama to zasugerowałaś, panno „chwytaj dzień, żyj chwilą”.
Muszę kończyć, ale…
wyślij zdjęcie.
Dobra. Jeśli to ci się podoba, proszę bardzo.
Proszę pana.
Czego chcecie?
Chcieliśmy zadać kilka pytań o to…
Który z waszych mnie wrobił?
Przysięgli uznali cię za winnego.
Biali przysięgli.
Bo prokuratura przedstawiła dowody, że zabiłeś Zaina Kaleeda.
A mój lekarz kiedyś mówił, że anemia sierpowata mnie nie zabije.
Okazuje się, że ludzie kłamią.
Przykro mi to słyszeć. Jak często jeździsz do szpitala?
Mam trzy, cztery dializy tygodniowo.
Jestem tu, bo mam infekcję.
Byłeś w szpitalu sześć dni temu?
Widzisz, właśnie takie pytania sprawiają,
że mam wrażenie, że nie powinienem z wami rozmawiać.
Chcemy, żebyś nam pomógł w naszym śledztwie.
Znasz go?
Bywałeś w Żmijach?
Strażnicy nie lubią, kiedy imprezujemy na mieście.
Opowiedz nam o Zainie Kaleedzie.
Napastował twoją dziewczynę, Stacey Zobeck,
co doprowadziło do bójki.
Podczas karnawału sięgnął po nóż.
Zranił cię, a dwa dni później zabiłeś go.
Tak jak mówiłem,
to kłamstwo.
To co, nie było bójki? Byli świadkowie.
Świadkowie kłótni.
Nie morderstwa.
Co, jestem na tyle sprytny, żeby kropnąć gościa
bez świadków,
ale nie dość sprytny, żeby ukryć nóż, którym to zrobiłem?
To bez sensu.
A koszulka?
Pokryta tą samą krwią, co nóż.
Zabiłem,
byłem zalany krwią,
ale na spodniach nie było ani kropli?
To były magiczne dżinsy?
Levisy pierwsza klasa, nie zostają na nich plamy po morderstwie.
Posłuchajcie mnie.
Zostałem wrobiony
przez waszych kumpli.
Wiem, że policja nie zawsze zachowuje się idealnie…
Nie byłem ideałem.
Ale to nie znaczy, że jestem zabójcą.
Mówią, że tylko On może mnie osądzić, ale wy mnie osądziliście.
Wy…
mnie tu wsadziliście.
Dali mi 25 lat za coś, czego nie zrobiłem.
Opuszczałem te ściany tylko,
żeby siedzieć w szpitalu,
gdzie mówili mi, jak szybko umrę.
Więc jeśli wasze śledztwo
nie dotyczy skurwiela, który mi to zrobił…
to koniec.
Ciekawe, jak jest pilnowany w szpitalu.
Dobrze, z tego, co wiem.
Wątpię, żeby fingował to wszystko, żeby uciec ze szpitala w środku nocy
i zabić dwóch ludzi pięć kilometrów stąd.
Ktoś mógłby to zauważyć.
Może rozmawia z kimś w więzieniu. Jest tam spory ruch.
A może mówi prawdę.
Tak jak mówił, jego sprawa była zbyt prosta.
Z takim usposobieniem łatwo byłoby go oskarżyć.
- Pokaż akta. - Czy morderca mógł go wrobić?
Masz rację co do jego usposobienia.
Przed tym wszystkim
upomniano go po tym, jak eskalowała kłótnia z inną dziewczyną.
Zain Kaleed i Stewart Green bili kobiety.
- No i Karmelowa Pokusa… - Świetne imię.
Mówiła, że Carlton bywał brutalny. A teraz Jamal.
Czyli mamy mężczyzn, którzy bili kobiety,
powiązanych z licznymi zaginięciami, może dwoma morderstwami,
i mamy kogoś, kogo zamknięto za zabójstwo, którego mógł nie popełnić.
Co to znaczy?
Nie mam pojęcia.
Proszę.
Cześć. Nastąpiła jakaś pomyłka. Przysłali ci zły strój.
Dzięki Bogu.
Wiem, żeby nie oceniać czyjegoś fetyszu, ale zaczynałam się martwić.
Założę się.
- Przyjadę po pracy, dobrze? - Dobrze.
No dobra, mów.
Na czym stoicie?
Zachowujesz się jak podekscytowany kotek. To niepokojące.
Dobrze się bawimy.
Nie. Widziałam, jak się bawisz.
To coś innego.
Co mam powiedzieć? Jest nieustraszona. Jest seksowna.
Kiedy wchodzi do pokoju, tracę wątek
i chcę tylko, żeby się uśmiechnęła.
To chciałaś usłyszeć?
Halo?
Dobrze. Tak. Już jedziemy.
Przyglądamy się elementom, które definiują nasze relacje,
niezależnie, czy jesteście razem od lat, czy od paru miesięcy.
Wspomnienia mają być prawdziwe.
Mają wiernie odtwarzać coś, co się naprawdę wydarzyło.
Ale nie.
Zapamiętujemy tylko fragmenty,
zapominamy o rzeczach, które nie mają sensu.
Nasze wspomnienia są tak subiektywne, jak każda inna historia.
A historie, które opowiadamy o naszych związkach,
mogą pomóc nam zrozumieć, jak się naprawdę postrzegamy.
Chcę, żebyście zamknęli oczy.
Nigdy nie jest za wcześnie ani za późno,
żeby przyjrzeć się temu, jaką parę tworzymy z partnerem.
Dziękuję.
O co chodziło?
Myślałem, żeby go przedstawić Kayleigh.
Spotka się z nią na próbnym weselu.
Może wpadłby do nas, przemówił jej do rozumu.
Żartujesz, prawda?
- Powinienem do niej napisać. - Nie ma telefonu.
Oboje wiemy, że wzięła go, gdy tylko wyszedłem.
Dave, nie potrzebujemy, żeby wielebny czy pastor
mówił nam, jak wychowywać dzieci.
Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Kochamy nasze dzieci.
Zrobimy wszystko, żeby je ochronić.
Masz się dobrze bawić na wieczorze kawalerskim.
Tylko obiecaj, że porozmawiasz z nią dopiero potem.
Zostaw ją mnie.
Dobrze?
Dobrze.
Czemu się spóźniłaś?
Praca. Nie mogłam się urwać.
No dobra, idę.
Idź. Baw się dobrze.
- Kocham cię. - Kocham cię.
No już.
Tu Harry Sutton. Zostaw wiadomość.
Harry.
Nic ci nie jest?
Właśnie…
widziałam się z Rayem.
Potrzebuję cię. Zadzwoń do mnie. Sprawy wymykają się spod kontroli.
Martwię się o ciebie. Możesz do mnie zadzwonić?
Jesteśmy tu trzeci raz w tym roku.
Dziewczyny ze Żmij tu przychodziły.
Pewnie jedna z nich miała tu fuchę i nas wezwała.
Czasem tak jest po przedawkowaniu.
Wymiotują tak, że aż naczynka im pękają.
Ale tu nie ma wymiotów i tylko jedno oko tak wygląda.
Jest też niewyjaśniony ślad na szyi.
Więc traktujemy to jak morderstwo.
Obowiązują zwykłe zasady. Zgłosisz to?
Czy to dziwne, że to się stało
parę dni po tym, jak ta Megan pojawiła się znikąd?
Naprawdę jej ufasz?
Czemu policja myśli, że zabiłeś Guya?
Ciągle cię przesłuchują.
Nikt mi nic nie mówi.
Wiem, jak to działa.
Jak szambo wybije, chłopcy zwierają szeregi.
Wariujesz. Uspokój się.
Wiesz, co najbardziej wkurwia kobiety?
„Uspokój się”.
W tej sytuacji to adekwatne.
Przestań kłamać! Co się stało?
Był z kobietą. Tego ci nie mówią.
- Zdradzał mnie? - Był…
pijany, zachowywał się jak idiota.
To nie znaczy, że cię nie kochał.
Daj mi to.
Naprawdę?
Dobra, nie mam prawa cię oceniać. Proszę.
Ładnie.
Przytrafiły mi się dziś dziwniejsze rzeczy.
Jakbyś sam nie przechodził właśnie załamania.
To jest naprawdę dziwne.
Kim ona jest?
Ona…
była wszystkim.
Przez ostatnie…
17 lat mojego życia…
marzyłem o niej.
A dzisiaj tak po prostu
zostawiła mnie, jakbym był nikim.
A teraz nie wiem, czy to, co nas łączyło, było prawdziwe.
Może zawsze sobie to wmawiałem.
Jest atrakcyjna.
Zasadniczo nie można takim ufać.
Pani jest wyjątkiem,
pani sierżant.
Mnie zwłaszcza.
Myślę tylko o tym,
że jakiś skurwiel odebrał nam Guya.
Nie odzyskamy go.
Nie możesz tu przychodzić.
Chodzi o Harry’ego.
To nie może być prawda.
Pora, żebyśmy porozmawiali na komisariacie.
Karty na stół.
Powiesz nam wszystko o Stewarcie. I o wszystkim.
Może dowiemy się, kto zabił Harry’ego.
Harry nie żyje, ale możemy znaleźć ci kogoś innego.
To miała być rozmowa. Chyba nie jestem aresztowana?
Zaczniemy od twojego zeznania, a potem się zobaczy.
Według Goldberga to tu mieszka Megan Pierce.
Ten dom jest taki…
domowy.
Powiedz to.
Żadnych dzieci.
Piesków ani kotków.
Ani królików, ani przedstawicieli myszoskoczków.
Tylko my.
Żadnych majaków o rodzinie.
Oczywiście, kochanie.
Ruszajmy.
Tylko my.
Powiedziała „tancerka”.
Ale wiemy, co to naprawdę znaczy.
Nie bądź dla niej za ostra.
Nie wypominaj jej seksu. Nie pytaj, czy spała z klientami za kasę.
- Bea! - Tak tylko mówię.
Striptizerki zmagają się z takimi stereotypami od lat.
A nawet gdyby, to nieważne. To jej wybór. Wspieramy seksworkerki.
Zaraz zwymiotuję.
Na razie, Bea.
Mamo?
Co o tym myślisz?
Pomarańczowy to nie mój kolor.
Napisy: Krzysiek Ceran