‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดีครับคุณซัตตัน
‪เรามีข่าวดีมาบอก
‪ข่าวดีสำหรับคุณโดยเฉพาะ
‪ถ้าเกี่ยวกับพระเจ้า ‪ผมไม่เชื่อเรื่องพระเจ้ามาพักใหญ่แล้ว
‪ถ้ามาเรี่ยไรเงินบริจาค กลับไปซะเถอะ
‪ไม่ได้มาเรื่องนั้นค่ะ
‪- เขาอยู่ไหน ‪- หนีไปได้
‪- หนีไปได้ไง คุณมีแค่หน้าที่เดียว ‪- คุณก็ไม่เห็นจะวิ่งตาม
‪นี่แฮร์รี่ ซัตตัน กรุณาฝากข้อความ
‪แคสซี่เหรอ
‪แคสซี่ หยุด!
‪สายสืบบรูมใช่ไหม
‪แคสซี่
‪- แฮร์รี่ยังมาไม่ถึง ‪- เหลือเชื่อเลยคุณมาจริงๆ
‪ฉันจะไม่คุยถ้าแฮร์รี่ไม่อยู่ด้วย
‪ครับ
‪ฉันจะบอกทุกอย่าง แต่เราไปหาเขาก่อนได้ไหม
‪ได้สิ
‪แฮร์รี่
‪โทษที
‪เป็นอะไรไหม
‪เข้ามาสิ
‪บรูม ขอโทษครับ
‪ผมหลอนไปเอง
‪ดื่มกาแฟกันหน่อยไหม
‪ฉันขอพูดให้เข้าใจชัดๆ นะคะ
‪ฉันจะทำแบบนี้ครั้งเดียว
‪ที่ฉันยอมมาก็เพราะฉันต้องปกป้องครอบครัว
‪ฉันจะเล่าว่าคืนนั้น ‪เกิดอะไรขึ้นกับสจ๊วต เท่าที่ฉันรู้
‪จากนั้นฉันจะหายตัวไปอีก
‪และห้ามคุณหาทางติดต่อฉัน
‪เข้าใจตรงกันหรือเปล่า
‪โอเค
‪เราเข้าใจกัน
‪เอาเลย ผมอยู่ตรงนี้
‪ฉันไม่รู้ว่าสจ๊วต กรีนอยู่ไหน
‪ตอนที่คุณกับเขาหายตัวไป คบกันใช่ไหม
‪เราไม่ได้คบกัน เขาหมกมุ่นกับฉัน
‪สจ๊วต กรีนเป็นโรคจิต
‪ใช่
‪ฉันก็เคยนึกว่าเขาเป็นคนดี ในตอนแรก
‪แต่ฉันคิดผิด
‪เขาสะกดรอยตามฉัน
‪ทุบตีฉัน และขู่จะฆ่าฉัน
‪เขาเป็นบ้า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันเริ่มคบคนใหม่
‪และสจ๊วตไม่ชอบ
‪คนคนนี้…
‪เรย์ เลอวีนใช่ไหม
‪เขาจะชื่ออะไรไม่สำคัญ
‪เมื่อสจ๊วตรู้เรื่องคนใหม่ของคุณ เขาทำอะไร
‪เขาทำชีวิตฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น
‪ฉันเลยขู่จะฟ้องเมียเขาถ้าเขาไม่ยอมเลิกราวี
‪แต่ก็เหมือนยิ่งยุ
‪คุณน่าจะมาแจ้งผม หรือตำรวจคนไหนก็ได้
‪ตำรวจจะทำยังไง คุณสายสืบ
‪เชื่อคำพูดสาวเต้นจ้ำบ๊ะมากกว่า ‪คำพูดของชายผู้เป็นที่รักของครอบครัวเหรอ
‪ในคืนนั้น
‪คืนที่ฉันหายตัวไป
‪ฉันไปที่ซากปรักหักพังใกล้กับไวเปอร์ส…
‪เพื่อหนีจากทุกคนและทุกสิ่งสักชั่วขณะ
‪พอไปถึงที่นั่น
‪ฉันเห็นร่างโชกเลือด
‪ร่างของสจ๊วต
‪เขาตายแล้วเหรอ
‪เขาดูเหมือนตายแล้ว
‪ฉันไม่ได้เข้าไปจับดูชีพจรหรืออะไร
‪ทำไมไม่โทรแจ้งตำรวจ
‪เพราะฉันรู้ว่ามันดูแย่ยังไง ‪ฉันเกลียดเขา ตำรวจสงสัยฉันแน่ๆ
‪- โทรแบบไม่เปิดเผยตัวตนก็ได้ ‪- ใช่ ทำได้
‪แต่ฉันไม่ได้ทำ
‪ฉันหนี
‪ฉันเปลี่ยนชื่อ
‪เริ่มต้นชีวิตใหม่
‪แล้วก็ไม่ได้เป็นแคสซี่ตั้งแต่นั้นมา
‪ได้เล่าสิ่งที่เห็นให้ใครฟังบ้างไหม
‪แค่คุณ
‪ตอนนี้
‪แล้วเรย์ เลอวีนล่ะ
‪บรูม
‪คนที่คุณคบน่ะ ตอนนั้นเขาอยู่ที่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪เพราะฉันไม่ได้เจอเขาอีกเลย
‪เขารู้ไหมว่าสจ๊วตทำร้ายคุณ
‪ไม่รู้
‪- แล้วคุณทำอะไรต่อ ‪- ไม่เกี่ยวกัน
‪เราตกลงกันแล้ว
‪คุณซ่อนตัวต่อไปก็ได้นี่ ‪ปกป้องชีวิตใหม่ กลับมาทำไม
‪เพราะมีคนเห็นสจ๊วตเมื่อไม่นานมานี้
‪ใคร
‪คนที่ฉันไว้ใจ ฉันจะไม่บอกว่าใคร ‪ฉันรับปากไว้ว่าจะไม่ลากเขามาเกี่ยว
‪- เห็นเมื่อไร ‪- อาทิตย์ที่แล้วที่ไวเปอร์ส
‪ฉัน…
‪ฉันเลยไปที่บ้านสจ๊วต
‪ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ
‪- เหมือนเขาอาศัยอยู่ในห้องใต้ดิน ‪- งัดเข้าไปในบ้านเขาเหรอ
‪เปล่า ฉัน…
‪- ครั้งที่สองน่ะก็ใช่ ‪- นั่นเป็นความคิดผม บรูม
‪มีประตูบานนึง
‪ด้านหลังชั้นใต้ดิน
‪ภรรยาเขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในนั้น
‪นี่เล่าหมดหรือเปล่า
‪ผมช่วยคุณไม่ได้ถ้ารู้ไม่หมด
‪ชายที่โกนหัวเอาอันนี้ให้ลูกชายวัย 11 ปีของฉัน
‪งั้นก็มีลูกสินะ
‪โอเค แบบนี้ไม่ดี
‪ฟังนะ ผมจะทำทุกวิถีทาง ‪เพื่อปกป้องคุณกับลูกชายของคุณ
‪ห้ามเข้าใกล้ลูกฉัน
‪(ลอร์เรน: อยู่ที่ไวเปอร์สหรือเปล่า)
‪- เรย์ ‪- อยู่นี่
‪- คุณได้เดิน 372 ก้าว ‪- ขอบใจที่มานะเพื่อน
‪- เป็นไงบ้าง ‪- เป้าหมายประจำวัน…
‪- บันทึกระยะทางเดินมาที่นี่ในแอปฟิตเนสอยู่ ‪- เป็นไงบ้างเหรอ
‪ดีมาก
‪น้ำหนักขึ้นมาเกือบสิบโล
‪ให้ตาย
‪นี่เพื่อน เสียใจด้วยนะเรื่องแคสซี่
‪แต่ฉันก็ยังเกลียดเธออยู่ดี ‪ที่ทำแบบนั้นกับนาย ทีมเรย์ถึงที่สุด
‪เออ ช่วง 24 ชั่วโมงที่ผ่านมามันแปลกมาก
‪แปลกเหรอ
‪ใช่
‪ก็แค่… ไม่รู้สิ
‪เรื่องพวกนี้มันเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪ขออะไรหน่อยได้ไหม
‪ใช้วิธีเฟสเตอร์ของนาย ‪แกะรอยป้ายทะเบียนรถให้หน่อยได้ไหม
‪เรื่องอะไรอีกล่ะ
‪วันนี้ฉันเข้าไปในป่า เห็นเด็กวัยรุ่นสองคน…
‪ฟังแค่นี้ก็ไม่ชอบแล้ว
‪และฉันค่อนข้างมั่นใจว่า ‪คนนึงในนั้นไปที่ไวเปอร์สคืนนั้นด้วย
‪กับเด็กที่หายตัวไป
‪เพื่อน นี่อาจเป็นรูปแม่ฉันก็ได้
‪ฉันรู้ว่ารูปมันเบลอ ‪แต่ตอนฉันเข้าไปหา เธอกับเพื่อน
‪พวกเขาตกใจมากแล้วก็วิ่งหนีไป
‪มีความผิดชัวร์
‪ใช่ ฟันธงว่าผิดชัวร์
‪วัยรุ่นสองคนจะวิ่งหนีผู้ชายแปลกหน้า ‪ที่ไล่ตามพวกเขาในป่าทำไมกันหนอ
‪ฉันถ่ายรูปป้ายทะเบียนรถมา ‪ช่วยแกะรอยให้หน่อยได้ไหม
‪ได้สิจ๊ะที่รัก ฉันจะช่วยนายสะกดรอยตามเด็ก
‪เลิกแซวซะที
‪งั้นแคสซี่นึกว่าสจ๊วต กรีนตายแล้ว
‪ใช่
‪แต่ประเด็นคืองี้
‪เธอบอกว่ามีคนเห็นสจ๊วต กรีนอาทิตย์ที่แล้ว
‪สรุปว่าเขาตายหรือไม่ตายกันแน่ เชื่อเธอไหม
‪ผมเชื่อว่าเขาเป็นคนโรคจิต ‪ชอบทารุณหรือเปล่า ตอนนี้เชื่อ
‪แต่ขอบอกเลยว่ามันมีเบื้องลึกมากกว่าที่เธอพูด
‪เลือดที่ซากปรักหักพัง ‪ไม่ใช่ของคาร์ลตัน เป็นของกาย เททั่ม
‪ดีใจที่ได้เจอ
‪นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายไปอีกสักพัก
‪มาบอกลาสินะ
‪ต้องลาแล้วจริงๆ
‪น่าเสียดาย
‪แต่ก็ต้องทำแหละนะ
‪- เป็นไรไหมลอร์เรน ‪- ไม่ ฉันโอเค
‪แล้วเธอล่ะ ครอบครัวเป็นไงบ้าง
‪รู้ไหมว่าการเป็นแม่คนมันแย่ที่สุดตรงไหน
‪- ผ้าอ้อมสกปรก ‪- ไม่ หมายถึงตอนนี้ ลูกๆ โตขึ้นแล้ว
‪ฉันจะสุขได้ก็ต่อเมื่อลูกสุข
‪ฉันเคยเป็นผู้ใหญ่ที่มีอารมณ์เป็นของตัวเอง
‪ฟังดูเหมือนอะไรรู้ไหม
‪- อะไร ‪- ความสัมพันธ์ที่ทารุณ
‪- แรงไปหน่อยนะลอร์เรน ‪- น่าจะจริง
‪- อย่าเชียวนะ แคสซี่ ‪- อะไร
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านั่นเคยเป็นที่นั่งใคร
‪เจอเขาบ้างไหม
‪เจอสิ แป๊บนึง
‪และฉันอาจบอกเขาไปว่าเธอตายแล้ว
‪- ว่าไงนะ ‪- ก็ทำตัวไม่ถูกนี่ โพล่งออกไปเอง
‪- ลอร์เรน ทำงั้นได้ไง ‪- ก็ดูเธอสิ ดูครอบครัว…
‪ฉันไม่ได้พูดว่าอยากเจอเขาด้วยซ้ำ ‪แค่มองที่นั่งเขา
‪แล้วคุณก็มาพูดว่าบอกเขาว่าฉันตายแล้ว
‪เราอาจไม่ได้เจอกันมานาน แต่ฉันรู้นิสัยเธอดี
‪แต่ฟังนะ ฉันจะไม่ตัดสิน ฉันไม่ว่า
‪ถ้าอยากพังชีวิตตัวเอง ก็เชิญตามสบาย
‪เขายังเป็นตากล้องเหมือนเดิม
‪ถ้าเรียกว่างั้นได้นะ
‪- ไม่ได้ถ่ายหนังโป๊ใช่ไหม ‪- ไม่ใช่จ้ะคนดี
‪วงการหนังโป๊มันมีระดับกว่าสิ่งที่เรย์ทำเยอะ
‪แล้วเขาทำอะไร
‪ปาปารัซซี่รับจ้างเหรอ
‪มันเหมือนที่เธอคิดอยู่เป๊ะ
‪แต่น่าสมเพชกว่านั้นนิด
‪เม็กส์ ไปไหนมา
‪ก็อยู่นี่ไง
‪แค่ลุกไปฉี่
‪โกหก
‪อะไรนะ
‪เดฟ
‪วิเคราะห์รูปให้ที ข้อมูลเอ็กซิฟ ‪การดัดแปลงภาพ รู้งานนะ
‪ทันทีจ้ะ
‪(หาย) (ตาย)
‪ถ้าแคสซี่พูดความจริง ‪และสจ๊วต กรีนกลับมาแล้วจริงๆ
‪และเขาเป็นคนโรคจิตซาดิสต์
‪นี่อาจเป็นฝีมือเขาไหม
‪โอกาสน้อยมากนะ
‪มีคนคนนึงที่รู้จักทั้งสจ๊วตและกาย
‪ผมว่าเราต้องไปคุยกับเรย์ เลอวีน
‪ได้ เริ่มจากคนที่เรามั่นใจว่ายังมีชีวิตอยู่กันดีกว่า
‪(เดอะบีชคาเฟ่)
‪จะว่าไหมถ้าฉันแวะซื้อแซนด์วิช
‪เชมัสอึราดเต็มโต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อม ‪ฉันเลยลืมกินข้าว
‪ไม่เคยรู้เลยว่าลืมกินได้ด้วย ‪มันไหลเข้าไปในหูแกด้วย
‪การมีลูกทำให้คุณไม่รู้แล้วใช่ไหม ‪ว่าอะไรควรหรือไม่ควรพูด
‪เดี๋ยวมา
‪ผมเอาแซนด์วิชไข่กับชีส
‪(ลอร์เรน: เจอกันหลังเลิกงานนะ)
‪(ขอโทษที คืนนี้ไม่ว่าง เร็วๆ นี้ จุ๊บ)
‪ไม่ได้
‪(โทรออก… ‪ลอร์เรน)
‪(สายเข้า ‪บรูม)
‪เอาสั้นๆ ไม่มีใครอยากฟังพอดแคสต์ของคุณ
‪สั้นแน่นอน
‪ผมชอบคุณมาก
‪เราน่าจะคบกันเร็วกว่านี้
‪ผมอยากอยู่กับคุณ ถ้าคุณต้องการน่ะนะ
‪บทพูดฉบับเต็มมัน…
‪ยาวกว่านี้
‪แต่นั่นคือใจความสำคัญ
‪คุยกันเร็วๆ นี้ บายนะลอร์เรน ‪และนี่คือสายสืบบรูมนะครับ
‪- เห็นนะ ‪- อะไร
‪ทำหน้าเหมือนหมาฉันตอนฉี่รดพรมเลย
‪คุณนี่น่ารำคาญ
‪สวัสดีครับ
‪คุณสายสืบ
‪- และ… ‪- คุณสายสืบหญิง
‪ขอเข้าไปคุยได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪แฟนของกาย เททั่มบอกว่า ‪คืนที่เขาหายตัวไป เขาไปเที่ยวกับคุณ
‪- เล่าให้ฟังได้ไหมคะ ‪- ได้สิ
‪เราออกไปดื่มเหล้า แล้ว…
‪สุดท้ายก็พลัดหลงกัน
‪ผมเดาว่าเขาคงกลับบ้านเอง
‪แต่แล้วซิโมน่าแวะมาถามหาเขา…
‪เรื่องที่เกิดขึ้นมันแย่จริงๆ
‪ไปดื่มที่ไหน
‪ที่ไหนน่ะเหรอ ก็ที่เดอะวีคซิกนัลตรงถนนไฮฮ์
‪จากนั้นผมก็พาเขาไปส่งที่ไวเปอร์ส
‪เพราะเขาอยากปาร์ตี้ต่อ
‪รูปสวยดีนะ
‪ครับ ขอบคุณ
‪รูปนี้…
‪ที่จริงมีเธอหลายรูปเลย
‪นั่นแคสซี่ใช่ไหม
‪เดาว่าคงไม่เคือง
‪ที่เธอหนีไปกับผู้ชายอีกคนสินะ
‪เรื่องนั้นคนคาดเดากันไปเอง
‪นั่นสินะ ขออภัย
‪แล้วคุณว่าเรื่องจริงเป็นยังไง
‪ผมเองก็อยากจะรู้คำตอบเหมือนกัน
‪- ได้เจอสจ๊วต กรีนบ้างไหม ‪- ว่าไงนะ จะเจอได้ไง ถามทำไม
‪แค่มีข่าวลือว่าคนในเมืองเห็นเขา
‪แต่ผู้คนคงแค่… คาดเดาเองอีกสินะ
‪แล้วแคสซี่ล่ะ เจอเธอบ้างไหม
‪ไม่เจอ
‪ตั้งแต่คืนนั้นเหรอ
‪คุณใช้กล้องอะไร
‪ที่ถามเพราะสามีฉันก็หัดเล่นอยู่เหมือนกัน
‪นิคอนดีโฟร์
‪ต่อให้เป็นชื่อโปเกมอนฉันก็ไม่รู้หรอก
‪ตัวนั้นใช่ไหม
‪ไม่ใช่ นี่มันแค่กล้องแคนนอนเก่าๆ ที่ยืมมาใช้…
‪ขอโทษที ผมต้องรีบไปทำงานแล้วจริงๆ
‪ผมไม่น่าจะมีข้อมูลอะไรเพิ่มเติม
‪ผมเป็นเพื่อนซิโมน่า ไม่ได้สนิทกับกายเท่าไร
‪ครับ งั้นก็
‪เอานามบัตรผมไป
‪เผื่อนึกอะไรออก
‪เคย์ลี่!
‪- จอร์แดน ‪- จอร์แดน
‪จอร์แดน วางกางเกงในพ่อเลย ‪แล้วอย่าให้พ่อต้องพูดประโยคนั้นอีก
‪พ่อ น้องนิสัยเสียที่สุด ‪เราอุตส่าห์ซ้อมเต้นกันอยู่ตั้งนาน
‪ท่านี้มันซับซ้อนมากนะ
‪- โดดเข้ากล้องอยู่เรื่อย ‪- จอร์แดน
‪ปาร์ตี้เต้นรำกันเหรอ ‪นี่เพลงที่ลูกสอนแม่ใช่ไหม
‪ที่จริงแม่ก็เก่งนะเนี่ย
‪"ที่จริงแม่ก็เก่ง" ชมแรงซะคนแก่เขิน
‪อย่ามาทำคลิปเสียนะพ่อ ไม่ต้อง
‪คนแก่ไปเต้นตรงนี้
‪ต้องอร่อยมากแน่ๆ
‪จาน
‪แฮร์รี่
‪- ผมขอโทษ แค่อยากจะ… ‪- มาทำอะไรที่นี่
‪- ผมแค่อยากมาดู… ‪- รู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง
‪ตอนไปบ้านสจ๊วต กรีน ‪ผมเปิดดูช่องเก็บของรถคุณ
‪มันเขียนอยู่ในทะเบียนรถ
‪- รู้ตัว ‪- เมแกน โอเคไหม
‪ค่ะ เยี่ยม ก็แค่…
‪ทักทายแล้วจะรีบไป ผมสัญญา
‪สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ผมกำลังจะกลับพอดี
‪เดฟ
‪นี่คือแฮร์รี่
‪ครูสอนภาษาสเปนสมัยฉันเรียนมหาลัย
‪ใช่ครับ ผมเป็นพวกครู ‪ที่ชอบให้เรียกชื่อต้นเท่านั้น
‪เป็นพวกชิลๆ
‪บ้านสวยมากครับ สวนก็ดูดี
‪ยินดีที่ได้รู้จัก เข้ามากินมื้อสายด้วยกันไหม
‪เมแกนไม่เคยเล่าเรื่องมหาลัยเลย ‪ผมอยากฟังเรื่องน่าอายของเธอบ้าง
‪- แฮร์รี่ไม่ว่าง เขาแค่บังเอิญผ่านมา ‪- ขอบคุณที่ชวน
‪อยู่ต่อเถอะครับ ถือว่าสงเคราะห์ผม
‪ผมซื้อข้าวมาเลี้ยงได้ทั้งกองทัพ ‪แถมคนกินหายไปหนึ่ง แม่ไม่มาแล้ว
‪- งั้นก็ได้ ‪- เยี่ยมไปเลย
‪โอเค เข้ามาเลย อีกสัก 20 นาทีก็กินได้แล้ว
‪ทำตัวดีๆ ล่ะ
‪ดู พี่เต้นผิดตรงนั้น ต้องเต้นท่า…
‪- แล้วก็… ‪- โอเค
‪- สวยจัง บ้านน่าอยู่มาก ‪- ทุกคน นี่คือแฮร์รี่
‪- ครูของแม่สมัยเรียนมหาลัย ‪- สวัสดี ฉันแก่มากและเป็นครู
‪เรียกลุงแฮร์รี่ก็ได้
‪นี่เคย์ลี่ ลอร่า คนนั้นจอร์แดน
‪พ่อสัญญาแล้วนี่ว่าจะไม่ซื้อเบคอนอีก ‪หมูฉลาดกว่าหมานะ
‪อร่อยกว่าด้วย
‪ดีมากจอร์แดน คนรุ่นเธอจะช่วยโลกใบนี้เอาไว้
‪- ขอบคุณครับ ‪- แถมจะไม่แย่งเบคอนเรากิน
‪แค่อยากบอกว่ายินดีที่ได้รู้จักทุกคน
‪และแม่เธอเป็นนักศึกษาคนโปรดของฉัน
‪สอนวิชาอะไรเหรอคะ
‪ภาษาสเปน
‪แม่ไม่รู้ภาษาสเปนซะหน่อย
‪งั้นเหรอ
‪ฉันเคยสอนแม่เธอแล้วว่า ‪"ซีโนโลอูซาส โลเปร์เดราส"
‪ฟังไม่ออกอีก "ถ้าไม่ใช้ก็จะลืม"
‪ขอบใจที่แฉแม่นะเคย์ลี่
‪- ต้องไปแล้ว บีจะมารับ ‪- แล้วคลิปเต้นเราล่ะ
‪- พ่อทำมื้อสายอยู่นะ ‪- ไม่เป็นไร ไปเถอะจ้ะ
‪แล้วเจอกัน ขอให้สนุกนะ
‪"อาดิโอส" เคย์ลี่
‪ทำหน้าแบบนี้ โดนใครกระตุกหนวดมาล่ะ
‪มีคนที่ดูไม่น่าไว้ใจมาอ้างตัวว่า ‪เป็นครูภาษาสเปนของแม่ที่มหาลัย
‪ฉันเคยเรียนภาษาสเปน ‪"โปโญ่" แปลว่าไก่ ทายซิว่า "โปญ่า" คืออะไร
‪ไก่สาวเหรอ
‪เธอคงต้องค้นเอาเอง ดูผลลัพธ์รูปภาพด้วยนะ
‪บี!
‪เธอสองคนเป็นนักเต้นเหรอ
‪เปล่าค่ะ ก็แค่เล่นแอป
‪ฉันลองดูแล้ว หินมาก คุณห่วยแตกแน่
‪ไหนขอลอง
‪ไม่ ผมเคยเห็นพวกนี้มาก่อน ‪ในหีบเสียงรุ่นที่มันต้องหมุน…
‪เอาให้เขาดู
‪เร็วจังเลย
‪- นับให้ที ‪- สาม สอง หนึ่ง
‪- ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา ซ้าย ‪- โอเค
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪- หนึ่ง ‪- สอง
‪- นี่ฉัน… ‪- สะบัดค่ะลุงแฮร์รี่
‪- เราเข้าขากันมาก ‪- ไม่ใช่ นั่น
‪โอเค
‪ดื่ม
‪คอยบอกฉันด้วยนะว่าคุณเป็นไงบ้าง
‪ผมจะพยายามทำตัวดีๆ
‪ผมสัญญา
‪- ค่ะ ‪- ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ
‪(ฮันนิบาลส์แอนิมอลส์)
‪ขอบคุณค่ะ
‪- หาฉันเจอ… ‪- ผมเป็นตำรวจ
‪ผมตามตำแหน่งมือถือคุณ
‪มันผิดกฎหมาย อย่าบอกใครนะ
‪ดีนะที่คุณหน้าตาดี
‪ระยะสุดท้าย
‪เสียใจด้วยครับ
‪ฉันปลงแล้ว
‪ฉันได้มีชีวิตที่ดีไปแล้ว
‪- เรามีเวลาแค่ไหน ‪- อย่าค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้
‪แต่ผมอยาก
‪ครั้งนี้ผมจะไม่หนีไปไหน
‪ผมไม่กลัวหรอก ลอร์เรนแสนหวาน
‪ให้ผมอยู่เคียงข้างคุณเถอะครับ
‪ให้ตาย เดี๋ยวฉันจะต้องไปเข้ากะแล้ว
‪เลิกงานเจอกันได้ไหม
‪ได้
‪แบบนั้นดีค่ะ
‪ดีมากเลย
‪ใครกินนมผม
‪เจอเจ้าของรูปแล้ว เรย์ เลอวีน ‪ฉันเห็นเครื่องปรินต์ที่แฟลตของเขา
‪เขาใช้เครื่องนั้นปรินต์รูปที่แอบเอามาวางให้เรา
‪เครื่องปรินต์เหรอ ผมไม่เห็นนะ
‪จำตอนคุณไม่สังเกตอยู่สองอาทิตย์ ‪ว่าฉันตัดหน้าม้าได้ไหม
‪เออเนอะ โอเค เรียกตัวมาเลย
‪มัดขาเขาก่อน
‪ถ้าให้ความร่วมมือก็จะทรมานน้อยที่สุด
‪ทีนี้ พยานปากคดีคาร์ลตัน ฟลินน์ของคุณเป็นใคร
‪ฮัลโหล
‪สวัสดีค่ะ นี่ใคร แฮร์รี่อยู่ไหน
‪เลขาของคุณซัตตันค่ะ เขาอยู่กับลูกความ
‪ฝากข้อความไว้ไหมคะ
‪คุณไม่ได้ถูกจับกุม เรย์
‪แต่ทำไมตอนเราคุยกันก่อนหน้านี้ ‪คุณถึงไม่บอกเรา
‪ก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้
‪ก็ได้ ใช่ ผมเป็นคนเอารูปมาให้
‪แต่ผมแค่อยากช่วย ไม่มีแรงจูงใจอื่น
‪ถ่ายรูปพวกนี้ไว้เมื่อไร
‪รูปเด็กที่หายตัวไป ถ่ายเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว
‪รูปเลือด ถ่ายวันจันทร์
‪งั้นขอยืนยัน
‪คุณถ่ายรูปคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪เมื่อวันที่ 16 เมษายน ปี 2021
‪คืนเดียวกันกับที่คุณเจอกาย เททั่ม ‪เป็นครั้งสุดท้ายก่อนเขาเสียชีวิต
‪ผมเข้าใจถูกต้องไหม
‪นี่เป็นโอกาสของคุณ เรย์
‪ที่จะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ‪ที่เกิดขึ้นคืนวันที่ 16 เมษายน
‪ทั้งหมด
‪ต่อให้เป็นเรื่องที่คุณคิดว่า ‪เคยเล่าให้เราฟังแล้วก็ตาม
‪คืนนั้นเรา… ผมกับกายไปดื่มด้วยกัน
‪เราดื่มเบียร์สองสามขวดที่บ้านผม
‪เสร็จแล้วไปที่เดอะวีคซิกนัลอย่างที่ผมบอกไปแล้ว
‪ใช่เลย นายทหาร!
‪แล้วพอถึงจุดนึง ผมกลับบ้าน ‪เพราะผมต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า
‪"จุดนึง" นี่หมายถึงกี่ทุ่ม
‪สี่หรือห้าทุ่มมั้ง ผมไม่รู้
‪ที่แน่ๆ ก็ก่อนเที่ยงคืน
‪กายไม่อยากกลับ และผมรู้ว่า ‪งานคาร์นิวัลที่ไวเปอร์สจัดเต็มเสมอ
‪ผมเลยพาเขาไปส่ง แต่นั่นเป็น ‪ครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นหรือได้คุยกับเขา
‪เขาดูเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪พอแล้ว!
‪เมานิดนึง แต่ก็ไม่ถึงกับขาดสติ
‪แล้วไงต่อ
‪แล้วผม…
‪ผมรู้จักซากปรักหักพังหลังไวเปอร์ส ‪ไปถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ที่นั่นบ่อยๆ
‪ผมคงจะเข้าไปถ่ายรูป เสร็จแล้วกลับบ้าน
‪เท่าที่จำได้ คืนนั้นไม่มีใครอยู่ในป่าด้วย
‪จนกระทั่งผมเปิดดูรูปวันต่อมา
‪แล้วเห็นข่าวเรื่องเด็กหาย
‪คุณพกกล้องราคาสามพันปอนด์ ‪ออกไปเที่ยวกลางคืนบ่อยไหม
‪ครับ ที่จริงผมพกไปทุกที่
‪เมื่อก่อนน่ะนะ
‪เมื่อก่อนเหรอ
‪ผมถูกจี้ ตอนเช้าวันต่อมา
‪โจรคงอยากได้กล้อง ‪แต่ผมอัปโหลดรูปขึ้นคลาวด์เสมอ
‪ก็เลยเข้าไปดูรูปได้
‪นั่นคือตอนที่ผมเห็นคาร์ลตัน ฟลินน์ ‪ในรูปที่ผมถ่ายเมื่อคืนก่อน
‪แล้วเลือดล่ะ
‪ไม่ ผม…
‪ผมกลับเข้าไปดูในป่า
‪ไม่รู้สิครับ ผมนึกว่าเด็กนั่นคงดื่มหนักไปหน่อย
‪แล้วคงนอนสลบอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่แล้ว…
‪ผมเห็นเลือด ก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้
‪แล้วรีบส่งให้คุณทันทีเลย
‪ขอบอกไว้ว่าเลือดเป็นของกาย ไม่ใช่คาร์ลตัน
‪ตอนที่คุณถ่ายรูปคาร์ลตัน ‪กาย เททั่มได้เข้าป่าไปด้วยหรือเปล่า
‪ไม่ ขออภัยครับ เลือดเป็นของกายเหรอ
‪คุณบอกว่าส่งรูปมาให้ ‪เพราะอยากช่วย มันช่วยได้จริงๆ
‪ขอบคุณมาก
‪ยินดีครับ
‪แต่ทำไมไม่เปิดเผยตัวตนล่ะ
‪ข้อ…
‪ข้อนั้นแหละที่ผมไม่ค่อยจะเข้าใจ
‪มีคนเอาชะแลงตีหัวผม ‪เพื่อไม่ให้รูปนั้นถูกเผยแพร่ออกไป
‪ผมไม่ได้จะแก้ตัวว่าทำถูกแล้ว
‪แต่ผมแค่ไม่อยากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้
‪แต่ผมก็ต้องเอารูปมาให้คุณให้ได้
‪คุณคงไม่ลืมเล่าอะไร ‪เกี่ยวกับคาร์ลตันหรือกายนะ
‪เล่าหมดแล้ว
‪แล้วคุณเข้าไปในป่านั้นบ่อยไหม
‪ไม่บ่อย เป็นครั้งคราว ทำไม
‪เคยเห็นคนอื่นนอกจากคาร์ลตันหรือเปล่า
‪ผมก็บังเอิญไปเจอคนนั้นคนนี้บ่อย ‪โทษที ผมไม่เข้าใจที่คุณจะสื่อ
‪แล้วสจ๊วต กรีนล่ะ
‪เขาชอบเข้าไปในป่านั้นไหม
‪ไม่
‪ผมว่าไม่นะ
‪เห็นหน้าเขาใช่ไหม
‪ตอนถามว่าเจอสจ๊วตในป่าหรือเปล่า
‪แล้วคิดอะไรอยู่
‪เขาโกหก
‪เรื่องอะไร
‪นั่นแหละที่ผมไม่แน่ใจ
‪แต่เขาโกหก
‪ผมมีที่ที่ต้องไป
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ขออันนั้นสักแก้ว
‪ตำรวจคิดว่าฉัน…
‪พวกเขาคิดว่าฉันฆ่ากาย
‪และคิดว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีเด็กหาย
‪กับสจ๊วต กรีน
‪ถ้าพวกเขาคิดถูกล่ะ
‪เวลาฉันเมาภาพตัด
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪ว่าฉันเป็นใครและ…
‪ฉันจำไม่…
‪พระเจ้า
‪ฉันยอมแลกทุกอย่างเลย ‪ขอแค่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น
‪นายมาที่นี่
‪เช้าหลังวันที่แคสซี่หายตัวไป
‪นายมาที่นี่
‪ตัวนายเปื้อนเลือด
‪นายไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น ‪มองทะลุฉันเหมือนไม่เห็น
‪แล้วในที่สุดนายก็หลับไป
‪สลบเหมือดไปหลายชั่วโมง
‪พอตื่นขึ้นมา นายจำอะไรไม่ได้เลย
‪และต้องขอบอกเลย เรย์ ‪นายไม่เหมือนเดิมอีกเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น ‪แต่เรย์ก่อนหน้านั้นไม่เหมือนคนนี้
‪ฉันขอโทษ
‪แต่ฉันชอบทั้งสองคนนะ
‪ทำไมนายถึงเก็บเรื่องนี้ไว้ตั้งหลายปี
‪พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไป
‪นายไม่ใช่ฆาตกร
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น แต่ฉันรู้จักนาย
‪- นายไม่ใช่ฆาตกร ‪- แน่ใจเหรอ
‪มันเชื่อมโยงกันหมด ฉันรู้สึกได้
‪สิ่งที่เกิดขึ้นในป่า เด็กที่หายตัวไป
‪คนที่ฆ่ากาย
‪ฉันคือตัวเชื่อมโยงใช่ไหม
‪ฉันเจอป้ายทะเบียนอันที่นายขอแล้ว
‪ขอบใจนะเพื่อน
‪- ไงครับ ‪- ไงไนอัล
‪คืนนี้เรายังมีนัดกินข้าวอยู่ใช่ไหม
‪พรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ คืนนี้แม่ไปชมรมหนังสือ
‪ฉันนี่งี่เง่าชะมัด
‪โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ
‪ครับ ไม่เป็นไร แล้วเจอกัน
‪ไนอัล ฉันลืมของไว้ในชั้นใต้ดิน ‪ขอเข้าไปหยิบได้ไหม
‪ได้เลยครับ ผมอยู่ในนี้นะครับ
‪(แฮร์รี่: คุณอยู่ไหน)
‪(ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณมีเลขาด้วย)
‪(โทรหาฉันด้วย)
‪นี่คือสายสืบไมเคิล บรูม ‪ฝากข้อความไว้แล้วผมจะโทรกลับ
‪สวัสดีค่ะสายสืบบรูม นี่…
‪แคสซี่ค่ะ
‪ถ้ามีโอกาส ฉันแค่อยากขอ ‪ให้คุณแวะไปหาแฮร์รี่หน่อย
‪ไปดูว่าเขาเป็นอะไรไหม
‪ฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ
‪(ฮันนิบาลส์แอนิมอลส์)
‪(สจ๊วต กรีน ‪เลขที่ 19 ถนนเฮเซลตัน ลิฟวิงสโตน)
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล