SERIAL NETFLIX
Dobry wieczór, panie Sutton.
Mamy dobre wieści.
Właśnie dla pana.
To coś o Bogu? Bo ja nie wierzę. Już od jakiegoś czasu.
Więc nie zadawajcie sobie trudu.
Nie o to nam chodzi.
- Gdzie on jest? - Zgubiłem go.
Jak to?
- Miałeś go złapać! - Ty nawet nie próbowałaś.
Harry Sutton. Zostaw wiadomość.
Cassie?
Cassie, stój!
Detektyw Broome?
Cassie.
- Harry’ego nie ma. - Nie wierzę, że cię widzę.
Bez niego nic nie powiem.
No tak.
Powiem ci wszystko, ale czy możemy go najpierw znaleźć?
Dobra.
Harry.
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Wejdźcie.
Broome, przepraszam.
Coś sobie wyobraziłem.
Kawy? Chcecie?
Pozwól, że postawię sprawę jasno.
To się nie powtórzy.
Jestem tu tylko dlatego, że muszę chronić swoją rodzinę.
Powiem ci, co wiem o tamtej nocy i Stewarcie.
A potem znowu zniknę.
Nie będziesz mnie szukał.
Rozumiemy się?
Dobrze.
Umowa stoi.
Śmiało. Jestem tu.
Nie wiem, gdzie jest Stewart Green.
Zanim zniknęliście, spotykaliście się.
Nie spotykaliśmy się. On miał obsesję na moim punkcie.
Stewart Green był psychopatą.
Tak.
Też myślałam, że to porządny gość. Na początku.
Myliłam się.
Nękał mnie.
Pobił mnie i groził, że mnie zabije.
Był szalony.
Co się stało?
Zaczęłam spotykać się z kimś innym.
Stewartowi się to nie podobało.
Tym kimś był…
Ray Levine?
To bez znaczenia.
Co zrobił Stewart, gdy usłyszał o twoim nowym chłopaku?
Zamienił moje życie w piekło.
Więc zagroziłam, że powiem o wszystkim jego żonie.
To go tylko rozzłościło.
Mogłaś przyjść do mnie albo do innego policjanta.
A co by zrobiła policja?
Uwierzyła striptizerce oskarżającej szanowanego mężczyznę?
Tamtej nocy,
kiedy zniknęłam,
poszłam do starych ruin koło Żmij, żeby…
na chwilę uciec od tego wszystkiego.
Kiedy tam dotarłam,
zobaczyłam ciało, całe we krwi.
To był Stewart.
Był martwy?
Tak wyglądał.
Nie podeszłam, żeby sprawdzić puls.
Czemu nie wezwałaś policji?
Bo wiedziałam, jak to wyglądało. Nienawidziłam go. Byłabym podejrzaną.
- Mogłaś to zgłosić anonimowo. - Tak, mogłam.
Ale nie zrobiłam tego.
Uciekłam.
Zmieniłam imię.
Zaczęłam nowe życie.
I już nigdy nie byłam Cassie.
Czy komukolwiek mówiłaś, co widziałaś?
Tylko tobie.
Teraz.
A Ray Levine?
Broome.
Ten ktoś, z kim się spotykałaś,
gdzie on wtedy był?
Nie wiem.
Więcej się nie zobaczyliśmy.
Wiedział, co robił ci Stewart?
Nie.
- Co zrobiłaś potem? - Nieistotne.
Mamy umowę.
Mogłaś pozostać ukryta. Bezpieczna w nowym życiu. Czemu wróciłaś?
Bo ktoś niedawno widział Stewarta.
Kto?
Ktoś, komu ufam. Nie powiem kto. Obiecałam, że nie wciągnę w to tej osoby.
- Kiedy to było? - W zeszłym tygodniu w Żmijach.
Więc…
poszłam do jego domu.
Czułam tam coś dziwnego.
- Jakby mieszkał w piwnicy. - Włamałaś się do jego domu?
Nie…
- Za drugim razem w sumie tak. - To był mój pomysł.
Są tam takie drzwi
na tyłach piwnicy.
Jego żona coś tam ukrywa.
Powiedziałaś mi wszystko?
Nie pomogę ci, nie wiedząc wszystkiego.
Mężczyzna z ogoloną głową dał to mojemu synkowi.
Masz dziecko?
Niedobrze.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby ochronić ciebie i twojego syna.
Nawet go nie zobaczysz.
DO LORRAINE: JESTEŚ W ŻMIJACH?
- Ray? - Tutaj.
- Zrobiłeś 372 kroki. - Dzięki, że przyszedłeś.
- Wszystko gra? - Twój cel to…
- Notuję ten spacer w apce treningowej. - Służy ci?
Całkiem nieźle.
Przytyłem 9 kilo.
O Boże…
Stary, przykro mi z powodu Cassie.
Wciąż jej nienawidzę za to, co ci zrobiła. Wiesz, jestem w drużynie Raya.
Tak, to była dziwna doba.
Dziwna?
Tak…
Sam nie wiem.
To nie wydaje się do końca realne.
Zrobisz coś dla mnie?
Możesz swoimi sztuczkami namierzyć auto po numerze rejestracji?
Co znowu?
Kiedy byłem w lesie, zobaczyłem takie dwie nastolatki…
Już mi się nie podoba.
Wydaje mi się, że jedna z nich była tamtej nocy w Żmijach
z tym zaginionym chłopakiem.
To równie dobrze mogłaby być moja mama.
Wiem, że jest niewyraźne. Kiedy podszedłem, ona i jej przyjaciółka
bardzo się wystraszyły i uciekły.
To dowodzi ich winy.
Tak. Bezapelacyjnie.
Czemu dwie nastolatki miałyby uciekać przed nieznajomym w lesie?
Mam zdjęcie rejestracji. Namierzysz to auto?
Oczywiście, kochanie. Pomogę ci nękać dzieci.
Boże, przestań.
Cassie myślała, że Green nie żyje?
Tak.
To nie wszystko.
Powiedziała, że ktoś go widział w zeszłym tygodniu.
To jest martwy czy nie? Wierzysz jej?
Czy wierzę, że to psychopata? Chyba tak.
Ale nie powiedziała mi wszystkiego. Jestem pewien.
Krew znaleziona w ruinach nie jest Carltona, tylko Guya Tatuma.
Miło cię widzieć.
Pewnie długo się nie zobaczymy.
Czyli to pożegnanie?
Nie mam wyboru.
Szkoda.
Ale jak mus, to mus.
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
A co u ciebie? Jak rodzina?
Wiesz, co jest najgorsze w byciu rodzicem?
- Brudne pieluchy. - Nie, teraz, gdy są starsze.
Moje szczęście zależy od ich szczęścia.
Kiedyś byłam dorosłą osobą, miałam własne emocje.
Wiesz, jak to brzmi?
- Jak? - Jak toksyczny związek.
- Trochę przesadzasz, Lorraine. - Pewnie tak.
Nie rozdrapuj tego, Cassie.
- Co? - Myślisz, że nie wiem, czyje to miejsce?
Widziałaś go?
Tak. Przez chwilę.
I być może powiedziałam mu, że nie żyjesz.
- Co? - Spanikowałam. Tak wyszło.
Co, do diabła?
Co? Spójrz na siebie, masz rodzinę…
Nic nie mówię, zerknęłam na jego miejsce,
a ty z czymś takim wyskakujesz.
Wiem, że dawno się nie widziałyśmy, ale znam cię na wylot.
Ale nie będę cię osądzać.
Chcesz sobie skopać życie? Proszę bardzo.
Nadal pracuje jako fotograf.
Jeśli można tak to nazwać.
- Chyba nie poszedł w porno? - Nie.
Pornografia byłaby szykowna w porównaniu z tym, co robi.
To co on robi?
Paparazzi do wynajęcia?
To jest to, co myślisz, tylko nieco smutniejsze.
Megs, gdzie byłaś?
Tutaj.
Wstałam na siku.
Kłamiesz.
Co?
Dave?
Sprawdź je dla mnie. Exif, Photoshop, to co zwykle.
Już się robi.
ZAGINIENI – ZMARŁY
Jeśli Cassie mówiła prawdę, Stewart Green wrócił
i jest agresywnym psychopatą, to czy on mógł to zrobić?
Dużo zakładasz.
Wiesz, jest ktoś, kto znał i Stewarta, i Guya.
Czas porozmawiać z Rayem Levine’em.
Tak. Zacznijmy od ludzi, o których wiemy, że żyją.
Mogę skoczyć po kanapkę?
Seamus dostał sraczki na przewijaku i zapomniałam zjeść.
Wiesz, że można zapomnieć o jedzeniu? Dostało mu się nawet do uszu.
Czy posiadanie dziecka pozbawia człowieka wyczucia?
Zaraz wracam.
Dla mnie z jajkiem i serem.
- WIDZIMY SIĘ PO PRACY? - DZIŚ NIE MOGĘ.
CZEŚĆ, KOCHANIE…
Nie.
Byle krótko.
Nie zamieniaj tego w podcast.
Będzie krótko.
Bardzo cię lubię.
Szkoda, że tyle czekaliśmy.
Chciałbym być z tobą, jeśli ty też tego chcesz.
Wersja bez skrótów jest…
dłuższa…
ale to jest sedno.
Porozmawiamy wkrótce. Pa.
Tak w ogóle, tu detektyw Broome.
- Ojej. - Co?
Wyglądasz jak mój pies, kiedy nasika na dywan.
Jesteś irytująca.
Dzień dobry.
Detektyw.
- I? - Dziewczyna detektyw.
Możemy wejść? Na krótką rozmowę?
Pewnie.
- Dzięki. - Dzięki.
Według partnerki Tatuma byłeś z nim tej nocy, kiedy zniknął.
- Opowiesz nam o tym wypadzie? - Tak.
Poszliśmy się napić, a potem…
jakoś tak się rozstaliśmy.
Zakładałem, że sam wrócił do domu.
Ale potem Simona tu przyszła, szukając go i…
To straszne, co się stało.
Gdzie piliście?
Gdzie? W Słabym Sygnale, w centrum.
A potem podrzuciłem go do Żmij,
bo chciał jeszcze się zabawić.
Dobre te zdjęcia.
Dzięki.
A ona…
Przewija się na kilku.
To Cassie?
Czyli nie chowasz urazy za to,
że uciekła z innym facetem?
To były tylko spekulacje.
Tak, masz rację. Przepraszam.
Jak myślisz, co się stało?
Sam chciałbym znać odpowiedź na to pytanie.
- Widziałeś potem Stewarta Greena? - Oczywiście, że nie. Czemu?
Plotki mówią, że widziano go w mieście,
ale może to też tylko spekulacje.
A co z Cassie? Widziałeś ją?
Nie.
Po tamtej nocy?
Jakiego aparatu używasz?
Pytam, bo mąż zaczął fotografować.
Nikona D4.
Brzmi jak jakiś Pokémon.
To ten?
Nie, to stary canon, którego pożyczyłem do…
Przepraszam, muszę iść do pracy.
Nie wiem nic więcej.
Jestem przyjacielem Simony. Nie znałem Guya dobrze.
Jasne, proszę,
moja wizytówka.
Może coś sobie przypomnisz.
Kayleigh!
Jordan!
Jordan, odłóż moje bokserki. Nie chcę więcej wypowiadać tego zdania.
Tato, on jest okropny. Bardzo długo to ćwiczymy.
To bardzo skomplikowany taniec.
- Przeszkadza nam. - Jordan!
Urządzamy potańcówkę?
To ten mi pokazywałaś?
Nieźle ci idzie.
„Nieźle ci idzie”. Co za pochwała dla staruszki.
Nie psuj tego, tato.
Starsi ludzie tańczą tutaj.
To będzie niesamowite!
Talerze.
Harry?
- Przepraszam. Chciałem tylko… - Co ty tu robisz?
- Chciałem zobaczyć, jak… - Skąd masz adres?
Przed domem Greena zajrzałem ci do schowka.
Adres był w dowodzie.
- Wiem. - Megan, wszystko gra?
Jak najbardziej. Tylko…
Przywitam się i pójdę, obiecuję. Cześć! Miło cię poznać.
Już się żegnałem, więc…
Dave,
to Harry.
Mój nauczyciel hiszpańskiego z koledżu.
Tak, jeden z tych, którzy nalegają, żeby zwracać się do nich po imieniu.
Tych fajnych.
Macie piękny dom. Piękny ogród.
Miło cię poznać. Chcesz zostać na brunch?
Megan nigdy nie mówi o koledżu. Na pewno zdołasz ją zawstydzić.
Harry nie może wpaść. Tylko przechodził.
Ale dzięki.
Nalegam. Wyświadczysz mi przysługę.
Mamy jedzenia dla całej armii i miejsce przy stole. Mama nie przyjdzie.
- Czemu nie? - Doskonale.
Świetnie. Proszę. Będzie gotowe za 20 minut.
Zachowuj się.
Patrz, schrzaniłaś tutaj. To jest tak…
- A potem… - Dobra.
Pięknie tu. Uroczy dom.
To jest Harry.
- Mój stary nauczyciel z koledżu. - Cześć, jestem starym nauczycielem.
Mówcie mi „wujku Harry”.
To Kayleigh, Laura, a to Jordan.
Miałeś nie kupować bekonu. Świnie są mądrzejsze od psów.
I smaczniejsze.
Brawo, Jordan. Twoje pokolenie uratuje planetę.
- Dzięki. - I zostawi nam więcej bekonu.
Bardzo miło mi was wszystkich poznać.
Wasza matka była moją ulubioną uczennicą.
Czego uczyłeś?
Hiszpańskiego.
Mama nie zna hiszpańskiego.
Nie zna?
To właśnie jej mówiłem. Si no lo usas, lo perderás.
Nawet tego nie rozumie. „Język nieużywany rdzewieje”.
Dzięki, że mnie wsypałaś, Kayleigh.
- Muszę iść. Bea mnie zgarnia. - A taniec?
- Robię brunch. - To nic. Żaden problem. Idź.
Do zobaczenia. Bawcie się dobrze.
Adios, Kayleigh.
Znam tę minę. Kto cię wkurzył tym razem?
Przyszedł jakiś podejrzany typ, mówi, że uczył mamę hiszpańskiego.
Uczyłam się hiszpańskiego. Pollo to kurczak. Zgadnij, co to polla?
Kura?
Będziesz musiała to wyguglać. Wyszukaj grafikę.
Bea!
Jesteście tancerkami?
Nie, to tylko taka apka.
Próbowałam to zrobić. Niemożliwe. Byłbyś beznadziejny.
Spróbuję.
Widywałem już takie rzeczy, na gramofonach, które mieliśmy…
Pokaż mu.
Strasznie szybki.
- Powiedz, kiedy. - Trzy, dwa, jeden.
- Lewa, prawa. Lewa, prawa, lewa. - Dobra.
Raz, dwa, trzy, cztery.
- Raz. - Dwa.
- Jak mi… - Dajesz czadu, wujku.
- Zsynchronizowaliśmy się. - O, to.
Dobra.
Na zdrowie.
Daj znać, jak sobie radzisz, dobrze?
Będę grzeczny.
Obiecuję.
- Dobrze. - Dziękuję za dziś.
ZWIERZAKI HANNIBALA
Dziękuję.
- Jak… - Jestem z policji.
Namierzyłem twój telefon.
To nielegalne. Nie mów nikomu.
Dobrze, że jesteś przystojny.
Jest nieuleczalny.
Tak mi przykro.
Pogodziłam się z tym.
Miałam dobre życie.
Ile mamy czasu?
Przestań. Nie musisz tego robić.
Chcę to zrobić.
Tym razem nie odejdę.
Nie odstraszysz mnie, słodka Lorraine.
Pozwól mi być obok.
Boże, zaraz zaczynam pracę.
Zobaczymy się później?
Tak.
Z chęcią.
Z miłą chęcią.
Kto wypił moje mleko?
Zdemaskowałam naszego fotografa. To Levine. Przyjrzałam się jego drukarce.
To nią wydrukowano te podrzucone anonimowo zdjęcia.
Drukarkę? Nie widziałem żadnej.
Raz zauważyłeś moją grzywkę po dwóch tygodniach.
No tak. Dobra, zgarnijmy go.
Zacznij od związania mu nóg.
Współpracuj, a ból będzie minimalny.
Kim jest twój świadek w sprawie Carltona Flynna?
Halo?
Dzień dobry. Kto to? Gdzie Harry?
Jestem jego sekretarką. Rozmawia z klientem.
Mogę przekazać wiadomość?
Nie zostałeś aresztowany, Ray, ale…
czemu o nich nie wspomniałeś?
Nie było okazji.
No dobrze. Tak, podrzuciłem je.
Tylko dlatego, żeby wam pomóc.
Kiedy je zrobiłeś?
To z zaginionym chłopakiem w zeszły piątek.
To z krwią w poniedziałek.
Chcę się upewnić.
Zrobiłeś zdjęcie Carltonowi Flynnowi 16 kwietnia 2021,
tej samej nocy, gdy jako ostatni widziałeś żywego Guya Tatuma.
Zgadza się?
Ray, masz okazję,
żeby opowiedzieć wszystko, co wydarzyło się 16 kwietnia.
Wszystko.
Nawet jeśli wydaje ci się, że już nam coś powiedziałeś.
Tamtego wieczoru Guy i ja poszliśmy się napić.
Zaczęliśmy u mnie od kilku piw.
Potem byliśmy w Słabym Sygnale. Mówiłem.
Tak, żołnierzu!
W pewnym momencie wróciłem do domu, bo następnego dnia pracowałem od rana.
O której to było?
O 22, może 23. Nie wiem.
Na pewno przed północą.
Guy nie miał jeszcze dość. Żmije zawsze mają karnawałową imprezę.
Podrzuciłem go tam. Potem już go nie widziałem.
Jak się zachowywał?
Normalnie.
Dosyć!
Był trochę pijany, ale nie narąbany.
Co było potem?
Potem…
Wiem, że za Żmijami są stare ruiny. Często fotografuję krajobrazy.
Musiałem tam pójść, strzelić parę zdjęć, a potem wróciłem do domu.
Nie pamiętam, żeby ktoś jeszcze był wtedy w lesie.
Dopiero następnego dnia przejrzałem zdjęcia
i dowiedziałem się o tym zaginionym.
Często bierzesz do baru swój aparat za trzy tysiące?
Właściwie to tak. Wszędzie go noszę.
No, nosiłem.
Nosiłeś?
Następnego dnia rano zostałem napadnięty.
Chodziło im o aparat, ale kopiuję zdjęcia do chmury,
więc mogłem je przejrzeć.
Wtedy zobaczyłem Carltona Flynna na jednym z nich.
I krew?
Nie…
Wróciłem do lasu, żeby się rozejrzeć.
Nie wiem, myślałem, że może…
młody za dużo wypił i tylko…
leży gdzieś narąbany, ale…
Zobaczyłem krew, zrobiłem zdjęcia
i od razu potem je wam podrzuciłem.
Krew była Guya, tak przy okazji. Nie Carltona.
Czy Guy Tatum był z tobą w lesie, gdy robiłeś to zdjęcie Carltonowi?
Nie. Przepraszam, to krew Guya?
Powiedziałeś, że podrzuciłeś zdjęcia, żeby nam pomóc. I pomogły.
Dzięki.
Jasne.
Ale czemu podrzuciłeś je anonimowo?
Tego…
Tego w tym wszystkim nie rozumiem.
Ktoś przywalił mi w głowę łomem, żeby to zdjęcie nie wyszło na jaw.
Nie mówię, że zrobiłem dobrze,
ale nie chciałem się w to mieszać.
Ale musiałem jakoś przekazać wam zdjęcia.
Na pewno powiedziałeś nam wszystko o Carltonie i Guyu?
Na pewno.
Często chodzisz do tego lasu?
Nie bardzo. Czasem. A co?
Czy kiedyś tam kogoś spotkałeś?
Ciągle wpadam na ludzi. Przepraszam, chyba nie rozumiem.
A Stewart Green?
Kręcił się po tym lesie?
Nie.
Raczej nie.
Widziałaś jego minę? Kiedy spytałem o Stewarta Greena.
Co myślisz?
On kłamie.
Na temat?
Tego nie jestem pewien.
Ale on kłamie.
Muszę gdzieś iść.
Aż tak źle?
Nalej mi.
Policja sądzi…
Sądzą, że to ja zabiłem Guya.
I że mam coś wspólnego z zaginięciem tego młodego.
I Stewarta Greena.
A co, jeśli mają rację?
Kiedy urywa mi się film,
nie wiem nawet,
kim jestem i…
nie potrafię…
Boże.
Dałbym wszystko, żeby wiedzieć, co wydarzyło się tamtej nocy.
Przyszedłeś tutaj.
Rano po tym, jak zniknęła Cassie…
przyszedłeś tutaj.
Byłeś cały we krwi.
Popadłeś w katatonię, patrzyłeś niewidzącym wzrokiem.
A w końcu zasnąłeś.
Na wiele godzin.
Kiedy się obudziłeś, nic nie pamiętałeś.
Muszę ci powiedzieć, że już nigdy nie byłeś taki sam.
Nie wiem, co się wtedy stało, ale był Ray sprzed tego dnia i Ray po nim.
Przykro mi.
Ale obu ich lubię.
Jak mogłeś mi tego nie powiedzieć?
Chryste, co ja zrobiłem?
Nie jesteś zabójcą.
Nie wiem, co się wtedy stało, ale znam ciebie.
- Nie jesteś zabójcą. - Jesteś pewien?
Wszystko jest powiązane. Czuję to.
To, co stało się w lesie, ten zaginiony chłopak.
Kto zabił Guya.
Czy to ja to wszystko łączę?
Namierzyłem tę rejestrację.
Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Dziś kolacja, tak?
To nie jutro? Dziś ma klub książki.
Idiota ze mnie.
No dobra, to do jutra.
Jasne. Na razie.
Niall, zostawiłem coś w piwnicy. Mogę po to skoczyć?
Jasne. Będę na górze.
GDZIE JESTEŚ?
WSZYSTKO GRA? NIE WIEDZIAŁAM, ŻE MASZ SEKRETARKĘ.
ZADZWOŃ.
Poczta głosowa sierżanta Broome’a. Zostaw wiadomość.
Detektywie Broome, tu…
Cassie.
Czy mógłbyś odwiedzić Harry’ego, kiedy będziesz miał okazję?
Sprawdzić, co u niego.
Martwię się.
ZWIERZAKI HANNIBALA
Napisy: Krzysiek Ceran