Popatrz!
- Myślisz o tym, co ja? - Przekonajmy się.
Nadajemy na tych samych falach!
Zaraz się zacznie, uwaga. Już…
O nie! Dotknąłem twojej piersi.
- Przepraszam. Wybacz mi. - To nic.
- Zanadto się zbliżyłem. - Naprawdę nic się nie stało.
- Jesteś pewna? - Oczywiście.
Hej!
Przypadek wybaczę. Celowego nie.
Dziękuję. Złożyliśmy przysięgę.
- Zgadza się. - Dotrzymamy jej.
- Tak. - I zrobimy to, po co tu przyjechaliśmy.
Jordan!
Kasai, widziałeś Jordana?
Nie, przykro mi.
- Laura? - Wrócił, jest tu i nic mu nie jest.
Gdzie on był? Daj go.
Chce z tobą porozmawiać.
- Mamo? - Gdzie byłeś i z kim?
To było studio od gier. Szukają testerów.
Poważnie. Mam ci dać list.
Poczekaj na mnie.
- Właściwie to masz szlaban. - Co?
- Frances. - Znowu wrócił.
- Kto? - Człowiek, który do mnie przychodzi.
Jest tutaj.
Frances, jedno z nas zaraz przyjedzie.
Przepraszam.
Tak!
Może jeszcze raz?
- Czy… - Tak!
Jeszcze nie wiesz, co powiem!
Jeszcze jedno. Nie ruszaj się.
- Co? - Nic.
Halo?
Tak. Już jadę.
- Przepraszam za spóźnienie. - Chodźcie.
Chcę, żebyście zrobili zdjęcia tej ściany.
Ale to ma być zdjęcie, które z dumą pokażecie reszcie.
- Przetrzemy to. - Dziękuję.
Pokaż. Tak, tylko trzymaj równo.
W byciu fotografem chodzi o podejmowanie decyzji.
Chodzi o to, co postanowicie pokazać,
i to, czego postanowicie nie pokazywać.
Próbujecie na moment wciągnąć odbiorcę do swojej głowy,
tak jakby pozwolić mu
zobaczyć to, co wy,
i poczuć to samo, co wy.
Te są dobre.
Tak.
- Kto je zrobił? - Ja.
Jest naprawdę dobre.
Wybrałeś fragment zdjęcia, podszedłeś blisko,
zmuszasz mnie, żebym na nie patrzył, a o to chodzi w świetnych zdjęciach.
Opowiedz mi o niej.
Wygląda na bardzo szczęśliwą. Chyba cieszy się na jazdę kolejką.
Nawet z tak bliska wciąż da się to odczuć.
- Ray! - Proszę.
- Spójrz w światło. - Ty to…
Idealnie. Spójrz w światło.
Tak.
Dobra, ciąg dalszy za tydzień.
- Rishi! - To kobieta z mojego zdjęcia!
- To ta sama, prawda? - Masz dobre oko.
Dużo ich pan zrobił. To pana dziewczyna?
- Rishi, wystarczy. - Rishi!
To nic.
To pana dziewczyna, prawda?
Była dziewczyna.
Jak się nazywa?
Cassie.
To wszystko, co ze mnie wyciągniesz.
- Powinien pan powiesić je na ścianie. - Jasne.
A to? Czemu jest białe?
- Wystarczy. - Musimy już iść.
- Harry? - Skończyłem.
- Gdzie jesteś? - Pojechałam do domu. Fałszywy alarm.
Wszystko gra? Mogę zadzwonić do Broome’a.
Nie, Harry, posłuchaj.
Żadnej policji.
To był fałszywy alarm.
Namierzyłem księgowego Stewarta Greena.
Mówi, że krążyły plotki,
jakoby Green ukrył poważną sumę w gotówce
przed swoim zniknięciem.
- Słyszałaś coś takiego? - Nie, nic podobnego.
Zastanawiałaś się, czy Green wrócił po pieniądze.
Może wrócił po gotówkę, a nie po ciebie.
Cassie?
Tak.
- Harry, muszę kończyć. - Dobrze.
- Ostrożnie! - Dobrze.
- Mógł się tu znowu wkraść! - Frances, to na pewno nic takiego.
Wejdziemy, dobrze?
Nikogo tu nie ma.
A za zasłoną?
Nie.
W szafie.
Dobrze, rzucę okiem.
Pusto. Nikogo nie ma.
Powiedziałam, że jedziesz.
Dlatego sobie poszedł. Powiedziałam: „Megan jedzie”.
Spytał: „Kto to?”.
Pokazałam mu zdjęcie. A on mówi:
„To Cassie!”.
Jak on wyglądał?
Bardzo schludnie ubrany.
Elegancko.
Miał wypastowane buty.
I ogoloną głowę?
Wiesz, kto to jest, prawda?
Cassie?
- Wszystko w porządku? - Frances.
Rozmawiałyśmy już o tym.
Nie możesz nazywać mnie Cassie.
Dobrze, czyli Carlton Flynn stał tutaj.
Co on robił na takim odludziu
w środku nocy?
A tu…
tu była krew.
- Z naciskiem na „była”. - Padało, mogło ją zmyć.
Pobierz próbki gleby. Poszukamy DNA Carltona Flynna.
Pytanie, kto przysłał te zdjęcia? Czemu? Co robi? Czego chce?
Auto Carltona Flynna widziano 25 kilometrów stąd.
Tam go szukają. My pobieramy próbki tutaj.
Pogadajmy z dziewczyną Tatuma.
To ostatni zaginiony. Ona to zgłosiła.
Coś jest na rzeczy. Coś się nawinie.
Jordan!
Widzisz? To jest list, który dostałem. Nie otwierałem go.
To wszystko prawda. Chcą, żeby młodzi ludzie grali w ich gry.
Wiedziałeś, że bez telefonu nie ma z tobą kontaktu.
Tata oszaleje, gdy o tym usłyszy.
Nie mów tacie.
Mamo.
Nie mów mu, proszę.
Cześć, rodzino.
O co chodzi? Co się stało?
To moja matka?
Tak.
Ciągle powtarza, że ktoś jest w jej pokoju.
Zaprzeczamy, jakbyśmy jej nie wierzyli.
Bo nie wierzymy.
Może powinniśmy.
Może ktoś tam przychodzi.
Może to sobie wyobraża. Może jest samotna.
Jaka by nie była odpowiedź, ona nie jest tam szczęśliwa.
Przenieśmy ją gdzieś, gdzie będzie się czuła bezpiecznie.
Pójdę z nią dziś posiedzieć.
- Nie, ja powinienem to zrobić. - Ty zostań tutaj.
Nakarm tę gromadkę, obejrzyjcie razem film.
Na pewno?
Tak.
Simona Farr?
Tak.
- Od dawna jesteś z Guyem? - Nie bardzo. Około roku.
Tak, być może postanowił się nie angażować.
Kiedy go widziałaś?
- Zaczęła rodzić? - Nie. Jest zdenerwowana.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Teraz co chwila płaczę.
- To zrozumiałe. - Tak, ale to byłam ja.
Nie przywykłam do tego.
Sierżant?
- Sierżant sztabowy. - Jasne.
A Guya widziałam ostatnio w piątek po południu.
Jak się czuł?
Szedł z kumplami na miasto, żeby imprezować. Byli rozochoceni.
- Co robi? Jaki ma zawód? - Budowniczy.
- Potrafi o siebie zadbać. - Podasz nazwiska tych kumpli?
Jasne.
- Teraz firma budowlana? - Tak.
Sierżant Broome.
- Cześć. - Nie przeszkadzam?
Jasne, że nie.
Rudy dzwonił,
pytał, czy zwrócono mu rejestrator.
Przywiozę go.
Zastanawiałam się, czy mógłbyś podrzucić go do mnie?
O ile pamiętasz, gdzie mieszkam.
- Oczywiście. - Dziś po pracy?
Zajmę się tym osobiście.
Zostaw to mnie.
Do zobaczenia. Pa.
Żałuję, że w ogóle brałem ten rejestrator.
Mogę im go oddać.
Nie. To nie problem.
Podrzuć mnie, znajdę kogoś, kto pojedzie z tobą do budowlańców.
ŻMIJE
Ray Levine.
Cześć…
Lorraine.
Wszystko w porządku?
Dawno mnie tu nie było.
Tak.
To co mogę dla ciebie zrobić?
Szukam kogoś.
Nazywa się Guy Tatum.
Mówię, że dawno mnie tu nie było,
ale byłem na mieście z Guyem w piątek i…
Kompletnie nie pamiętam tamtego wieczoru, ale…
ze zdjęć, które zrobiłem, wynika, że tu byliśmy.
Podczas karnawału zawsze są tłumy.
Wyślij mi kopię, popytam.
Dzięki.
Cassie się odzywała?
Odezwała się.
- Nie… - Proszę.
Widzę po tobie, że się odezwała.
Powiedz mi.
Dobrze.
Jakieś pięć czy sześć lat temu
zadzwoniła i powiedziała, że jest chora.
Rak szyjki macicy z przerzutami.
Nie powiedziała, gdzie jest, nie chciała, żeby ktoś ją taką widział…
Jakiś tydzień później oddzwoniłam,
odebrał ktoś z hospicjum, w którym leżała.
Powiedzieli mi, że zmarła tamtego ranka.
Nie.
Przykro mi, Ray.
Gdzie mój pieprzony rejestrator?
Zajmuję się tym!
Jesteśmy.
Tutaj zaczął nas gonić. Za dnia wygląda tu zupełnie inaczej.
Myślałam, że dojedziemy po północy.
Jeśli wyprzedza się jogger, jedziesz za wolno!
Jeżdżę bezpiecznie. Dojechałyśmy czy nie? A jogger wyprzedził mnie na światłach.
Na zielonym. To trwało wieki.
W każdym razie pobiegłyśmy tam, bo nas tędy gonił. Chodź!
Jesteś tego pewna?
Carlton może leżeć na dnie jakiegoś wąwozu ze złamaną nogą i wstrząsem mózgu.
- Albo nadział się na balustradę… - Dobra!
Tu się rozdzieliłyśmy.
Ja poszłam tam, a wy chyba tamtędy.
No, dalej.
- Co ty robisz? - Tam go nie ma.
Nie rób tak!
Tu mnie prawie złapał.
Jak was znajdę…
Czyli Carlton tu był?
- Możemy spadać? - To tu był?
Tak naprawdę go nie widziałam.
Byłyście w Żmijach?
- Chodź! - Czekajcie, chcę tylko porozmawiać!
Szybciej!
Stójcie!
Daj spokój! Żmije są po drodze do budowlańców.
Moglibyśmy podrzucić rejestrator. Ale ty nie chcesz, prawda?
Czemu?
Bo spotykasz się z Lorraine Griggs.
- Wcale nie. - Tak. Typowy Broome.
Zawsze wracasz. Żegnasz się i nigdy nie wychodzisz.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Sarah Green?
- Ile razy to było? - To było lata temu.
Ale to się powtarza z kobietami. Zaczynasz coś i znikasz.
Ale zawsze wracasz. Za każdym razem.
Ty się naczekasz. Przepraszam, co to jest?
- Co robisz? - Pracuję?
To moje biurko!
Przeszliśmy na hot desking. Nie mamy przypisanych biurek.
Co ty pierdolisz? To jest moje. Tu były moje rzeczy.
Kto je tam położył?
Goldberg.
Zabierz swoje rzeczy. A ty, odłóż to ciastko. Już!
Słyszysz mnie?
To, tutaj,
to jest…
biurko…
Broome’a!
BIURKO BROOME’A
- To się nie zmyje. - Dobrze. Moje rzeczy.
- Daj spokój. - Ty masz budowlańców.
Broome! Czy mógłbyś do nas dołączyć?
Do roboty.
Chodźmy do kantyny. Sierżant Broome…
Goldberg.
Tak jest. Właśnie idziemy. W tej chwili. Proszę mówić.
Zaraz wracam.
Będę szczery, dobra?
Chyba nie rozumiesz, ile dla mnie znaczy mój syn.
- Panie Flynn, mogę panu przerwać? - Nie możesz.
Bo nie odkryłeś jeszcze ani jednego mocnego tropu.
Robimy wszystko, żeby znaleźć Carltona…
To za mało.
O wiele za mało!
Dlatego zaoferuję 100 000 funtów nagrody w zamian za informacje.
Zaleją nas bezużyteczne doniesienia.
Nikt ich nie sprawdzi, bo jesteśmy zajęci!
Zaoferuję nagrodę!
Będą dzwonić ludzie, którzy widzieli go, zanim zaginął.
Zrobię to!
Na twoją schadzkę.
Halo?
Witaj.
- Przepraszam. - Nie.
- To miłe. - Na pewno?
Absolutnie.
Dobrze. Rudy bardzo chce to odzyskać, więc nie mamy dużo czasu,
ale jeśli oboje śpiewamy z jednego śpiewnika, to może…
Pominiemy wstęp?
Przejdziemy do refrenu.
Z tego, co pamiętam, wpadał w ucho.
Tak?
Ten twój policjant,
Mike Broome?
Potrzebuję go. Muszę się z nim dziś zobaczyć.
Harry? Wszystko w porządku?
Tak. Chcesz pogadać z Mikiem Broome’em.
Tak.
Mogę przyjechać na 20.30.
Zajmę się tym.
Nie musisz odebrać?
Nie.
Sierżant Michael Broome. Zostaw wiadomość. Oddzwonię.
- Kiedy wstawałem rano… - Kto by pomyślał?
- Dlaczego wtedy nam nie wyszło? - Wziąłeś ślub.
No tak.
I jak tam?
Rozwiedliśmy się.
Wciąż jest moją partnerką.
W pracy.
Nie w żadnym innym znaczeniu.
Jest policjantką.
Tak, pamiętam.
Jeśli chodzi o związki, jestem wolny
i szukam guza.
Co teraz zrobimy?
Ja idę do pracy.
O Boże.
Ładne zdjęcie.
To moje dziewczyny. Fajna grupa.
Polubiłem ją. Pokusę.
Jest świetna. Będę za nią tęsknić.
Ale będzie dobrą pielęgniarką.
- Chcesz coś, zanim wyjdziesz? - A co masz?
A na co masz ochotę?
ONDANSETRON W TABLETKACH
Siostra je brała.
Co miała?
Raka szyjki macicy.
Odbierz.
Tak?
Już jadę.
Idź, to nic.
To nawet lepiej. Po prostu znikniesz.
Jakby cię tu nie było. Nikt nie ucierpi.
Pójdę.
Bo muszę.
Ale wrócę.
Wrócę.
Nie wszystko musi kończyć się źle.
O zwłokach poinformował ktoś dzwoniący z budki telefonicznej.
Znalazł działającą?
Męski głos, przytłumiony.
- Dziękuję. - Dobra, cofnijcie się.
To Guy Tatum?
Tak.
Ktoś musi poinformować Simonę.
- Podejrzewamy ją? - Jest w ósmym miesiącu ciąży.
Jest też sierżantem sztabowym. Była na wojnie.
- Co już wiemy? To Carlton Flynn? - Guy Tatum.
Czas zgonu?
Musimy zrobić testy, ale z tego, co mówiła jego partnerka,
ma na sobie to, co wtedy, gdy widziała go cztery dni temu.
Harry?
O której i gdzie?
Będę tam.
- Zgadnij, kogo poznam. - Kogo?
Pamiętasz Cassie Morris? Przypomnij sobie. Stewart Green.
Jego kochanka?
Robimy postępy? Kto dzwonił?
Harry Sutton.
Być może ma dla nas świadka.
W tej sprawie?
- Czy Carltona Flynna? - Może w obu. Muszę jechać.
Tak, jedź.
Cassie.
Harry, czekam. Co się dzieje? Umówiłeś mnie?
Tak. Na północ od molo.
Dobrze? Na nabrzeżu.
O 20.30.
Dobrze, widzimy się tam. Dziękuję.
Widzimy się tam.
Lorraine Griggs?
ONKOLOGIA
Byle krótko. Nie zamieniaj tego w podcast.
Cześć, to ja. Zadzwonię później.
Chodź!
Tak?
Nie. W ogóle nie była pomocna. Dzięki za bezużyteczny trop.
Powtórz to imię.
Gdzie znajdę tę osobę?
Oby miała więcej informacji od tancerki.
Harry Sutton. Zostaw wiadomość.
Harry, gdzie jesteś? Nie mogę sama rozmawiać z policją.
Potrzebuję cię tu. Oddzwoń.
Cassie.
Jesteśmy pod tym adresem.
Opisz pana Harry’ego Suttona.
Po pięćdziesiątce, zużyty i zaniedbany. Ma biuro w starym sklepie zoologicznym.
Napisy: Krzysiek Ceran