SERIAL NETFLIX
ŻMIJE
Hej!
Wracajcie tu!
Jak was, kurwa, znajdę…
Kayleigh?
Laura? Jordan?
Ktokolwiek?
Cześć, mamo.
- Cześć, śliczny. Torby, auto. Pomożesz? - Teraz?
- Nie, jutro po południu. Gdzie tata? - W ogrodzie.
Co wy robicie?
Siedemdziesiąt osiem, 79… Mam świadka.
Nie zacznie obiadu, póki cię nie pokona.
Lepiej coś zjedz.
- Nie masz wieczoru panieńskiego? - Mam!
Muszę nadmuchać gumowego faceta, żeby poćwiczyć…
Dave, uważaj!
- Meg! - Pech.
- Na pewno dasz radę? - Co?
- Poszłaś? - Kayleigh, zakupy!
Lyla tam była.
Napiszę do ciebie.
Jak wyglądam?
Zbyt dobrze, żeby iść na babski wieczorek.
Pomyśl, po ślubie w końcu będziemy mogli uprawiać seks.
Nigdy nie uprawiałem seksu z mężatką.
Raz pocałowałem wdowę. I Australijkę.
Pomyśl, rezygnujesz z tych dzikich erotycznych przygód,
żeby żyć ze mną w monogamii.
Taksówka. Muszę lecieć.
Dobra. Kocham cię.
Kotku, czapki są koło wejścia.
Dzięki.
Po 16 latach w końcu bierzecie ślub.
Zdrowie Megan i Dave’a.
Dziękuję! Przepraszam za te głupie czapki.
Uwielbiamy je!
Musimy zrobić sobie zdjęcie dla Dave’a.
Zrobimy selfie. Chodźcie!
- Powiedzcie: pinot grigio! - Pinot grigio!
Dobra, wysyłam.
Wiem, że to nietypowy wieczór panieński.
- Jesteśmy zbyt szykowne na striptizerów… - Mów za siebie!
Ale tak się składa, że jest tu…
Marcus!
Więc dolejcie sobie, łapcie fartuchy i malujcie!
Nie chcę przesadzić.
To niesamowite. Ty i Dave, po tylu latach.
Zbyt wielu.
Wszyscy się rozstają, a wam układa się coraz lepiej.
- Szoty! - Nie!
Wypijemy szoty! To twój wieczór panieński.
Wiem!
To rozkaz.
Halo?
- Jeszcze dwa? - Jasne.
- Dwa. - Dwa.
Dzięki. Pa.
Megan, co robisz?
Nic.
- Jestem pijana. - Dlatego tu siedzisz?
Chciałam wytrzeźwieć. Pomyślałam, że pooglądam coś w sieci.
Co, pornosy?
- Chciałaś oglądać pornosy, prawda? - Nie!
Przyłapałem cię!
Chodź do łóżka, oblubienico.
Ale najpierw siku.
Dwie minutki.
Mówiłem, że to pilne.
I oto jestem.
- Co jest takie pilne? - Zaginiony.
Dwudziestolatek, Carlton Flynn.
Carlton…
Flynn.
Kamera złapała jego auto.
Ma 20 lat i takie auto? Wczesny kryzys wieku średniego.
- Od dawna go nie ma? - Od paru dni.
Paru dni? Przekaż go mundurowym.
Wysłaliśmy mundurowych. Porozmawiasz z jego ojcem, Delem.
Niech wie, że traktujemy to poważnie.
Del…
Flynn.
Czemu mamy to robić?
Bo cię o to proszę.
Del ma koneksje i jest przekonany, że jego synowi coś się stało,
więc weź kawę na wynos i pojedź do niego.
Erin, to dziwne.
To nie jest dziwne. Nie pytam o szczegóły.
Dobrze, bo ci ich nie podam.
Powiedz, czy była miła? To nie szczegóły.
Zasługujesz na miłą kobietę.
- Tak, była miła. - To dobrze. Cieszę się.
- Może zbyt chętna. - Chętna?
Chciała się przymilić.
Jak labrador.
Pocałowałeś ją?
Czy rzuciłeś jej piłkę?
Panie Flynn. Sierżant Michael Broome.
To posterunkowa Erin Cartwright. Możemy wejść?
Mówiłem mundurowym, że Carlton nigdy tak nie znika.
- Coś się stało. - Del.
Przykro mi, kochanie, ale jestem jego tatą
i czuję to w szczynach.
Jest na ostatnim roku studiów. Ma egzaminy.
Nigdy nie wyłącza telefonu. Jakby go sobie przyspawał do ręki.
Nie kłóciliście się w dniu zaginięcia?
Nie miał powodu, żeby się odciąć?
Nie!
Marlene to jego macocha.
Nie zawsze im się układa, ale to nie powód.
Zastanawialiśmy się nad tym.
Baliśmy się, że mógł mieć wypadek.
Wiem, że coś się stało. Oszaleję przez to. Czuję to w…
Panie Flynn, to dwudziestoletni młody mężczyzna.
Nie ma powodu do nadmiernych obaw. Postępujemy zgodnie z procedurami.
Tak. Opublikujemy zdjęcie Carltona, jeśli jakieś macie.
- Na wypadek, gdyby ktoś go widział. - Przyniosę.
Aktualne!
To koszmar każdego rodzica.
- Macie dzieci? - Dwulatka.
Nie. Moja była żona ich nie chciała.
Nic nie wrzucał na media społecznościowe. Ostatnio 16 kwietnia.
- Szesnastego kwietnia? - Tak.
Nie zaginął siedemnastego?
Nie. Wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że coś się stało.
No tak.
Czy mówi panu coś imię Stewart Green?
Nie. Kim jest Stewart Green? Czemu pan o to pyta?
To się nada? Sprzed paru miesięcy. Możecie go wyciąć.
Dobre.
Tak. Świetnie tu wyszedł.
Nigdy nie zdejmuje tego naszyjnika.
Dobrze.
Stewart Green?
- Równo 17 lat. - Odpuść.
- Przeczucie mnie tknęło. W szczynach. - Wszędzie widzisz powiązania.
Widzę je tam, gdzie są. Dobry glina musi je widzieć.
No nie wiem. Jedyna sprawa, która cię przerosła.
To raczej wybujałe ego.
Ego? Zawiodłem jego rodzinę, żonę. Miałem go znaleźć. Była załamana.
- Spanie z nią miało jej pomóc? - To było lata później. Przecież wiesz.
Gdy miałem złamane serce.
Gwoli ścisłości, chciałam mieć dzieci.
- Tylko… - Nie ze mną.
- Mazeł tow z okazji bar micwy. - Z kim zatańczysz najpierw?
- Mam prawo do prywatności! - Cofnij się, sępie!
Z drogi!
Niewiarygodne.
Spojrzał mi prosto w oczy.
- „Sępie”? - Przepraszam, stary.
- Gnojek. - Co?
Nie ty. On! „Mam prawo do prywatności”.
Ubrany jak lód na patyku.
Niech sobie udają sławnych, chętnie przyjmę ich baksy.
Baksy? Ktoś tu się filmów naoglądał.
- Jutro muszę mieć zdjęcia. - Jasne.
Mazeł tow, Raymond!
WESOŁE MIASTECZKO GOLDEN MILE
Nie!
Co to ma być? Czemu ma troje oczu?
Mnie się podoba.
Dziękuję. Nauczę cię malować, jeśli chcesz.
Każesz mu wypić dziesięć prosecco?
Powodzenia!
- Nie idziesz? - Jestem zajęta.
Dzięki. Byłam na wszystkich twoich turniejach netballu.
Taki los drugiego dziecka.
- Twoja mama. - Zawsze dzwoni do ciebie.
- Myśli, że jesteś wujkiem Frankiem. - Demencja taka śmieszna.
Witaj, Frances.
- Ktoś je ukradł! - Co takiego?
Moje kapcie! Były tu, a teraz zniknęły.
I już ja dobrze wiem, kto je zabrał!
- Wszystko gra? - Myśli, że ktoś ukradł jej kapcie.
Dramat.
Jedziemy na turniej tenisowy Laury. Mogę oddzwonić?
Ktoś je zabrał!
Może zajrzysz do lodówki? Tam były ostatnio. Pamiętasz?
Zadzwonię później. Obiecuję.
Pojechali. Możesz przyjść.
Cześć.
JESTEM TAK ZAJEBISTY, ŻE TO NIELEGALNE
Zapnij się, Dave.
Uwielbiasz to.
Uwierz mi, nie.
Grajcie.
Piętnaście do zera.
Po piętnaście.
- Przepuść mnie. - A ty dokąd?
Rusz się. Do toalety.
Brawo, mała.
Cassie?
Nie tutaj.
Nie teraz.
To gdzie?
Ray!
Otwórz, Ray!
Ray!
Wyglądasz, jakbyś wpadł w oko orangutanowi.
Proszę.
Żebyś miał czym pstrykać, póki nie kupisz nowego.
Dzięki. Jestem wzruszony.
Tyle mogę zrobić. Musisz popracować wieczorem.
Nie, Fester. Absolutnie nie!
- Półtorej stawki? - Nie!
Podwójna stawka?
Dobra, może.
Dobrze.
A tymczasem potrzebuję zdjęć z bar micwy.
Masz kopie, prawda? W chmurze?
Masz mnie za amatora?
Stuprocentowego profesjonalistę.
Spójrz na tego gnojka.
Zranił mnie tym kopniakiem. Pozwę jego rodziców.
No tak. Niczym powrót do strefy wojny, co?
Wyślij mi zdjęcia.
A to co?
No proszę! Ambicje artystyczne cię nie opuściły.
Serio, są naprawdę dobre.
Zapominam, że masz talent.
- Na tamtym ktoś jest? - Gdzie?
- Na tym. - Jakiś pijak w ruinach. Co z tego?
- Cofnij! - Co jest?
Cofnij! Tam!
Powiększ.
- On był w wiadomościach. - Tak?
Tak. Przesuń się.
Tak. Zaginął.
Przysięgam, że to on.
Carlton Flynn.
PROSIMY O INFORMACJE
Kurde. To on.
Co mu jest? Nie wygląda dobrze.
Kiedy cię napadli, ukradli coś jeszcze? Portfel, telefon?
Tylko aparat.
Dobrze wyglądasz.
Ty też.
Gładkie kłamstewko.
Zawsze dobrze kłamałaś.
Zamówiłam ci kawę z mlekiem. Twoją ulubioną.
Dzięki.
Czy teraz pijasz frappe z odtłuszczonym owsianym?
Jak mnie znalazłaś?
Każdego da się znaleźć, złotko.
Muszę przyznać, zaimponowałaś mi.
Dom, dzieciaki.
Praca charytatywna.
Czego chcesz, Lorraine?
Porozmawiać.
I uznałaś, że najlepiej będzie zostawić niepokojącą kartkę
i śledzić mnie na turnieju córki?
Zawsze lubiłam teatralne zagrania.
No to mów.
Oni wiedzą? Twoja rodzina?
Czy co wiedzą?
Kim byłaś w poprzednim życiu.
Zakładam, że nie, biorąc pod uwagę nowe imię,
nową stylówę i całą resztę.
Na początku ledwo cię poznałam.
- Śledziłaś mnie. - Nie!
Tak.
Rozejrzałam się.
Zatem wiesz, że nie jestem już Cassie.
Dla mnie zawsze będziesz Cassie, złotko.
Nie. Cassie nie żyje.
Skończyłam z tamtym życiem.
Ludzie tak mówią.
Przeszłość to przeszłość.
Ale zawsze zostawia ślad, prawda?
Tęskniłam za tobą, Cassie.
Ja za tobą też.
Myślisz o nas czasem, o dziewczynach…
wiodąc to nowe życie?
Oczywiście.
Byłyście dla mnie wszystkim.
Byłyście rodziną.
Ale odeszłam i nie chciałam cię już nigdy widzieć.
Nikogo z tamtego świata.
Widziałam, jak inne odchodzą, ale ty…
Wyparowałaś.
Bez pożegnania. Zostawiłaś rzeczy. Czemu tak zniknęłaś?
Przyszła na to pora.
Jasne.
A ja noszę rozmiar XS.
Gliny przyszły węszyć.
Zachowałam coś dla ciebie.
Teraz ci się nie przyda, skoro masz już inny, ale…
Dobra, rzuciłaś ten zawód,
ale czemu zostawiłaś pierścionek i faceta, który ci go dał?
Złamałaś mu serce.
- Widujesz go? - Nie.
Już od lat nie.
Przestań.
Mam trójkę ukochanych dzieci.
Ukochanego mężczyznę. Mam życie.
Może tobie wydaje się asekuranckie i nudne,
ale to moje życie.
Zapytam jeszcze raz,
czego chcesz?
On wrócił.
Stewart Green.
Jedna z dziewczyn mówi, że pytał w klubie o Cassie.
- Bzdura. On nie żyje. - A jednak.
Nie żyje, Lorraine!
To nie mógł być on.
Jesteś pewna?
Tak.
Co ta dziewczyna mówiła?
Szukał mnie?
Skąd ona wie, że to on?
- Skąd ty wiedziałaś? - To był on.
Chciałam cię ostrzec.
Żebyś mogła zniknąć.
Nie chcesz, żeby kręcił się wokół twojej rodziny.
To co my tu mamy?
Sierżant Broome.
- Leanne Morgan. - Jesteś nowa?
Byłam, kiedy otwierano tę komendę. Pół roku temu.
Witaj. To co my tu mamy?
Auto Carltona. O 21.08 złapała je ta kamera.
Ta sama kamera uchwyciła je 122 minuty później, jak wracało.
A w międzyczasie?
Nigdzie go nie ma.
Co sporo nam mówi, bo tu wszędzie są kamery.
Tu jest plaża. Możemy założyć, że Carlton nie wjechał do morza.
To dwie główne drogi wyjazdowe z miasta.
Kamera by go wyłapała.
Czyli co? Został w mieście?
Prawdopodobnie zaparkował tutaj i został w tej okolicy.
Co tam jest?
Fast foody, stacja benzynowa, bary.
Chwila.
Cofnij.
Jeszcze dalej. Powiększ.
Żmije. Ulubiony lokal Stewarta Greena.
Wszystko się ze sobą wiąże. Jedziemy.
Dziękuję.
Kolejna stara miłość?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Wygląda inaczej, niż pamiętam. - Czasy się zmieniają.
Dawniej na bramce stał irytujący łysol. Oby już go nie było.
Kurde.
Policja.
Nie mamy zniżki dla gliniarzy.
Szukamy zaginionego mężczyzny, Carltona Flynna.
Mógł tu być w piątek wieczorem.
Nie widziałem go.
Możemy popytać innych? Ktoś mógł go widzieć.
Ciebie znam.
Masz dobrą pamięć. Przychodziłem tu lata temu.
- Strasznie posiwiałeś. - Powiedział łysy.
Z wyboru. Golę głowę.
- Popytamy dziewczyny. - Pracują.
Popytajcie je, jak mają wolne.
A to? Musi nagrywać każdego, kto tu wchodzi.
- Owszem. - Możemy zobaczyć nagranie?
Z piątkowego wieczoru?
- Już skasowane. - Czemu?
Jak nie było kłopotów, to kasujemy.
Dziwna reguła.
Załóż bar, to ustalisz reguły.
- Tak zrobię. - Dobrze.
To oznaka męskości.
Hej. Wszystko gra?
Coś ci doskwiera.
Tylko kac.
Co cię gryzie?
Chodzi o ślub?
Nie.
Oświadczałem ci się co roku, odkąd jesteśmy razem.
Chyba od narodzin Jordana.
Nie o to chodzi.
Chodź tu.
ZASADY RODZINY SHAW
MÓW „PROSZĘ” I „DZIĘKUJĘ”
DZIEL SIĘ
CAŁUJ NA DOBRANOC
ZAWSZE MÓW PRAWDĘ
STEWART GREEN ZAGINIONY
POLICJA SZUKA GREENA
MIESZKAŁ W LIVINGSTONE
MIESZKAŁ PRZY ULICY HAZELTON
ULICA HAZELTON W HEATON VALE
HAZELTON 19, HEATON VALE, LIVINGSTONE
OPIS NIERUCHOMOŚCI
- Gdzie byłaś cały dzień? - Poza domem.
Świetnie. Gdzie?
Z Beą.
Piłyście?
Nie.
Nie wariuj. Nawet nie jest późno.
Jest późno.
- Zacznę namierzać twój telefon. - Nie.
Założymy się? Inaczej będziesz siedzieć w domu.
Dobra, niech będzie.
A ja namierzę twój. Ciekawe, gdzie jeździsz.
- Nie rozmawiamy o mnie. - Nie?
Nie wymyśliłaś młodzieżowego buntu.
Myślisz, że jaka byłam?
Nie wiem. Jaka?
Taka jak ty. Gorsza.
Nigdy o tym nie mówisz.
Nigdy nie pytasz.
- Nie widzę cię jako buntowniczki. - Nie?
Bo wiesz, byłam taka.
Naprawdę.
Może ci się to nie podobać, ale jesteś podobna do mnie.
Nie chcę, żebyś popełniała moje błędy.
Jakie błędy?
Kiedy się urodziłaś,
zmieniłaś moje życie.
Ujrzałam twoją małą buzię
i wszystko, co było wcześniej, przestało się liczyć.
Co to znaczy?
To znaczy,
że jesteś moją córeczką.
Więc martwię się o ciebie.
I tak nie dam ci się namierzać.
Idę do łóżka.
Dobranoc.
POLICJA SZUKA ZAGINIONEGO STEWARTA GREENA
NA SPRZEDAŻ
Witam. Kim pani jest?
Zobaczyłam, że jest na sprzedaż. Akurat przechodziłam.
Byłam wścibska. Myślałam, że jest pusty. Przepraszam.
- Trzeba się umówić. - Tak, oczywiście.
Nie…
Skoro już tu pani jest, proszę się rozejrzeć.
- To piękny dom. Przestronny. - Tak.
Mogę spytać, czemu się pani wyprowadza?
Bo już na to czas.
Dzieci się wyprowadzają. Jedno już studiuje, drugie zaraz zacznie.
Więc już czas.
Proszę się rozejrzeć, podam herbatę.
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
- Wystawiła już pani swój dom? - Tak, już dostaję oferty.
- Jest pani stąd? - Z niedaleka. Z Ridgewood.
Miła okolica.
To pani druga połówka?
Prawdę mówiąc, nie ma go z nami.
Zabrzmiało, jakby był w więzieniu.
Nie, on…
zaginął.
Zaginął?
Tak mi przykro.
To trudne.
Ale minęło dużo czasu.
Dzieci były tak małe, że go nie pamiętają. Jest tylko…
twarzą ze zdjęcia.
Tak mi przykro.
Zostałam w domu. Wszystko zostało tak samo.
Bo pewnego dnia tatuś wróci.
Ale w końcu pogodziłam się z tym…
że on nie wróci, więc tak.
Pora opuścić ten dom.
- Chce pani zobaczyć górę? - Siedemnaście lat.
Bardzo długo miała pani nadzieję.
To ojciec moich dzieci.
- Musiała go pani naprawdę kochać. - Tak. Kochałam go.
Wciąż go kocham.
Nie mówiłam, ile to lat.
Kim jesteś? Skąd to wiesz?
Przepraszam. Pójdę już.
- Nie kupię domu. - Czekaj.
WYBRZEŻE – CENTRUM
Cześć, Broome!
Gotowy na studia?
Bardziej nie będę.
Unikaj egzotycznych ziół. Nie będę mógł ci pomóc.
Jak ona się czuje?
Wiesz, jaka jest, gdy przychodzi rocznica. Trzyma się jakoś.
Kim ona była?
Nie wiem. Powiedziała, że chce kupić dom.
Ale kłamała. Nie wiem, kim była.
Myślę, że znała Stewarta.
Chciałem zadzwonić, z uwagi na rocznicę,
ale coś mi wypadło.
- To nic. - Nie, to ważne.
A przynajmniej może takie być.
Jest taki chłopak, Carlton Flynn. Może słyszałaś.
Zaginął kilka dni temu,
tego samego dnia co Stewart.
Tak…
- Nie rozumiem. - Ja też nie.
Ale twój Stewart zniknął 16 kwietnia 17 lat temu,
a teraz tego samego dnia zaginął ktoś inny.
Ta sama okolica, ten sam dzień.
Tak, to dziwne, ale…
czy coś ich łączy?
Pracuję nad tym.
KANCELARIA MARSHALL I CARVER
O Boże!
Bardzo przepraszam.
W czym mogę pomóc?
To trochę dziwne.
Dawniej mieszkałam w tej okolicy.
Myślałam, że to kancelaria Harry’ego Suttona.
To było dawno. Już go tu nie ma.
Nie powinnam tego mówić, ale wiem, że miał problemy.
Chyba żona go zostawiła. Chodziło o alkohol lub coś gorszego.
- No tak. - Nie stać go było na ten lokal.
Nic dziwnego, prawda?
Pracował pro bono dla striptizerek i prostytutek.
Nikogo nie oceniam. Wszyscy potrzebują prawników.
Jasne.
Pewnie nie masz jego adresu, co?
ZWIERZAKI HANNIBALA
HARRY SUTTON USŁUGI PRAWNE
Tak?
Dzień dobry. Szukam Harry’ego.
Kim jesteś?
Znaliśmy się.
Jestem Cassie.
Poczekaj.
Wejdź.
Jest na górze.
Jasne.
Harry.
Harry, to ja, Cassie.
Harry, odzywał się do ciebie Stewart Green?
Kontaktował się z tobą? Wciąż żyje?
Harry?
Dobra. Zbieraj się.
Daj pierścionek i zegarek.
- Słuchajcie… - Zostaw je i możesz iść.
To pierścionek zaręczynowy. Harry mnie zna.
- Dawaj, kurwa! - Daj pierścionek!
Mowy nie ma!
- Masz? - Mam!
Spierdalaj.
Ładnie.
ŻMIJE
Napisy: Krzysiek Ceran