ISANG ORIHINAL NA SERYE MULA SA NETFLIX
Sa araw na ito, tayo ay natipon,
lahat ng mga prinsipe sa dugo at mga pinuno ng hukbo
at lahat ng lahi ni Panginoong Genghis Khan.
Pinagdarasal namin sa Blue Sky at naghahangad ng basbas sa desisyon
na gagawin namin ngayong araw.
Basbasan ang bandila ng banal na espiritu ng Panginoong Genghis Khan
na tumayo bago ang puting bandila ng kapayapaan.
-Ang puting bandila ng kapayapaan? -Patnubayan kami...
Kumuha ka ng kasiraan sa kapayapaan.
Ilabas ang itim na bandila, sinasabi ko.
-Ang bandila ng digmaan. Tapusin na. -Nilalapastangan mo ang paglilitis.
Nilapastangan mo ang paglilitis sa iyong pagganap sa digmaan.
Ang Khan ng lahat ng Khan.
Kaya umpisahan ang kurultai.
Sayang at wala dito si Nayan.
Nalulungkot ako sa iyong kapatid.
Ikaw ang kumuha sa iyong ama sa inyong kampo.
Bakit magtatago sa mga burol?
Bakit 'di mo ibalik ang ama mo sa Khan?
Ipapadala ko siya sa kamatayan.
Ang pinakamahalagang araw sa buhay ng Khan
at ang nag-iisang anak sa tabi niya ay maputlang bulaklak.
Nasaan kaya ang iba?
Ang mga namamana sa balkonahe.
Walang puwedeng pumasok at lumabas.
-Bilang utos. -Magaling, Sukh.
Lumuhod ka.
Sa iyong dedikasyong maglingkod sa panahon ng kaguluhan
at sa kapangyarihan na ipinagkaloob sa akin ng Khan ng mga Khan,
bilang Bise Rehente at Kaliwang Kanselor,
iginagawad ko ang titulo ng Orlok.
Ikaw ang mangunguna sa mga heneral at ang kanilang hukbo.
Despatsahin ang mga kawal.
Bumalik sa pwesto.
Bise Rehente...
Ikaw ay inuutusan, Heneral.
Ito ay hindi pangkaraniwan.
'Wag kang magsalita.
Ang 'di-Mongol na nagtatalaga ng 'di-Mongol bilang Orlok.
'Di pangkaraniwan.
Wala pang nakakagawa.
Sukh!
Ipasok mo ang iyong patalim.
Heneral...
ano ang iyong pangalan?
Kasar.
Si Heneral Kasar ay nasisiraan ng loob sa mga 'di pangkaraniwang pangyayari.
'Di ako nasisiraan ng loob.
Ako ay nag-aalinlangan.
Tamang maglabas ng sandata si Sukh.
Sa mga nangyayari, ang pag-aalinlangan ay talagang nakakasira ng ulo.
Tulad ng pinupunto mo...
ito ay 'di tipikal na pangyayari, Bise Rehente.
Pinapahalagahan ako ng iyong pag-aalala.
Syempre.
Ano ang magagawa ko para mapakalma ka?
Ipakita mo sa amin ang mga utos ng Khan.
Bumalik kayo at depensahan ang inyong posisyon. Ibibigay ko.
Mapapalubag ka ba nito, Kasar?
-Umatras ka! -Humiling akong i-petisyon ang Bise.
Umatras ka.
Buksan niyo ang tarangkahan.
Manatili pabalik! Umatras kayo!
Umatras kayo!
Inumin mo 'to.
-Ano iyon? -Tubig.
Salamat.
Karangalan kong makita ito.
At kapag binilang na ang boto at wala para sa akin...
nasaan ang karangalan doon?
Kung ang lahat ng boto ay sa iyo, Ama...
ano na?
Maibabalik ba nila si Orus?
May magagawa ba akong serbisyo?
Ang mapabilang.
Iyan ang pag-atake kontra sa akin.
Ang una sa kanilang daing.
Kung gusto mong magserbisyo sa akin, Latino, 'wag kang magpakita.
Pinapamukha niya ang pagkatalo ng aking anak sa kanyang mukha.
Pagkatalo niya?
Akala ko bahay mo ito.
Ito ay iyong pagkatalo, ang iyong kamalian.
Ikaw ang dapat sisihin dito.
Ako ang dapat sisihin sa lahat at ipinagmamalaki ko.
Nakipag-usap ba sa iyo ang langit o ibinulong ni Ahmad sa'yo?
Kung hindi dahil sa mga Arabo, 'di ko pinilit ang iyong ama
na hamunin si Kublai.
Makikipaglaban ka ng patas.
Mula sa umpisa.
-Bakit ka lalaban ng 'di ka mananalo? -Dahil patay na ang Orus
at sira na ang ama.
Dahil sa iyo.
Maaayos din ang katawan mo.
Pagpahingahin mo ang katawan mo para magkaroon ng gatas.
Masyadong huli na para diyan.
Bawat babae ay magkakaiba.
Higit pa sa kasinungalingan.
Nangungusap ang katawan ko.
Sinasabi niyang 'di ako ina.
Sinasabi niya para sa lahat.
Kahit anong inahing baboy ay pwedeng ipakain sa iyong anak.
Dapat mo silang palakihin.
Alagaan mo ang kanilang diwa para lumaki silang hari at reyna
ng 'di masisirang katangian.
Sige na, Ina.
Sa iyong Khan.
Mas kailangan ka niya ngayon.
Walang kwenta ang lahat kung 'di siya mananalo.
Kailangan ka nila.
Sila ay sa iyo, Kokachin. Ang iyong laman at dugo.
Hindi puwedeng wala lang.
Nandito ako.
Nakikita mo ba ako?
Ako ay hinamon sa kurultai at ako ay dumating.
Ako ay naglakbay nang may karangalang at pananalig...
pero ako ay nakatagpo ng rebelyon at digmaan.
"Ang pagkilos dahil sa galit ay pagkilos na nakatadhanang mabigo."
Sinabi ng ating lolo, si Genghis Khan.
Tayo ay mga lagalag.
'Di ba wala tayong apdo sa ating mga atay?
Apoy sa ating dugo?
Kapag ang ating mamamayan at ang ating lupain...
at ang ating nakagawian ay may banta...
'di tayo takot na mag-umpisa ng digmaan.
"Kung namatay ang katawan ko, hayaang mamatay ang aking katawan.
Pero huwag hayaang mamatay ang Mongolia."
Pinag-iisipan ko kung mag-uusap ulit tayo.
At ang Blue Sky ay 'di pa nababalutan ng yelo.
-Sabi ni Genghis Khan. -Tulad ng iyong hula.
Ang tagumpay ay 'di para sa kung sino ang sumusunod sa patakaran.
Ito ay para sa gumagawa ng patakaran...
sino ang nagpapatupad sa kanyang kalaban.
Sinabi ang ipinanganak na may namuong dugo sa kanyang kamao,
siyang may apoy sa kanyang mga mata, at liwanag sa kanyang mukha!
Siya na pinanganak ng bughaw na lobo at ng pulang usa.
Mga ninuno ng mga lagalag.
Si Kaidu ang tagapagsalita ng paraan ng pamumuhay.
Nagku-kwento siya na parang isinuko ko ang aking dugo.
'Di ba ako sumakay sa kabayo?
"Ang paglupig sa mundo sa likod ng kabayo ay madali.
Ang pagsakay at pagganap ang mahirap."
Iyan ang sinabi ni Genghis Khan sa Taon ng mga Tupa.
'Di ata alam ng anak mo kailan siya natalo.
-Ang kakaunti ba ay sining? -Kaugalian.
-Kaysa ang paglipol sa tao. -At mataba ang asawa mo.
Kaugalian ng pamilya din.
Ang paglupig sa tao ay walang laban sa paglupig sa sarili.
'Di ba sinabi ni Genghis Khan: "Maghanap ng lalaking 'di umiinom
at iyan ang lalaking mamumuno sa mga hukbo"?
Sinabi ni Genghis Khan.
Pero sinabi din ba ni Genghis Khan...
"Maging iisa sa pag-iisip at sa paniniwala"?
Nakita ng mga mata ko...
na bawat paniniwala ay may templo sa syudad ng Khan.
Doon sa Tsina, ang salita ay pagsuko sa kasunduan.
Hindi, Kaidu. Ang salita ay selos.
Mula sa ating kaugnayan.
Mula sa loob ng ating pamilya.
Tayo ay itinadhana. Tayo ay pinili.
Ikaw ay isinantabi, kinalimutan.
At ikaw ay karaniwan. Ang iyong dugo ay 'di maharlika.
At 'di kayang baguhin ng libu-libong nakaw na halalan iyan.
Nang itim na ahas, 'wag kaming hayaang makagat.
Pero ang aking anak ay magiging Khan at ang kanyang anak pagkatapos niya.
Pagkatiwalaan natin ang isa't isa.
Ang aking angkan ay sigurado, at ang sa iyo...
-Magkaisa tayo. -...ay matatapos na.
Sinasabi ko ito, 'di lang bilang Mongol,
pero bilang mamamayan sa ilalim ng Imperyong Mongol!
Buksan ang tarangkahan sa mga taga-labas, lalabas ang mga sikreto.
Kapatid.
Dapat ay iniwan na lang kitang sugatan sa kweba.
Marahil.
Pero 'di mo ginawa.
Nasaan sila?
Alin sa mga laruan ng Khan ang naghanap sa akin?
Marco?
Byamba?
Hundred Eyes?
Mayroon? Silang lahat?
Magpadala ng maghahalughog sa pook ng dukha.
Hanapin ang kanyang kasabwat at dalhin sa akin.
Gusto mong iwanan kitang mag-isa kasama siya?
Hindi niya ako papatayin.
Susubukan niyang pasukuin ako.
Kumalat ako. Hanapin sila!
Hinahanap nila tayo.
Alis na tayo!
Ikaw na, monghe.
Halughugin ang nayon!
Tingnan ang kanilang mga mukha!
Tumabi ka.
Sabi ko, tumabi ka.
Huwag mo silang sisihin sa pagsunod ng utos ko.
Wala ka dapat dito.
Hindi kung may pakialam ka sa kanya... parang siya sa iyo.
Totoo ang sinabi niya sa akin.
'Wag kang magsinungaling.
Bakit?
Dahil ito ay isang babala sa iyo.
Buhay ko ito.
Nakakakilabot ang ginawa mo.
At ngayon, hayaan mong tanggapin ka namin sa aming samahan.
Ipinagkanulo ko ang aking ama para sa Khan.
At ignorante si Kublai, sa kanyang pinakamahusay...
sa pagkilala ng mga sakripisyo ng mga nasa serbisyo.
Pero hindi ako.
-Umuwi ka na. -Tahanan?
Nakalimutan mo, Emperatris, 'di ako puwedeng umalis.
-'Di ako hahayaan ng aking Khan. -'Di mo matutulungan kung sino ka.
Hahawakan ka niya hanggang sa maisip niyang ikaw ang makakasakit sa kanya.
'Di mo gugustuhin dito sa araw na 'yan.
Sa umaga, kapag hinanap ka ng Khan,
sisiguraduhin kong iuulat na sumakay ka pa-silangan.
Pangangalagaan ko ang iyong sikreto, basta protektahan mo ang akin.
Sasabihin mo ba ang aking pamamaalam?
Habang buhay ang iyong ama...
makipagkaibigan ka hangga't kaya mo.
Puntahan mo ang kahit ilang lupain.
Naaalala mo pa ba ang mga salita?
Naaalala mo?
Ang mga larong ginawa natin.
Ang mga alak at hapunang inubos natin.
Wala ng mga dasal na dadasalin.
Ako ay binigyan ng karangalang magtanong ng isa sa bawat isa sa inyo
sa ngalan ng mga marangal na pinuno.
Panginoong Kaidu...
pinahayag mong ayaw mo ng katapatan sa mga taga-labas,
pero nagtipon ka ng hukbo kasama ang mga Kristiyano
at nakipagsabwatan sa Bise Rehente para mapatalsik ang Khan.
At ngayon, ang parehong Bise Rehente ang sumakop at nagkulong
sa kapitan ng syudad ng ating emperyo.
Ginawa ko.
May narinig ba kayong tanong?
Ito ay mga katotohanan. 'Di puwedeng pagtalunan.
Heto ang tanong.
Sa lahat ng pagtataksil, nagtago ka ba sa bandila ni Kublai Khan
at pinatay mo ba ang aking mga tao?
Lahat ng ginawa ko...
at para iligtas ang Khan...
para maprotektahan ang aming mga sarili sa naliligaw niyang pananaw.
Sagutin mo ang katanungan.
Ang alam mo sa puso mong malabo.
Sagot.
Hindi sinakop ng Bise Rehente ang ating kapital, ang ating tahanan.
Ang karapatang iiwan sa ating mga anak ay wala tulad ng sinabi ni Kublai.
Ito ay nasa lupaing ito,
sa ilalim ng bughaw na kalangitan kung saan tayo nakatayo ngayon.
Sagutin ang tanong!
Ginawa ko.
Panginoong Kublai, ikaw ay mananatiling Khan ng mga Khan.
Kapag ikaw ay pinaalis, ano ang gagawin mo sa kanya?
Isasama ko si Kaidu...
at ang lahat ng kanyang uri...
at bawat tagahanga na mananatili sa Bahay ng Ogodei.
At ililibing ko sila dito...
sa pinakamamahal niyang putik.
Ganito pala nakalusot ang bulag na monghe sa pader.
Bawat alamat ay kailangang umabot sa katapusan.
Ibaba niyo ang mga sandata.
-Ayaw namin kayong saktan. -Ibaba niyo o kukunin namin sa inyo.
Ikaw ay naglilingkod sa traydor.
Ako ay naglilingkod sa Bise Rehente, monghe, sa utos ng aking Khan.
At pinadala kami ng ama para pigilan siya.
Wala sa inyo ang may kapangyarihan.
Ibaba niyo ang sandata at dadalhin ko kayo sa prinsipe at sa Vice Regent.
Naglakbay kami kasama ang prinsipe.
Sumuko siya para makapasok kami nang 'di nakikita.
Siya ay nakakulong. Tingin mo nagkataon lang na nandito kami?
Kapatid ko siya. Mukhang wala lang ba iyon?
Kaidu o ang Khan?
'Di ko alam kung kanino ka naglilingkod.
At ang monghe? May pag-aalinlangan ka ba sa kanyang katapatan sa Khan?
Alam mo sa puso mo.
Walang alam ang puso ko maliban ang tungkulin ko sa imperyo.
Kunin ang mga sandata.
Nasa akin ang liham na maaring magligtas sa pamilyang ito.
Ang liham mula kay Ahmad.
Walang dudang para sa iyo.
Nakuha mo na ang aking atensyon.
Kung babasahin ng Ama ito sa mga pinuno, sapat na siguro ito.
Sapat para saan?
Para sirain ang Khan.
Iniligtas ulit tayong mga Arabo.
Ginawa niya...
o 'di niya ginawa.
Ninais mong sunugin ang aming kaligtasan?
Ninais kong tapusin ang kasinungalingan at panlilinlang.
Na 'di mangyayari.
Kung hahayaang maipagpatuloy ang paghahari ni Kublai,
dadami pa ang kasinungalingan at panlilinlang hanggang malunod tayo
sa paninira ng taga-labas at lahat ng uri ng pagkakasala.
Walang magandang maidudulot ang sobrang sakit at pagdadalamhati.
Pinilit ko siyang gawin 'yon, alam mo?
Ano?
Ang iyong ama.
Pinilit kong ilabas ka sa iyong ina, na hiwain para ilabas ka.
At 'di ginusto ng iyong ama na patayin siya para iligtas ka.
Magiging mabuti ka ba sa kanya?
O lahat ng sakit at pagdadalamhati ay para sa wala?
Ang kinabukasan ng Bahay ng Ogodei, ng ating pamilya...
ay nasa iyo na.
Sunugin mo...
o hindi.
Lahat ay nakasalalay na sa iyo.
Inaasahan mo bang ipagtatanggol ka ng hukbo kapag kaharap kasama ang Khan?
Kung bumalik siya, hindi na siya ang Khan.
Hindi ba inulat ng mga tao mo ang tagumpay sa kambal na ilog?
Ginawa nila.
At paano pinagtugma ang iyong realidad sa iyong pantasiya?
Paano mo pagtutugmain kung paano ko nagawang 'di mahuli
sa lahat ng taong iyon?
Naniniwala ka talaga na wala akong plano kapag nanalo si Kublai?
Tingnan mo saan ako nakaupo at saan ka nakatayo.
Ahmad...
may oras ka pa para tigilan ito.
Sumama ka sa akin.
-Sabihin mo sa ama mo na namanipula ka... -Walang nagmanipula sa akin. Kahit kailan.
Maaring iyan ang katotohanan... ang salita ng traydor laban sa salita ng anak.
Ayokong maging ang katotohanan.
'Di mo ba naiintindihan?
Gusto ko ang rekord ng estado, nang 'di malinaw...
ang batang lalaki, kinuha mula sa kanyang mga magulang...
sa kanyang karapatan ng isinilang, bumangon...
at tahimik na itinabi sa pinakamakapangyarihang tao
sa kasaysayan.
At ako ang magiging pinakamakapangyarihan sa kasaysayan.
'Wag mong linlangin ang iyong sarili.
Ito... Ito ay hindi pulong.
Walang takda para sumuko.
At ikaw, aking kapatid...
ay hindi makakaalis dito ng buhay.
Ipinatawag mo ako.
Bago ko sila patulugin sa gabi,
iku-kwento ko sa mga anak ko ang salaysay ng ating mga ninuno.
Kwento ng digmaan...
ng pagtataksil...
ng dangal.
Ang mga kwentong ito ay mga aral na iiwan, mga babala,
mapa kung paano mabuhay at paano mamuno.
Ang kwento ni Borte ang paborito.
Ang unang asawa at unang ina ng Khan.
Kung paano niya pinakasalan si Temujin, ang namuno bilang si Genghis Khan.
Kung paano siya dinukot ng tatlong Merkit sa gitna ng gabi.
Paano siya nanood habang iniiwan siya ng asawa niya sa kakahuyan.
Kung paano siya hinanap ng asawa niya, ipinaglaban ang kanyang kalayaan...
at pumatay para mabawi siya walong buwan pagkatapos.
Walong buwan.
At bumalik siya sa bahay ni Temujin nang buntis sa una nilang anak.
Ang punto ba ng kwentong ito ay para patulugin ako?
Nagsimula ang bulong.
Mga bulong na kahit ang Dakilang Genghis ay di kayang mapatahimik.
Mga bulong na ang bata ay baka 'di sa kanya.
Mga bulong na maaring sumira sa pagkakataon ng bata
na magmana sa trono bilang kanyang karapatan.
Sa lahat ng dumanak na dugo...
sa lahat ng pagta-traydor...
sa lahat ng ugnayan...
maaring pasamain lahat ng mga bulung-bulungan.
Natanggap ng anak ko ang padala mula sa Bise Rehente
tungkol kay Prinsesa Kokachin at sa tagapagmana ng Bahay ng Tolui.
Babasahin ko sa inyo?
O mas magandang ipaliwanag ng Emperatris sa iyo.
Magsisimula ang botohan sa pag-ugong ng tambuli.
Kung ang taga-Mongolia ay 'di matanggap ng pagbitaw mo sa trono,
ako ay maglalakad sa pabilyon at ibubulong ko para marinig ng lahat.
Anong kalokohan ang nakadumi sa utak mo?
Protektahan mo ang iyong trono...
o ang iyong pamilya.
Ikaw ang mamili.
Kokachin.
Dumating ka para magpaalam.
Bakit 'di mo sinabi sa'kin?
-Dapat ay ikaw 'yon. -Hindi.
-Mga batang kakulay ng dagat ang mata. -Hindi.
Ang prinsipe...
Si Jingim ay may tunay na paggiliw para sa iyo.
Sabihin mong mahal mo ako, Marco.
Sabihin mong mahal mo si Nergui.
Kokachin.
Umalis ka na.
Nanalo ako.
Nagawa ko.
Kung paano mo gusto.
Nagmakaawa, nakipagpalitan.
Naglaro ayon sa patakaran.
At ngayon, kailangan kong lumabas, ipamigay lahat.
Ibigay sa kanya. Ito ay dahil sa iyo!
Ipagkaila natin.
Apat na asawa, walang maipapakita hanggang sa tamang panahon.
Sabihin mo, kaninong anak ang kailangan kong iakyat sa trono ko?
Sino?
Walang sinuman.
Sinira ko ang pamilya ko.
Ginawa mo lang ang dapat.
-Hindi. -Oo, oo.
Ginawa mo ang mahirap.
Para sa ating pamilya.
At sa kaharian.
-Karapat-dapat ako sa galit mo. -Hindi.
-Karapat-dapat ako sa suntok mo. -Hindi, Chabi. Hindi.
Ginawa mo 'yon para sa akin.
Mali ako, asawa ko...
na isiping kaya ko ng wala ka.
At ngayon...
tapos na.
Sino pa ang nakakaalam?
-Sino pa... -May alam?
Kochachin.
Marco.
Pinadala ko siya sa Benesiya kung saan siya nababagay.
Kasama ang sikretong sirain tayong lahat?
'Di na mahalaga.
Kanino niya sasabihin?
Sino ang may pakialam sa kanluran?
Wala.
Ngayon, si Khutulun...
si Kaidu.
Alak galing sa silver tree.
Ayoko niyan.
'Di naman halata, 'di ba?
Laging may dunong si Mongke.
Isa 'yan sa katangian ng iyong kapatid.
Nasaan si Khutulun?
Iyan ay sa ating dalawa lang.
O, sige.
Alam ko na, o umaasang alam ko na, kung magiging tahasan ako...
na ang umiiral na halaga ay di ko mabayaran
para maabot ko ang aking kakayahan at impluwensya.
Ang halagang iyan ay ang aking lalaking anak.
Hindi siya bibilhin at mabebenta ngayon dito.
Kaya paano ko sasabihin sa publiko?
Aalis ka dito...
at sabihin mo sa kanilla na ako ang susunod na Khan ng mga Khan.
At papaniwalain mo sila.
Umalis ka. At huwag nang bumalik.
Para sa mapayapang transisyon.
-Ayokong manalo sa ganitong paraan. -Talaga?
Ako ang handang sirain ka mula noong umpisa.
Pero ako ay nagkapagsimula sa daang iyon ng mga tao sa paligid.
Pinayuhan, at napag-isipan ko na...
ako ay nabaluktot at naduwag...
at nagtrabaho sa kabila.
Sa iyong panig.
Nanalo ka, Kaidu...
sa makalumang paraan.
Sa kahit anong paraang dapat.
Kokachin!
Pupuntahan kita.
Kokachin...
humihingi ako ng tawad.
Ayos lang iyon...
Ina.
Mga bilanggo para sa iyo, Bise Rehente.
Magaling, Heneral.
Mayroon kang marangyang pabuya
para sa iyong dedikasyon sa Khan at sa kanyang layunin.
Sukh, dalhin ang mga bilanggo sa selda.
Kaya kong gawing kakaiba mula ngayon.
Kaya ko, 'di ba?
Bukas, ang kapangyarihan ng Khan ay sa iyo na.
Puwede mong gawin sa paraang gusto mo.
Uminom tayo.
Handa kang sirain ako...
mula pa noong umpisa.
Lasunin gamit ang halamang goyo.
Umalis na tayo.
Umalis na tayo ngayon.
Baka gusto mong panghawakan iyan.
Akala ko 'di na kita makikita ulit.
Inisip o umasa?
Inisip.
Umasa akong babalik ka.
-Kailangan kita. -Kailangan mo ako?
Alam mo ba paano sinasanay ang mga kabit?
Sabihin mo sa akin.
Salamin.
Salamin?
Ilalagay ka nila sa silid na puno ng salamin.
Nang ilang araw...
linggo.
Matapos ang ilang panahon, ang oras ay 'di na mahalaga.
Bakit salamin?
Para sanayin ang emosyon.
Maligaya.
Kimi.
Namimighati.
Malungkot.
Pero mayroong isang emosyon...
ang tinurong 'di dapat ipakita.
Galit.
Dahil walang lalaki...
ang magkakagusto sa babaeng nananakot.
Para sa kaligtasan...
natututunan nating pigilan ito.
Para maghintay ng oras.
'Di siguro kita minahal.
Pero susuportahan kita.
Ipaglalaban ka.
At siguro mamamatay ako sa iyong serbisyo.
Ito ay pansamantalang paglipas sa paghatol.
Ang pagbenta sa anak ko ay bahagi ng iyong plano.
Kung alam ko lang na matatapos sa ganito...
maaaring kinatay ko sana siya sa harapan mo.
Kung ganoon ay masaya akong sa ganito natapos.
Kung ipinapatuloy ko ang pagtakas kasama anak ko.
'Di mo ako mahahanap.
Nasaan siya?
Pumuntang timog, kasama ang tagapangalaga.
Hindi ka na bumalik.
Sasamahan ko ang kabit sa kanyang anak at sisiguraduhing manatili doon.
Kapag nasigurado na natin ang tagumpay ng aking ama, magkita tayo dito.
Sa bahay.
Isinalin ni: June Grande