NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
W tym dniu zebrali się tu
wszyscy Książęta Krwi i Wodzowie Ord
oraz potomkowie Czyngis-chana.
Modlimy się do Błękitnego Nieba o błogosławieństwo dla decyzji,
którą dzisiaj podejmiemy.
Błogosław święty sztandar Czyngisa,
stojący przed białymi sztandarami pokoju.
Białe sztandary pokoju?
Zakpiłeś z pokoju.
Wywieś czarne sztandary wojenne. Skończ to, co zacząłeś.
Hańbisz ceremonię.
Ty ją zhańbiłeś, wywołując wojnę.
...chan wszystkich chanów.
Rozpoczynamy kurułtaj.
Szkoda, że nie ma Nayana.
Przykro mi z powodu twojego brata.
To ty uprowadziłeś ojca z obozu.
Czemu zabrałeś go na wzgórza? A nie do chana?
Wydałbym go na śmierć.
Najważniejszy dzień w życiu chana,
a u jego boku siedzi tylko Blady Kwiat.
Gdzie pozostali?
Łucznicy są na murach.
Nikt nie wejdzie ani nie wyjdzie.
- Zgodnie z rozkazem. - Doskonale, Sukh.
Klęknij.
W uznaniu twego oddania służbie w tych niespokojnych czasach,
mocą władzy nadanej mi przez Chana Chanów,
jako wiceregent i kanclerz,
nadaję ci tytuł orloka.
Będziesz dowodził generałami chana oraz armią.
Oddal ludzi.
Wracajcie na stanowiska.
Wiceregencie...
Otrzymałeś rozkaz, generale.
To niezwykła sytuacja.
Powstrzymaj język.
Nie-Mongoł nadaje nie-Mongołowi tytuł orloka,
niezwykła sytuacja.
To niespotykane.
Sukh...
Schowaj miecz.
Generale...
jak cię zwą?
Kasar.
Coś wzburzyło generała Kasara
w tych niezwykłych czasach, w których przyszło nam żyć.
Nie jestem wzburzony.
Tylko sceptyczny.
Sukh słusznie dobył miecza.
Normalnie taki sceptycyzm mógłby cię kosztować głowę.
Ale jak sam stwierdziłeś, wiceregencie, to nie są normalne okoliczności.
Mam nadzieję, że rozumiesz mój niepokój.
Oczywiście.
Jak mogę złagodzić twoje obawy?
Pokaż nam rozkazy chana.
Wracajcie na stanowiska, brońcie pozycji, a ja wkrótce pokażę wam rozkazy.
Czy to cię uspokoi, generale?
Chcemy widzieć chana!
- Cofnąć się. - Mam petycję do wiceregenta.
Cofnij się.
Otworzyć wrota.
Cofnąć się!
Do tyłu!
Wypij.
Co to?
Woda.
Dziękuję.
Powinieneś czuć się zaszczycony, że tu doszedłeś.
A jeśli nie oddadzą na mnie ani jednego głosu,
gdzie tu zaszczyt?
Nawet gdyby oddano na ciebie wszystkie głosy, ojcze,
co wtedy?
Czy to wskrzesi Orusa?
Mogę się na coś przydać, panie?
Inkluzywność.
Oto, co mi zarzucają.
Najczęstszy powód skarg.
Jeśli chcesz mi się przysłużyć, łacinniku,
to zniknij.
Pastwi się nad klęską mojego syna.
Jego klęską?
Twój ród poniósł klęskę.
To twoja klęska.
Twoja wina.
Ty ponosisz za to odpowiedzialność.
Zgadza się i jestem z tego dumna.
Niebo Wilka przemówiło do ciebie czy tylko Ahmad szeptał ci do ucha?
Gdyby nie on, nie zmusiłabym twego ojca, by postawił się Kubilajowi.
Nie zamierzałaś walczyć uczciwie.
Od samego początku.
Po co walczyć, jeśli nie można wygrać?
Bo Orus nie żyje,
a ojciec jest skończony.
Przez ciebie.
Twoje ciało wróci do formy.
Odpoczniesz, a wtedy popłynie mleko.
Za późno.
Każda kobieta jest inna.
Nie oszukujmy się, matko.
Moje ciało przemawia.
Mówi, że nie jestem matką.
Tak, żeby wszyscy słyszeli.
Byle mamka wykarmi twoje dzieci,
ale to ty je wychowasz.
Musisz nakarmić ich umysły tak, aby stali się chanem i królową
o niezłomnych charakterach.
Idź, matko.
Do swojego chana.
Potrzebuje cię teraz bardziej niż ja.
Jeśli nie zwycięży, to wszystko na nic.
One cię potrzebują.
Są twoimi dziećmi. Twoje ciało i krew.
Nic nie pójdzie na marne.
Stoję tu.
Widzicie mnie?
Wezwano mnie na kurułtaj i oto jestem.
Przebyłem długą drogę świadomy zaszczytu i w dobrej wierze,
lecz przywitały mnie bunt i wojna.
„Czyn popełniony w złości jest skazany na porażkę".
Tak rzekł nasz dziad, Czyngis-chan.
Jesteśmy nomadami.
Czyż brak nam żółci w wątrobie?
Ognia we krwi?
Gdy nasz lud,
nasza ziemia
i nasze obyczaje stają w obliczu zagrożenia,
nie boimy się pójść na wojnę.
„Moje ciało może umrzeć,
ale nie pozwólmy zginąć Mongolii".
Zastanawiałam się, czy będzie nam to dane.
Błękitne Niebo nie pokryło się lodem, jak to ostatnio wieściłaś.
„Zwycięstwo nie jest pisane temu, kto przestrzega zasad,
tylko temu, kto je tworzy
i nakazuje ich przestrzegać swoim wrogom".
Rzekł ten, który narodził się z krwawym skrzepem w dłoni,
z płomieniem w oczach i blaskiem na twarzy.
Narodzony z błękitnego wilka i czerwonego jelenia.
Przodków nomadów.
Kajdu odniósł się do obyczajów.
Mówi o nomadach tak, jakbym ja wyrzekł się ich krwi.
Czyż nie przybyłem tu dziś w siodle?
„Łatwo podbijać świat w siodle.
Trudniej jest zejść i rządzić".
Tak rzekł Czyngis-chan w Roku Barana.
Twój syn nie wie, kiedy się wycofać.
To u was rodzinne.
A twój mąż jest gruby.
To też rodzinne.
Łatwiej pokonać kogoś niż siebie.
Czy to nie Czyngis rzekł: „Dajcie mi męża, który stroni od trunku,
a poprowadzi moje armie"?
Tak rzekł Czyngis.
Czyż nie powiedział też:
„Bądźcie jednomyślni i czcijcie jedną wiarę".
Widziałem na własne oczy,
że w mieście chana wyznawcy każdej religii mają swe świątynie.
W Chinach jest na to jedno określenie: „kapitulacja".
Nie, Kajdu. „Zazdrość".
Ze strony krewnych.
Członków Złotego Rodu.
To nasze przeznaczenie. Zostaliśmy wybrani.
Zostaliście odsunięci na bok i zapomniani.
A ty jesteś pospolita. W twoich żyłach nie płynie królewska krew.
Nie zmieni tego tysiąc sfałszowanych elekcji.
...kły czarnego węża nas nie ukąszą.
A jednak to mój syn będzie chanem, a po nim jego syn.
Ufajmy sobie.
Mój ród przetrwa,
a twój...
dziś wygaśnie.
Mówię to nie tylko do Mongołów,
lecz do wszystkich poddanych imperium.
Gdy otworzymy bramy przed obcymi, wyjdą na jaw nasze tajemnice!
Bracie.
Powinienem pozwolić ci wykrwawić się w tej jaskini.
Pewnie tak...
ale zrobiłeś inaczej.
Gdzie reszta?
Którego ze swoich pupilków wysłał do mnie chan?
Marco?
Byambę?
Stuokiego?
Któregoś z nich?
A może wszystkich?
Przeszukajcie slumsy.
Znajdźcie spiskowców i przyprowadźcie ich do mnie.
Mam cię zostawić samego...
z nim?
Nie zabije mnie.
Spróbuje zmusić mnie do kapitulacji.
Rozdzielcie się. Znajdźcie ich.
Szukają nas.
Idziemy.
Twoja kolej, mnichu.
Przeszukać wioskę.
Patrzcie na twarze.
Odsuńcie się.
Powiedziałem, odsunąć się.
Nie łajaj ich za stosowanie się do mojego rozkazu.
Nie powinieneś tu przychodzić.
Jeśli zależy ci na niej tak jak jej na tobie.
Czy to, co mówiła jest prawdą?
Nie kłam.
Czemu pytasz?
Bo to przełom w twojej młodości?
To moje życie.
Zrobiłaś straszną rzecz.
Witaj w kręgu prawie wszystkich ludzi.
Zdradziłem ojca dla chana.
Kubilaj w najlepszym wypadku...
nie zauważa poświęcenia swoich podwładnych.
Ale ja je widzę.
Wracaj do domu.
Do domu?
Zapominasz, pani, że nie mogę.
- Chan na to nie pozwoli. - Nie zmienisz tego, kim jesteś.
Będzie cię trzymał przy sobie do czasu, aż uzna, że możesz mu zaszkodzić.
Lepiej żeby cię tu wtedy nie było.
Rankiem, gdy chan zacznie cię szukać,
zadbam o to, by zwiadowcy donieśli, że pojechałeś na wschód.
Będę strzegła twojego sekretu, jeśli ty utrzymasz w tajemnicy mój.
Pożegnasz ją ode mnie?
„Póki żyje ojciec,
nawiąż jak najwięcej przyjaźni
i zobacz jak najwięcej krain".
Pamiętacie te słowa?
Zawody zakończone.
Napitki i strawa spożyte.
Wszystkie modły złożone.
Dano mi przywilej zadania jednego pytania każdemu z was
w imieniu zgromadzonych tu znamienitych wodzów.
Panie Kajdu...
twierdzisz, żeś przeciwny lojalności wobec obcych sił,
a mimo to stworzyłeś armię z chrześcijanami
i spiskowałeś z wiceregentem w celu obalenia chana.
Obecnie ów wiceregent odciął od świata i okupuje stolicę
naszego wspaniałego imperium.
Tak.
Czy ktoś słyszał pytanie?
To bezdyskusyjne fakty.
Pytanie brzmi tak.
Czy knując zdradę, skryłeś się pod sztandarem Kubilaja Chana
i wymordowałeś moich ludzi?
Wszystkie moje czyny
miały na celu ocalenie chanatu,
aby bronić nas przed jego nieobliczalną wizją.
Odpowiedz na pytanie.
Wiecie, że to opaczna wizja.
Odpowiedz.
Wiceregent nie przejął stolicy, naszego domu.
Źródło naszej tożsamości nie bije tam, gdzie chce Kubilaj,
ale tu, na tej ziemi,
pod Błękitnym Niebem, gdzie w tej chwili stoimy.
Odpowiedz...
na pytanie.
Tak.
Panie Kubilaju.
Pozostaniesz chanem chanów.
Gdy cię wybiorą, jaki zgotujesz mu los?
Kajdu...
i wszyscy jego krewni
oraz poplecznicy z Domu Ugedeja...
zostaną pogrzebani tutaj
w jego ukochanym piachu.
Więc to tak ślepy mnich przenika przez mury.
Każda legenda ma swój koniec.
Opuścić broń.
Nie chcemy was skrzywdzić.
Odłóżcie broń albo ją wam zabierzemy.
Służycie zdrajcy.
Służę wiceregentowi, mnichu, z polecenia chana.
Ojciec przysłał nas, aby go powstrzymać.
Nie macie żadnej władzy.
Rzućcie broń, a zaprowadzę was przed oblicze księcia i wiceregenta.
Przybyliśmy tu z księciem.
Poddał się, abyśmy mogli wejść niezauważeni.
Jest więźniem.
Myślicie, że jesteśmy tu przypadkowo?
To mój brat. Nic wam to nie mówi?
Kajdu czy chan...
Nie wiem, komu służysz, bękarcie.
A mnich?
Wątpisz w jego lojalność wobec chana?
Wiesz to w głębi serca.
Moje serce służy imperium.
Odbierzcie im broń.
Trzymam w dłoni list, który może ocalić naszą rodzinę.
Posłanie od Ahmada...
z pewnością do ciebie.
Cóż...
zamieniam się w słuch.
Jeśli ojciec odczyta go wodzom, to powinno wystarczyć.
Do czego?
Aby zniszczyć chana.
Arab znów nas uratował.
Uratował...
albo nie.
Chcesz spalić naszą szansę na ocalenie?
Chcę położyć kres kłamstwom.
Tak się nie stanie.
Jeśli rządy terroru Kubilaja będą trwały nadal,
kłamstw będzie jeszcze więcej,
aż utoniemy w bulgocącym kotle
pełnym zdradzieckich przybyszów i występków wszelkiej maści.
Tyle bólu i cierpienia nie przyniesie nic dobrego.
Kazałam mu to zrobić.
Co?
Twojemu ojcu.
Kazałam mu wykroić cię z łona matki.
Ojciec nie chciał, byś się dowiedziała, że zabił matkę, aby cię ratować.
Będziesz dla niego dobra?
Czy cały ten ból i cierpienie poszły na marne?
Przyszłość Domu Ugedeja i naszej rodziny...
leży w twoich rękach.
Spal to...
albo nie.
Twój wybór.
Czy sądzisz, że armia obroni cię, kiedy chan powróci?
Jeśli wróci, to nie jako chan.
Nie przekazano ci wieści o naszym zwycięstwie przy bliźniaczych rzekach?
Owszem.
Jak pogodzisz tę rzeczywistość ze swoją fantazją?
Jak pogodzisz się z tym, że mogłem swobodnie kluczyć
przez te wszystkie lata?
Myślisz, że nie mam planu na wypadek zwycięstwa Kubilaja?
Popatrz, gdzie siedzę i gdzie ty stoisz.
Ahmadzie...
Czas, byś z tym skończył.
Pójdź ze mną i powiedz ojcu, że ktoś tobą sterował.
Nikt mną nie sterował.
Nigdy.
Ale to może być prawdą.
Słowo zdrajców przeciw słowu syna.
Nie chcę, by to stało się prawdą.
Nie rozumiesz?
Pragnę, by w kronikach odnotowano jednoznacznie:
oto chłopiec,
wydarty rodzicom,
zrodzony w biedzie, urósł w siłę
i po cichu zrujnował najpotężniejszego człowieka w dziejach.
To uczyniłoby mnie najpotężniejszym człowiekiem w dziejach.
Nie łudź się.
To nie są negocjacje.
Nie podam warunków kapitulacji.
A ty, mój bracie,
nie wyjdziesz stąd żywy.
Ty wzywasz mnie?
Gdy kładłem dzieci do snu, snułem im opowieści o przodkach.
Historie o wojnach,
zdradzie
i honorze.
Opowieści te miały być lekcjami, przestrogą,
wskazówką, jak żyć i rządzić.
Najbardziej lubiły opowieść o Börte.
Pierwszej żonie i matce chanów.
O tym, jak poślubiła Temudżyna, który stał się Czyngis-chanem.
O tym, jak w środku nocy porwało ją trzech Merkitów
i jak odprowadzała wzrokiem swego męża, który zbiegł do lasu.
O tym, jak potem mąż wytropił ją, walczył o jej wolność
i mordował wrogów, by odzyskać ją po ośmiu miesiącach.
Osiem miesięcy.
Wróciła do Temudżyna brzemienna z pierwszym potomkiem.
Czy te opowieści mnie też mają uśpić?
Zaczęły się szepty.
Szepty, których nawet potężny Czyngis nie mógł uciszyć.
Szeptano, że dziecko nie mogło być jego.
Szepty, które mogły pozbawić chłopca szansy,
by pewnego dnia zasiąść na tronie.
Tyle przelanej krwi,
tyle noży wbitych w plecy,
tyle układów...
a wystarczą podszepty, by to wszystko zniweczyć.
Moja córka otrzymała pismo od wiceregenta
dotyczące księżniczki Kokaczin i dziedziców Domu Tołuja.
Odczytać?
Lepiej niech chanowa ci to wyjaśni.
Dźwięk rogu oznajmi początek wyborów.
Jeśli nie zrzekniesz się tronu,
wyjdę do ludzi
i szepnę tak, by wszyscy słyszeli.
Co ty sobie uroiłeś w tym głupim łbie?
Możesz zachować tron...
albo ochronić rodzinę.
Twój wybór.
Kokaczin.
Przyszedłeś się pożegnać.
Czemu mi to powiedziałaś?
To powinieneś być ty.
Oczy moich dzieci koloru morza.
Nie.
Książę...
Jingim bardzo cię kocha.
Powiedz, że mnie kochasz, Marco.
Powiedz, że kochasz Nergüi.
Kokaczin...
Idź już.
Zwyciężyłem.
Udało się.
Tak jak chciałaś.
Błagałem, targowałem się.
Przestrzegałem zasad.
A teraz mam zrezygnować i oddać wszystko jemu.
Przez ciebie!
Zaprzeczymy.
Cztery żony i nic. Aż nadszedł właściwy moment?
Powiedz, czyj syn zasiądzie na tronie?
Czyj?
Niczyj.
To był... nikt.
Zniszczyłam naszą rodzinę.
Zrobiłaś, co trzeba.
- Nie. - Tak.
Zrobiłaś trudną rzecz.
Dla rodziny.
I dla królestwa.
- Zasłużyłam na twój gniew i ciosy. - Nie, Chabi.
Nie.
Zrobiłaś to dla mnie.
Myliłem się, żono...
myśląc, że mogę żyć bez ciebie.
A teraz...
jest już po wszystkim.
Kto jeszcze o tym wie?
- Kto? - Kto wie?
Kokaczin...
Marco.
Kto?
Odesłałam go do Wenecji. Tam jest jego miejsce.
Z tajemnicą, która może nas zniszczyć.
To bez znaczenia.
Komu powie? Kogo to obchodzi na Zachodzie?
Nikt więcej?
Cóż...
Teraz jeszcze Khutulun...
Kajdu.
Wino ze srebrnego drzewa.
Nie cierpię go.
Jest specyficzne, prawda?
Mongke zawsze miał...
klasę.
Można tak powiedzieć o twoim bracie.
Gdzie Khutulun?
To sprawa między nami.
Dobrze.
Zawsze wierzyłem lub raczej chciałem wierzyć,
jeśli mam być szczery...
że jest cena, której nie zapłaciłbym,
by zaspokoić głód zwycięstw i władzy.
Tą ceną jest mój syn.
Nie będę dziś nim handlował.
Jak mam ogłosić to ludziom?
Wyjdź do nich
i powiedz, że zostanę kolejnym chanem chanów.
Przekonaj ich.
Idźcie i nie wracajcie.
Za pokojową przemianę.
Nie chciałem zwyciężyć w taki sposób.
Naprawdę?
Ja od samego początku byłem gotów cię zniszczyć.
Ale odwiedziono mnie od tego.
Teraz uświadomiłem sobie, że ta rada była wypaczona, nikczemna...
i służyła wyłącznie drugiej stronie.
Twojej.
Wygrałeś, Kajdu.
W starym stylu.
Wszelkimi dostępnymi środkami.
Kokaczin.
Idę do ciebie.
Kokaczin.
Wybacz.
W porządku.
Matko.
Przyprowadziliśmy więźniów.
Dobrze się spisaliście.
Zostaniecie wynagrodzeni
za wasze oddanie chanowi i sprawie.
Sukh, odprowadź więźniów do celi.
Od tej chwili będę postępował inaczej.
Przecież mogę, prawda?
Od jutra chanat będzie twój.
Możesz robić, co chcesz.
Napij się ze mną.
Od samego początku...
chciałeś mnie zniszczyć.
Trucizna z rośliny goyo.
Musimy iść.
Natychmiast.
Lepiej to trzymaj.
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Myślałeś czy miałeś nadzieję?
Myślałem.
Miałem nadzieję, że wrócisz.
Potrzebuję cię.
Ty mnie?
Wiesz, jak szkoli się konkubiny?
Powiedz.
Lustra.
Lustra?
Zamykają je w pokoju pełnym luster.
Na długie dni...
albo tygodnie.
Po jakimś czasie nie odczuwa się upływu czasu.
Po co te lustra?
Żeby ćwiczyć emocje.
Radość.
Wstyd.
Rozpacz.
Samotność.
Jest jednak uczucie,
które nakazano nam kryć.
Złość.
Żaden mężczyzna nie chce kobiety, która będzie mu grozić.
Aby przetrwać,
uczymy się ją hamować
i czekać.
Nigdy bym cię nie pokochała.
Ale wspierałabym cię.
I walczyła o ciebie.
Mogłam nawet za ciebie umrzeć.
Pomyliłem się.
Od początku planowałeś sprzedać moją córkę.
Gdybym wiedział, że tak to się skończy,
wypatroszyłbym ją na twoich oczach.
Zatem cieszę się, że to się tak skończy.
Mogłam nadal uciekać z córką.
Nigdy byście mnie nie znaleźli.
Gdzie ona jest?
Jedzie na południe z opiekunem.
Nie wracaj tu.
Odwiozę konkubinę do córki i zadbam, by tam została.
Kiedy zwycięstwo ojca stanie się faktem, spotkamy się tu...
w domu.