O 20 de decembro é o peor día do ano para pasar polo aeroporto John F. Kennedy.
Máis de 193 000 pasaxeiros chegan e marchan ese día.
Isto atrasa 23 minutos de media facturar e eleva ata 117 minutos pasar o control.
Mais de tódolos pasaxeiros atrancados neste atranco...
Desculpe.
...só nos interesa a historia dunha delas,
porque hoxe esa pasaxeira vai con atraso.
Perdón.
Desculpen!
Hadley Sullivan perderá o voo a Londres por 4 minutos.
Agarde! Por favor, xa cheguei.
Síntoo, señorita, chega demasiado tarde.
Hai 367 almas no voo TA-5120,
412 pezas de equipaxe, 344 obxectos persoais,
catro animais de apoio emocional e 62 coxíns.
Estes pasaxeiros viaxarán xuntos durante seis horas e 47 minutos,
todos eles sen Hadley.
Dirán que é mala sorte perder un voo por catro minutos
ou podedes pensar que todo pasa por un motivo.
Mais para Hadley non será para nada desafortunado,
porque moi pronto unha rapaza e un rapaz coñeceranse
e iso cambiarao todo.
Mais que quede claro,
esta non é unha historia de amor.
É unha historia sobre o destino
ou sobre estatística.
Depende de con quen faledes.
A rapaza é Hadley Ella Sullivan.
Ten vinte anos e mide 1,65.
Vai tarde o 21 % do tempo,
que é casualmente a media de carga do seu móbil.
Tenlle medo a tres cousas: a maionesa, os espazos reducidos e os dentistas.
Porén, nunca pensara que a asustaría unha cousa.
Só é un semestre.
Papá, vas ensinar poesía no país de Shakespeare, literalmente.
- Como non estás dos nervios? - Abofé que o estou.
- É xenial, sempre quixen estudar fóra... - A ver...
ceo, ti e mais eu quedamos aquí.
E logo?
Non estaba lista para admitilo, mais, na lista de medos,
de súpeto o divorcio superou por moito a maionesa.
Como moito, podemos metela no próximo voo. Quedan dous asentos, en clase executiva.
Cando sae?
Nunha hora e media e chega a Londres ás 9:55 da mañá.
- Meu pai casa ao mediodía. - Quere pensalo?
Pode darme un segundo?
Perdón, só será un segundo.
Só será...
Ola, cariño, que foi?
- Ola, perdín o voo. - O que?
Podo ir no seguinte, mais só hai en clase executiva e chega ás dez.
Mañá?
- Non, esta noite. Viaxaría nun cometa. - Hadley.
Síntoo.
De acordo, merca o billete e xa che darei os cartos.
- Non, págoo eu. - Non sexas absurda.
- Non cho podes permitir. - Ben, grazas.
Hei colgar.
Ben, ti escríbeme xusto cando aterres, oes?
De acordo.
- Adeus. - Adeus.
Ben, un billete en clase executiva a Londres, por favor.
Grazas.
Perdón.
Oh, non funciona,
por iso está aberto.
Obviamente.
O que?
Dá igual. Non é nada, grazas.
Aviso para embarcar no voo AI-3670...
Podes usar o meu.
Como imaxinariades, este é o mozo, Oliver Martin Jones.
Ten 20 anos e mide 1,80.
Vai con tempo o 94 % do tempo,
que é casualmente a media de carga do seu móbil.
Tamén sempre lle tivo medo a tres cousas:
os xermes, a escuridade
e as sorpresas.
Velaquí o pergamiño...
O pergamiño?
...no que escrito está
o nome de tódolos homes aptos de todo...
Polo momento está localizado.
Co tratamento axeitado ten moitas posibilidades, mais isto é impredicible.
Entón, Oliver decidiu non volver sorprenderse así nunca máis.
Agora todo na vida se mide cos macrodatos.
Os contactos, os hábitos de consumo e incluso os pasos.
Iso implica que co tempo, un día, todo nas nosas vidas será predicible.
Sempre haberá cousas que nos collan por sorpresa.
Non con macrodatos abondo.
Cando temes as sorpresas, pode semellar mellor non deixar nada ao azar...
Podes usar o meu.
...ata que coñeces unha estadounidense que quedou sen carga no móbil.
Perdón, non comparto ningún aparello ata a terceira cita.
Claro, entendo que é bastante privado.
Rematei, por se o queres usar.
Grazas, é que sempre quedo sen carga.
Cumprirá revisalo. Os ciclos de carga das baterías dos móbiles son limitados.
Es un friqui da tecnoloxía, ou?
Un friqui das mates.
Estudo Estatística en Yale.
Vaia.
Un zasca de nivel.
Son inglés, non o podo evitar.
Son Oliver.
Coma Twist.
E din que os dos EUA son incultos.
Abofé que o somos, mais cadra que eu son fan de Dickens. Chámome Hadley.
Un pracer coñecerte.
Encantada.
Que estudas, Hadley fan de Dickens?
- Literatura inglesa? - Pois...
non o decidín.
Non me erguín un día dicindo "serei avogada de Dereito Tributario".
Pásalle a alguén?
Aos avogados tributarios será.
Onde vas?
A Londres, e ti?
Tamén. De feito...
habería estar voando agora, mais perdín o voo por catro minutos.
Diría que é o destino, mais elixirías chegar catro minutos tarde.
Ía comer algo, quéresme acompañar?
Ou éche cousa de terceiras citas?
Non, ir comer está ben.
Polo xeral, a eterna tardanza e o móbil sen carga de Hadley metíana en problemas.
Hoxe, levárona a Oliver.
Vas á casa pasar as vacacións?
Intúo que Londres é a túa casa.
Preferiría quedar aquí e non atrasarme coa investigación.
Que investigas?
Cantos estadounidenses perden o voo.
Pártome, moi gracioso.
Que noxo.
Téñoche unha toalliña.
Para o teu móbil sucio e agonizante.
Grazas.
Sempre odiei os aeroportos.
En serio? A min encántanme.
- E logo? - Gústame non estar aquí nin alá, estar...
en terra de ninguén.
Vaites, soa xenial, coma o purgatorio.
- Es anticarbohidratos? - Non, odio a maionesa.
- En serio? - Si.
- É un condimento repugnante... - Tamén o odio.
É... o segundo dos meus tres maiores medos.
- E o resto? - Dentistas e espazos cativos.
- Telo pensado. - Non tanto.
Se che preguntase a que lle temes, non o pensarías, saberíalo.
E se non lle temo a nada?
Comes comida preparada con coitelo e garfo.
- Perdoa, hei collelo. - Adiante.
- Chegas ás once mañá? - Non, ás dez.
- Mandei un correo. - Ai, si?
A wifi do ximnasio falla moito.
- Mañá tes unha tarefa, recólleme ás dez. - Descoida, irei.
Por certo, téñoche preparada unha sorpresiña. Está preparado.
- Que? Non me gustan as sorpresas. - É boa, non pode anoxarte.
- Avisei, non podes cabrearte tanto. - Iso ten lóxica?
Luther, non quero sorpresas. Crelas todas boas e ningunha o é.
Perdoa, vaise a wifi, non te escoito.
Luther.
- Perdoa. - Non pasa nada.
Daquela, se a claustrofobia é un dos teus maiores medos,
por que embarcas nun voo de sete horas?
É unha pregunta moi boa.
Por unha voda.
- Igual ca ti? - Ah.
É a roupa de estar por casa, gústame relaxarme nun traxe ben alisado.
Enténdote, as engurras son estresantes.
- Acaba de chamar polo noso voo? - Xa?
Contra, non podo perder outro.
- A mochila. - Vou.
Grazas.
Todo un detalle.
Agarde!
Xenial, chegamos. Conseguímolo.
Grazas.
Es moi rápida.
Eu vou aquí.
Que chulo.
- Eu vou máis atrás... - Axúdoa a atopar o seu asento?
- Vou aquí, grazas. - Claro.
- Perdoe. - Claro.
Grazas.
- Deixa que cha colla. - Grazas.
Perdoe.
Hei retomar o ximnasio. Perdoe un segundo.
- Foi un pracer coñecerte, Hadley. - Claro.
- Boa sorte. - Ti tamén.
"Boa sorte?" Que paspán.
- Boa noite. - Como vai?
Perdoe, señorita.
- Dígame. - Coido que o cinto está roto.
Podo?
Non, sente.
Ten razón, santo ceo!
- Que foi? - Non pode voar sen o cinto ben.
- Hei voar. - É por seguridade.
Podo sentar noutro sitio? Amárrome na bodega se é preciso.
- Agarda, ceo. Verei se podo cambiarte. - Grazas.
Mamá, ola. Perdín o voo, mais collín o seguinte, así que non hai problema.
Chámote cando aterre, eh? Quérote, adeus.
- Moitas grazas por isto. - Non é nada.
Non se nos permite mover de turista a executiva.
Tiveches sorte hoxe.
Hadley.
Oliver.
- Que fas...? - O cinto estaba roto e cambiáronme.
Perdón, coñecédesvos?
- Si... - Máis ou menos.
Daquela, abofé que tiveches sorte.
Que inesperado.
Pensaba que o virías vir, don Análise Preditiva.
Vaia, moi boa. Ben pensada.
Sempre vos dan pixamas?
Eu tampouco viaxara en executiva.
Impórtache se...?
- Oh, grazas. - Límpoche...? Non quería dicir iso.
O 29 % dos avións non os limpan a conciencia.
Iso inventeino.
Nas próximas seis horas e 47 minutos,
Hadley Sullivan e Oliver Jones namoraranse.
Mais, 18 minutos logo de aterrar,
separaranse no xentío e non se volverán ver nunca.
A non se que se dean o teléfono ou o correo,
o Instagram, o LinkedIn, o Twitter, o Facebook...
Haivos moitas opcións.
Xenial.
No caso de aterrar de emerxencia na auga,
o chaleco salvavidas está baixo o asento
e inflarase automaticamente.
Ten un chifre para chamar a atención
e unha luz para ver na escuridade...
- Que foi? - Nunca vira ninguén ler iso.
Entón tes sorte de estar a meu carón.
Dis en xeral?
E en caso de emerxencia.
Claro, se nos estrelamos no charco
o teu escaso metro e medio vaime erguer e sacar de aí.
A probabilidade de estrelarmos é dunha entre cinco millóns e medio.
- É maior a de morrer do aeroporto á casa... - Basta coa morte.
- Perdón. - Descoida.
Tripulación, prepárese. Alzamos o voo.
Estás ben?
Cal é o teu color favorito?
A comida?
O animal?
En serio?
Veña.
Amarela, mexicana, cans. E ti?
Azul, curry e paxaros.
Paxaros.
- Ag. - Ag de que? Son o símbolo da liberdade.
Cágano todo.
- E os cans. - Os cans non dan mal lerio.
Ben, cal é o teu número favorito?
O dous, e o teu?
O i.
É a unidade imaxinaria, a raíz cadrada do un negativo.
- Xa sei. - Es un friqui.
Se cadra, mais coido que funciona.
O que, seres cativador?
Non, distraerte.
Mais é bo saber que me ves cativador.
O capitán acaba de apagar a luz dos cintos,
de modo que poden moverse polo avión.
Nuns intres, a tripulación pasará a...
Grazas por iso.
Descoida.
Deixe que a axude.
- Grazas, mozo. - Non é nada.
- Tocouche un dos bos. - Grazas.
Como vos coñecestes?
- A verdade é... - Nun aeroporto, o crea ou non.
En serio?
Si, quedou sen batería no móbil e eu ofrecinlle cortesmente o meu cargador.
Comezamos a falar, unha cousa levou á outra...
e leva dende entón cargando a miña batería.
Alégrome por vós.
- En fin, tede un bo voo. - Vostede tamén.
Cóntame máis desa voda.
Claro.
Pois...
é o segundo matrimonio de meu pai, cunha muller que non coñezo, de modo que...
- Vas á voda de teu pai. - Si.
E non coñeces a súa prometida.
- Non. - E iso?
Pois...
comezou cando conseguiu un traballo para ensinar poesía en Oxford.
Logo de prometer que só sería un semestre,
pediulle o divorcio a miña nai,
namorou dunha muller chamada Charlotte
e procedeu a pedirlle que casase con el.
E logo fai que ti, quen non viu dende hai máis dun ano,
atraveses o océano voando nun cacho de lata
para estar xunta el cun vestido do color dun negrón.
É terrible.
Xa.
Se che serve de consolación, o 50 % dos matrimonios acaban en divorcio.
Por tanto, o 50 % non.
Xa, mais as probabilidades de que ocorrese eran incriblemente altas.
Ha facerme sentir mellor?
- Non o fai? - Non.
É un fastío.
Sabes cal é a peor parte? Que estará en fronte de todo o mundo
e fará as mesmas promesas que xusto rompeu.
Entendo que un volva namorar,
mais, se é real, por que esforzarse tanto en demostralo
e montar unha troula colosal para refregárllelo a todos na cara?
Creo que o amor de verdade non é así.
O amor de verdade é atopar a alguén
que te colla da man cando a vida se complica.
E xa está?
Sen voda nin matrimonio, só... alguén que te leve da man pola vida?
Si, mormente.
Coido que me gustan as vodas porque son unha promesa.
Non todos cumpren as promesas.
En fin,
esa é a miña voda.
E a túa? Prégoche que contes un drama.
Que túa madrasta casa co teu tío ou algo así.
Que quererán?
Un polo delicioso con verduras ou...
un peixe moi seco?
Polo, por favor.
Eu probarei o peixe...
o polo.
Unha elección excelente.
Vaia, é a nosa segunda cita para cear. A cousa vai rápida.
LIBRE OCUPADO
OUR MUTUAL FRIEND CHARLES DICKENS
Todo ben?
Si, perdón, eu...
Xesús.
- En plan... - Atractivo, xa o sei.
- Queda perfecto. - Iso pensaba.
Estou curriño.
Non mentías sobre Dickens.
En verdade este non o lin.
- Semella que alguén si. - Xa.
Era de meu pai, deumo logo do divorcio.
Era algo que facía, darme libros que lle encantaran e logo encantábanme a min.
É un dos mellores del, lino unha ducia de voltas ao menos.
Sabes? Agora xa non che recomendo tantos libros,
mais algúns deles merecen moito que manteñamos este costume.
Grazas.
Imos ás pistas?
Claro.
Hei mexar antes.
"É mellor ter algo bo e perdelo ou non o ter nunca?"
Por iso vouno devolver.
Sen lelo sequera.
Pois ben.
Queres ir ao cine comigo?
A primeira cita con cea e unha boa comedia romanticona.
Apúntome á comedia romanticona.
Sempre que teña un final feliz.
Xa sabes.
- Un final feliz no que os personaxes... - Se me parece ben.
Gústanme os finais felices.
FIN
- Déixanos acompañarte á porta. - Mamá, teño 21 anos. Non!
De acordo. Traballa duro, mais non esquezas divertirte.
Fareino.
- E come ben. - O mesmo che digo.
Estou moi orgullosa de ti.
Veña, vai.
Arrea,
vive a túa vida,
vive unha gran aventura.
- Adeus! - Aburiño!
Adeus!
Escribes un discurso?
Escribo, si.
Es o padriño?
Iso me din.
Descansas?
Un chisco.
Estaba pensando niso e non creo que o debas devolver.
O libro.
E logo?
Historicamente ti e teu pai estabades moi unidos,
o que quere dicir que todo apunta a que acabarás por perdoalo.
Daquela mellor que o perdoes xa.
Ti e as matemáticas.
Xa, a meu irmán tamén o alporizo.
Tes irmáns?
Teño un.
Ten dous anos menos ca min, Luther.
- Vive en Londres? - Si, coa nosa nai e o noso pai.
Ata que hai uns meses mercou unha furgoneta Sprinter verde viva.
Son chulas.
Iso me di el.
Estades unidos?
Historicamente.
- Fas moitas preguntas, eh? - Estádelo?
Miña nai enfermou cando eramos cativos, de modo que si, mais somos moi diferentes.
Mais non é nada, estou afeito.
Agora túa nai está ben?
Remitiulle durante 14 anos, mais volveulle.
Síntoo.
Deixa.
Es perigosa, sabes?
Eu?
Si.
Contigo son sincero de máis.
En fin, coido que habería ir ao aseo e logo botar unha sesta.
Si, eu tamén.
Señoras e señores, fálalles o capitán.
Comezamos o descenso a Heathrow
e tocaremos terra nuns 15 minutos.
De parte de toda a tripulación, grazas por viaxar connosco
e agardamos que gocen da súa estada en Londres.
Bo día.
- Ía... - Creo que...
- Perdoa, ti... - Non.
Non, ti.
Só che ía preguntar se...
Esa voda que tes, onde é?
En Shoreditch, creo.
Shoreditch, moi chulo e moi hípster.
E a túa onde é?
En Peckham á unha, nunha capela antiga onde meus pais facían drama amateur.
Polo menos tes ata a unha.
- A miña cerimonia comeza ao mediodía... - Mediodía?
Non é a reacción que preciso.
Non terás problema,
se bules.
E se vai rápido o control.
Xesús.
Cúmulos, as mellores nubes do mundo.
O único da Terra que é igual ca como o debuxas de cativo.
Daquela a túa familia non é de plastilina?
- Abofé que a miña si. - Hei de velo.
Laméntoo, mais nada de coñecer á familia ata a quinta cita.
Dío a que se durmiu comigo na primeira.
Crebo as miñas regras por ti.
Eu tamén.
Pasaportes ingleses á esquerda.
- O resto, á dereita. - Lista?
Pasaportes ingleses á esquerda, o resto á dereita.
Señor, señorita, han de continuar.
- Dáme o número. - Señor.
- Non poden bloquear a cola. - Son dous segundos.
Este é o meu teléfono.
- ...o resto á dereita. Señor, xa. - Escríbeme e gardo o teu.
- Perfecto. - Vou.
Vémonos no outro lado.
Agarda, que?
Vémonos no outro lado.
- De acordo. - Nin que as filas levasen a outro país.
Merda.
Seguinte, por favor.
Seguinte!
Seguinte, por favor.
Seguinte!
- Bo día, señorita. - Bo día.
Ola, desculpe.
- Aquí ten. - Que a trae a Londres?
Unha voda.
E canto estará?
Só a fin de semana.
Ten o seu nome ou o teléfono?
O que?
Da persoa coa que queda.
Ai, si.
Andrew Sullivan, é meu pai.
Imos ao Hotel Spitalfield para a voda.
- Quedamos aí para a voda de meu pai... - Goce da viaxe.
CONTROL FRONTEIRIZO
Ola!
Podo...?
Un segundo.
Creo que vou a Shoreditch.
VODA
Á igrexa de San Lucas. Si, en Shoreditch.
Un conselliño.
Se só tes un 2 % de posibilidades de namorar nun aeroporto
e o mozo dáche o seu número, asegúrate de ter ben cargado o móbil.
Non será.
E consegue o seu apelido.
PAPÁ
Ola, xusto estou nun taxi.
Ben, canto che queda?
Estamos a media hora.
Ben, as amigas de Charlotte quedan á espera.
De que?
De ti.
Tárdame moito verte.
Hadley chegou á voda de seu pai con sete minutos de sobra.
Xusto dabondo para que as damas de honor fixesen maxia.
- Chega tarde. - Tranquila.
- Como se pode chegar tarde? - É ela?
- Es Hadley? - Boas.
- Ola. - Hadley.
- Grazas a Deus. - Son Bertie.
E estas son Violet, Jasmine e Shanti.
Ola, sinto chegar tan tarde.
Descoida, tortiña de mazá, o tempo corre.
- Deixa que che alise isto. - O teu cabelo é delicioso.
- E a túa pel... - Non a vaias comer.
Podería lambela. Non, ho.
A piña.
Moi poucas poden lucila ben.
Grazas.
- Tequila? - Iso é.
Primeira regra dunha voda británica.
- Pórse caneca. - Si!
Malia toda a leria, a segunda voda de Andrew Sullivan só se atrasou dez minutos.
Durou 52 minutos e 18 segundos.
Houbo 760 flores,
cinco damas de honor
e 48 sombreiros.
O 100 % opina que Charlotte Engleby desbordaba ledicia
e que Andrew Sullivan estaba profundamente namorado.
O cura falou demasiado tempo,
contáronse sete chistes e catro historias
e a palabra amor usouse 12 voltas.
Ao 31 % dos convidados mollóuselles o ollo, intercambiáronse dous aneis
e unha dama de honor non puido parar de pensar no mozo do avión.
...ata que a morte vos separe.
Si.
Perdón, é dicir "si, quero".
Daquela eu declárovos marido e muller.
De media, hai unha pausa de 75 minutos entre a cerimonia e o banquete.
En cambio, a voda de hoxe ten un lapso de 240 minutos,
o que quere dicir que nas próximas dúas horas
Hadley había pensar que diaño dicirlle a seu pai.
Hadley?
- Ola. - Ola.
Mi madriña, alégrome de verte.
Mira ti, estás diferente.
- Medraches. - Abofé.
É curioso como ocorre.
En fin, parabéns.
- Un gran día. - Grazas.
Significa moito e alégranos moito que esteas aquí.
Xa sabes que intentei o imposible para perdermo.
Xa.
Era unha broma.
Si, unha broma graciosa.
Oe, quería preguntarche unha cousa
que coido que non era para comentala por mensaxe ou polo móbil.
- Celular. - Xa.
Charlotte e mais eu preguntabámonos
se farías un baile co teu pai no banquete.
Dixen que o verías unha bobada...
De acordo.
En serio che parece ben?
Si, seméllame ben.
Iso era todo...?
- Si, é xenial. - Perfecto.
Hadley, alégrome moito de coñecerte á fin.
Teu pai estaba dos nervios, cría que non chegarías e quería cancelar todo.
En serio?
Claro, e logo? Non ía facelo sen estares aquí, es miña filla.
O fotógrafo díxome que che dixese que has estar lista en cinco minutos.
Dille que achante, estou coa convidada de honor... Nin se che ocorra.
Vamos ás fotos. Día especial só hai un, ou?
Estatisticamente non.
- Uns convidados queren despedirse. - Ben.
Tom, Karen, lograstes chegar. Sodes un amor.
Volveremos para o banquete,
mais habemos de pasarnos por un funeral en Peckham House.
Santo ceo, síntoo moito.
- Quen foi? - Unha amiga de Tom do teatro.
Unha historia realmente tráxica:
casado, con dous fillos, vencera o cancro ía 12 anos e volveulle de súpeto.
Un dos fillos veu á casa dende a universidade, nos EUA.
Xesús, imaxinas facer esa viaxe totalmente soa para asistires ao funeral de túa nai?
Vou a unha voda.
Igual ca ti, non si?
É a roupa de estar por casa, gústame relaxarme nun traxe ben alisado.
Só hai un 0,2 % de posibilidades de que as familias de Oliver e Hadley
teñan amigos en común.
Hadley, ceo, imos tomar unhas fotos.
En 13 minutos, un bus londiniense partirá de Shoreditch cara a Peckham,
o que quere dicir que Hadley Sullivan só ten dous minutos para decidir se vai nel.
Se non o fai, haberá unha probabilidade menor do 6 %
- de que volva ver a Oliver Jones. - Xa.
Veredes, o destino só pode ser o destino
se decidimos que queremos que o sexa.
- Hadley, que fas? - Perdón...
- Hei marchar. - O que?
Hei marchar facer unha cousa,
mais volverei.
- Arestora, en Londres? - Si.
En canto é o banquete, a barra e...?
- Catro horas. - Ben, vémonos entón. Prométoo.
Que...? Onde vas?
Descoida, estarei ben.
Hadley non sabía se era o correcto,
mais algo dentro dela non paraba de dicirlle que había estar alí.
Este bus vai a Peckham?
Vai se pagas hoxe.
Como o fago?
Achegando a túa Oyster.
Achegando a miña...?
- Usa a tarxeta do banco. - Claro, ten sentido.
- Arreando. - Xenial, perdón.
Os rapaces de agora.
Un segundo.
Non creriades que é toda a historia, ou?
Ollie!
Ei, meu irmán, aquí tes o teu tema de benvida.
Desculpen. Luther.
DJ Jonesy, estou en Instagram.
- Sorpresa. - Vannos arrestar.
Por delinquir con este musicote? DJ Jonesy, procurádeme en Instagram.
Vaites, se cadra deberiamos marchar.
Antes de que diga nada, non pedía, dáballe a benvida a meu irmán dos EUA.
- Mellor se o fas noutro lado. - Entendido, señor.
- Xa marchabamos, non si, Ollie? - Eu estaba agardando por alguén.
Vai ser que non me importa.
Moi ben, vamos.
- E iso? - Alégrame verte.
Alégrome de verte.
Como foi o voo, roñón?
Pois estivo ben.
Sorprendente.
- En serio farás un panexírico da EDM? - Xesús, de que irá o teu? De mates?
Darei un discurso como unha persoa normal.
Vaia tedio.
Á fin en Peckham,
Oliver Jones preparouse para o evento do día,
que, naturalmente, implicaba poñer un vestido shakesperiano.
Como vai iso, Romeo?
Non son Romeo, son Macbeth.
Vaites... estás que o rompes.
Moi ben, Bugs Bunny, facemos isto ou que?
- Eu son Bottom. - Bottom?
- O personaxe de Shakespeare. - O Bottom do montón.
Malia que só había un Puck, dous Hamlets e cinco Xulietas,
non era a típica festa temática shakesperiana.
De feito, non era para nada unha festa.
Ola, papá.
Alégrome de verte.
- Que bo verte. - O voo ben?
- Foi sorprendente, mais non di por que. - Todo ben?
- Onde está mamá? - Aquí.
Ola, mamá.
Oliver.
Bo día a vós, bos amigos. Moitas grazas por virdes
ao que só se pode describir coma o funeral en vida de Tess Jones.
Ou, como lle gusta chamalo a Luther, a festa de despedida.
Aínda que é un pouco simple, nós querémolo.
Así que grazas por axudala a cumprir o seu soño de que tódolos seus amigos
e algúns dos seus inimigos actúen para ela.
Acéptanse coma panexíricos os números musicais,
as danzas interpretativas... Moitas grazas, Gloria.
E os pentámetros iámbicos dun servidor.
Sen máis dilación, a estrela desta noite e o centro de atención
quere dicir unhas palabras.
Así que aquí está,
o amor da miña vida,
o meu día de estío.
Tess.
Grazas a todo o mundo por...
estardes aquí hoxe.
O que pasou foi que Val e mais eu planeabamos o meu funeral
e estaba a se converter nun espectáculo tan abraiante
que me decatei de que quería estar viva para velo.
E tes razón,
odio cando a xente di cousas boas sobre min ás miñas costas.
Coido que é unha perda tráxica.
Realmente só sabes que tipo de historia é a túa cando coñeces o final.
E...
eu sei que a miña é unha historia de amor.
Sinto que a miña vida comezou de verdade o día que coñecín a Val,
nunca clase de Shakespeare.
Foi na universidade. El facía de Ricardo III.
- Brillante. - Terrible.
Mais como di o Bardo: "Quen amou que non amase a primeira vista?"
Que podo dicir? Teño gustos excéntricos.
E dende aquela escribimos
a historia máis bonita xuntos, cos nosos dous queridos, apostos
e afoutos fillos.
E estou moi agradecida a cada un de vós por serdes parte dela.
Foi gloriosa.
De modo que esteamos ledos
comamos tanto como podamos e poñámonos coma unha cuba.
A única regra hoxe é...
non esqueceres de vos despedir.
Moi ben. Tachán!
- Fin. - Tachán! Grazas.
Estaremos unha noite non máis.
Sacade esta veterana do escenario.
E agora compráceme anunciar que representarei un popurrí de Shakespeare...
O funeral de Tessa Jones durou unha hora e 32 minutos.
Representáronse 26 panexíricos, que foron nove monólogos...
...honradez ou...
O carallo, fóiseme.
Esquecino por completo, foi un pesadelo memorizalo.
...cinco poemas...
Quéreme.
...oito cancións,
tres danzas,
un rap improvisado
e unha sesión de DJ.
Cando diga "DJ", dicide "Jonesy".
DJ!
- Que? Quen? - Que?
Mellor ca iso, ho!
- DJ! - Jonesy!
Ao 87 % dos convidados mollóuselles o ollo,
a palabra "amor" usouse 39 voltas
e un fillo desexou seguir amarrado da man da rapaza do avión.
Oliver Jones ausentábase un intre do funeral da nai
e Hadley Sullivan dirixíase alí a unha media de 19 km por hora.
O CEO É O LÍMITE CO BANCO ESM
Peckham House.
PARADA
Desculpe.
- Si. - Ola.
Pode axudarme? Quedei sen batería e vou a Peckham House.
Oh, claro.
Colle á dereita en Queens Road e á esquerda en King's Grove.
Está á dereita, atravesando a reixa.
Xenial, grazas.
- Non sabe canto me axuda. - Agardo que o atopes.
Agarde.
Aquí estás.
Que foi?
Estou ben, mamá.
- Fálame. - Vai tomar asento.
- Arrea, vas perder a túa festa. - Oliver...
Fala comigo.
É que...
non entendo porque non te tratas.
Ollei os datos.
Sei que, se comezases coa quimioterapia e cunha dieta antiinflamatoria,
poderías ter seis, 12 ou incluso 18 meses máis.
Para que?
Pregunto en serio.
Para poder
estar doente
todo o tempo?
Seguirías aquí.
Xa o sei e síntoo.
Mais tres, seis ou 12 meses non fan moita diferencia.
Morrerei de todas maneiras.
Quero seguir sendo eu mesma.
Gustaríame vivir algo antes de morrer.
- Por favor. Ven aquí. - Ben.
Quérote moito.
Veña, ven e vive comigo. Sabes que queres.
Fagamos un tremendo, enorme
- e inesquecible espectáculo de noso. - Preciso un segundo.
De acordo.
- Quérote. - Quérote.
AUDITORIO
Perdón.
É aquí o funeral?
Ah, o de Tessa? Si.
Sabedes se está un tal Oliver?
Xa hai que non o vexo, pode que Luther o saiba.
Ben, grazas.
Luther?
- Si? - Es o irmán de Oliver, certo?
Es estadounidense.
Son, si.
Oliver está aquí? Son unha amiga.
Está, si.
- Unha dentadura espléndida. - Grazas.
Bonita furgoneta.
Si, é unha Sprinter.
Xa o vexo.
Procuremos a Ollie. Por aquí.
- Ola, mamá, papá. - Aquí estás.
Vistes a Ollie?
- Non desde que marchou, por? - Alguén o busca.
Preséntovos a amiga de Oliver.
Amiga de Oliver!
Ola, si, Hadley. Encantada de coñecervos.
Val.
Tessa.
Hadley.
Estás ben, preciosa? Semella que vises unha pantasma.
Perdón, é que...
dixéranme... cría...
que era un funeral...
Ah, pensabas que estaba morta.
Alégrome de que non o esteas.
Eu tamén.
Trouxen... non sei se será raro, mais teño isto. Daquela aquí tes.
- Coido que agora é menos raro. Grazas. - De nada.
E non te preocupes pola confusión,
é moi inusual que celebren o funeral de alguén antes de morrer.
Mais é unha xenialidade.
Que sentido ten que esta xente veña dicir fermosuras de ti e non poder escoitalas?
É xusto o que penso.
Bailemos un pouco.
Veña, mamá.
- Vamos daquela. - Érgueme.
- Aí estamos. - Encantada de coñecerte.
- Eu tamén. - Un pracer.
Ola.
Que foi?
O teu vestido.
É horrendo.
- Gústame. - Non tal.
- Que si. - Que non.
É bonito.
Para ser un negrón.
Entón que tal?
- A voda? - Si.
Tanto dá.
Veña.
Foi...
irritantemente ben.
É imposible odiar a Charlotte e meu pai está francamente ledo, daquela...
Mi madriña, soa espantoso.
É o peor.
Síntome coma unha merda por laiarme de meu pai durante todo o voo.
Por que?
Porque non está a morrer.
Por que non o dixeches?
É un chisco complicado, non cres?
"Un pracer coñecerte. Por certo, miña nai morre dun cancro de pulmón,
de modo que vou a Londres ao seu funeral. Mais, nun xiro inesperado,
aínda non está morta.
Celebra unha festa temática de Shakespeare para ela,
que é o que se fai cando debes estar en tratamento."
Estás ben?
Estou ben, si.
En serio.
Só o 9 % con cancro de pulmón dura máis de dez anos.
Por que sempre fas iso?
O que?
Explicar as cousas con números e tal, no canto de...
dicir algo sincero.
Como...
Como... non che sei. O que sexa, algo que sintas de verdade.
Perdón, é que...
- Si que quero, mais creo que este non é... - Dixeches de ser sinceros.
- Xa. - É o máis sincero que fixen hoxe.
Perdón.
Creo que se che xuntaron moitas cousas e finxes que non che importan.
Que queres que diga?
Queres que diga que estou totalmente desfeito?
Que xa a boto en falla?
Que é o peor día da miña vida á parte do outro que vai chegar?
Intento apoiarte, non sei.
Talvez non queira desafogarme cunha que xusto coñecín no avión.
Oe, Ollie.
A xente marcha. Se vas dar o discurso, é o momento.
Si, claro.
Haberías ir.
- Foi unha estupidez vir. - Non quería dicir iso.
Non pasa nada.
Tiña que marchar, así que...
Dille á familia que foi un pracer.
Veña, Ollie.
- Síntoo. - Descoida.
- Estás ben, Romeo? - Estou.
Aproximadamente o 17,6 % da xente fuxirá do amor da súa vida.
Oliver estaba a piques de ser un deles.
Desculpa, creo que esqueciches a túa mochila.
Ah, non é...
Grazas.
Ben, non tiven a oportunidade de falar durante os panexíricos, de modo que...
alá vai.
Foron 37
as obras que escribiu Shakespeare e tamén as que leu ou representou miña nai
para min e meu irmán de cativos.
Foron 1900 os días que nos levou á escola antes de que eu comezase a conducir.
Foron dúas veces
as que me fixo brazos de xitano de amorodo cando unha rapaza me rompeu o corazón.
O tema é que...
eu...
intentei medir a vida de miña nai con números.
É o que fago.
Mamá, sábelo ben.
É o que fago con todo.
Axúdame...
a atoparlle sentido ao mundo, creo.
Mais a cuestión é que...
Tessa Jones non é un número.
Non é as obras nas que actuou ou...
as comidas que preparou ou os consellos que deu.
É miña nai.
Botareite moito en falla.
Desculpe, vaise por aquí á estación?
Non sei, síntoo.
Hostia,
a mochila.
Estaría disposto a facer un troco?
Desculpe.
- Estamos preto de Spitalfields? - Un segundo, estou cunha clienta.
- Perdón. - Síntoo.
Señor, deixaríame o móbil un segundiño?
Grazas, será só un segundo.
- Ola? - Papá?
Hadley, estás ben? Chegamos agora ao banquete.
- Non collías o teléfono. - Quedei sen carga. Perdón, estou...
Que foi?
Perdinme.
En que rúa? Onde estás?
Na rúa Ezra, E2.
De acordo, non te movas. Vou por ti.
Ben, grazas.
Hadley!
Ola.
Perdón por arruinar o teu día.
Só estaba preocupado.
Que pasou?
- Prometes que non te porás histérico? - Non. Aínda así, quero saber que pasou.
Eu...
fun por un tío que coñecín no avión.
Un tío.
- Cantos anos ten? - Papá.
- Perdoa. - Chámase Oliver.
É un friqui das matemáticas e é...
bo e...
sorprendente e...
pensaba que viña a unha voda, coma min,
mais resulta que era un funeral para súa nai,
que non está morta, senón moi enferma.
E...
sentín que había estar aí para apoialo.
Sei que soa absurdo.
Por que habería soar absurdo?
Porque o coñezo de hai unhas oito horas e...
Sentei xunta el no avión e vou e déixote plantado na túa voda para ir procuralo.
De tolos, non ten sentido.
Non ten por que.
Creo que es afouta.
Por que non loitaches por mamá?
- Por que non loitaches por nós? - Oh, Hadley.
Por que?
Por que non?
Non sei se che teño unha boa resposta.
É difícil.
Nalgún punto do camiño nós...
ambos deixamos de esforzarnos.
Cando vin aquí...
xa o sabiamos.
O amor é traballoso.
Por iso elixiches a Charlotte? Por ser fácil ou...
Non.
Non, aprendín a lección.
E non quero perderte tamén.
Gustábame a nosa vida.
Non quería que cambiase.
Síntoo.
Nunca quixen facerche dano.
Xa o sei.
Non pasa nada.
En serio, descoida.
Alégrame que esteas feliz.
Alégrate?
Xa, a min tamén me choca, mais...
si, alégrome.
Grazas.
De nada.
Alégrome de falarmos.
Boteite a faltar.
Imos á festa dunha vez?
Vaia, que chulos os tenis.
Zapas, papá.
- Charlotte. - Se lle deses unha oportunidade...
Non, Charlotte.
Vaites, ola, amor!
Ola, ceo.
Morro de fame, non comín en todo o día. En todo o mes, para ser sincera.
- Queres un pouco? - Non, estou ben.
- Vai todo ben? - Si, estivemos falando.
Perdón por liscar así.
Descoida, con toda a presión que che puxen co do da dama de honor e o baile
eu tamén liscaría.
Non é iso.
Sei o importante que es para teu pai e só quero caerche ben, de veras.
Perdón por ser tan intensa.
Tranquila.
Seguro que non queres?
- Non tomo maionesa. - Non toma.
Así é.
Sabes que? Gústame de verdade. Non lle sería doado presentarse aquí.
- Ademais gústaslle! - Mamá, cala.
- Imos falar dela, ou? - Vai ser que non.
Sabes a probabilidade de éxito das relacións a distancia? O 56 %.
Non o farei.
Agarda aí, Hadley Ella Sullivan naceu o 16 de xaneiro.
- Que bonito. - Veña.
Has devolverllo si ou si.
- Non podo. Non sei onde esta, ou? - Para iso é Internet.
É incrible.
- Oe! - Non é...
Non vos pelexedes.
Estou morrendo, non pelexedes. Parade, déixao en paz!
- Caramelos. - É un libro moi bo.
E que é isto?
Na igrexa de San Lucas.
Banquete posterior, no Colexio Naval ás seis da tarde.
- Aí o tes, é xenial. - E irrompo nunha voda sen invitación?
- Vai e punto. - A quen lle importan as probabilidades?
- Veña, mamá, vamos á casa. - Si, boa idea.
Veña, arriba.
Xa collo o osíxeno.
- Ben. - Has marchar.
Sabes que?
Se coñecese a probabilidade de que túa nai contraese cancro...
e de que morrese cando namorei dela,
sabes o que faría diferente?
Absolutamente nada.
Malditas vodas.
Perdón. Ola, é que sempre chego tarde.
Se te fai sentir mellor, eu levo a rastro todo o día.
Haberá unha historia detrás.
Algo así.
Tivo un bo final?
Non o sei.
Abofé que hai cousas que me gustaría que saísen diferente,
mais...
Si.
Eu diría que si o tivo.
Talvez non debía pasar.
Ola.
Tócache.
Oe, grazas por faceres isto, e non só me refiro ao baile, senón a todo.
Alégrame que esteas aquí.
A min tamén, de verdade.
Estás convidada a quedar o Nadal se queres.
Sen presión.
Sei que non será o mesmo ca antes, con túa nai, mais estaría ben.
"É mellor ter algo bo e perdelo ou non o ter nunca?"
Our Mutual Friend, líchelo.
Aínda non, mais fareino.
Creo que xa o entendo.
Pois, nese caso, teño outra pregunta.
- Oh, non. - Lista para mover o esqueleto?
Estouno? Veña, dálle.
Moi ben.
Ei.
Levádesme a Greenwich?
- Condutor, en marcha. - Sube.
Todos a bordo!
Isto non vai máis rápido?
O 21 de decembro é o mellor día do ano para estar namorado en Londres.
Con 2,38 millóns de luces de Nadal iluminando a cidade
e centos de cuncas de chocolate quente fumeando en mans frías,
é o cuarto día máis popular para unha petición de matrimonio.
Serán 422 parellas as que casen, 39 as que celebren o seu 45 aniversario de voda
e miles de descoñecidos os que crucen miradas por vez primeira.
Mais, de tódalas parellas que namoran neste día fabuloso,
interésanos sobre todo a historia dunha delas.
- Oh, non. Foi así! - Non tal.
- Non foi así. - Metiches o gato na neveira.
Dixeras que o gato semellaba ter calor.
Non hai nada coma unha excursión en familia. Xa chovera.
- Abofé, é xenial... - Non imos ben, non é...
Escoita, dígoche que imos chegar.
- Si, na furgoneta máis rápida de Londres. - Hai máis tráfico indo de fronte.
- Sabes que a razón...? - Estresádesme, non podo conducir así.
Era á esquerda aí atrás.
Estamos na estrada equivocada.
- Sigo o GPS. - É no outro lado do parque.
- Vas en contrasenso. - Non podo achegarme máis.
É isto, é aí.
- Santo ceo. - Que queres que faga?
Ir campo a través?
- Has confiar en min. - Para o coche.
- Como? - Para o coche.
- Luth! - Que foi?
Para o coche.
- Que? - Foi divertido.
- Grazas, encántame a furgoneta - Vai por ela, Macbeth.
Hadley!
Di algo.
Dío ti.
Moi ben, pois...
As sorpresas.
Diso teño medo.
Diso e da escuridade.
E dos xermes.
De acordo.
Por que me contas isto?
Porque me preguntaches de que tiña medo cando nos coñecemos.
Aí o tes.
Teño medo
de que me collan coa garda baixa cousas coma o cancro ou...
o desamor.
Sería xenial se dixeses algo agora.
Gustouche esa sorpresa?
Gustoume. Podería afacerme a estas.
Dunha que xusto coñeciches no avión?
Mormente dunha que xusto coñecín no avión.
Has de volver?
Aínda teño tempo.
Planeo perder o voo mañá, de modo que...
Ai, si?
Sabías que unha de cada 50 relacións comeza nun aeroporto?
- Ai, si? - Abofé.
De feito arredor dun 8 % das parellas coñécense por perder unha conexión.
Que estás a investigar realmente?
Realmente?
Realmente, si.
De acordo.
A probabilidade estatística do amor a primeira vista.
Hadley Sullivan e Oliver Jones bicaranse 12 872 voltas na súa vida xuntos.
Estarán casados 58 anos,
rifarán 1462 voltas
e farán o amor 5787 voltas.
Hadley sosterá a man de Oliver cando Tessa exhale o derradeiro alento.
Oliver sosterá a de Hadley cando ela exhale o seu.
E ambos sosterán a da súa filla o día que naza
e abraiarán cos seus dediños cativos
e con como nada diso sería posible
se non fose por un avión perdido, un cinto roto
e unha decisión de amarse o un ao outro cada día.
O COMEZO...
Subtítulos: Bruno Martínez Pita