Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Pedro?
Theo?
Jak tu wszedłeś?
Wiesz, że czekałem na Pedra na spotkaniu w sprawie wymiany?
- No i co? - Nie pojawił się.
I nie odbiera telefonu.
- Nie przyszedł. - To co?
Dzwoniłem do ciebie, ale nie odebrałaś.
Dzwoniłem do drzwi i też nic.
Zostawiłaś otwarte drzwi.
Nie ma mowy.
Nie możesz tak tu sobie wchodzić bez uprzedzenia.
Przepraszam. Jest tu Pedro?
- I oddaj mi klucze. - Czy to jedyny nasz problem, klucze?
To nie problem.
Ja jestem problemem.
Bo nadal tu mieszkam, co nie?
Masz tu pieniądze dla Zezé'a. Zapłać mu, jak tylko uszczelni basen.
- Możesz to zrobić? - Po co go uszczelniać?
Przyjdą w przyszłym tygodniu. Już zapłaciłem.
- Po co te płytki? - Nie wiem, Branca.
Może, by zakryć tamtą dziurę.
Nie wiem, po co robisz basen, jeśli zamierzamy to sprzedać.
Podniosę jego cenę. Zarobimy na tym.
Może kupujący nie będzie chciał basenu.
- Może dom go nie olśni. - Może nie pływać.
Przestańmy, proszę.
Jestem zmęczony. Nawet nie wiemy, czy go sprzedamy.
Dlaczego? Ty chyba nic nie rozumiesz.
Jak tylko coś znajdę, wyprowadzam się.
Rozumiesz?
- Gdzie byłeś? - Komputer mi się zepsuł.
Dałem go do naprawy.
Byliśmy dziś umówieni, zapomniałeś?
Ty byłeś umówiony.
Ja byłem umówiony.
Sam.
To było ważne. Dziś...
Mają zasadę, że dzieci raz muszą tam być. Jeśli nie...
By móc wybrać miasto.
Trzeba tam iść tylko ten jeden raz.
Zapłaciłem, by był w Christchurch.
- Musi tam iść. - Zapłaciłeś?
Musisz tam iść.
Inaczej nie wybierzemy ci miasta.
Ale ja nie chcę tam jechać!
Ty...
Dlaczego, Pedro?
Wydaje mi się, że to dla niego szansa.
Mylę się? Czy to nie jest dobre?
Nauczysz się angielskiego, to najlepszy kraj na świecie.
- Jakbym był baranem. - Nie możesz go zmuszać.
Dałem mu dwa kontynenty do wyboru.
Ja chciałbym to dostać od ojca.
- Nie możesz zawsze decydować. - Podobał ci się ten pomysł.
Ty chcesz zdecydować?
- Kiedy on zamierza się zdecydować? - Kiedy? Jeśli się zdecyduje.
Nie możesz go ot tak wysłać do Australii.
Nowej Zelandii.
Nie o to chodzi.
Zawsze jest jakiś problem, nie?
Tak.
Zawsze jest coś jeszcze.
Co to jest, Branca?
Co jest co?
- Theo... - Co tu robi to krzesło?
To na jego urodziny.
- Czemu to robisz? - Nikt nic nie robi?
Dlaczego to robisz?
Czemu? Co to jest?
- Uspokój się. - Co to jest?
Co tu robi to krzesło? Czemu to robisz, Branca?
- Nie denerwuj się. - Czemu mi to robisz?
- Co to tutaj robi? - Dziadek je przysłał.
Dziadek? Jaki dziadek?
Kto jest twoim dziadkiem?
- Będzie w moim pokoju. - Kto jest twoim dziadkiem?
- Tato... - Kto?
- Postawię je w pokoju. - Czekaj.
Moment. Tylko go zapytam.
- Nie bądź taki. - Czy on go zna?
Znasz dziadka?
- Daj mi moje krzesło. - Czy on cię widział?
- Zostaw. - Porozmawiajmy.
- Zostaw moje krzesło. - Czy twój dziadek cię zna?
Nie zna mnie ani ciebie!
A ty nawet tu nie mieszkasz!
- Daj mi moje krzesło! - Nie zna mnie!
- Nie zna ciebie! - Daj mi je!
- Przestańcie. - Ja wam pokażę!
- Nie rób tego, Theo! - Tato!
Chcesz swoje klucze? Chcesz?
DR BRANCA GADELHA
Pedro?
Wychodzisz?
Już po ciebie przyjechali?
Wracam w niedzielę, mamo.
- Zjesz ze mną kolację? - Tak.
Buziaki.
Wszystkiego najlepszego!
Wzięłam swoje rzeczy. Już idę.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Przepraszam.
- Nie musiałeś tego robić. - Wiem. Przepraszam.
Nie powinieneś.
Wybaczysz mi?
Wiedziałaś o tym krześle?
To nie jest dla mnie łatwe.
Wiem.
Wracać do domu, w którym już nie mieszkam...
Nie jest to łatwe.
Przepraszam.
Pedro jest na górze?
Pojechał na wycieczkę.
- W niedzielę ma urodziny. - Pojechał gdzieś z Levym.
Pozwoliłaś mu?
Nie pytał mnie.
Ten program wymiany... Sądziłem, że to coś dobrego.
Myślałem, że mu się spodoba. Że to dla niego dobre.
Dobrze, że będzie z dala,
dopóki tego nie poukładamy.
Nic się nie poukłada, Theo.
Ale nie musi na to patrzeć.
- Wyprowadzam się. - Nie chcę o tym więcej rozmawiać.
- Oddałem ci przecież klucze? - Nigdy nie chciałam tego domu.
Mam sobie iść? Nie pójdę. Ten dom był dla ciebie.
- Ty go chciałeś. - Zrobiłem go dla ciebie.
- Tak. - Branca.
Zrobiłem go dla was, dla Pedro...
Zrobiłem go dla nas.
- Przestań. - Co się z nami stało?
- Już o tym rozmawialiśmy. - Co się dzieje, Branca?
Co mam zrobić? Powiedz.
Co chcesz, żebym zrobił?
Powiedz mi.
Zostaw mnie, proszę.
Theo.
Czekaj.
Cześć.
W niedzielę jem z Pedro kolację.
- Jeśli chcesz przyjść. - Dobrze.
Przyjdę.
- Co słychać? - Cześć, Theo.
Wejdź.
Już przygotowałaś.
Nie ma sprawy.
Postaw to tu.
- Pedro to lubi... - Tak, uwielbia to.
Chcesz coś do picia?
Wodę.
Dzięki.
Siadaj.
Nie umiem tego włączyć.
Tutaj.
Jest tylko jeden przewód.
Wygląda dobrze.
On lubi te...
A co z grantem?
- Będzie we wrześniu. - A tak, już mówiłaś.
- Wiesz już, dokąd jedziesz? - Myślałam o Hiszpanii.
Stany nie byłyby dla ciebie lepsze?
Nie wybrałam jej ze względu na medycynę.
Rozumiem.
- Pedro się spóźnia. - Mówił, o której będzie?
- Nie powiedział. - Nie powiedziałaś mu?
- Powiedziałam tylko o kolacji. - Zadzwonimy?
Dzwoniłam już dwa razy.
Zadzwonię do Levy'ego.
Levy?
Tu Branca. Wróciliście już?
Jak to skąd?
Nie jechaliście nigdzie?
Jak to?
Pedra nie ma z tobą?
Zaraz. Nie wiesz? Gdzie jest Pedro?
Witaj.
Co słychać?
O co chodzi, Levy?
Pedro mówił, że jedziecie razem na weekend.
Nic o tym nie wiem.
Nie rozmawialiście z nim?
- Nie dzwonił od soboty. - Nie powiedział ci, dokąd jedzie?
- Nic nie mówił. - Powiedz prawdę.
- Levy, on mówił... - Ja...
Mówił, że jedzie z tobą.
Nie był tu i nic mi nie mówił.
To niemożliwe, Levy.
- Prawie nie rozmawialiśmy w tym tygodniu. - Posłuchaj...
Czy spotykał się z kimś oprócz ciebie?
Z innymi kolegami?
U kogo mógł jeszcze nocować?
- Nic się nie zmieniło, Theo. - Zastanów się, Levy.
Zastanów się, może zrobił coś innego w tym tygodniu.
W szkole. Nic nie pamiętasz?
- Pomyśl, synku. - Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę,
jakie to jest ważne. Pedro zaginął. Rozumiesz?
- Spokojnie, Branca. - Przypomnij sobie.
Cokolwiek pamiętasz, może być to ważne.
Pytał mnie o coś.
Chciał adres do sklepu mojego wuja.
- Po co? - Ma sklep z komputerami.
Chciał sprzedać swój komputer.
Chyba mówiłaś, że ma naprawić komputer?
- Miał go naprawić. - Nie, chciał go sprzedać.
- O czym ty mówisz? - Chciał naprawić komputer.
- Tak nam powiedział. - Mówił, że chce go sprzedać.
Próbował go sprzedać mojemu wujowi, ale on nie chciał go kupić.
Po co by go sprzedawał?
Mówił, że potrzebuje pieniędzy.
- Jesteś pewna, że to dobry numer. - Myślisz, że nie znam numeru swego syna.
- Zadzwoń do domu, może wrócił. - Już dzwoniłam.
Trzeba jechać do szpitali i na policję.
- Zrób listę. - Miał wrócić w niedzielę.
- Szukasz logiki w zachowaniu szaleńca. - To jeszcze dziecko.
- Idiota. - Ma dopiero 14 lat.
W jego wieku sam opiekowałem się matką.
Ja leżałam na plaży. Dzięki Bogu.
Zadzwonię do Cynthii.
Kogo?
Sekretarz Zdrowia.
Ona może sprawdzić szpitale publiczne, a my prywatne.
Tu Theo.
Przepraszam, że dzwonię do twojego domu, ale to nagły wypadek.
Mój syn, Pedro, zaginął.
Nic ci nie jest?
W porządku.
Pedro?
Kochanie?
Pedro?
Synku?
Jesteś w domu, Pedro?
Zadzwoń, jak tylko wejdziesz.
Theo...
Dzień dobry, czy to dom Pedra Gadelha?
Ulica Catumbi...
A ta jak się nazywa? Zobacz.
To tu.
- Który numer? - 352.
Tam.
CENTRUM KONTROLI NAD CHOROBAMI ODZWIERZĘCYMI
OD PONIEDZIAŁKU DO PIĄTKU OD 9.00 DO 17.00
To jest Relâmpago.
Wziął go.
Po kilku dniach dzwonimy, aby sprawdzić, jak zwierzę sobie radzi.
Potrzeba trochę czasu zanim się zaadaptuje.
Wziął konia?
I to wspaniałego.
Nie jest młody, ale wciąż silny.
Pedro kupił konia?
Adoptował.
- Co to znaczy? - Nie zapłacił za niego, wziął go,
żeby się nim opiekować. Taki mamy system.
Dokąd go zabrał?
- Do domu na wsi. - Jakiego domu?
Mówił, że go tam zabierze.
Nie mamy domu na wsi.
- Jeśli skłamał... - Skłamał.
Jeśli nie ma warunków, żeby się nim zająć...
- Pan pozwoli. - to komplikuje sprawę.
To wbrew naszym regułom.
Mam do pana jedno pytanie.
Czy Pedro zostawił panu adres tego domu?
- To nie jest konieczne. - No tak.
Jak mogliście pozwolić piętnastolatkowi wyjść z koniem?
- Piętnastolatkowi? - Tak.
Jak to?
To pogarsza sprawę.
Co to?
Pedro to zrobił?
To jest fałszywe.
Widzi pan?
Mamy tyle formularzy do wypełnienia...
- Tyle dokumentów... - Dzwoni.
Jeśli państwa syn to podrobił, to byłoby oszustwo.
To Pedro.
Halo, Pedro?
Kto mówi?
Daj mi to...
- To telefon mojego syna. - Halo?
- Tak. - O co chodzi, Theo?
- Tak myślisz...czy widziałeś? - Co widział?
- Jadę z tobą. - Jedź do domu.
Nie, jadę z tobą.
- Posłuchaj... - Jadę z tobą!
Musisz być w domu.
Nie pojadę.
- Musisz... - Nie.
Musisz jechać do domu.
Na wypadek gdyby wrócił lub zadzwonił.
Chcę, abyś była w domu, okej?
Przyprowadzisz Pedra?
Tak. Sprowadzę go do domu.
Przyprowadź go z powrotem!
- Proszę, Theo! - Przywiozę go do domu.
Przyprowadź go do mnie.
Okej, ruszaj.
Pedro? Jak tylko dostaniesz tę wiadomość...
Cześć.
To wygląda na wypadek.
Tam jest dużo chałup.
We wspólnocie.
Może ktoś coś widział.
Tylko tyle mogę pomóc.
Powodzenia. Mam nadzieję, że znajdzie pan syna.
Bardzo dziękuję.
Dzień dobry.
Szukam mojego syna. To jeszcze dziecko.
Czy przechodził tędy chłopiec z koniem?
Nie, nie widziałem.
Dziękuję.
Proszę, niech mi pani pomoże.
Niedaleko stąd był wypadek...
w sobotę lub niedzielę.
Szukam mojego syna, chłopca.
Ma 15 lat.
- Mógł jechać na koniu. - Na czarnym koniu?
Tak na czarnym. Widziałeś go?
- Nie. - Ale to był czarny koń.
Tak powiedziałeś. Widziałeś chłopca na koniu?
Ja nie, ale babcia widziała.
- Twoja babcia to widziała? - Nie moja.
- Gdzie ona mieszka? - Tam.
- Pokażesz mi? - Teraz?
Tak. Proszę.
Spał tu jak kamień.
Malina, obudź się.
To moje! Wstawaj!
Tak nie można.
Nie mówił, dokąd idzie...
lub co tu robi z koniem?
Nic nie mówił. Daj mu butelkę.
Zranił się w nogę.
- W nogę? - Tak, ale nic na to nie miałam.
- Dałam mu herbatę. - Chwileczkę.
Co mu się w nią stało?
Była mocno podrapana.
Może pani na chwilę stanąć? Tylko na chwilę.
Dobrze się czuł?
Tak, proszę pana. Zasnął, obudził się,
najadł się prosię, wziął swoje rzeczy i wyszedł.
- Dokąd? - Tylko Beto może to wiedzieć.
- Kim jest Beto? - Beto to Beto, proszę pana.
Malina, zaprowadź pana do Beto.
- Teraz? - Tak!
To chodźmy.
Nie chcesz, to nie pij.
Beto?
Już idę.
Tak będzie dobrze.
- Widzisz tą drogę? - Tamtą?
Tak. Idź nią.
Tam poszedł twój chłopak.
Konie chodzą brudnymi drogami, a nie po ulicach.
Koń się spłoszył.
Widziałem wielu ludzi zabitych przez zwierzęta na ulicy.
Nie mówił, gdzie jedzie?
Do Salvadoru.
Do Salvadoru?
Nie, do Espirito Santo.
To Salvador czy Espirito Santo?
Salvador lub Espirito Santo.
Tam, bez wątpienia.
Jedno czy drugie, to i tak ta sama droga.
Theo?
Wszystko w porządku. Jest cały i żywy.
- Żyje? - Spędził noc w domu tej kobiety.
Powiedziała, że wyszedł rano.
- Nie wie, dokąd poszedł. - Jest cały?
Zranił się w nogę...
Tylko podrapał.
Zamierzam jechać tą drogą.
Facet nie wie, co mówi.
Mówił coś o Bahii, potem o Espirito Santo.
Nic z tego nie rozumiem.
- Dokąd on zmierza? - Theo...
Przeszukałam cały pokój, nie ma tu jego komputera.
Nie wiem, gdzie jest.
To wyślij mu wiadomość.
Może wciąż go ma i...
- odpowie na nią. - Dobrze.
Znajdź go, dobrze?
I przyprowadź do domu.
Hej!
Proszę pana!
Widział pan chłopca na koniu?
- Tak! - Naprawdę?
Kiedy go pan widział?
- Wczoraj tędy przechodził. - Dokąd?
Na drugi brzeg.
Jak?
Ja go przewiozłem.
- Tym? - Tak.
Jego i konia. A co?
Mógłby pan przewieźć...?
Czy to utrzyma mój samochód?
Na pewno, ale nie ma jak.
Czemu?
- Jest za płytko. - Damy radę.
Pomogę panu.
- Nie ma mowy. - Pomogę. Będzie nas dwóch.
Popchniemy.
Może pan podpłynąć?
Tu chodzi o mojego syna.
Ten chłopiec to mój syn. Proszę.
Podpłyńcie tu, proszę.
Proszę.
Pomogę, będzie nas dwóch.
Jeśli tu się odepchnie, to pójdzie.
Z powrotem tam...
Tu jest płytko. Spójrz.
Nie damy rady.
Jeśli mi pomożesz, to się uda.
Chodzi o to, żeby się odpychać.
Jeśli wsadzę pal...
Masz jakąś szalupę?
Rozmawiałeś z nim?
Pytał, co jedzą konie.
- Nie wiedział? - Nie.
Coś ci mówił?
Dokąd zmierza? Cokolwiek.
Prosił o zniżkę dla konia.
Nie wiedział, że za konia płaci się jak za osobę.
Relâmpadu.
- Czy on powiedział „relâmpago"? - Relâmpadu.
Tak ma na imię koń Pedra.
Czy on powiedział imię konia?
- Relâmpadu. - Relâmpago.
Widziałeś tego konia?
Konia Pedra?
Tego chłopca widziałeś?
Konie są cięższe od ludzi.
Pewnie policzyłbym za konia tyle co za samochód.
Nie miał pieniędzy?
Miał.
Potem chciał moją czapkę.
Proponował 20 reali.
Ale jej nie sprzedałem.
- Chciał kupić czapkę? - Tak.
- Tą tutaj?
Chcesz jednego?
Mieszkacie na tej łodzi?
I to dość długo.
To twój syn?
Tak.
Pedro.
Nie przypomina Pedra.
To dlatego, że...
- Ile ma lat? - Pięć.
Tak, pięć, sześć...
Jest młodszy.
Nie jest podobny do tego na koniu.
Wydoroślał.
Hej.
Możesz wziąć traktor, przepraszam za kłopot...
Skąd masz tą koszulkę?
- Zatrzymaj go. - To mojego syna.
- Wziąłem go tylko do pracy. - Czemu uciekasz?
Zatrzymaj go.
Hej!
Gdzie jest mój syn, Pedro?
Zwariowałeś?
Jesteś z urzędu miasta?
Mój chłopak.
- Gdzie jest Pedro? - Puść mnie!
- Oszalałeś? - Gdzie jest mój syn?
- Zwariowałeś, cholera? - Gdzie jest Pedro?
Jaki Pedro?
Gdzie jest Pedro?
Pedro?
Ten od koszulki?
Bijesz mnie z powodu zasranej koszulki?
Myślałem, że jesteś z urzędu?
Ubiłem interes z Pedro.
Wymienił ją na alkohol.
Na litość boską.
Myślałem, że...
Poszedł tą drogą.
Idź, może go dogonisz.
No idź!
Już są, pani Branco.
- Co to? - Płytki.
Co z nimi robimy?
Gdzie jesteś?
Zadzwoń do domu martwimy się.
Daj jakiś znak Pedro...
Dzień dobry.
Widział pan może chłopca na koniu?
A wie pan, gdzie tu znajdę telefon?
Proszę pani?
Dzień dobry.
Proszę mi powiedzieć, gdzie tu znajdę telefon?
- Telefon? - Tak.
Tylko u Custódio.
- A gdzie on mieszka? - Obok.
W tym domu?
Dziękuję.
Custódio?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nazywam się Theo Gandelha.
Pana sąsiadka powiedziała mi, że ma pan telefon.
Szukam swojego syna...
który zaginął. Mógł jechać tędy na koniu.
Widział pan może chłopca na koniu?
- Na koniu? - Na czarnym koniu.
Konie chodzą tędy cały czas.
Nie mogę pamiętać wszystkich.
Mogę skorzystać z pana telefonu?
Muszę zadzwonić do żony.
Czy on działa?
- O co chodzi? - Nie starczy limitu.
To nie zajmie długo.
Nie mogę wyczerpać limitu.
Córka będzie zła.
Nie ma problemu.
Dam panu pieniądze i wykupi pan większy limit.
Nie sprzedają go tutaj.
- Gdzie go pan kupił? - To córka.
Więc dam panu nawet więcej.
Zapłacę jej więcej.
- Może pan za to kupić nowy telefon. - Moja córka wpada tu tylko w piątek.
Panie Custódio...
- Naprawdę potrzebuję pana pomocy. - Nie mogę.
Mam rozrusznik.
W razie problemu mam dzwonić do córki.
Wiem, co możemy zrobić.
Zadzwonię na koszt abonenta.
- Wie pan, co to? - Nie.
Wytłumaczę to panu. Płaci rozmówca, nie pan.
- Rozumie pan? - Wolałbym nie.
- Rozumie pan? - Proszę już sobie iść.
- To bez sensu. - Tak będzie lepiej.
- Nie ułatwia mi pan sprawy. - Już panu mówiłem.
Córka będzie zła.
Już panu mówiłem, że nic pan nie zapłaci.
Jest pan głuchy?
Nie jestem głuchy...
Mam tylko chore serce.
Niech pan już idzie!
Zostawiam tu pieniądze. Przepraszam, ale muszę znaleźć syna.
Może pan kupić nowy telefon.
Zwariował pan? Wracaj pan!
Człowieku!
Zatrzymaj się!
Wracaj tu, młody człowieku!
Pomóżcie mi!
Wracaj! To mój telefon!
Zatrzymaj się!
- Halo, Theo? - Nic mu nie jest.
Jest dobrze.
- Jest na drugim brzegu rzeki. - Jakiej rzeki?
W namorzynach...
Przeprawił się łodzią. Rozmawiałem z właścicielem.
Ma pieniądze i nic mu nie jest.
Chciał kupić od niego czapkę.
- Wszystko z nim dobrze? - Branca,
spotkałem dwóch ludzi, którzy go widzieli.
Sprzedał swoją koszulkę... Daje sobie radę.
Przyprowadź go do domu.
Przyprowadzę go jeszcze dziś.
Jestem już blisko.
Hej.
Może nas pan podwieźć?
Skończyło nam się paliwo.
- Dokąd jedziecie? - Do Mimoso.
Niedaleko jest festiwal.
- Co się tam dzieje? - Sporo muzyki, rock.
Istne szaleństwo.
Jeżdżą tam tacy w twoim wieku?
Tak, przeważnie.
Jestem z kolegami. Zaraz ich zawołam.
- Mimoso? - To niedaleko. Trzeba jechać tędy.
- Podwiezie nas pan do Mimoso? - Dokąd pan jedzie?
- Dokąd jadę?
- Dobre pytanie. - Nie wie pan?
Proszę nas podwieźć do Mimoso. To niedaleko.
- Szukam mojego syna. - Jak to? Zgubił pan go?
Tak.
Zamierzam go odnaleźć. Jest w twoim wieku.
Trochę młodszy. Jedzie na koniu.
Na pewno jedzie do Mimoso na Zimowy Festiwal.
Tam jest pełno nastolatków.
Może tam go pan znajdzie.
Na pewno jest w Mimoso.
To jedźmy tam.
Jedźmy do Mimoso.
Jeszcze chwila.
Pospieszcie się. Nie ma za dużo rzeczy.
No dalej. Szybciej, stary.
To wszystko.
Wsiadamy.
Wielkie dzięki.
Skąd jesteście?
Belo Horizonte.
- To daleko stąd? - Tak sobie.
Nie aż tak daleko.
- Czyjego ojca jest ten samochód? - Mojego.
Chcesz go tak zostawić na środku drogi?
Jest zamknięty. Żaden problem.
- Nikt go nie ukradnie. - Źle się czuję.
- Nie denerwuj się. - Staram się.
- Nie męcz mnie. - W porządku tam?
- On ma mdłości. - Biedak.
Czekolada nie pomaga na mdłości.
- Masz czekoladę? - Daj mi.
Jest moja.
Chce pan?
Wielkie dzięki.
Cześć. Chcę pana o coś prosić.
O pieniądze.
Zgubiłam portfel, znajdę go, ale to zajmie trochę czasu.
Potrzebuję szynki i sera.
- Szynki i sera? - Tak.
Szukam syna.
Tu jest pełno synów. Proszę sobie wybrać.
On jest inny...
Ma czarnego konia.
Konia? Byłam pewna, że to jakaś bajka.
On naprawdę przyjechał na koniu?
- Maura zrobiła mu mnóstwo zdjęć. - Kim jest Maura?
Ale wie pan, jak jest. Nie wszystko, co mówi jest...
- Gdzie ona jest? - U Patryka.
- Możesz mnie tam zaprowadzić? - Pewnie.
A kupi mi pan kanapkę? Umieram z głodu.
Wczoraj wzięłam LSD, a festiwal jest dziś...
Co? Nigdy pan tego nie robił?
Dzięki za kanapkę.
- To tutaj. - W tej bramie?
Otworzę, może pan zaparkować przy przyczepie.
To moje łóżko.
Tu mieszka ten Patryk?
Patryk to mój nauczyciel francuskiego.
- Zna pan Săo Fernando? - Tak.
Na wakacjach kupił całą torbę LSD i przywiózł ją do Mimoso.
Kilka torebek później wciąż tu jest.
- Twój ojciec wie, że tu jesteś? - Konkretnie tu, pewnie nie.
Chodźmy.
Pewnie są w rzece.
Jak leci?
Jestem Theo.
Patryk.
- Dziewczyna... - Alice.
Mówiła, że spał u ciebie mój syn.
- A kto to? - Pedro?
Pedro? Boże!
- Jak on to zrobił? - Chodzi ci o konia?
- Taki kaprys. Szalona jazda. - Też chciałbym to wiedzieć.
Szalona jazda.
On wciąż tu gdzieś jest?
Wyjechał.
To nie działa.
Trzeba...
- Już wyjechał? - Tak.
Wiesz dokąd?
Spieszył się. Mówił, że nie może zostać.
Nawet sobie z niego zażartowałem. Mówię:
„Jeśli się spieszysz, to koń...
nie jest najszybszym środkiem transportu".
Potem wstałem...
i wyszedłem przed imprezą. Musiał się spieszyć.
- Ale spędził tu noc? - Tak.
Spał u Maury w namiocie.
Mieli tam naprawdę przytulnie, no wiesz?
To Maura.
Przestańcie! Czubki!
Idź do niej.
Nie.
Zabierzcie mnie z powrotem.
Ale to boli.
Maura? Jestem Theo, ojciec Pedra.
Nie jesteście podobni. Zabierz mnie z powrotem do wody.
Nie jest ci zimno?
Nie. Zaraz urodzę.
Chcę urodzić w rzece.
- Zimno ci? - Chcę do rzeki.
- Dziecko nie może urodzić się w rzece. - Może.
- Chcę go urodzić w wodzie. - Jest za zimna.
Ona musi jechać do szpitala.
Najbliższy jest dwie godziny stąd.
Tylko nie do szpitala.
Nie ma mowy! Chcę je urodzić tu...
- Poczekaj. - Zabierz mnie do rzeki!
Nie możesz urodzić w rzece.
Jest za zimna. Rozumiesz?
Pomogę ci, okej?
Jestem lekarzem.
- Żadnych lekarzy. - Nie ma lekarzy.
Jestem ojcem Pedra.
Spójrz, jesteśmy przy rzece.
Rzeka jest obok. Nie można być bliżej.
Słyszysz wodę? Powiedz im, żeby byli cicho.
Cofnijcie się.
Słuchaj rzeki.
Słyszysz ją? Jesteśmy tuż obok.
Twoje dziecko urodzi się tuż obok rzeki.
Patryk
Przynieś ręczniki i miskę z wrzącą wodą.
Czekaj.
Jeszcze nożyczki i alkohol.
Może być pinga.
Aby umyć ręce.
- Więc nie wyglądam jak Pedro? - Nie.
- Pedro jest ładniejszy? - Tak.
Możesz trochę bardziej rozsunąć nogi?
O tak. Jestem przy tobie.
Zrobimy to razem, dobrze?
Jestem tu, żeby ci pomóc. Zrób jeszcze coś.
Możesz je rozsunąć jeszcze trochę?
Wiem, że to boli.
- Jeszcze trochę. - To boli.
Zrobimy to razem.
Pomogę ci.
Jak zacznie się skurcz, to przyj, okej?
Teraz. Przyj.
Właśnie tak!
Teraz weź głęboki oddech. Spójrz na rzekę. Posłuchaj jej.
Jestem tu z tobą. Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Jestem tu. No dalej, mały już idzie.
Już idzie. Teraz.
Jeszcze raz.
Czuję już jego główkę.
Już wychodzi.
Właśnie tak.
Już prawie jest.
Oddychaj głęboko, zaraz wyjdzie.
Zaraz się urodzi.
- To tak bardzo boli. - Wiem.
Razem damy radę. Jestem tuż obok.
Okej?
Już dobrze.
Przyj mocno! Z całych sił!
Już idzie.
Właśnie tak.
Już wychodzi. Teraz!
Już jest.
Już się urodził. Jest tutaj.
Przyjechała śmieciarka. Mam to wyrzucić?
Tak.
TĘSKNOTA ZA NIM PRZYPOMNIAŁA MI O INNYCH RZECZACH.
ŚCISKAM. DZIADEK.
Moja obecna twarz. I twoja. Jak to jest?
Zawsze myślałem, że czym mniej się ma, tym mniej się traci.
Więc miałem tylko konia.
Starego konia, już nieprzydatnego.
Ale on odszedł.
Poczekaj!
Zatrzymaj to!
- Branca? - To ja, Branca.
On pojechał do dziadka.
Do twojego ojca.
Do Espirito Santo.
Wysyłali sobie nawzajem rysunki.
Byli ze sobą w kontakcie.
Od dawna.
Słuchaj uważnie. Zapisz sobie adres...
Ponta Negra, Km 187.
Zapisałeś?
Theo, tu chodzi o Pedra.
Co było, to było. Potem o tym pomyślisz.
Słyszy mnie pan?
Niech pan wsiada. Zawiozę pana do szpitala.
Gdzie mój samochód?
Co pan robił na środku drogi?
Szukam mojego syna.
On może poczekać. Zabieram pana do szpitala.
Nie.
Jadę go szukać.
- Może pan prowadzić? - Chyba złamałem żebro.
Jeśli ma pan jakiś bandaż lub stare prześcieradło.
Ma pan nożyczki?
Dziękuję.
Jak znajdziesz chłopaka, zabierz go do domu.
Nic nie mów, tylko zabierz do domu.
To on... Mój chłopak to namalował.
- Pana? - Tak.
Pedro, mój syn.
Był tu jakiś dzieciak, umierał z głodu. Był bez grosza.
Ubiliśmy interes.
- Sprzeda mi pan to? - Nie.
To pan?
Tak.
Chłopak ma talent.
Tak.
Za kogo ty mnie masz?
Jestem już blisko.
- Powinienem go dogonić za pół godziny. - Jak on się ma?
Jeden taki powiedział, że jest świetny.
Znaczy, był głodny jak wilk i wynegocjował talerz jedzenia...
w zamian za swój rysunek.
Ten rysunek jest świetny.
Mężczyzna otoczony kobietami, no wiesz...
taki, jakie widujesz w garażu.
Chciałem go kupić, ale nie chciał go sprzedać.
Naprawdę mu się podobał.
Jestem już blisko.
- Wkrótce go dogonię. - Miło to słyszeć.
Branca...
Kocham cię.
Całusy.
Co to za motor? Ubijemy interes?
Co się dzieje?
Wypadek. Zwierzę na drodze.
Pedro.
PLAŻA
Cześć, tato.
Theo.
Czy to ty?
Ktoś cię nieźle urządził.
Kilku.
Widzisz?
Niesamowite, nie sądzisz?
Twój syn rysuje.
Jest taki jak ja. Jest bardzo dobry.
Nie wiedziałem.
Jestem głuchy jak pień. Nie słyszę cię.
Jeśli chcesz mnie wyzwać, musisz to zrobić twarzą w twarz.
No dalej.
Nie wiedziałem, że Pedro rysuje.
- Nie słyszę cię. Nie rozumiem. - To nic.
On rysuje.
Napisałem do niego list...
i wysłałem szkic swojej twarzy.
Nie sądziłem, że odpisze.
Odpisał i też wysłał mi rysunek.
Myślałem, że jest taki...
Więc...
Więc ja...
zacząłem myśleć...
jakie masz wspaniałe dziecko...
Wyobrażałem sobie, że gdybyś zapomniał o przeszłości...
i pozwolił mi być jego dziadkiem.
Przemierzył dwa stany, żeby cię zobaczyć.
Nie słyszę cię.
Pedro przejechał dwa stany na koniu...
by cię spotkać.
Przyjechał na koniu? Jesteś pewien?
Przyprowadził mi konia.
Tak.
TEN FILM JEST DEDYKOWANY CHRISIE RIERA, ZA TO KIM BYŁA W NASZYM ŻYCIU.