Czy kiedykolwiek spojrześ na kogoś i pomyślałeś
Co dzieje się w jego głowie?
Cóż, ja wiem.
Cóż, wiem, co sie dzieje w głowie Riley.
A oto i ona.
Witam.
Riley.Whoa. Spójrz na siebie.
Czy nie jesteś malutkim pakietem radości.
Wow.
To było niesamowiete. Tylko Riley i ja
zawsze.
Albo
przez 33 sekundy.
Jestem Smutek.
O, witaj. Ja jestem Radość. Więc.
Mogę tylko, jeśli można...
No nie wiem, pozwól mi to naprawić. Dziękuję.
A to był dopiero początek.
Centrala stała sie tylko bardziej zatłoczona w tym momencie.
Bardzo ładny. Ok. Wygląda na to, że masz to.
Bardzo dobrze. Och. Ostre! Ostre!
No, uważaj!
To jest strach. On jest naprawdę dobry w utrzymaniu Riley w bezpieczeństwie.
Spokojnie. Spokojnie.
Wycofać się! Och, jesteśmy dobrzy.
Jesteśmy dobrzy.
Woo. Dobra robota. Dziękuję. Dziękuję bardzo.
I. Jesteśmy z powrotem.
Wow.
Oto idziemy, dobrze. Otwórz.
- Hm. To wygląda na nowe. - Myślę, że to jest bezpieczne?
- Co to jest? - Ach...
Ok, należy zachować ostrożność. To jest niebezpieczny zapach, ludzie.
Trzymaj się. Co to jest?
To jest Odraza.
W zasadzie utrzymuje Riley od bycia otrutą, fizycznie i społecznie.
To nie jest w jasnych kolorach.
Albo w kształcie dinozaura. Czekajcie, chłopaki.
To brokuły! Blah!
Fuj!
Cóż. Ja po prostu uratowałam nam życie.
Tak. Nie ma za co.
Riley, jeśli nie zjesz kolacji, nie dostaniesz żadnego deseru.
Czekaj. Czy on po prostu powiedział, że nie możemy dostać deseru?
To jest Gniew. On...
dba bardzo mocno o to, żeby rzeczy były sprawiedliwe.
Tak, to tak zamierzasz to rozegrać, stary.
Żadnego deseru? Oh, pewnie. Zjemy kolację.
Zaraz po tym jak ty zjesz to!
Arh!
Riley, Riley. Nadchodzi samolot.
O, samolot. Mamy samolot, wszyscy.
- Och. - Och.
I tak właśnie spotkaleś Smutek.
Ona. Więc, ona.
Nie jestem właściwie pewna, co ona robi.
I sprawdziłam, tam nie ma dla niej miejsca, czas żeby iść. Więc.
Ona jest dobra. Jesteśmy dobrzy. To jest wspaniałe.
W każdym razie. To są wspomnienia Riley.
I one są w większości szczęśliwe, jeśli zauważysz, że nie ma się czym chwalić.
Ale naprawdę najważniejsze są tutaj.
Nie chcę się stawać się zbyt techniczna ale te są nazywane
podstawowymi wspomnieniami.
Każdy z nich pochodził z super ważnego momentu w życiu Riley.
Jak wtedy, gdy po raz pierwszy zdobyła gola. Tak to było niesamowite.
Hey, hey! Chcesz spojrzeć na to.
Bardzo dobrze.
- Woo-hoo! - Tak!
I każdy rdzeń pamięci generuje różne aspekt osobowości Riley.
Jak. Wyspę hokeja.
Wyspa Głupoty to jest mój osobisty faworyt.
Wracaj tu, ty mała małpko!
Tak. Głupota jest najlepsza.
Wyspa przyjaźni jest całkiem dobra również.
O. Kocham Wyspę uczciwości.
I to jest prawda.
I oczywiście, Rodzina Wyspa jest niesamowita.
Chodzi o to, że Wyspy są osobowościami ,to co tworzy Riley, Riley.
Uważaj, Niebieska twarz.
Lava! Hoo!
- Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać? - Bing Bong. Bing Bong.
Hej, bardzo dobrze.
- Agh. - Mózg zamarza!
- Agh! - AWH!
Aw.
- Tak! - Yeh!
- Dobranoc, dzieciaku. - Dobranoc, tato.
I...
skończyliśmy na dzisiaj.
To jest to, o czym mówię. Woo! Kolejny doskonały dzień.
Dobra robota, wszyscy.
Chodźmy zanieść te wspomnienia niżej do długoterminowej.
W porządku. Nie umarliśmy dzisiaj.
Mogę to nazwać pełnym sukcesem.
I, to wszystko. Kochamy naszą dziewczynę.
Ona ma wspaniałych przyjaciół i wielki dom.
Rzeczy nie mogą być lepsze.
Po tym wszystkim. Riley ma teraz 11 lat.
Co mogło się wydarzyć?
Sprzedany
- Co? - Och!
- Aaa! - Och!
W porządku. To nie to, co miałam na myśli.
Aw!
Hej, spójrz. Golden Gate Bridge czyż nie jest super.
Nie składa się z litego złota, jak myśleliśmy, co jest swego rodzaju rozczarowaniem. Ale wciąż..
Cieszę się, że powiedziałaś mi, że trzęsienia ziemi są mitem, Radość.
- Inaczej byłbym teraz przerażony. - Tak.
To są ludzie mojego gatunku.
W porządku, po prostu kilka więcej bloków.
- Jesteśmy blisko naszego nowego domu. - Dodaj gazu, tato.
Dlaczego nie możemy po prostu żyć w śmierdzącym samochodzie. Jesteśmy już w nim wieki.
Który... faktycznie był naprawdę szczęśliwy.
Bo, dał nam dużo czasu na myślenie o tym, jak nasz nowy dom będzie wyglądać.
Co? Przyjrzyjmy się top 5 marzeń.
- Woo, ten wygląda bezpieczne. - Ten jest ładny.
O. Ten będzie super dla Riley. Oh! Nie, nie, nie... ten.
Radość po raz ostatni. Ona nie może żyć w ciastku.
To jest jeden. On ma smoka.
Czy jesteśmy już blisko? Czuję to.
Oto on. Oto nasz nowy dom.
I...
Być może, jest ładniejszy w środku.
- Mamy tutaj zamieszkać? - Czy musimy?
Mówię ci, tu pachnie tak, jakby coś tutaj zdechło.
- Czy można umrzeć z poruszania się? - Chłopaki, przesadzacie.
- Nikt tu nie umarł. - Martwa mysz!
- Świetnie. - Będę chory.
To jest dom umarłych. Co teraz zrobimy?
- Dostaniemy wścieklizny. - Zejdź ze mnie!
Hej, hej, hej. To wszystko przez podróż,
tato mówił o tym, jak fajny jest nasz nowy pokój.
- Chodźmy to sprawdzić. - Będzie super.
Tak, tak, tak...
- Nie, nie, nie... - Zaczynam zazdrościć martwej myszy.
Wyjmij piłkę gumową. Jesteśmy w izolatce.
- Riley nie może tutaj mieszkać. - Ona ma rację.
- Jest naprawdę źle. - Ten jest absolutnie najgorszy.
- Ten dom śmierdzi. - To jest najgorsze miejsce
- w jakim byłem w całym moim życiu. - O tak.
Hej, nie jest tak źle, żeby nasze zasłony w motyle nie mógły tego naprawić.
Czytałam gdzieś, że pusty pokój jest szansą.
Gdzie to przeczytałaś? - To nie ma znaczenia. Przeczytam to i to jest świetne.
Umieścimy łóżko tam. A biurko tam.
Lampa idzie tam.
- Krzesło umieścimy tam. - Och, kolekcja trofeum.
- Nie... - Gwiazdy!
- Podoba mi się. - Teraz, możemy rozmawiać.
Chodźmy po nasze rzeczy od vana od przeprowadzek.
W porządku. Do usłyszenia. Więc, wiecie co?
Vana od przeprowadzek nie będzie tu do następnego czwartku.
Chyba żartujesz.
Nasz van zaginął? To najgorszy dzień w historii.
- Mówiłeś, że będzie tu na wczoraj. - I wiem, że to, co powiedziałem.
- To, co mi powiedzieli. - Mama i tata są zestresowani.
- Są całkiem zdenerwowani. - Kłócą sie. - Co my zrobimy.
Mam świetny pomysł.
Czy ty wogóle przeczytałeś umowę?
Anderson sprawia, że się porusza. Ona się zbliża.
Hej. O nie, nie jesteś.
- Ona pracuje na strzał. - Jest już za tobą, uważaj.
I zdobywa bramkę! Tak!
- Woo-hoo. - Yo-ho.
Chodź. Babciu.
Ha. Babciu?
Oh, oh, ona związuje włosy do góry. Jesteśmy za tym.
Jak ciężko. Postaw mnie.
- Eh-he-he. - Ha-ha.
Przepraszam, poczekajcie.
- Witam. - Zaczekaj. Co.
Chyba żartujesz.
W porządku. Stoisko jest moje, zaraz tam będę.
Inwestorzy powinni, pokazać się w czwartek, a nie dzisiaj.
- Muszę iść. - W porządku, rozumiemy to.
Jesteś najlepsza. Kochanie, dziękuję. Do zobaczenia, kochanie.
Tato po prostu zostawił nas.
O, on nas już nie kocha. To smutne.
Powinienem jechać, prawda?
Radość. Co robisz?
Poczekaj. Dać mi 1 sekundę.
Wiecie, z czego zdałam sobie sprawę. Riley nie jadła obiadu. Pamiętasz?
Hej, widziałam pizzerię na dole ulicy. Może mogłybyśmy tam pójść.
- Pizza brzmi pysznie. - Pizza.
- Tak, pizza. - Pizza. Świetny pomysł. Zróbmy to.
- Co to do cholery jest? - Kto kładzie brokuły na pizzę.
To koniec. Skończyłem.
Gratulacje San Francisco. Zniszczyłeś pizzę.
Najpierw Hawajczyków. A teraz ty.
Jaka pizzeria serwuje tylko jeden rodzaj pizzy.
To musi być rzeczą San Francisco.
Ale nadal, nie jest tak zła, jak ta zupa na kolację w stanie Nebraska.
O, tak. Ta łyżka stała w zupie o własnych silach.
Jesteśmy dobrzy. Rodzina ruszyła.
Ta jazda była całkiem zabawna. Jaka była twoja ulubiona część?
Plucie z okna samochodu.
- Na pewno nie wtedy, gdy tata śpiewał. - Noszenie pasa bezpieczeństwa.
O. A wtedy z dinozaurem.
- Och, wtedy. - To było świetne.
Ptaszek.
- Tato. Tato. Tato - Kochanie.
Tato, spójrz na samochód. Spojrz za siebie.
Nie, nie, nie...
Nie! Aw.
Ładnie, Radość.
Podobało mi się wtedy z dinozaurem. To było całkiem zabawne.
Czekaj, co. Co się stało?
Dodała coś do pamięci.
- Co zrobiłaś? - Ja-Ja po prostu dotknęłam ją.
- To nie powinno się to zmienić. - Och. Zmień ją, Radość.
- Staram się. - Nie można zmienić jej z powrotem?
- Nie, myślę, że nie można. - Dzięki, Smutek.
Teraz, gdy Riley myśli o tym momencie z tatą, ona będzie smutna. Bravo.
Przykro mi, Radość. Ja naprawdę nie wiedziałam. Myślałam, że może, jeśli, jeśli ty, mam na myśli...
Radość. Widzę schody.
Tylko nie dotykaj żadnych wspomnień dopóki nie zorientujemy się, co się dzieje.
- Dobrze. - W porządku.
Przygotujcie się. To poręcze to potwór, a my zjedziemy po nim w dół.
Czekaj, co. Co się stało?
- Rdzeń pamięci! - O nie.
- Smutek, co ty wyprawiasz? - Ten wyglądał jakby był przekrzywiony
Więc otworzyłam go i wypadł. I.
Woo hoo!
To jest właśnie to. Chcę, może, przytrzymać jeden.
- Radość! - Zaraz, zaraz, zaraz, zaraz.
Smutek. Omal nie dotyknełaś pamięć rdzenia.
A kiedy ją dotkniesz, nie możemy zmienić jej z powrotem.
O, wiem. Przykro mi. Coś się ze mną dzieje.
I... To jest jak Mam awarię.
Nie masz awarii. To jest stres.
Wciąż popełnianiam błędy w tym stylu. Jestem okropna.
- Och, nie jesteś. - I denerwująca.
Oni, dobrze... Wiesz co.
Nie można skupić się na tym, co jest nie tak.
Zawsze jest sposób, żeby odwrócić los
Aby znaleść w tym zabawę.
Tak, znajdź zabawę. Nie wiem, jak to zrobić.
Dobrze, dobrze. Staraj się myśleć o czymś zabawnym.
O. Pamiętasz ten zabawny film gdzie pies umiera?
O, tak. To nie... jest
A wtedy, z Mag.
Gdy Riley śmiała się tak mocno, że glut wyszedł z jej nosa.
Chodź.
Tak, to bolało. Czułam jak się jak ogień.
- To było STRASZ... - Dobra, dobra.
Nie myśl o tym. Spróbujmy czegoś innego.
- Jakie są twoje ulubione rzeczy do robienia. - Moje ulubione?
Cóż, lubię czas, kiedy nie pracujemy.
To dobrze! Podobnie jak, plażę i słońce.
O. Podobnie jak wtedy gdy zakopaliśmy tatę w piasku po szyję.
Myślałam raczej jak deszcz.
Deszcz. Deszcz, też go lubię!
Możemy wytupywać wokół kałuże
Wiesz. Są fajne parasole, burze z błyskawisami.
Raczej kiedy deszcz pada tak mocno, że sprawia, że nasze buty są przemoknięte.
I jesteśmy przeźiębieni, mamy dreszcze i wszystko zaczyna opadać.
O. Hej hej hej. Spokojnie.
Dlaczego płaczesz?
To jest... To jest naprawdę wprost przeciwne do tego, co mamy robić tutaj.
Płacz mi pomaga uspokoić się i nie martwić się tak bardzo problemami życiowymi.
Wiesz co? Pomyślmy o czymś innym.
Może przeczytamy kilka instrukcji umysłu. Brzmi zabawnie.
Przeczytałam większość z nich.
Cóż. Czytałaś ten. Ta wydaję się interesująca.
Długoterminowe odzyskiwanie pamięci. Tom 47.
- Nie - Woo. Prawdziwy klasyk gatunku.
Długoterminowa selekcja danych poprzez kanał pamięci.
Zobacz. Już jest zabawa. Och, ty szczęśliwy psie.
Czytasz te fajne rzeczy, a ja muszę pracować. Życie jest niesprawiedliwe.
Fuj.
Co możemy zrobić. Mamy tylko fundusze, żeby przetrwać miesiąc może dwa.
Jeśli nie znajdziemy inwestorów wtedy, będziemy musieli pożyczyć od ludzi.
Mamo. Tato. Chodź pocałuj mnie na dobranoc.
Wiem. Wiem. Musimy to przetrwać, w porządku. - Zaraz tam będę.
Słyszałeś, tatę? Brzmiał bardzo smutnie.
Co to było? Czy to był niedźwiedź? To jest miś!
Nie ma niedźwiedzi w San Francisco.
Widziałem naprawdę włochatego faceta. Wyglądał jak niedźwiedź.
O. Jestem bardzo nerwowy, moje nerwy są zszokowane.
Ew. Nie chcę słuchać o twoich nerwach.
Powiem wam, co to było. Ten ruch to było niepowodzenie.
To jest to, co wam mówiłem.
Tam są co najmniej 37 rzeczy, których Riley powinna się bać już teraz.
Już ten zapach jest wystarczający aby ją zakneblować.
Nie mogę uwierzyć, że mama i tata przenieśli nas tutaj.
Zobaczcie. Rozumiem. Macie wątpliwości.
Ale przechodziliśmy przez gorsze rzeczy.
Powiedzieć wam coś. Zróbmy listę wszystkich rzeczy, z których Riley powinna być zadowolona.
Do dzieła. Zobaczmy. Ten dom śmierdzi. Nasz pokój śmierdzi.
- Pizza jest tu dziwna. - Nasi przyjaciele są w starym domu.
I wszystkie nasze rzeczy znajdują się w zaginionej furgonetce.
Och, daj spokój. Mogło być gorzej.
Tak, Radość. Mogliśmy leżeć na brudnej podłodze. W worku.
Ok, przyznaję. Mieliśmy ostry start.
- Ale pomyśl o tych wszystkich dobrych rzeczy, które... - Nie, Radość.
Nie ma absolutnie żadnego powodu, żeby Riley była teraz szczęśliwa.
Pozwól nam się tym zająć.
Mówię, zróbmy sobie wagary od szkoły jutro i zabarykadujmy się w sypialni.
Nie mamy czystych ubrań
I moglibyśmy płakać, aż nie moglibyśmy oddychać.
Powinniśmy zamknąć drzwi i wykrzyczeć wszystkie przekleństwa jakie znamy.
- Ten pomysł jest dobry. - Nie, czekajcie.
Zobacz. Wszyscy mamy swoje dni wolne. Wiesz...
Cześć skarbie.
Pociąg ze złą wiadomośćą mamy ciągnie się Toot-toot Jak trąbi..
Nadal nie ma vana od przeprowadzek. UH Huh.
Teraz mówią, że nie będzie go tutaj do wtorku. Czy możesz w to uwierzyć.
Toot-toot, ciągle trąbi.
- Gdzie jest tata? - Rozmawia przez telefon.
Ta nowa przygoda sprawia, że jest bardzo zajęty.
I nie mam nic więcej do dodania.
Teraz, dajmy krzywy wyraz twarzy.
Myślę, że wszystko, co naprawdę chcę powiedzieć, to
dziękuję.
Wiesz. Przez te wszystkie zamieszania ty zostałaś...
Cóż, zostałaś naszą szczęśliwa dziewczyną.
Twój tata jest teraz pod dużą presją.
Ale, jeśli ty i ja ciągle będziemy uśmiechnięte, to będzie bardzo pomocne.
Możemy to zrobić dla niego. Prawda?
Wow.
Cóż.
Tak. Pewnie.
Co zrobliśmy, że zasłużyliśmy na ciebie.
- Miłych snów. - Dobranoc.
Cóż. Nie można dyskutować z mamą.
- Jesteśmy zadowoleni. - Nie mogę się kłócić z mamą, to prawda.
- Zespół szczęśliwy. Brzmi świetnie. - Jestem całkowicie z tobą, Radość.
Wygląda jakbyśmy wchodzili w fazę RE M.
Mam obowiązek snu, więc zajmę się wysłaniem ich do pamięci długotrwałej.
Dzisiaj był wspaniały dzień, chłopaki. Śpijcie dobrze, mój szczęśliwy zespole.
W porządku. Co jest na dziś wieczór, w produkcji marzeń?
Teraz. To jest to. Nowe miejsce.
Chodź żyć ze mną, Riley.
- Ktoś zamówił pizzę z brokułami. - Zjedz mnie, jestem organiczna.
Teraz. Kto jest odpowiedzialny za programowanie tam?
Wiem, że nie powinnam tego robić. Ale.
Nie zamierzamy zakończyć tego dnia właśnie tak.
Nie martw się.
Sprawię, że jutro będzie kolejny wielki dzień.
Obiecuję.
Karmelowe kukurydziane płatki śniadaniowe
- Witam. Obudziłam cię? - Czy musisz tak grać?
Cóż, muszę ćwiczyć.
I nie myślę o tym, jak grać, tak bardzo jak myśle o przytulaniu.
W porządku. Pierwszy dzień szkoły. To bardzo, bardzo ekscytujące.
Zastanawiałam sie do późna w nocy nad nowym planem. Tutaj jest.
- Strach. Potrzebuję listy - Co?
Wszystkich możliwych negatywnych skutków pierwszego dnia w nowej szkole.
Długa droga przed tobą. Oni nie zauważą nawet meteorytu.
Odrazo. Upewnij się, że Riley będzie się dzisiaj wyróżniać
ale także pasować.
Gdy jestem za, Riley będzie wyglądać tak dobrze,
że inne dzieci będą patrzeć na własnej stroje i pierdzieć.
Radość! Tak, Radość. Ty będziesz odpowiadać za konsolę.
Utrzymanie Riley szczęśliwej cały dzień.
I dodam, kocham swoją suknię, to jest urocze.
O, jest stara. Dziękuję bardzo. Uwielbiam sposób, w jaki wiruje.
Pociąg myślenia, zgodnie z planem.
Gniew. Załaduj marzenia.
Zamówiłem dodatkowe, jeśli rzeczy zaczną toczyć się powoli w klasie.
Mogą się przydać. Jeśli ta nowa szkoła jest nudna i pełna bezużytecznych zajęć.
Co i tak się prawdopodobnie wydarzy.
O, Smutek. Mam super ważne zadanie tylko dla Ciebie.
- Naprawdę. - Uh-heh. Chodź za mną.
- Co ty robisz? - I już. Idealnie.
To jest krąg smutku.
Twoim zadaniem jest upewnić się, że wszystkie smutki pozostają w jego wnętrzu.
Więc chcesz żebym tutaj tylko stała?
Hej, to nie moje zadanie mówić ci, jak wykonywać swoją pracę.
Wystarczy upewnić się, że
wszystkie... smutki pozostają w kręgu.
Zobacz. Jesteś pro w tym. Czy to nie jest zabawne?
- Nie - Dobra dziewczyna.
W porządku wszyscy, nowy początek.
Będziemy mieć dobry dzień, który zamieni się w dobry tydzień,
który zamieni się w dobry rok, który zamieni się w dobre życie!
Tak, wielki dzień. Nowa szkoła. Nowi przyjaciele.
Wiem. Jestem trochę zdenerwowana ale jestem przede wszystkim podekscytowana.
- Jak wyglądam? Czy podoba Ci się mój strój? - Bardzo ładny.
Poradzisz sobie. Czy chcesz, zebyśmy poszli z tobą?
Mama i tata, z nami publicznie. Nie, dziękuję.
Tak, jestem za
Nie, poradzę sobie. Cześć mamo. Cześć tato.
Miłego dnia w szkole, małpeczko.
- Woo-woo... - Woo-woot... - Woo Woo......
Miłego dnia, kochanie.
- Czy jesteś pewna, że chcemy to zrobić? - Więc idziemy.
Ok, dzieje się Tak.
W porządku. Mamy grupę fajnych dziewczyn na godzinie drugiej.
- Skąd wiesz? - Przekłute podwójnie uszy. Długi szalik.
- Whoa. Czy ona ma na sobie cień do oczu? - Tak. Chcemy, zaprzyjaźnić się z nimi.
- Chodźmy porozmawiać z nimi. - Żartujesz.
Nie rozmawiamy z nimi. Chcemy, aby one nas lubiły.
Och... tak. Czekaj. Co?
Prawie skończylem z potencjalnymi katastrofami.
Najgorszy scenariusz to albo ruchome piaski, albo samozapłon
lub wywołanie przez nauczyciela. Tak długo, jak żadna z tych rzeczy się dzieje...
Ok, wszyscy. Mamy nowego ucznia dzisiaj w klasie.
Żartujesz! Ze wszystkich rzeczy! To się nie dzieje naprawdę!
Riley, chcesz nam powiedzieć coś o sobie?
Nie! Udawaj, że nie umiemy mówić po angielsku.
Nie martw się. Zajmę się tym.
W porządku.
Nazywam się Riley Anderson.
Jestem z Minnesoty a teraz mieszkam tutaj.
A co z Minnesotą?
Czy możesz powiedzieć nam coś na ten temat?
Więc na pewno dostajesz dużo więcej śniegu niż my.
Ha-ha-ha. Ona jest zabawna.
Tak, tam jest dość zimno.
Jezioro zamarza. I wtedy, gramy w hokeja.
Jestem w fajnym zespole. Nazywamy się Psy Prerii.
Moja przyjaciółka Mag gra na ataku, a mój tata jest trenerem.
Prawie wszyscy w mojej rodzinie jeżdżą na łyżwach.
Jest to rodzaj tradycji rodzinnej.
Jeździmy nad jezioro w prawie każdy weekend.
Albo jeźdźiliśmy. Dopóki...
tam mieszkałam.
- Hej. Co się dzieje? - Co?
Hej, Smutek. Dotknęłaś pamięci.
- Rozmawialiśmy o tym. - O tak, wiem. Ale ja...
Wracaj do swojego kręgu.
Ah. Co się dzieje?
- Wyciągnij ją stamtąd, Radość. - Wyciąg.
Graliśmy razem i takie tam.
Fajne dzieciaki szepczą na godzinie 3.
Widziałaś to spojrzenie? Osądzają nas.
Niech mi ktoś pomoże to wyciągnąć Wszyscy umieścmy to w...
Ale teraz wszystko jest inne.
Odkąd się tu wprowdziliśmy.
O nie. Płaczemy.
Co? Smutek, co robisz!
Och, przykro mi. Jestem, oh.
- To rdzeń pamięci. - Ale on jest niebieski.
Nie! Czekaj!
Przestań. Nie
Radość. Nie
- To jest pamięć rdzenia. - Hej!
- Przestań. Puść. - Nie rób tego. Czekaj.
Rdzeń wspomnień!
Aw!
Nie, nie, nie...
- Och! - Och!
Dziękuję, Riley.
Wiem, że przeprowadzka do nowego miejsca może to być trudna.
Ale jesteśmy szczęśliwi mając cię tutaj.
Dobrze wszyscy. Wyciągnijcie książki do historii.
I otwórzcie na 7 rozdziale.
Czy mogę teraz powiedzieć to przekleństwo?
- Eh. - Och!
Awww!
Awwwww...!
Awwwwww...
O nie. 1, 2, 3, w porządku.
Nie wystarczy. Co?
Gdzie my jesteśmy?
Rdzenie pamięci?
Wyspa głupoty?
Wszystkie wyspy osobowości Riley nie działają!
Jest źle, Możemy to naprawić!
Musimy tylko wrócić do centrum sterowania, podłączyć wspomnienia i wszystko wróci do normy.
Riley nie ma podstawowych wspomnień, ani osobowości, ani...
- Co? o co chodzi? - Ty! Nie jesteś w centrum zarządzania.
Bez ciebie Riley nie może być szczęśliwa! Musimy cię sprowadzić tam.
Nadchodzę Riley.
Jak się okazało, zielony kontener na śmieci, nie jest poddawany recyklingowi.
Jest na biodegradalne odpady jak kompost, czy skorupki jajek, tylko niebieski jest poddawany recyklingowi no i czarny.
Riley zachowuje się dziwnie, dlaczego ona zachowuje się tak dzwinie?
A czego się spodziewałaś? Wszystkie wyspy są wyłączone.
Radość by wiedziała co teraz zrobić.
To jest to! I dopóki ona nie wróci, powinniśmy robić to co ona.
Świetny pomysł... gniew, strach, odraza jak możemy być szczęśliwi?
Hej Riley mam dobrą nowinę, znalazłam juniorską drużynę hojekową tutaj w San Francisco,
a zapisy zaczynają się jutro po szkole, co za szczęście, nie?
Hokej? Co robimy? Y uu yy Ty udawaj, że jesteś radość.
Czy nie wspaniale byłoby wrócić do gry?
Taaaa to brzmi fantastycznie.
Co to bylo? Radość by tak się nie zachowała! - Ponieważ nie jestem radością.
Ta? Bez jaj!
Czy zauważyliście to? Coś jest nie tak. Powinnyśmy spytać się jej?
Sprawdźmy co się dzieje, ale subtelnie, tak by tego nie wykryła.
Więc jak pierwszy dzień w szkole?
Sprawdza nas, mam dość, teraz ty udawaj radość.
Okej.
Było w porządku, chyba.
Bardzo ładnie, niczym radość...
Na pewno coś się z nią dzieje, nigdy wcześniej tak się nie zachowywała.
Co robimy? Dowiemy się co się dzieje, ale potrzebujemy wsparcia.
Daj sygnał mężowi.
Jakie doskonałe podanie ponad poprzeczkę. Constance przekroczył granicę.
Uh-oh. Ona patrzy na nas.
- Co powiedziała? - Co?
Oh, przepraszam ser. Nikt nie słuchał.
Czy to nie noc śmieci? Nie opuściliśmy deski.
Co? O co chodzi, kobieto? Co?
- Ona robi znowu ten głupi wyraz twarzy. - Mógłabym go teraz udusić.
Wskaż go ponownie.
Ah. Więc.
Riley, jak było w szkole?
- Aw. Strata czasu. - Chyba żartujesz. - Poważnie?
Przez to zrezygnowałyśmy z tego brazylijskiego pilota helikoptera?
Posuń się! Będę radością.
Szkoła była świetna. Dobrze.
Riley. Wszystko w porządku?
Ser, ona przewróciła na nas oczami.
Co jest grane?
Dobra, czas na pokaz siły. Nie chcę podnosić głosu.
Nie Tylko nie głos.
Riley, Nie podoba mi się twoje nowe podejście.
O. Pokażę ci postawę, stary.
Nie, nie, nie, nie. Pozostań szczęśliwy.
Jaki jest twój problem? Poprostu mnie zostaw.
Ser. Raportuję wysoki poziom bezczelności.
Weź go na Stan Zagrożenia Wybuchem Nuklearnym Poziom 2.
Słyszeliści panowie. Stan Zagrożenia Wybuchem Nuklearnym Poziom 2.
Słuchaj, młoda damo. Nie wiem, skąd to lekceważące podejście pochodzi.
Chcesz kawałek tego, dziadku. Chodź i weź to!
Tak. Dobrze. Cóż.
Nadchodzi. Przygotuj głos.
Klucze, na pozycję wykonawczą.
Gotowy do uruchomienia na waszą komendę, ser.
Awwww!
Po prostu, zamknij się!
Ogień.
To jest to. Idź do swojego pokoju.
Teraz.
Głos został podniesiony. Głos został podniesiony.
Dobra robota, panowie. To mógła być katastrofa.
Cóż, to była katastrofa.
Chodź. Leć ze mną, dziecko
- Ah. - Ahh.
Mamy zamiar dojść tam, na tym?
Jest to najszybsza droga by wrócić.
Ale jest tuż nad zrzutem pamięci. Jeśli spadniemy, będziemy zapomniane na zawsze.
Musimy to zrobić dla Riley.
Wystarczy, że będziesz iść za mną.
Nie jest przecież tak wysoko. To jest zupełnie, ah.
Wow.
Hej.
Więc...
Ta sytuacja wymknęła sie trochę z pod kontroli na dole.
Chcesz o tym porozmawiać?
Daj spokój. Gdzie jest moja uśmiechnięta dziewczyna?
Małpko. Woo-hoo .
Whoa! Próbuje uruchomić głupotę.
Chodź. Hoo-Haa.
Smutek! Skręć w prawo z powrotem!
Co do?
Rozumiem. Potrzebujesz czasu sam na sam.
I porozmawiamy później.
- Mamy poważny problem. - Och, Radość. Gdzie jesteś?
Straciliśmy Wyspę głupoty.
To oznacza, że ona może stracić Przyjaźń i Uczciwość oraz Hokej i Rodzinę.
Możesz to naprawić Prawda, Radość?
Ja-nie wiem. Oh.
Ale musimy spróbować. Dobra, chodź.
- Riley poszła spać. - Och.
Co jest dobrą rzeczą Jeśli... Jeśli myślisz o tym.
Bo nic złego nie może się zdarzyć kiedy śpi.
Wrócimy do centrali, zanim się obudzi.
Będziemy po prostu musieć przejść przez Wyspę Przyjaźni.
- Och, nigdy się nie uda. - Nie, nie, nie...
Nie martw się wszystkimi życiowymi problemami.
Pamiętasz, ten zabawny film gdzie pies umiera.
O Smutek. Nie mamy na to czasu.
Będziemy musieć po prostu iść na około.
Weźmy malowniczą trasę.
Czekaj. Radość, możesz się tam zgubić.
- Myśl pozytywnie. - Ok.
Jestem przekonana, że się tam zgubisz.
To jest pamięć długoterminowa.
Nieograniczone rój korytarzy i półek.
Czytałam o tym w podręcznikach.
Podręczniki? Podręczniki.
- Przeczytałaś instrukcje. - Tak.
Więc znasz drogę powrotną do centrali.
- Tak myślę. - Woo-hnn!
Jesteś moją mapą.
Chodźmy. Prowadź, moja mapo.
Pokaż mi, jak iść.
Ok, tylko...
Jestem zbyt smutna by chodzić.
Daj mi kilka godzin...
- W którą stronę, w lewo? - Dobrze.
Nie, to znaczy w lewo. Powiedziałam, że lewa jest zła, trzeba iść w prawo.
W porządku.
To na swój sposób miłe.
Dobra, idziemy. Wrócimy do Centrali przed świtem.
Możemy to zrobić. To będzie łatwe!
To działa.
To nie działa.
- Czy jesteśmy już blisko? - Tak. Tylko teraz następnie w prawo.
I lewo. A potem drugie lewo.
Czy na pewno wiesz, dokąd zmierzamy?
Bo zdaje się, że nie zmierzamy do Centrali.
O. Riley się obudziła.
O. Och. uh.
Nie rób tego. Nie dotykaj, nie pamiętasz?
Jeśli ich dotkniesz, pozostaną smutne.
O. Przepraszam. Ja... nie będę.
- Zaczyna się teraz. - Nie mogę już dłużej wytrzymać.
Zapomnij o nich!
- Pracownicy umysłu. - Ale, Radość, jesteśmy prawie oh.
Numery telefonów. Nie potrzebujemy ich wszystkich.
Są w jej telefonie.
- Zapomnij to wszystko, proszę. - Przepraszam. Cześć.
Zapomnij o tym.
- Muszę znaleźć Wyspę Przyjaźni. - Spójrz na to. 4 lata lekcji gry na pianinie.
Tak. Wygląda jakby całkiem zniknął.
Wiesz co. Zapisz Pałeczki i Serce i Dusza, pozbądź się reszty.
- Czy ty. - Prezydenci USA. Co myślisz?
Po prostu Washington, Lincoln i jeden gruby.
- Zapomnij o nich! - Hej!
Nie można tych wyrzucić. To są doskonale dobre wspomnienia.
Nazwy każdej księżniczki lalki Cutiepie?
Tak. To są niezwykle ważne informacje.
- Burza z błyskami, miodowe spodnie... - Zapomnij o nich.
- Hej! Przywróć je z powrotem. - Są na Wysypisku.
- Nic nie wraca z Wysypiska. - Tak. Słuchaj pani. To jest nasze zadanie, dobrze.
Kiedy Riley nie dba o pamięć, to wspomnienia zanikają.
- Zanikają? - Zdarza się najlepszym z nich.
Poza tym złym chłopcem. Ten nigdy nie zblaknie.
Piosenka z reklamy gumy?
Wiesz. Czasami wysyłamy jeden do Centrali bez powodu.
Tak po prostu by grała w głowie Riley w kółko, milion razy.
Obejrzyjmy go ponownie.
Tak, wiem. Wszyscy znamy tą piosenkę. Dobra, naprawdę chwytliwa.
- Hej. Co o tym myślisz, powinniśmy to zrobić? - Tak.
W porządku. No to ruszamy! Ha-ha-ha.
Co? Znowu to?
Ha. Super.
Czekaj! Czy wiesz, w jaki sposób dostać się na Wyspę Przyjaźni!
Jak ci się tam podoba? Czy czujesz jakieś trzęsienia ziemi?
Czy most jest fajny?
Tak jest dobrze. Co się stało w dogrywce.
Wygrałyśmy pierwszy mecz. Trener mówi, że możemy faktycznie dojść do finału w tym roku.
O, i mamy tę nową dziewczynę w zespole. Ona jest fajna.
- Uh.Ona tego właśnie nie powiedziała. - Nowa dziewczyna?
Mag ma już nowego przyjaciela?
Hey, hey. Pozostań szczęśliwy.
Nie chcemy już stracić więcej wysp tutaj, chłopaki.
Możemy przekazywać krążek do siebie nawet nie patrząc.
To jest jak czytanie w myślach.
Lubisz czytać w myślach, Mag.
- Mam coś dla ciebie do czytania. - Gniew. Co?
Tutaj! - Czekaj, czekaj, czekaj. Po prostu musisz być spokojny przez 1 sekundę.
Aw!
- Muszę już iść. - Co?
Muszę iść.
Czekaj. Może po prostu powiesz mi, proszę która droga prowadzi do.
O nie.
Wyspa Przyjaźni. Co?
Nie Przyjaźń.
O, Riley kochała tą. A teraz jej nie ma.
Żegnaj Przyjaźń Witaj Samotność.
Będziemy musiały po prostu pójść dłuższą drogą.
Tak. Długi, długi, długi... sposób.
Jestem gotowa.
Musi być lepszy sposób.
- Woo. No spójrz na siebie. - Huh?
Zabiorę cię ale nie ty.
Ach! Kogo ja oszukuję. Nie mogę cię zostawić.
Witam!
- Aw. - Zaczekaj. Hej, czekaj.
Nie, czekaj. Stop.
- Przepraszam. - Och!
O. Ja tylko, tylko szukałem
- dywersja! - Co?
Ha ha! Do zobaczenia, frajerze.
Ou. Jestem cały obolały.
Czekaj, ja cię znam.
Nie, nie znasz. Mam, tak czały czas.
- Wyglądam jak wielu ludzi. - Nie, nie, nie... znam cię.
Bing Bong, wymyślony przyjaciel Riley.
- Naprawdę znasz mnie? - Oczywiście.
Riley kochała zabawy z tobą. Wy dwaj byliście najlepszymi przyjaciółmi.
Och, och. Może ty byś wiedział.
- Staramy się wrócić do Centrali. - Centrala?
- Jesteście z Centrali? - No tak.
Jestem Radość. To jest Smutek.
- Jesteś Radość, Radaość? - UH Huh.
Co do cholery robisz tutaj?
To jest dobre pytanie. Chcesz odpowiedzieć na to pytanie, Smutku?
Bez ciebie nie będę nigdy szczęśliwy.
To nie może się wydarzyć. Musimy cię odstawić z powrotem.
Powiem ci coś. Chodź za mną.
Dziękuję. Wspaniale jest cię zobaczyć jeszcze raz.
Muszę ci coś powiedzieć. Jestem wielkim fanem twojej pracy.
Czy pamiętasz, kiedy ty i Riley buliście w zespole?
Ha-ha-ha. Byłam na wszystkich twoich koncertach.
Tak. I grałem na trąbie.
- Oglądanie jak grasz było wielką przyjemnością. - 2 razy byłem mistrzem.
- Aha, a pamiętasz twoją rakietę. - Oczywiście, działała na moc piosenki.
To prawda. Twoja piosenka.
- Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać? - Bing Bong. Bing Bong.
- Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!" - Bing Bong. Bing Bong.
Czym ty dokładnie jesteś
Wiesz, co jest nie jasne? Jestem przede wszystkim watą cukrową. Ale.
Kształt sprytny. W części jestem kotem, w cześci słoniem, a w części delfinem.
Delfinem?
Musisz pamiętać. Kiedy Riley miłała 3 lata, zwierzęta były w jej wieku.
Krowa mówi moo. Koń robi ihha.
Tak wszyscy ludzie mówili wtedy.
Tak, tak. Myślę, że to prawda.
- Co ty tu robisz? - Więc.
Nie ma wiele zaproszeń do wyimaginowanych przyjaciół ostatnio.
Tak, więc ja. Wiesz...
Tak, tak, Nie smuć się.
Powiedzieć ci coś. Kiedy wrócę do Centrali.
Postaram się by Riley cię zapamięta.
- Naprawdę? - Oczywiście. Kochała cię.
Ha-ha! To jest najwspanialszy dzień w moim życiu.
Aw AW AW...
- Wszystko w porządku? - Hej, co się dzieje?
Płaczę słodyczami.
- Spróbuj karmel, jest pyszny. - Woo.
- Whoa! - Woo.
- Tutaj, wykorzystaj to. - Dziękuję.
Och, czekaj. Poczekaj sekundę.
Zawsze tu potrafią utknąć na dole.
Tutaj.
Co? To jest wymyślone.
Dzięki. To sprawi, że o wiele łatwiej będzie ci iść z powrotem do Centrali.
Spacer? My nie spacerujemy.
Bierzemy pociąg myślenia.
Pociąg. Oczywiście.
Tak jest tak dużo szybciej. Ale jak go złapać.
Więc, niby on jedzie w każde miejsce, ale jest stacja na Wyspie Wyobraźni.
Znam skrót. Chodź, tędy.
O. Jestem bardzo zadowolona, żę wpadłyśmy na Ciebie.
Stacja jest właśnie tutaj. Panie przodem.
- Radość. - Co?
Cóż. Czytałam o tym miejscu w instrukcji. Nie możemy tam wejść.
Bing Bong mówi, że to najszybszy sposób do Centrali.
Nie, ale radość, to jest myśl abstrakcyjna.
O czym ty mówisz? Chodzę tędy cały czas.
To jest skrót. Widzisz.
(ZAGROŻENIE - Nie Wchodzić!)
Udowodnię ci to.
Spójrz na mnie.
Przechodzę na stacji. Ponieważ biorę skrót.
Chodźmy. Chodźmy na około. Tędy.
Jestem prawie na miejscu.
Jeśli chcesz iść dłuższą drogą, zrób to.
Ale Riley musi być szczęśliwa. Nie stracę tego pociągu.
Bing Bong wie, co robi. On jest w części delfinem, które są bardzo inteligentne.
Cóż, dobrze.
W porządku. Jakie pojęcia abstrakcyjne mamy zamiar zrozumieć dziś.
- Samotność. - Hm.
Myślę, że jest tam coś,.
Mam zamiar włączyć go przez minutę i wypalić te głupie myśli.
Co ja ci mówiłem. Będziesz w Centrali w krótkim czasie.
Hej, popatrz na to?
- Whoa. Co się dzieje? - O nie, oni włączyli go.
O. Nigdy nie widziałem tego wcześniej.
Moja twarz. Moja piękna twarz. Whoa!
- Co się dzieje? - Jesteśmy abstrahowani.
Istnieją 4 etapy. To pierwszy.
Nie obiektywne rozdrobnienie.
W porządku, nie panikuj. Najważniejsze jest, by wszyscy trzymali się razem.
- Och. - Aw.
Jesteśmy w drugim etapie. Jesteśmy dekonstruowani.
Biegnij!
Aw. Nie czuję nóg.
- O, tam są. - Chodź tu ja.
Musimy się stąd wydostać. Zanim nie będziemy mieć kształtu i koloru.
Utkniemy tu na zawsze.
Bong. Dlaczego tu weszliśmy?
Mówiłem. To jest skrót.
Pociąg.
O nie. Jesteśmy 2 wymiarowe. To jest etap 3.
- Zmierzamy do nikąd. - Śmierć. Pechowa śmierć.
Chodź.
Nie możemy się zmieścić.
O nie, nie jesteśmy graficznni To jest ostatni etap.
Nie uda nam się.
Zaczekaj, jesteśmy 2 wymiarowe. Upadnij na twarz.
Stop. Stop!
Nie Mówiłeś, że to był skrót.
Mówiłem. Ale teraz, nie powinniśmy byli tam wchodzić.
To było niebezpieczne. Oni naprawdę powinni postawić znak.
- Jak długo, aż do następnego pociągu? - Kto wie?
Ale nie martw się. Jest jeszcze jedna stacja. Tą drogą.
Pociąg zawsze zatrzymuje się tam, tuż zanim pojedzie do Centrali.
Jeśli sie pośpieszymy, możemy go złapać.
To nie jest twoja kolejna droga na skróty, prawda?
Ha-ha-ha. Tak.
- Czy naprawdę istnieje inna stacja? - UH Huh. Tędy.
- Witamy na Wyspie Wyobraźni. - Wyspa Wyobraźni?
Jasne. Przychodźę tu cały czas. Jestem praktycznie burmistrzem.
Hej, chłopaki jesteści głodni? Tutaj jest las frytek.
Nie ma mowy! Ha-ha-ha.
Sprawdź to. Miasto trofeów.
Medale, Wstążki. Każdy jest zwycięzcą.
I zdobyłem pierwszą nagrodę.
- Ja też! - Och. Nagroda za współudział.
Czekaj, czy to jest? Czy to? Spójrz.
To Miasto Chmur.
To jest moje ulubione. Hoo hoo hoo.
- Och, to jest tak miękkie. - Oh oh oh. Pozwól mi spróbować.
Hej! Co za wielki pomysł?
Lepiej napraw ten mur albo Jesteś w dużym kłopocie.
O nie, lawa. Woo. Whoa.
Wyspa Wyobraźni jest najlepsza.
Och, to wszystko staje się takie interaktywne.
Hej, patrzcie! Domek z Kart.
Woo czekaj. Czekaj chwilę.
- Twoja rakieta. - Tak.
Ukryłem ją tam na przechowanie.
A teraz jestem gotowy by wziąć Riley na Księżyc!
- Och, przykro mi. - Super.
- Whoa. Kocham Wyspę Wyobraźni. - Czy tu nie jest wspaniale?
I zawsze jest tu coś nowego na przykład...
- Kto to jest do cholery? - Wymyślony chłopak.
- Chciałbym umrzeć dla Riley. - Whoa.
- Nigdy nie widziałem go wcześniej. - Mieszkam w Kanadzie.
W każdym razie. Poprzez Świat Przedszkolny. Jesteśmy blisko pociągu.
Riley, nadchodzimy. Woo-Hoo . Ha-ha-ha.
To powinno być zabawą. Nowy zespół. Nowi przyjaciele.
Te dzieci wyglądają całkiem dobrze.
Biorąc pod uwagę, że są z San Francisco. Heh heh-heh-.
- Muszę iść. - Ok. Powodzenia, kochanie.
Zobacz, całowanie nie pomoże nam teraz. Jeśli ona spróbuje użyć Hokejowj Wyspy. To będzie straszne.
Dlatego, przypomniałem każdą myśl hokejową, o jakiej mogłem pomyśleć.
Jeden z nich musi pracować w miejscu pamięci podstawowej.
- Ona ma zamiar grać. - Pośpiesz się.
Ha ha. Zrobiliśmy to drużyno. To działa.
O.
J - U - M - E -
Hahaha. Nie, nie, nie... Och!
To jest tak, jak byśmy nie nauczyli się niczego.
- To jest to. - Nie nie nie.
Pozostań szczęśliwy.
Aw!
- Riley, co się dzieje? - Chodźmy.
- Nie zamierzasz spróbować zakończyć kwalifikacji? - Po co?
Hej. Wszystko będzie w porządku.
- Wracajmy. - Przestań mówić, że wszystko będzie dobrze.
Hokej!
O, nie, nie. Ona kocha hokej.
Ona nie może zrezygnować w hokeja.
Bing Bong, musimy dostać się do tej stacji.
Jasne. Tędy, tuż obok Wielkiego Krakersowego Zamku.
Hej. To dziwne.
Wielki Krakersowy Zamek kiedyś stał tutaj. Zastanawiam się, dlaczego go przenieśli.
I mógłby przysiąc że Błyszcząca Spiczasta Góra stała tutaj.
- Hej, co się dzieje? - Tak Tak. Nie wiem.
- Musimy wrócić. - Świat marzeń Księżniczki
O, Galeria Sław Wypchanych Zwierząt.
Moja rakieta?
Czekajcie. Riley i ja nadal używamy tej rakiety.
Ona ma nadal pewną pozostawioną muzyczną moc.
Kto jest twoim przyjacielem który lubi grać?
Nie! Nie nie.
Nie możesz wziąć mojej rakiety na wysypisko. Riley i ja zamierzamy lecieć na Księżyc.
Riley nie można ze mną skończyć?
Hej, wszystko będzie dobrze. Możemy to naprawić.
Musimy po prostu wrócić do Centrali. Którędy do stacji kolejowej?
Miałem zaplanowaną całą podróż dla nas.
Hej, kto lubi łaskotki. Nadchodzi łaskotkowy potwór.
Hej. Bing Bong, spójrz na to.
O, tu jest zabawna gra. Wskaż na dworzec kolejowy
i wszyscy tam pójdziemy. Czy to nie zabawne?
Chodź, chodźmy do dworca kolejowego.
Przykro mi, że zabrali twoją rakietę.
Zabrali coś, co kochałeś. I już jej nie ma, na zawsze.
- Smutek, przestań, bo poczuje się jeszcze gorzej. - Przepraszam.
To wszystko co mi zostało z Riley.
Założę się, że i Riley mieliście wielkie przygody.
O tak, były cudowne.
Kiedyś podróżowaliśmy w czasie. Mieliśmy śniadania dwa razy dziennie.
- Smutek. - To brzmi niesamowicie. Założę się, Riley się podobało.
O tak, podobało jej się. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Tak. Tak.
Co?
Już mi lepiej.
Chodź. Do dworca tędy.
- Jak to zrobiłaś? - Och, nie wiem.
- Czuję się taka smutna, słuchają tego, co... - Hej!
Jest i Pociąg.
O, udało się. W końcu dostaniemy się do domu.
O nie. Te fakty i opinie wyglądają tak samo.
Nie martw się o to. To się dzieje cały czas.
W skali od 1 do 10. Daję temu dniowi dzisiaj "1".
Cóż, dlaczego nie przestaniemy bezczynnie stać i czegoś nie zrobimy.
- Na przykład co, geniuszu? - Mam pomysł.
Jasne. To jest rozwiązenie problemu wg tchórza. Ale ten tchórz przeżyje.
Emocji nie można zamknąć, geniuszu.
Ble. Myślałam, że powinniśmy utrzymać Riley szczęśliwą.
Chwileczkę. Poczekaj minutę!
Aha! Ho ho... Ho
- Co to jest? - Och, nic.
- To tylko najlepszy pomysł jaki kiedykolwiek powstał. - Co?
Wszystkie dobre wspomnienia podstawowe zostały wykonane w Minnesocie.
Dlatego, wracamy do Minnesota i stworzymy ich więcej.
- Ta-Dah. - Czekaj czekaj czekaj.
Chcesz powiedzieć, że mamy uciec?
Cóż, nie nazwałbym tego tak.
Ja bym to nazwał "Program rozwoju szczęśliwego rdzenia pamięci".
- Nie mówisz poważnie. - Hej, nasze życie było idealne.
Dopóki mama i tata postanowili przenieść się do "San Fran cuchnące miasto".
Ale, myślę. To jest takie drastyczne.
Czy muszę ci przypominać, jak wiele wielkich rzeczy się tam wydarzyło.
Nasz pokój. Nasze podwórko. Nasi przyjaciele.
Czy ja prosiłem o reklamę gumy?
W każdym razie, tam było lepiej. I to jest mój punkt widzenia.
- Tak, Riley była szczęśliwsza w stanie Minnesota. - Zaczekaj. Zatrzymaj się.
Nie powinniśmy się z tym przespać czy coś?
Dobrze, prześpijmy się z tym, więc.
Ale, hej. Jestem pewny, że Radość spędza teraz czas na dobrej zabawie tuż za rogiem.
Huh?
Hej hej. Dlaczego się nie ruszamy?
Riley poszła spać. Idziemy na przerwę.
Czyli mówisz, że utknęliśmy tutaj do rana?
Tak. Pociąg Myśli nie działa, podczas gdy ona śpi.
- Och, nie możemy czekać tak długo. - A co myślicie o tym, aby ją obudzić.
Smutek, to jest śmieszne. Jak ewentualnie mielibyśmy to zrobić...
- A może ją obudzimy. - Świetny pomysł Radość.
Dzięki, daj spokój.
Produkcja Snów
Whoa. To miejsce jest ogromne.
To wygląda na wiele mniejsze niż się spodziewałem.
Wow, mogę latać. Kocham go.
Tęczowy jednorożec. Ona jest tuż, tuż.
Moja przyjaciółka mówi, że jesteś sławna.
- Ona chce autograf. - Nie, nie, Smutek.
Nie dręcz panny Jednorożca, dobrze?
Niestety ona jest z poza miasta. To jest takie żenujące, prawda?
Kocham cię we Wróżkowej Sennej Przygodzie część 7. Dobra, pa pa. Kocham Cię.
[Zakaz Wstępu gdy jest włączone światło]
Huh! Zastanawiam się, co to oznacza? No cóż, wejdźmy więc
Ustaw zestaw klasowy.
Oto dzisiejsze wspomnienia. Mamy dziś dużo pracy.
Riley rzuciła swoją najlepszą przyjaciółkę, miała okropny dzień w szkole i rzuciła hokeja.
Pisarze ułożyli razem zabójczy scenariusz.
Tylko dlatego, że Radości i Smutku nie ma, Mam głupi obowiązek śledzić marzenia.
W porządku. Jak mamy ją obudzić?
Cóż. Ona budzi się czasem kiedy ma straszny sen.
- Moglibyśmy ją przestraszyć. - Przestraszyć ją?
- Nie, nie. Już wystarczająco dużo przeszła. - Ale, Radość.
Smutek, może znasz drogę na około.
Ale ja znam, Riley.
Mamy zamiar uczynić ją tak szczęśliwą, że obudzi się z radości.
Sprawimy, że tak się podekscytuje, że się obudzi - To się nigdy wcześniej nie zdarzyło.
Woo, Riley kocha psy. Włóż to.
Nie sądzę, że to zadziała.
- Bing Bong. - Tak.
- Nie pozwól, by cokolwiek się z nimi stało. - Będę uważał.
Aha. Dodaj filtr zniekształcenia rzeczywistości.
Dobrze. Pamiętajcie aby, grać do kamery.
Riley to kamera. Idzcie stamtąd.
Zaczynamy za 5 4 3...
Witam klaso. Zanim zaczniemy dzisiejszy pop quiz...
Ona jest kiepską aktorką.
Chcę przedstawić wam nowego ucznia.
Riley. Chciałabyś wstać i przedstawić się.
- Camera. - Siebie.
I mówi Riley.
Nazywam się Riley Anderson.
Jestem z Minnesoty a teraz mieszkam tutaj.
Ew. Spójrz, na jej zęby one wypadają.
Ew, okropność.
Wypadające zęby. Tak, jestem przyzwyczajony do tego.
Niech zgadnę. Nie mamy spodni.
Hej, spójrz. Przyszła do szkoły bez spodni.
Mówiłem!
Gotowa? Nie sądzę, że ta szczęśliwa rzecz się uda.
- Ale jeśli ją przestraszymy. - Po prostu idź za mną.
Zaczynamy.
Aruu.
- Kto to jest? - Co się dzieje?
Psst, zaczynasz. Idź.
Woo. Zróbmy imprezę. Zatańczmy. Woo.
Hej. Przyjęcie.
Bark-bark-bark..
Radość, to nie działa.
Nie
Hę.
Hę. Smutek, co ty robisz? Wróć tutaj.
To tylko sen. To tylko sen. To tylko sen.
Starają się ją obudzić. Zadzwoń po ochronę.
- Hi Riley, to ja. - Bing Bong?
Smutek. Rujnujesz ten sen.
- Straszysz ją. - Ale spójrz. To działa.
Wow.
Oni nie są częścią tego snu. Łapcie ich.
Zatrzymaj się!
Odwróć kamerę. Odwróć kamerę.
Boo. Kończcie to już.
Aw, ostrożnie.
Nie możesz tego zrobić. Znam ludzi z Centrali.
Nie, nie, nie...
Oni zabrali podstawowe wspomnienia.
Chodź.
- Co to za miejsce? - Podświadomość.
To tam zabierają wszystkie kłopoty.
Czuję, że mój kapelusz jest luźny.
Jak się tam dostać?
- Czy to twój kapelusz? - Tak, to jest mój kapelusz.
Na pewno, nie wiem. Spójrz na etykiecie.
Tak, tu jest napisane, że to mój kapelusz.
- Zaczekaj. Tu jest napisane "mój kapelusz"? - "Mój kapelusz", tak jest napisane.
- Tak samo napisałem na moim kapeluszu. - O czym ty mówisz?
- Zrozum. Masz mój kapelusz. - Dobra, to jest mój kapelusz.
- Hej ty. - Och, złapałeś nas.
Wracaj tam. Nie ma uciekania.
O.
Nie podoba mi się tutaj. To jest miejsce, gdzie Riley trzyma swoje najciemniejsze obawy.
To brokuły.
Schody do największej kary.
Odkurzacz babci. Aw!
Dobra, chodź.
- Mogłabyś chodzić ciszej. - Próbuję.
Co się dzieje...
Paierki po cukierkach.
- Bing Bong. - Radość?
- Tu jesteś. - Ciii.
Kto jest osobą...
- Masz podstawowe wspomnienia? - Tak.
Wszystko na czym mu zależało to cukierki.
Ciii.
Zmywamy się stąd. Chodźmy do tego pociągu.
Czekaj. Pociąg nie jest uruchomiony. Musimy jeszcze obudzić Riley.
Ale w jaki sposób?
O nie.
Hej Smutek. Słyszałaś o przyjęciu, które mieliśmy mieć.
Tak, tak Radość. Czy to nie jest przyjęcie uro-uro-urodzinowe?
Powiedziałaś urodziny?
- I będzie tort i prezenty. - I gry i balony.
Urodziny!
W porządku. Podążaj za nami.
Nie ma to jak dobry strach, aby się obudzić, prawda?
- Dobra, to jest moje pismo. - Nie, nie jest.
- To jest mój kapelusz. Tak napisałem/ - Nie, ten kapelusz jest mój.
- Kto jest urodzinową dziewczyną? - Och!
- Woo-hoo. - No dalej, chodźmy.
- Ha, ha. Zrobiliśmy to. - Ha, ha.
- Zgadnij, kto jest na drodze do Kwatery Głównej. - My jesteśmy.
- Co się dzieje? - Zrobił to ponownie.
Byliśmy w szkole. I byliśmy nadzy. I tam był pies.
Ale jego druga połowa... Ona-goniła tę pierwszą połówkę.
- To był Bing Bong. - Ty idioto. To był sen.
To jest śmieszne. Nie możemy już nawet dobrze się wyspać.
Czas na podjęcie działań.
Głupi mama i tata. Gdybym mógł przenieść nas
nic z tego nie musiało by się wydarzyć.
Kto jest ze mną?
Tak. Zróbmy to.
Wzięła go. Nie ma odwrotu.
Więc. Jak mamy zamiar dostać się do Minnesoty stąd.
Cóż. Dlaczego nie możemy zejść do działu słoni i wynająć słonia.
Hej, to brzmi nieźle.
Bierzemy autobus, głupcze!
Jutro odjeżdża autobus, doskonale.
Ale za bilety trzeba zapłacić. Jak zdobyć pieniądze?
- Portfel mamy. - Och. Nie zrobisz tego.
Och, ale zrobiłem. Gdzie ja widziałem pieniądze ostatnim razem?
- Nie! - Och!
To jest gdzieś na dole.
Mama i tata, doprowadzili do tego bałaganu. Mogą zapłacić żeby nas stąd wydostać.
Co o tym myślisz... Czy to nie jest miłe?
Wszystko można zobaczyć stąd.
Zobacz. Tu jest Rozumowanie indukcyjne. Tu jest Deja Vu.
Tu jest przetwarzalnia języka. A tu jest Deja Vu.
Tu jest Krytyczne myślenie. A tu jest Deja Vu.
I spojrz na wspomnienia tego faceta.
Hej. To był dobry pomysł.
O tym, by prezstraszyć Riley na jawie.
- Nie jesteś taka zła. - Naprawdę?
Dobra robota.
Nie mogę się doczekać, aby odzyskać z powrotem starą Riley.
Jak tylko się tam dostaniemy, mam zamiar naprawić ten cały bałagan.
Whoa. Czy to Riley?
Ona jest teraz taka duża. Nie zmieści się w mojej rakiecie.
Jak się dostaniemy do księżyca.
O. Wtedy w tej lodziarni Twistee Treat, pamiętasz?
Zespół Hokeju pojawił się tam i Mama i tata byli tam dopingując.
Spójrz na nią. Dobrze się bawi i śmieje.
- Kocham to wspomnienie. - Ja też je uwielbiam.
- Wow dziewczyno. Teraz to rozumiesz. - Tak.
To był dzień, gdy Psy Prerii straciły wielki mecz w dogrywce.
Riley nie wykorzystała zwycięskego strzału. Czuła się okropnie, chciała rzucić to.
Przepraszam. Znowu zrobiłam się smutna, prawda?
Powiem ci coś. Możemy nadal nad tym popracować, kiedy wrócimy, dobrze?
W porządku.
Ja po prostu nie rozumiem.
Dlaczego nasz van od przeprowadzek pojechał do Teksasu?
Wielu klientów.
Cóż, obiecano nam dostawę na 5.
Aha.
Przepraszam. Nie ma żadnego sposóbu, żeby to przyspieszyć.
Wyspa Uczciwości?
Uważaj!
Aw!
Chodź!
Trzymaj się!
- Pośpiesz się. - Chodźcie tutaj.
- Chodź-dalej-delej. - Mam to.
- Ciągnij. - Ciągnij.
To była nasza droga do domu.
Straciliśmy kolejną wyspę. Co się dzieje?
Nie słyszałaś? Riley ucieka.
Co?
Czekaj czekaj. Trzymajcie się chłopaki.
Czy naprawdę zamierzamy to zrobi? To jest coś poważnego.
Zobacz. Nie mamy wspomnienia podstawowego.
Chcesz aby Riley, była szczęśliwa?
Wróćmy do Minnesoty i stwórzmy więcej dobych wspomnień.
Radość. Jeśli się pośpieszymy, nadal możemy ją zatrzymać.
Wyspa Rodziny. Chodźmy.
Radość.
Radość. To jest zbyt niebezpieczne. Nie zdążymy.
Ale, to jest nasza jedyna droga powrotna.
Rura przypominająca.
Możemy zostać przypomnieni.
Miłego dnia, kochanie.
- Do zobaczenia po szkole, małpeczko. - Kochamy Cię.
Idź, biegnij! Idź!
Whoa whoa, Smutek.
Smutek. Stop.
- Krzywdzisz Riley. - Nie nie nie. Znowu to zrobiłam.
Jeśli tutaj wejdziesz, te podstawowe wspomnienia staną się smutne.
Przykro mi.
- Riley musi być szczęśliwa. - Radość?
Aww!
Radość. Aw!
Radość!
Radość?
Radość!
Radość. Radość, co ty wyprawiasz? Przestań, proszę.
Nie rozumiesz tego, Radość. Jesteśmy skazani by zostać na dole.
Jesteśmy zapomniani.
Czy pamiętasz, jak wystawał jej język z buzi, kiedy malowała.
Mogłam słuchać jej historii cały dzień.
Chciałam tylko, aby Riley, była szczęśliwa.
To był dzień Psów Prerii straciły wielki mecz w dogrywce.
Riley nie wykorzystała zwycięskiego strzał. Czuła się okropnie.
Chciała to rzucić.
Smutek.
Mama i tata. Drużyna.
Przyszli jej pomóc z powodu smutku.
Musimy tam wrócić.
Radość, tkwimy tutaj.
Możemy być również na innej planecie.
Inna planeta.
Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać?
Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!"
Kto jest najlepszy pod każdym względem, i chce śpiewać tę piosenkę wciąż.
Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać? Bing Bong. Bing Bong.
Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!"
Wskakuj.
Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać? Bing Bong. Bing Bong.
Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!" Bing Bong, Bing Bong
Kto jest najlepszy pod każdym względem, i chce śpiewać tę piosenkę wciąż.
Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!" Bing Bong, Bing Bong
Kto jest najlepszy pod każdym względem, i chce śpiewać tę piosenkę wciąż...
Aww!
Chodź!
Aw!
Aw.
Nie Radość, jeszcze raz.
Mam dobre przeczucie.
Jego rakieta sprawia, że krzyczysz "Brawo!" Bing Bong, Bing Bong
Kto jest najlepszy pod każdym względem, i chce śpiewać tę piosenkę wciąż.
Kto jest twoim przyjacielem, który lubi grać? Bing Bong. Bing Bong.
Głośniej! Głośniej! Radość, śpiewaj głośniej!
Damy radę.
Woo hoo.
Bing Bong, zrobiliśmy to!
My... Bing Bong?
Bing Bong!
Ha ha! Udało Ci się! Ha ha!
Idź! Idź uratuj Riley. Ha ha ha.
Weź ją na księżyc dla mnie. Dobrze?
O.
Postaram, Bing Bong.
Obiecuję.
Jesteśmy w domu!
Riley? Riley?
Zadzwonię na jej komórkę.
O, to jest straszne.
Czekaj. Czy ktoś idzie w naszą stronę?
Zobacz. Przejdźmy przez ulicę.
To jest mama. Wie, że zrobiliśmy coś złego.
- Co robimy? - Gdzie jest moja torba? - Riley musi mieć podstawowe wspomnienia.
Idziemy.
Smutek!
Smutek? Smutek?
Chodź, smutek. Gdzie jesteś?
W porządku. Gdybym była Smutkiem, gdzie bym była?
O. Wszystko jest okropne a moje nogi nie działają.
I trzeba ciągnąć mnie wokół, kiedy chce dotknąć wszystkich...
O nie. To znowu mama. Co robimy?
Uh.
To szaleństwo. Nie powinna uciekać.
Pozbądźmy się tego pomysłu z jej głowy.
Smutek?
- Smutek. - Radość?
Czekaj. Smutek.
Po prostu pozwól mi odejść. Riley jest lepiej beze mnie.
Wracaj!
Mówisz mi, że twój mąż został zdmuchnięty przez słonia.
- Czy był z kimś? - Tak. To ona, tam jest!
Hej! Wróć tutaj!
Zapomnij Jake. To jest pochmurna rozmowa.
Smutek.
- Ja tylko sprawiam, że wszystko, staję się gorsze. - Zaczekaj.
Smutek, musimy zaprowadzić cię z powrotem do...
- To zablokowało się. - Świetnie. - Co?
- Co masz na myśli, że jest zablokowany? - Co teraz?
Nie, nie, nie. Co to jest?
- Jak to zatrzymamy? - Mam pomysł.
Spraw, żeby zaczęła się bać. To zmieni zdanie.
- Genialne. - Wiem, że to jest genialne. Zrób to.
Nic nie działa. Dlaczego to nie działa?
- Pozwól mi spróbować. - Zaczekaj. Złamałeś go. - Nie.
- Posuń się. Posuń się. - Pozwól mi to zrobić. Wynoś się stąd.
Nie
Chłopaki. Nie możemy zrobić nic Riley nic nie czuje.
Co my zrobiliśmy?
Hej. Hej, spójrz na mnie. Czy to co mówiłeś wcześniej było prawdą.
Chciałbym umrzeć dla Riley. Chciałbym umrzeć dla Riley.
Tak, tak. Dobra fryzura. Czas, aby to udowodnić.
Chciałbym umrzeć dla Riley. Chciałbym umrzeć dla Riley.
To koniec. Mam dość.
Whao...
- Whoa. - Whoa.
Whoa. Ok. Whoa.
- Woo-woo-woo. - Whoa.
To jest szalone. To jest szalone.
Nie, nie, nie. Radość, bądź pozytywna.
Jestem pewna, że to jest szalone.
Teraz!
Dla Riley... Za Riley...
- Radość? - Wytrzymaj.
Och, chciałem aby Radość była tutaj.
Odsuń się. Jah!
- To pomogło. - Więc, a co byś zrobiła, gdybyś była taka mądra.
Powiem ci. Ale jesteś zbyt głupi, aby to zrozumieć.
- Co! - Oczywiście twój mały mózg jest zdezorientowany.
Chyba będę musiała prostu zejść do Twojego głupiego poziomu.
Niestety nie mówię po kretyńsku jak ty. Ale pozwól mi spróbować.
Duh.
Awwww!
O. Dzięki Bogu jesteś z powrotem.
- Rzeczy bardzo się poplątały. - My-my-wymyśliśmy ten pomysł.
O nie.
Radość, musisz to naprawić. Idź tam.
- Smutek, wszystko zależy od Ciebie. - Ode mnie?
Smutek? - Smutek? - Smutek?
- Nie mogę, Radość. - Tak, możesz.
Riley cię potrzebuje.
W porządku.
Czekaj. Przestań. Chcę wysiąść.
W porządku. Dziękuję, tak zrobimy.
- Jej nauczyciel nie widział Riley cały dzień. - Co?
Co ona miała ostatnio na sobie?
- Nie mogę w to uwierzyć. - Czy ty w ogóle pamiętasz, co...
- Riley. - Hej. Tutaj jesteś.
- Dzięki Bogu. - Och, strsznie się baliśmy o ciebie.
- Gdzie byłaś? Jest tak późno. - Och.
Riley, co się stało? Wszystko w porządku.
Wiem, że mnie nie chcecie. Ale.
Tęskniłem za domem.
Brakowało mi Minnesoty.
Potrzebujecie mnie, aby być szczęśliwym.
Ale.
Chcę moich starych znajomych i hokeja
Chcę wrócić do domu.
Proszę, nie złoście się.
- Och, kochanie. - Nie jesteśmy źli na ciebie.
Wiesz co? Mi też brakowało Minnesoty.
Brakowało mi wycieczek do lasu.
I podwórka, gdzie kiedyś graliśmy.
Jeziora Spring. Gdzie nauczyłaś się jeździć.
Chodź tutaj.
Hej. Podoba mi się ten nowy widok.
Wyspa Przyjaźni się rozszerzyła.
Cieszę się, że wreszcie otworzyli sekcji przyjaznych argumentów.
Lubię Wyspę Tragicznego Romansu Wampirów.
Wyspa Mody. Wszyscy zamknąć się.
Wyspa Boysbandu? To tylko etap przejściowy.
Mów, co chcesz. Myślę, że to wszystko jest piękne.
W porządku. Proszę bardzo.
Nowa rozszerzona konsola już działa.
- Whoa. - Wow.
- Super. Awans. - Woo.
Tak, ho ho. Ups, czy ja to właśnie zrobiłem?
W porządku. Chłopaki, co to jest "okres dojrzewania".
Nie wiem. To prawdopodobnie nie jest ważne.
Whoa. Mam dostęp do całej biblioteki przekleństwem słownych.
Ta nowa konsola jest...
Przepraszam. Znowu to zrobiłem. Moja wina.
Oni zmierzają na lodowisko.
Teraz, gdy tam się pojawisz bądź agresywna.
- Wiem, tato. - Ale nie za bardzo agresywna.
Wiecie. Ludzie nie musicie przychodzić na każdy mecz.
Żartujesz? Nie opuszczę żadnego!
- Do boju Rogi Mgły! - Do boju Riley!
- Przeciwmgielne .. Rogi... - Dobra dobra. - Rogi Mgły
- Muszę iść. - Najlepiej...
- Och. - Oni nas kochają.
Tak. Mama i tata są całkiem fajni.
Chłopaki, oczywiście, że są. Ale nie możemy tego pokazać.
Yeh. Yeh.
Kochała malowanie twarzy.
Ha. Mówiłem, że to świetny pomysł.
- Najlepszy pomysł jest miał do tej pory. - On jest naprawdę dobrym człowiekiem.
- Ah. - Och.
Na wszelki wypadek.
O.
Przepraszam.
- Aww! - DZIEWCZYNA! DZIEWCZYNA!
- Och, och. - DZIEWCZYNA!
W porządku. Żegnaj.
Hej Riley.
- Jesteś gotowa? - Tak.
W porządku. Pobawmy się trochę w hokeja.
- Dobra, Gniew. Przejmij. - Daj nam ten krążek albo jesteś trupem!
Na jej lewej stronie. Na jej lewej stronie!
Tylko postarajmy się tym razem tak nie cuchnąć.
O. Mama i tata oglądają jak przegrywamy.
Nie na długo!
Przeszliśmy wiele ostatnio, to jest pewne.
Ale nadal kochamy naszą dziewczynę.
Ma wspaniałych nowych przyjaciół i wspaniały nowy dom.
Rzeczy nie mogły być lepsze.
Po tym wszystkim, Riley ma teraz 12 lat.
Co się może wydarzyć?
A kto mi powie w którym roku powstało San Francisco.
Ktokolwiek?
- Jordan. - Uh.
Ile jeszcze tego?
5 miesięcy 2 tygodnie i 4 dni do wakacji.
Wtedy lecimy na Bahamy z wiesz kim.
Chodź. Leć ze mną, dziecko
- Ah. - Ah.
Miłego dnia.
O co jesteśmy wściekli?
Nie wiem. Niezależnie od tego, o co Troy jest wściekły.
A o co Troy jest wściekły?
- Nie wiem. - Nie wiem.
Wiem, powiedziałam jej to.
Jesteśmy totalnym oszustem. Czy uważasz, że widzą porzez nas.
Oczywiście, że nie. Mamy na sobie cień do powiek.
Bycie fajnym jest takie męczące.
Kim jest urodzinowa dziewczyna? Huh.
Hej. Halo?
6 lat szkoły teatralnej dla tego.
- Co? - Ruszajmy.
Zobacz. Wszystko jest w porządku. To jest w porządku.
Po prostu trzeba iść do naszego szczęśliwego miejscu.
- Och! - Aww!
Jak to ładnie pachnie.
To będzie dobre.
To jest dobre.