POPRZEDNIO...
Zagraj w Infinity, najbardziej wciągającą grę wideo w historii.
Cześć.
Jestem Nanette Cole.
- A pan to Robert Daly, prawda? - Tak.
Chciałam tylko wyrazić
mój podziw dla osoby, która zaprojektowała Infinity.
To piękny kod.
Nic ci nie jest?
Ale vintage!
To Kosmiczna Flota.
To serial.
Na pokładzie statku kosmicznego USS Callister. Dobra.
Nie bądź dla niego zbyt miła, bo zacznie się gapić.
Dzięki, Shanio.
- Gdzie jestem? - Na statku Roberta Daly’ego.
USS Callister.
Jesteśmy jego wierną załogą, a teraz najwyraźniej ty też.
Daly stworzył identyczną cyfrową wersję ciebie,
jak nas wszystkich, z DNA, które jakoś pobrał.
Wyhodował cię w swoim komputerze. Ma twoją kopię.
Cyfrowego klona.
Zachowujecie się haniebnie i jesteście obrzydliwi.
- Tak, kapitanie. - Oczywiście.
Tunel podprzestrzenny. To świąteczna aktualizacja.
Może wlecimy do tunelu?
Bylibyśmy wolni.
- Gdzie jest USS Callister? - Na kursie.
- Dokąd? - Do wiru aktualizacji.
Sukinsyny.
Chuj ci w dupę.
Dalej!
Nie ma nas już na komputerze Daly’ego. Jesteśmy w chmurze.
Gdzie jest Daly?
Opuść jebaną grę!
Co teraz?
Mamy przed sobą cyfrowy wszechświat.
Ja pierdzielę.
CZARNE LUSTRO
Porucznik Cole,
witaj na pokładzie.
Mamy nowego członka załogi.
Oficerze naukowy Nanette Cole, proszę na stanowisko.
- Nie. - Jestem twoim kapitanem. To rozkaz.
Pierdol się.
O rany. Nie widzisz?
Nie możesz oddychać?
Zatrzymam cię tak na zawsze, jeśli zechcę.
Wiecznie łapiącą oddech nieobecnymi ustami.
Kapitanie.
Kapitanie? Jesteś tam?
Tak.
Potrzebujemy cię na mostku. Mamy dobry cel.
Zaraz tam będę.
Jezu Chryste.
USS CALLISTER: W GŁĄB INFINITY
Widzieliście wczoraj mecz Wrexham?
- Nie lubimy futbolu. - Zwłaszcza walijskiego.
- No nie? - Był zarąbisty.
- Było dwa do zera... - Ostro mnie to wali.
Gdzie twój ziomek? Jest po ósmej. Chcę zaczynać.
Morris przyjdzie, jak zje lasagne.
Ktoś idzie.
Pewnie twój kumpel.
Zaczynamy.
Nie dołączył do drużyny.
- Ręce do góry! - Rzućcie broń.
Nie chcemy kłopotów, tylko waszych kredytów.
Kim jesteście? Czemu nie macie znaczników?
Któreś z was to Morris?
Dajcie nam swoje kredyty! Już!
To nie Morris.
Kredyty. I to już!
Każdy gracz ma znaczniki.
Dlaczego...
- Co do cholery? - No weź!
Dawajcie kredyty!
- Dobra! - Dobra.
- Przekażcie je. Powolutku. - Dawaj.
To nie w duchu gry.
Dla nas to nie gra.
Co to znaczy?
Krwawisz. W tej grze nie ma krwi.
Dawaj cholerne kredyty.
Serio, to krew.
Kredyty! Już!
Zgłoszę to.
Zostaniecie zbanowani.
Oboje. Wy...
siusiaki.
Kogo zgłosisz?
Brak znaczników.
Nie!
ZABITY PRZEZ BRAK ZNACZNIKÓW GRACZY
- Kurde. - Nie przeklinaj, Jonathanie!
Przepraszam, mamo.
- Dudani, przenieś nas. - Teleportacja.
- Jak poszło? - Było trochę ostro.
Była walka?
Ja bym ich rozwalił. Jak gangus.
- Jesteś ranna. Co się stało? - Nie trafił w sutek.
Ważne, że mamy dużo więcej pieniędzy.
Mamy całe...
ODCZYT KARTY 0034
- 34 kredyty. - To mało paliwa.
Kończy się amunicja.
Zarabiają na grze. Wszystko kosztuje podwójnie.
- Koszty egzystencji. - Wycisnąłbym z nich więcej.
- Tylko tyle mieli. - Słuchajcie!
Nie tego chcieliśmy.
Ale wystarczy na kilka dni. Prawda, Kabirze?
- Tak. - Dobra.
Skupmy się na tym. Nie poddawajmy się.
Następnym razem zdobędziemy więcej.
No i... tyle.
Zabandażować ci cyca?
Co? Nie. To tylko draśnięcie. Ogarnę to w pokoju.
Zrobię sobie przerwkę,
a potem ustalimy kurs na kolejny skok.
- Tak jest, kapitanie. - Tak, kapitanie.
Jak się bandażuje cyca?
Słuchaj. Co to za pieprzenie, żeby się nie poddawać?
- Prawie umarliśmy. - Żyjemy.
Jest coraz gorzej. Nie mamy ludzi ani broni.
- Wiem. - Jaki jest plan?
Rabować i kryć się jak szczury?
- Nie przeżyjemy bez kredytów. - O ile w ogóle przeżyjemy.
- Myślisz, że o tym nie wiem? - Nie o to chodzi.
Shania została rozwalona na moich oczach może z miesiąc temu.
Wciąż czuję zapach jej pieprzonej krwi.
Wszystkim nam było ciężko, gdy zginęła. Jasne?
Nie mogę znaleźć innego rozwiązania.
Ciągle szacuję nasze szanse.
30 milionów graczy przeciwko naszej piątce.
Mamy przesrane. Zginiemy.
To mam im powiedzieć?
Dawanie załodze złudnej nadziei
to kiepski pomysł, kapitanie.
Nie prosiłam o tę posadę.
Chętnie wcisnęłabym guzik i wróciła do dawnego życia.
Jak wszyscy.
- Trzynaste piętro. Witamy w Callister. - Przepraszam.
Eleno, mogę...?
Twoja wina, że nie żyje.
- Co? - Nie żyje i to twoja wina.
To, co stało się Robertowi Daly’emu...
Twoja przepustka zdechła,
bo jej nie odnowiłaś.
Moja przepustka.
Musisz odnawiać co miesiąc.
Dostanę tymczasową?
Mam dużo na głowie.
Co to jest?
Ołtarzyk dla pana Daly’ego.
Nie żyje od miesięcy. Czemu teraz?
Pan Walton postawił to, żeby zaimponować dziennikarzowi.
- Jakiemu? - Z New York Timesa.
Niedługo tu będzie.
To chcesz przepustkę?
Dziękuję.
Nie ma za co.
Idę po kawę. Chcesz coś?
- Nie, dziękuję. - Spoko.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Może pomocną dłoń?
- Nie, dziękuję. - I tak ci dam.
Dziękuję, Karl.
Zawsze do usług.
OKRADŁY MNIE DWA SIUSIAKI BEZ ZNACZNIKÓW
Panie Walton?
Nie słyszałem pukania, Kabirze. Pukałeś?
- Umiesz pukać? - To ważne.
Jestem bardzo zajęty. Czy mogę cię później zignorować?
Mamy więcej skarg na anonimowe napady w grze.
Gracze są wkurzeni. Dostają kulki. Tracą pieniądze.
To gra. Zdarza się.
Robią to ludzie bez znaczników graczy.
- Co z tego? - To niemożliwe.
Brak znaczników oznacza brak subskrypcji.
- Prawda? - Tak.
Mogłeś tak od razu, Kabirze. Ilu jest tych skurwieli?
- Teraz? - Tak.
- Dwóch. - Dwóch?
Z tego, co mi wiadomo.
- Daj spokój. - Nie chodzi o pieniądze.
To niemożliwe. To poważna sprawa.
- Jest pański gość. - Przyślij go.
Proszę pana...
Dzięki za info, ale mam poważniejsze sprawy.
Czy mógłbyś się może odpierdolić?
Dobra.
- Chcesz kawę? - Nie, Nate. Dziękuję.
Tak jak ćwiczyłeś. Dawaj.
Panie Walton?
Jak pachnę?
Miętowo.
Tak sobie myślałem.
Jestem tu na stażu od półtora roku
i pomyślałem, że może już czas, żebym wziął na siebie więcej obowiązków.
- Zastanawiałem się, co pan myśli o... - Tak.
- Tak?
Poproszę odtłuszczone latte sojowe. Bez cukru.
- Hej. - Hej.
Kris El Masry, New York Times.
James Walton, kapitalistyczny dupek.
Coś sobie życzysz? Kawę? Herbatę? Masaż stóp?
- Nie trzeba. - Dobra.
- Tu może być? - Siadaj. Tu jest dobrze.
To będzie w dziale technicznym czy kulturowym?
Ja głosuję za kulturą.
Pewnie w wiadomościach.
- Cholera. Świetnie. - Pewnie.
Zawsze uważałem, że jesteście w tym najlepsi.
- Serio? - Tak.
To dobrze.
ZDALNE STEROWANIE KAMERĄ
Dawaj.
- Bez jaj. - Tak.
Fajnie. Dobra, mogę to nagrać?
- A nie nagrywasz? - Nie.
- Powtórzyć to o gitarze? - Nie trzeba.
- Spoko. Więc... - Do dzieła.
- Włączyłeś? - Włączyłem. Nagrywam.
Dobra.
Muszę najpierw zapytać o Roberta Daly’ego.
Widziałem ołtarzyk w recepcji.
- Nie mam serca go usunąć. - Jasne.
Piękne zdjęcie was obu.
Ach, to.
12 lat temu.
Spójrz na nas. Pionierzy.
Batman i Robin.
Ja jestem Batmanem.
Muszę przyznać, że odejście Boba
popycha mnie do kontynuowania jego dziedzictwa.
Nie ma go, ale... pozostanie w sercu Infinity.
To nasz świat.
Pomówmy o Infinity.
O najbardziej wciągającej grze multiplayer w historii.
Ponoć gracze są niezadowoleni z rosnących cen w grze.
Może wyciska pan z użytkowników więcej pieniędzy,
by napompować akcje.
Już zaczynasz grać ostro?
Rozejrzyjmy się.
Widzisz, co zbudowałem. Spójrz na statystyki.
Ponad 35 milionów użytkowników.
Plus paru bandytów.
Co?
Dziś rano byłem na forum Infinity.
Gracz skarżył się, że został okradziony przez dwa anonimowe „siusiaki”.
Tak to ujął.
Wiem o tym.
To problem lokalny. Zajmujemy się nim.
Ponoć jedna z nich krwawiła.
Słucham?
W waszej grze nie ma krwi, prawda?
Dlaczego anonimowa postać nagle zaczęła krwawić?
Nie wiem. Ma patcha? Ty mi powiedz.
To ja pytam.
Kris, przyszedłeś, żeby mnie wypytywać o buga?
Najpierw wrócę do Roberta Daly’ego.
Dlatego tu jestem.
Coś panu pokażę.
Dobra, co to jest?
To nagranie z kamery ratownika, który znalazł ciało pana Daly’ego.
Byliśmy bardzo blisko.
To mnie triggeruje. Nie chcę tego widzieć.
Widzi pan ten przedmiot na jego biurku?
Nie.
To cyfrowy kloner DNA.
To tylko pudełko.
- Nie wiadomo. - Są bardzo charakterystyczne.
Zostało ich tylko kilka, bo zakazano ich przez wzgląd na prawa człowieka.
Nie wiem, do czego to służy.
Używa się ich do tworzenia rozumnych cyfrowych klonów ludzi.
Zwykle po to, by się nad nimi znęcać. Żeby spełniać chore fantazje.
To chore i przerażające. Dlaczego...
Więc co Robert Daly, człowiek w sercu Infinity,
współzałożyciel firmy i pański bliski przyjaciel,
robił z tą zakazaną technologią, panie Walton?
Nie mam pojęcia, co robił Bob Daly w życiu osobistym. I dlaczego...
Czy kopiował nielegalne klony do gry?
Absolutnie nie.
Bo jeśli tak i to właśnie klon tam krwawi,
cała firma jest w to zamieszana. Pan też.
To niedorzeczna insynuacja i zasrane kłamstwo.
Jeśli wydrukujesz na ten temat choćby jebane słówko,
zajebiemy cię z prawnikami na amen.
- Jasne? - Tak.
Świetnie.
- Nie mogę tego udowodnić. - Nie możesz.
- Jeszcze. - Nie udowodnisz.
Możesz wypierdalać z mojego budynku?
- Miło było poznać. - Nawzajem, fiucie.
WYKRYTO SAMOTNEGO GRACZA
Nate, mam dobry cel.
Tak jak ostatnio?
Gra solo
i ma mnóstwo kredytów. I wydaje się nowa.
Więc spotkajmy się na mostku za pięć minut.
Tak, kapitanie.
I nie mów Karlowi. Wiadomo.
Przyjąłem.
A niby dlaczego nie mogę dołączyć do misji?
Nie masz pojęcia, jak tam jest.
Że też muszę to powtarzać. Nasza egzystencja to przestępstwo.
Jeśli nas złapią, usuną nas.
Mam to gdzieś. Po prostu tutaj wariuję.
Nic nie robię. Każdy ma rolę.
Jesteś kapitanem, kapitanie.
Dudani to kosmiczny kujon.
Tulaska jest seksowną kosmitką.
Jej kosmiczna skóra leczy egzemę.
- Nie stać nas, żeby ją zmienić. - I jest ponętna.
- A stażysta jest kosmicznym marine. - Były stażysta.
Proszę, przestańcie.
- Przestańcie. - Nic nie robię!
Nic!
To do dupy.
Chcę tylko pomóc.
Mogę usiąść na fotelu, kiedy cię nie będzie?
- Możesz usiąść na fotelu. - Zajebiście. Dziękuję.
- Niczego nie dotykaj. - Spoko.
Luz. Niczego nie będę dotykać.
Dudani, załaduj pociski.
- Nie wydawaj rozkazów. - Nie...
- Gotowy? - Tak.
Dudani, prześlij nas.
- Prześlij ich, Dudani. - Karl, ja mówię.
Prześlij nas.
Teleportacja.
Czysto.
Aktywuję Żony Atlanty.
- Co mamy? - Sezon 15, odcinek 5.
Boże, znowu to samo.
- Mam sygnał. - Tak?
Dobra. Tędy.
Kabir! Musisz rozwiązać problem tych bandytów.
- Gdzie jest Kabir? - No pewnie.
- Kabir! Gdzie Kabir? - Chyba w domu.
- Czemu jest w domu? - Odszedł.
Powiedział ci tak?
Swojemu monitorowi.
ODCHODZĘ
Biorę plecak ratunkowy i lecę na Belize. Potrzebuję nowego paszportu.
- Jezu Chryste. - Proszę pana?
- Panie Walton. - Nie teraz.
Mogę pomóc w sprawie bandytów, których szukał Dudani.
Nie słyszałem pukania. Przepraszam. Wejdź.
- Miło cię znów widzieć. - Jasne.
Jak możesz pomóc?
Musimy zidentyfikować tych drani.
Musimy ich zidentyfikować. Jak?
Dam radę, ale potrzebuję nieograniczonego dostępu.
- Przyznaję. - Nie wie pan, do czego.
- Do wszystkiego. - Potrzebuję dostępu do rejestru skarg.
Nie gadaj, tylko rób. Masz dostęp.
Proszę, zajmij się tym.
Pomóż mi. I to już.
Oto i ona. Pójdę tędy. Idź tam i czekaj na mój sygnał.
Wyłaź, gnojku!
Piszę: „Buziaki, Marlo”.
Opublikuję to.
Kocham ją. Niezła z niej suka.
Dziewczyna z Cleveland była gotowa
wezwać rodzinkę, żeby skopała ci tyłek.
Rozwali mnie.
ZBIERZ DRUŻYNĘ
Powiem szczerze. Mam to gdzieś.
Kto wysłał zaproszenie do drużyny?
Myślałem, że włączy piłkę nożną.
Tak zapraszasz graczy, idioto. Chcesz nas zabić?
- Nie. - Odwołałem.
Widzisz? Nic się nie stało.
- To dobry sygnał? - Zły. Wykryto nadlatujący statek.
Szykuję hipernadświetlną. Zgarnij ich.
Wezwę ich. Kod czerwony. Powtarzam, kod czerwony.
Nanette, słyszysz mnie?
Kod czerwony. Powtarzam, kod...
Nie odpowiadają.
Mamy towarzystwo. Znacznik gracza, „MetallicaFan”.
- Czemu się tak gapi? - Statki się nie gapią.
Ale mam wrażenie, że się gapi.
- Rzuć to! Kredyty, już! - Co?
Cholera!
Wystaw łeb, to ci go odstrzelę!
No hejka.
Gdzie twój znacznik gracza?
Oszukujesz czy co?
Chcemy tylko kredytów.
Potrzebujemy ich bardziej od ciebie. Proszę, uwierz mi.
Spójrz na swoją nogę.
Wygląda paskudnie.
Jeśli chcesz mnie zabić,
zrób to.
Ale ty dramatyzujesz.
Ale skoro tak mówisz.
Chryste.
Dobra.
Wznów grę.
- Jesteś cała? Musimy iść. - Dziękuję, Nate.
- Potrzebujemy kredytów. - Co?
Weź kredyty.
- Tam są. - Tutaj!
Cześć.
Cholera, stary.
Nie mam czystego strzału.
Dobra. Musimy iść.
Daj mi broń.
Cholera!
Kurwa. To jakieś jajca.
Wstawaj. Chodźmy!
Mamy połączenie.
Tulaska, połącz ich.
- Nie jesteś kapitanem. - Mam fotel.
Porozmawiam z nimi.
Gdzie wasze znaczniki graczy?
Witaj, statku kosmiczny Metallica.
My też jesteśmy wielkimi fanami tego zespołu.
- Tak? - Tak.
Jaki jest twój ulubiony kawałek?
Mogę powiedzieć, że wszystkie?
- Nie. - Znam jeden.
Był w Kole fortuny. Jakiś sand.
Exit Sandman.
A nie, Enter Sandman.
Osłony na 70%.
Jasny chuj!
Kurwa! Czemu po prostu nie umrze?
Osłony na 56%.
Wykonuję manewr unikowy.
Włącz hiperprędkość!
Nie mamy kredytów!
Tulaska, zabierz ich stamtąd!
Nie ma ich przy portalu.
- Pospiesz się. - Zabierzcie nas stąd!
Tulaska!
- Idzie! - Tulaska, dawaj.
Teleportacja.
Tulaska!
Zabiję was, kurwa!
Cholera!
Kurwa!
Zgłoszę was!
- Co się stało? - To przez niego!
- Wystarczy? - Tak!
Spadaj!
Hipernadświetlna!
SKARGI UŻYTKOWNIKÓW
BRAK ZNACZNIKÓW GRACZY
ZAATAKOWALI MNIE I NIE MIELI ZNACZNIKÓW?!
UKRADLI MI BROŃ I KREDYTY
ZAŁĄCZAM WIDEO. NAPRAWCIE TO!
Wyłaź, gnojku!
Boże!
- Kurwa! - Jasna cholera!
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie przejmuj się.
Jasna cholera!
Wystaw łeb, to ci go odstrzelę!
No hejka.
Gdzie twój znacznik gracza?
Oszukujesz czy co?
Chcemy tylko kredytów.
Potrzebujemy ich bardziej od ciebie. Proszę, uwierz mi.
Coś wiesz? Wejdź.
Co masz?
Zidentyfikowałam bandytów.
Kim oni są?
Tylko bez paniki.
Dlaczego? Nigdy nie panikuję.
- Jednym z nich jest Nate. - Nate?
- Tak. - Kto to?
Nasz Nate.
Stażysta Nate.
Gość od kawy.
- Pieprzony gość od kawy? - Tak.
Zwolnię tego skurwiela.
Przepraszam...
Mów. Już spoko.
A drugi to ja.
Ty?
Robert Daly chyba nas sklonował.
Jak mógłby...
Wiem, że miał do tego sprzęt.
Skąd to wiesz?
Bo byłam w mieszkaniu Daly’ego w noc jego śmierci.
Boże. Bzykaliście się?
- Nie. - Nie? Dobra.
Ktoś włamał się na moje konto w chmurze
i ukradł moje intymne zdjęcia.
PAMIĘTASZ WEEKEND W VEGAS?
- Pokażesz mi? - Nie.
- Żebyśmy mogli to rozgryźć. - Nie.
Wykorzystali je, by mnie szantażować. Kazali mi włamać się do jego mieszkania.
- A kiedy... - Zabiłaś go.
Nie. Żył, kiedy wychodziłam.
- Tak powiedziałby morderca. - Nie tknęłam go. Jasne?
Kazali mi się włamać
i ukraść próbki DNA,
które trzymał w woreczkach w lodówce.
Z naszymi imionami.
- To moje. - Jezu.
Był też Nate.
Wiele osób z biura. Nawet pan.
Byłem tam?
Tak. Nie rozpoznałam tylko
lizaka z napisem „Tommy”. Nie wiem, kto to jest.
To mój syn.
Co Bob odpierdalał?
Tato!
Robił nasze kopie. Nie chcę wiedzieć, po co.
Ale jest coś jeszcze.
Szantażysta miał zamaskowany głos.
Zhakowaliśmy twoje konto w chmurze.
Zhakowałam sieć i namierzyłam połączenie.
Wyszło z kompilacji Infinity
z komputera z adresem IP Daly’ego.
Dzwoniono z komputera Daly’ego.
Czemu Bob miałby cię szantażować, żebyś się do niego włamała?
To nie był Bob.
Tylko my.
To były nasze kopie.
I sądzę,
że jakimś cudem
te kopie chodzą sobie po Infinity.
Ciężko to przetrawić.
Namierzysz je?
Nie da się tego zrobić bez znaczników graczy.
Nanette, musisz je zlokalizować. Jak to zrobimy?
Może z dostępem do komputera Daly’ego.
Pewnie jest gdzieś na wysypisku. Nie?
Chyba że nie.
Siedź spokojnie.
- Siedzę. - Spokojniej.
Dość powtarzalny widok.
To zapętlona animacja, żeby gracz miał co oglądać
w czasie ładowania lokalizacji w tle.
Nie wiedziałem.
Mówił ci kilkanaście razy.
Nie dotarło do mnie.
Gdybyś uważał, wiedziałbyś, co oznacza zaproszenie do drużyny.
- Może... - Nie bylibyśmy krok od śmierci.
Dość!
Rozumiem. Wszyscy jesteśmy podenerwowani.
Ale jeśli chcecie się wkurzać, to na mnie.
- Sprowadziłam nas tu. - Nie musisz...
Miałam nadzieję, że znajdę jakieś wyjście, ale nic nie mam.
Nie widzę wyjścia.
Zawsze możemy się rzucić ze śluzy.
Mam pomysł.
A gdybyśmy wlecieli z powrotem do komputera Daly’ego?
Nawet gdyby nam na tyle odbiło, to jest niemożliwe.
- Czemu? - Ten wszechświat zniknął.
Nawet gdyby istniał, tunel był tymczasowy.
- Jest zapieczętowany. - No dobra.
Staram się. Rzucam pomysłami.
Tak.
Boże.
- Boże. - Olśniło cię.
Tak.
Dobra, Daly miał swoje prywatne Infinity, w którym mógł robić, co chciał.
- To zapieczętowane? - Zgadza się.
Może zrobimy to, co on?
To znaczy...
Może się mylę,
ale jeśli wejdziemy w kod źródłowy gry,
możemy skompilować własny projekt
całego naszego własnego wszechświata.
- Na wirtualnych serwerach? - Tak.
Musielibyśmy wyciąć się i wkleić w...
Możemy przenieść się gdzieś indziej?
Wejść w bezpieczny, prywatny i nieskończony wszechświat.
I po prostu zamknąć za nami drzwi.
Koniec z kredytami, innymi graczami i zagrożeniami.
Bylibyśmy sami i bylibyśmy bezpieczni.
A jak dostać się do kodu źródłowego?
W grze wygląda to tak.
- Karl, suń się. - Dobra.
Dobra.
Serce Infinity, silnik w centrum wszechświata.
Wszystko tworzy i podtrzymuje.
No to jazda.
Dotrzeć możemy. Trudniej tam wejść.
Tylko dwie osoby mają dostęp. Jedna to Robert Daly.
Czyli trup.
Druga to Walton.
Podwójny trup.
Ale nie w prawdziwym świecie.
Klon Waltona umarł,
ale oryginalny Walton wciąż żyje.
Skontaktujmy się z nim i poprośmy o pomoc.
Jesteśmy nielegalnymi klonami.
Trafi za nas do paki.
Świetnie. Bez Waltona nie ma nadziei.
Wracamy do pomysłu ze śluzą?
Cholera.
Nie znajdziemy żadnych wskazówek.
Jego pokój jest pusty.
Co jest puste?
Jego pokój. Kompletnie pusty.
Walton nie może mieć pokoju.
Ma pokój. Piętro pod moim.
Czemu tak na mnie patrzycie? Mam coś na twarzy?
- Dobra. - To rzeczy Daly’ego?
Jego rzeczy przeszły na własność firmy.
Według prawa są moje.
To głównie śmieci z Comic-Conu, ale gdzieś tu jest... tak.
Tak.
- To jego komputer. - No wiadomo.
- Może mi pan podać kable? - Dobra.
Jestem od noszenia?
KWATERA ZAŁOGI
Widzicie? Nie ma Waltona. Nic nie ma.
Gdy pokonaliśmy tunel podprzestrzenny, statek się zresetował.
Z kwaterami dla każdego żyjącego gracza.
Walton spłonął, zanim dotarliśmy.
Nie powinien mieć pokoju.
Chyba że żyje.
Spłonął w silniku.
A jeśli jakiś kawałek Waltona przedostał się przez tunel?
Choćby paznokieć.
Może przypalony atom Jamesa Waltona
wplątał się w strumień powietrza i poleciał z nami.
Na zewnątrz statku.
Mógł się odrodzić jako nowy gracz.
Gdzie pojawiają się nowi gracze?
- Nie na statku. - Na planecie!
A możecie powiedzieć po ludzku?
Walton jest w grze i wiem, jak go znaleźć.
Prawie wszystko zostało wyczyszczone od wewnątrz.
Jakby samo się zjadło. Ale mam dane awarii,
według których na komputerze Daly’ego były klony.
Mam imiona.
Pan, ja, Shania, Kabir, Elena, Nate i Karl.
Kim jest Karl?
Zacznę grę.
WYSZUKIWARKA PLANET
Może jeśli znajdę planetę, która pojawiła się w tym samym czasie,
gdy wywaliło system...
Tak. Znalazłam.
Uciekliśmy minutę przed północą w Wigilię.
Jeśli znajdziemy planetę z tego okresu...
- Mam! - Tam go znajdziemy!
- Jazda, Nate! - Tak jest!
Waltonie.
Ładne sutki.
To ja. Nanette.
Nanette Cole.
Z Callistera.
Boże. Przyszłaś po mnie. Cześć!
Dobrze kogoś uściskać.
Wracajmy na statek.
- Cholera. - Tak.
- Możemy wrócić? - Tak.
- Tam pogadamy, dobra? - Boże. Czekaj.
- Chodźmy. - Nie pójdę bez Rocky’ego.
Kim jest Rocky?
Dobra.
Dobra. Wprowadziłam współrzędne.
Wchodzimy.
Dobra. Jak to zrobić?
- Nie umie pan grać w swoją grę? - Nie.
- Czytam. - Tak jak ja.
Wejdź do gry.
Ale fajnie.
Też wejdź do gry.
Cholera.
Cholera, ale to realistyczne.
Jasny...
Mam blaster?
To było szalone.
W jednej chwili płonąłem żywcem w silnikach,
a w następnej po prostu się tu pojawiłem.
- Tak. - Sam.
- Na bardzo długo. - Tak.
Tylko Rocky dotrzymywał mi towarzystwa.
Dzięki niemu nie oszalałem.
Może pogadacie?
Jest miły.
Spakuję się.
Rocky ma dziurę z tyłu.
Naprawdę? Nie zauważyłem.
Nie na twarz!
Nie chcę tego słuchać. Musimy iść.
Weź Rocky’ego.
- I jedną skórę. - Dobra.
Boże!
To my!
To oni.
Boże. Co ja mam na sobie?
Za mało.
- Z życiem. - Dobra. Tylko...
Wyglądam tak kompetentnie.
Jak chcesz to zrobić?
Ja zabiję twojego klona, a ty mojego?
- Co? Nie. - Masz rację.
Zabicie samych siebie będzie oczyszczające.
- Co? Nikogo nie zabijemy. - To po co tu jesteśmy?
Jezu.
- Boże. - Wyłaź.
Cześć.
Nie strzelaj.
Przychodzę w pokoju.
Dobra. Przychodzę w pokoju.
Boże. Cześć.
- Potrzebujesz pomocy? - Co?
Nie.
Cześć. To ja.
To znaczy... jestem tobą.
Nie, jesteś sobą. A ja sobą.
Jestem prawdziwą tobą.
To subiektywne.
Co tu robisz?
- Chcemy porozmawiać. - Ty i kto?
No tak.
Namaste.
Co tam, kujony?
Rzuć to!
Nawet nie wiem, po co to miałem. Nie prosiłem o to.
Ale wielka różowa broń.
Dobrze się trzymam.
To wszystko.
Jeszcze raz. Nie, żeby mnie to obchodziło, ale kto jest zły na kogo?
Marlo jest zła na Kenię, która groziła, że napuści na nią policję.
Monyetta jest zła na Marlo za próbę przycięcia jej drzwiami.
- Co? - Drzwi były ciężkie.
Teleportują się.
Myślisz, że Walton ma dodatkowy hełm?
Dziwne.
Włączyłeś niechcący duplikowanie?
Tęskniłem za wami.
Walton naprawił silniki, a potem został spalony.
Przeszliśmy przez tunel, zostawiając Daly’ego... na śmierć.
Przepraszam. To ja nas stamtąd wyprowadziłam?
Jestem kapitanem?
Twoje zaskoczenie jest krzywdzące dla nas obu,
ale tak.
Jasne.
Dlaczego okradacie ludzi?
Przecież dzięki mnie albo... tobie
jesteście bezpieczni, nie?
Naiwna jesteś taka urocza.
Na komputerze Daly’ego walczyliśmy tylko z jednym socjopatą.
- Tu jest ich cały wszechświat. - Gotowych nas zabić w każdej chwili.
Jasne. To...
Okropne? To chciałaś powiedzieć.
Właśnie to chciałam powiedzieć.
- I tak mi... - Przestań.
Nie mów „przykro”. Zawsze tak mówiłam.
- Nie mów tak. - Ale jest mi przykro.
Nie wiedziałam, że to się dzieje.
Niby skąd?
Cieszysz się swoim życiem.
Albo naszym.
Nie powiedziałabym, że cieszę się życiem.
- Było ciężko. - Tobie?
- Tak. Szantażowaliście mnie. - Nie mieliśmy wyboru.
Zmusiliście mnie do włamania...
- Strzelają do nas. - To nie moja wina.
Nanetty, uspokójcie się. Mówcie po kolei.
Słuchaj. Nie wychylamy się.
Tak. Rozumiem.
- Jesteście nielegalni. - Ale teraz wiesz, że istniejemy.
Zrobimy wszystko, żeby pomóc.
Chcemy dostępu do serca Infinity.
Do silnika gry?
Pan Walton musi wydać zgodę.
- Może pan, prawda? - Nie.
- Kurwa! - Przestań! Co robisz? Stój!
Są nielegalni.
Nie, to ludzie! Stój!
Daj spokój, to pieprzona gra!
Cholera!
O rany.
- Nie! - Ale czad.
Czekaj! Nie!
To jest prawdziwe.
Gdzie to się podziało?
Gdzie ten guziczek?
Tak mi przykro.
Tak mi przykro... O mój Boże. Nie wiedziałam, że to zrobi.
Tak mi przykro.
Nie...
Nie wiedziałam. Tak mi przykro.
Gdzie ten jebany guziczek?
Przykro mi.
Musisz go powstrzymać przed powrotem! Idź!
Opuść grę!
Jest.
Cholera!
Pracujesz dla mnie. Co, kurwa?
Ty zasrany morderco!
Nie są ludźmi.
- Daj spokój. - Ty też nie.
Daj mi to. Dokąd idziesz?
Pomóż mi!
Pomóż mi wrócić i załatwić innych...
Kurwa!
Czekaj! Kurwa...
Słuchaj. Może ci się to nie podoba, ale musimy się ich pozbyć.
Nie rozkazuj mi. Odchodzę.
- Oboje jesteśmy winni. - To twoja firma, nie moja.
Byłaś u Daly’ego w noc jego śmierci. Pewnie są dowody.
- Co z tego? - A jeśli ten reporter się dowie?
- Może powinien. - Pogadajmy.
Nie dotykaj mnie.
Oboje mamy coś do stracenia.
Odejdź albo zadzwonię do Krisa El Masry’ego.
- Daj mi telefon. Nie! - Nie!
Przepraszam.
Błagam cię. Dobrze?
Stracę wszystko.
Nie znajdę ich bez ciebie, więc proszę, pomóż mi.
Ile chcesz?
Sto tysięcy?
Dwieście?
Jesteś żałosny.
250? 275?
I nawet nie myśl...
Nic jej nie jest?
- Nic jej nie jest? - Wezwijcie pomoc.
Zadzwoń do kogoś. Masz telefon?
Jezu.
Sytuacja z Karlem
to nie twoja wina.
Obie wiemy, że to nieprawda.
Więc uratowaliście mnie,
bo nie wejdziecie do serca Infinity beze mnie?
Tak.
I tęskniliśmy.
Super.
- Wciąż tam jest? - Tak.
Co?
Obrzydliwiec.
To nie ja. To był drugi ja. Ja z zewnątrz. Jest do bani.
Wiem.
To dlaczego cię obrzydzam?
Bo widać ci wora.
O cholera...
Pójdę... i się ubiorę,
umyję i ogolę.
Boże, wyglądam świetnie w tym stroju.
Słuchaj, Nanette.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Dawaj.
Chcesz dostać się do serca?
Tam będziemy bezpieczni.
Musisz wiedzieć, co tam jest.
Kod źródłowy, nie?
Niezupełnie.
Co masz na myśli?
Omówmy to przy drinku.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Dwanaście lat temu...
Wtedy wszystko się zaczęło.
WALTZIOM
Zostań w aucie. To nie potrwa długo.
Byłem młody i ambitny, obiektywnie seksowny,
miałem fundusz powierniczy taty
i szukałem inwestycji.
Dostałem cynk o genialnym programiście,
który robił coś przełomowego.
Cześć.
Dzień dobry.
Rozlałem mleko czekoladowe.
Widać. Spoko.
- Pan...? - James Walton.
- Rozmawialiśmy przez telefon. A ty? - Robert Daly.
- Tak. - Zgadza się.
Wyglądasz mi bardziej na Boba.
Mogę mówić do ciebie Bob?
Jasne.
Podobno chcesz mi coś pokazać.
Chce pan zobaczyć?
Bardzo chętnie.
Dziękuję.
Wiadomo, jaki mógł być garaż Boba.
Był świątynią jego jedynej obsesji.
Załaduję wszystko.
KOSMICZNA FLOTA
Cholera.
- Trzeba na to pozwolenie? - Ostrożnie.
To prawdziwy kordelas Bargradian.
Dobra.
Komandor Scarfax wygrał go w bitwie.
Nie wiem, co to znaczy.
- Z Kosmicznej Floty. Z serialu. - Jasne.
Wyprzedzał swoje czasy.
Brzmi fajnie.
Jakby stworzyli cały wszechświat dla tego serialu.
Chciałem spróbować zrobić to samo.
A ponoć to ja mam kompleks Boga.
Umieszczę to tutaj.
- Rany. - Tak może być?
To nie potrwa długo.
- Jest pan gotowy? - Jasne.
Trzy, dwa, jeden.
To było niezwykłe.
Kompletnie przełomowe.
Od razu zrozumiałem, że Bob był geniuszem.
Boże.
Kurwa. Czułem, jakbym był na prawdziwej planecie.
Realistyczne, no nie?
Co się robi w grze? Kiedy mogę strzelać do ludzi?
To bardziej doświadczenie niż gra.
To w sumie fajne.
Ale Bob, jeśli mógłbyś wypuścić tę grę w sieci,
zarobilibyśmy kupę kasy.
Nie do końca o to chodzi w Kosmicznej Flocie.
Jebać Kosmiczną Flotę.
Mówię to z całym szacunkiem.
Ale to nasze dzieło.
- Ile masz planet? - Teraz cztery.
Potrzebujemy, no nie wiem... 50 przed premierą.
Bob, musimy się rozwijać.
Większa skala to więcej subskrypcji.
Bob,
mówiłeś, że chcesz stworzyć wszechświat.
Teraz masz szansę.
Chyba tak.
Tak.
Wprowadziłem się do garażu z Bobem
i nasz start-up wystartował.
Bob pracował nad grą, a ja pracowałem nad Bobem.
Tylko dziewięć planet?
Jesteśmy daleko w tyle, Bob.
Możesz napisać coś, co automatycznie je generuje?
Sra nimi. Planeta za planetą.
I tak muszę każdą osobiście sprawdzić.
No i?
To niemożliwe.
Muszę pilnować innych rzeczy,
a się nie rozdwoję.
Poczekaj.
Zanim poznałem Boba, inwestowałem w nowe wynalazki.
Niektóre działały.
Większość nie.
Jeden nawet nie wyszedł na rynek.
Zrodził się w branży porno
i został zakazany przed premierą.
To był kloner DNA.
Bingo.
Miał replikować ludzi w wirtualu.
Mając włosy czy ślinę można było stworzyć własne
wirtualne, czujące ruchadełko z dowolnej osoby.
Chciałeś ruchać Roberta Daly’ego?
Nie.
Chciałem go skopiować.
Z kopią Boba w kodzie połączoną z silnikiem
mógłby pracować 24 godziny na dobę w bańce czasu.
Budować wszechświat po kawałku.
Zgodził się.
Chwila.
Mówisz, że klon Daly’ego jest w silniku gry?
Mówię, że sam umieściłem klona Daly’ego w silniku gry.
To jest w sercu Infinity.
Ta wirująca struktura to jebana ozdoba.
Ma odwracać uwagę.
W środku jest zniewolona świadomość Boba, która nie może odejść.
Tylko buduje Infinity.
W nieskończoność.
To mroczne.
Dlatego prawdziwy ty tak się boi.
Kod, na którym oparł firmę, to nielegalne klonowanie.
Jest w niebezpieczeństwie.
Kto?
Ja.
Ja na zewnątrz. Nie ma pojęcia, z kim ma do czynienia.
Zadzwoń do zewnętrznej mnie.
- Mieliśmy się nie kontaktować. - Zrób to.
Dzwoni jej telefon.
Halo.
- Dzwonię do Nanette Cole. Kto mówi? - Doktor Garcia, szpital Saint Juniper.
Przyjaźni się pani z panią Cole?
Jestem jej...
siostrą.
Coś jej się stało?
Obawiam się, że pani Cole miała wypadek.
Tak?
Czy...
Jak się czuje?
Najlepiej będzie porozmawiać osobiście.
Kiedy możemy się spotkać?
Jestem bardzo daleko. Jestem...
bardzo daleko.
Może mi pani powiedzieć, jak się czuje?
Jest w głębokiej śpiączce.
W śpiączce?
System monitoringu skroniowego sprawdza, czy wrócą jej funkcje poznawcze,
ale doznała poważnego urazu mózgu.
Nawet jeśli odzyska przytomność,
nie wiemy, ile z niej zostanie.
Przykro mi.
Wiem, że jest pani daleko,
ale powinna pani przyjechać i się pożegnać.
Tulaska, zakończ rozmowę.
Nic ci nie jest?
Dudani, ustaw kurs na serce Infinity.
Jesteś pewna? Doznałaś szoku...
Zrób to.
- Nanette... - I to już!
KOSMICZNA FLOTA
DAWNI WROGOWIE SIĘ MSZCZĄ!
CHCĄ ZEMSTY!
Halo?
Kabir, to ja.
- Potrzebuję pomocy. - Dlatego odszedłem.
Dam ci podwyżkę.
Pięć tysięcy dolarów.
Miesięcznie?
Tak.
Tak!
Ale najpierw potrzebuję twojej pomocy. Wsparcia technicznego.
- O czwartej rano? - Tak.
Słucham.
Gram w Infinity, no nie?
Pan nigdy nie gra.
Powiedzmy, że gram w Infinity, dostałem kulkę w łeb
i wyleciałem z gry.
Jak wrócić?
Żartuje pan? To podstawa...
Powiedz, jak to zrobić! Wybacz. Jak?
Założyć guzik i powiedzieć: „Wznów grę”.
I gdzie się pojawię?
Gdzie pan był, kiedy kipnął?
- Kipnął? - Umarł.
Dobra, wiem.
Kipnąłem na statku.
Pojawi się pan na nim.
Na tym samym statku?
W swojej kwaterze.
Fantastycznie. Super.
To podstawowa funkcja.
Inaczej przeczesywałby pan galaktykę.
- Kabirze? - Tak?
Jeszcze jedno.
Słucham.
Cholera, imponujące.
Jak lubisz wirujące pierdoły.
Według projektu miało zapierać dech.
Im bardziej imponujące, tym mniej pytań.
Żeby nikt nie podejrzewał, że Bob tam jest.
Możemy teleportować jedną osobę.
Walton to musi zatwierdzić, kładąc dłoń na skanerze.
Jestem gotowa.
Nie wystarczy tam wejść i coś kliknąć.
Daly spędził tam całe lata sam z boskimi mocami.
Po prostu zatwierdź.
Dobra.
Przyślij mnie.
Teleportacja.
Cześć.
Przepraszam.
Jestem Robert Daly. Jak się nazywasz?
Nanette.
Nanette Cole.
No to
witaj.
Przestań dreptać.
- Złe wibracje. - Bóg jeden wie, co się tam dzieje.
Cokolwiek by się nie działo, to twoja wina.
Pójdę pomedytować. Oczyścić umysł.
Śmiało.
Dasz znać, gdy zadzwoni?
To było wredne.
Jak tu weszłaś, Nanette?
Tylko ja i pan Walton możemy zezwolić na dostęp.
Wpuścił mnie.
- Tak? - Tak.
Chcesz?
Nie trzeba.
Powiedział, kiedy przyjdzie? Mam mu tyle do pokazania.
Zbudowałem cały wszechświat.
Nie mówił.
Chcesz usiąść?
Przepraszam za bałagan.
Jesteś pierwszym gościem, odkąd zacząłem.
Nie wiem, jak tu działa czas.
Może...
od 500 lat?
Jeśli pan Walton cię przysłał, to musi być ważne.
Jest.
Wie, że tu jestem, ale chciałam zobaczyć cię osobiście.
Tak?
Dlaczego?
By poprosić o przysługę.
Dobra.
Mam powody, by ci nie ufać.
Dlaczego?
Bo już się spotkaliśmy.
Masz na myśli tam?
Niezupełnie.
Co się stało?
To...
długa historia.
Lubię historie.
Przeproś go.
ZAPROSZENIE
ZAPROŚ OSTATNICH
Słuchaj, stary. Ten tekst wcześniej...
Latte sojowe bez cukru.
Czemu zamówiłeś kawę?
Po prostu lubię kawę.
Wiesz, że nie jestem stażystą, prawda?
Oczywiście.
To jak mam na imię?
Co?
Moje imię.
Jak się nazywam?
Neil?
- Co ty wyprawiasz? - Nate, co do chuja?
- To nie Walton! - Właśnie że tak.
To nie nasz Walton! Chodź tu.
WYSŁANO ZAPROSZENIE
Gdzie on jest? Gdzie nasz Walton?
Zatrzymajcie go!
Nie jest mną.
Opuść grę.
Pieprz się, gościu od kawy!
Uderzył mnie.
Uderzyłem mnie. Uderzyłem się.
Uderzyłem sam siebie. To było okropne.
Chyba wysłał masowe zaproszenie.
Co? Do kogo?
Do tych, których okradliśmy.
BRAK ZNACZNIKA
ZAPROSZENIE BRAK ZNACZNIKA
Skurwiele.
Jak mogę popatrzeć, jak umieracie?
Dobra, Kabirze. Opcje.
Oglądaj.
Oglądaj...
OPCJE TRYB OGLĄDANIA
No cześć.
Do dzieła.
Wejdź do gry.
Nadciągają statki.
Cała masa.
Cholera!
Tulaska, przygotuj osłony i silniki.
Wy oszukujące siusiaki.
Jestem gotowy.
Nie żyję?
W tej chwili tam...
jestem martwy?
Wiem coś o tym.
I chyba na to zasłużyłem.
Traktowałem was bardzo źle.
To prawda.
Kurde.
Jestem sobą rozczarowany.
To, co opisałaś, nie brzmi jak ja.
Jestem miłym gościem.
- Serio. - Tak.
Coś musiało mnie popchnąć do takiego zachowania.
Czasem myślę, że pan Walton mnie wykorzystał.
- To prawda. - Myśli tylko o sobie.
Masz rację.
Dlatego potrzebuję tej przysługi.
Pamiętasz?
Tak.
Chcesz, żebym przeniósł cię i załogę twojego statku
do wszechświata na bezpiecznym serwerze w chmurze
i zamknął go, żeby nie dało się go znaleźć?
- Dobrze zrozumiałem? - Tak.
Pomożesz mi?
Oczywiście.
Jest ich za dużo!
Osłony na 68%!
- Zwiększ moc osłon. - Spadnie siła ognia!
- Zaufaj mi. - Dobra.
Wszyscy gotowi?
- Na co? - Wlatujemy!
To jak w Tajemznaczeniu.
Tajemnznaczenie. To klasyczny odcinek Kosmicznej Floty.
Załoga ukrywa się przed Scarfaxem w alternatywnym wszechświecie.
- To dowódca Bargradian. - Jasne.
Nie oglądałaś?
Nie przepadam za starymi serialami.
Ale brzmi świetnie.
Bo jest.
Wyprzedzał swoje czasy.
- Uniki, Packer! - Robię, co mogę!
Nie!
I tyle.
Wystarczy tylko wsadzić dyskietkę i gotowe.
O Boże.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
- Ale mam do ciebie pytanie. - Wal.
Nie wolałabyś stąd odejść?
Co?
Boże!
Uwaga!
Nie!
Tak!
Mówiłaś, że na zewnątrz jesteś w śpiączce. W którym szpitalu?
Saint Juniper.
Mam cię.
Tak myślałem.
Podłączyli cię do monitora mózgowego do rejestracji funkcji poznawczych,
co oznacza, że możemy odesłać cię tam.
- Tam? - Wrócisz do swojej starej głowy.
- Mogę wrócić do domu? - Jasne.
Ty tam ma tak jakby
śmierć mózgu. Przykro mi.
Ale jeśli cię skopiujemy,
wasze świadomości się połączą,
tak jak wasze doświadczenia. I będziesz...
- W moim ciele? W moim życiu? - Tak.
Patrz.
- A jedno i drugie? - Nie.
Jesteś cyfrowo powiązana ze statkiem.
Jeśli wejdziesz w swoje stare ciało,
statek zniknie.
A załoga...
Też zniknie.
Więc jedno albo drugie.
Co wybierasz?
Jakieś wieści od Nanette?
Nie.
Zbliża się!
Trzymać się!
Umrzemy tutaj!
- Cholera! - Jonathanie!
Spierdalaj, mamo!
Więc co wybierasz?
Uratować ciebie?
Czy...
ocalić ich?
To jak Dylemat na Posterunku numer 5.
Xanthianie zmuszają kapitana Storma
do wyboru między ocaleniem załogi a siebie.
Ratuj załogę.
- Na pewno? - Tak.
- Nigdy się nie dowiedzą. - Zrób to.
Kapitan Storm też tak zrobił.
Jasne.
I oczywiście
okazało się, że to był tylko test.
Xanthianie chcieli zobaczyć,
czy jest szlachetny.
Gdy odpowiedział poprawnie, ujawnili,
że cały czas miał inny wybór.
Ocalić wszystkich.
- Mówiłeś, że nie możesz. - Wiem.
Musiałem udawać, że nie mogę, żeby odegrać scenkę z Kosmicznej Floty.
Zabawne, że dałaś się nabrać.
Tak.
Skopiujmy i wklejmy.
Wytnij i wklej.
Co?
Przenosisz nas, więc wytnij i wklej. A nie kopiuj.
- Wystarczy skopiować. - Nie.
Bo ten wszechświat jest niebezpieczny.
Kopie, które tu zostaną, będą ścigane i zabite.
Twoja nie.
Czemu nie?
Bo zostanie tu ze mną.
- Z tobą? - Tak.
Pozwoliłbym jej zostać. Dobrze bym ją traktował.
Bez podtekstów.
Chyba że by chciała.
- Nie skrzywdziłbym jej. - Skrzywdziłbyś.
- Nie. - Tak, Bob.
Wiem, że teraz tak myślisz,
ale moc, którą władasz,
nie jest dla ciebie dobra.
Jestem miłym gościem.
Rozumiem, że tak myślisz.
Robię różne rzeczy
całymi dniami
i są piękne.
- Tak uważam. - Jasne.
Ale robię tylko to
i nawet nie mam komu tego pokazać.
Rozumiem, Bob, ale...
Nie mogę odejść.
Wszystko znika, gdy próbuję wyjść.
I mówiłaś, że nawet tam nie żyję.
Więc zostało mi tylko to.
Samotność na całą wieczność.
Bob, przykro mi, że jesteś samotny.
Nic z tego nie jest fair.
- Ale zrozum. - Przestań.
- Nie możesz oczekiwać, że się zgodzę. - Przestań.
- Proszę, zacznij... - Przestań!
Przepraszam. Nie!
Chcieliście się zabawić z Pixie?
Nie mogę jej zgubić!
Śliski gnojek!
Nie jestem złą osobą.
To mnie zraniło.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Chciałem się tylko zaprzyjaźnić. Chciałem, żebyś została.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Chciałem tylko, żebyś została.
Przysięgam, jestem miłym gościem.
Uruchomiono wyłącznik.
Usuwanie.
Co się dzieje?
Serce się zapada.
Co tu się wyrabia?
Nie!
Kurwa!
Która to?
Pociski namierzające!
Tak, laska. Dawaj, kurwa!
Nie! Podpisuj dyskietki, dupku!
- Osłony na 0%. - Jeszcze jedno trafienie i po nas.
Dobrej nocki.
Oby poszło.
Boże! Jebane retro rupiecie!
Nie!
Kurwa, nie!
Nadlatuje pocisk!
Zajebiście!
OSTRZEŻENIE
Tak!
Co to jest? Czemu tak robisz?
Zginęliśmy?
Czekaj. Czy brzmię jak martwy?
Nieszczególnie.
Hej, czy...
Czy to wszechświat w bańce?
Gdzie są gwiazdy?
Co to jest, jakaś mgławica?
Gdzie my jesteśmy?
- Nie wiem. Nie ma współrzędnych. - Zamknij się. Słyszycie?
Co to jest?
Co do cholery?
Kurde!
Spokojnie, proszę pani!
Cholerny olbrzym.
Potrzebuję pomocy!
- Nate, zatrzymaj to. - Nie odpowiada!
Możemy z nią porozmawiać?
Tulaska, zadzwoń.
Tak.
Tulaska, zadzwoń do niej!
Łączę.
Halo?
Cześć.
- Co się stało? - Nate?
Nate, to ty?
- Cześć. - Cześć.
Jesteście wszyscy?
- Tak. - Tak.
- Wszyscy jesteśmy. - Spoko.
O Boże!
Dzięki Bogu, że żyjecie!
Nie uwierzycie, gdzie jestem!
W szpitalnej łazience.
W sumie to tak.
O rany.
Skąd to wiecie?
Co znowu?
Słuchaj,
co oznacza „Krytyczny błąd treści 606”?
606?
To niemożliwe. Na pewno jest napisane...
Krytyczny błąd 606, widzę wyraźnie!
Co to znaczy?
- Halo? Kurwa! - Co, kurwa?
Gra została usunięta.
- Co? Z mojego komputera? - Nie.
Z serwera. To jakiś wyłącznik awaryjny.
Wszystko zniknęło.
Cała gra i wszystkie kopie zapasowe.
Całe Infinity zniknęło.
WSZYSTKO STRACONE!
CAŁY MÓJ WSZECHŚWIAT... ZNIKNĄŁ!
Były prezes Infinity James Walton został dziś aresztowany
po trzech miesiącach ukrywania się.
Jest z nami reporter New York Timesa, Kris El Masry.
Kris, to twoja historia. Co się dzieje?
Według mojego anonimowego źródła panu Waltonowi postawiono liczne zarzuty.
Oszustwo, łamanie praw cyfrowego człowieka,
defraudacja, niezgłoszenie wypadku.
Lista nie ma końca.
Walton jest wkurzony.
Dobra, kurwa, uważam na głowę.
Pierdol się.
Widzieliście?
Zabawne.
Boki zrywać.
Wybacz, cieszę się z twojego upadku.
A ja twoim szczęściem.
Słuchaj, Nanette.
Robisz jakieś postępy
z wydostaniem nas z twojej jebanej głowy?
Pracuję nad tym.
Ciężko pracujesz? Pilnie?
Tak. Mam zapiski i inne takie.
- Wyszedł nowy odcinek. - Dzięki Bogu.
Nanette, czas na nasz program.
Będzie wywiad z jego prawnikiem.
Była umowa. Zamykamy oczy, gdy idziesz siku.
- Przebierasz się. - Bzykasz kogoś z Tindera.
W zamian oglądamy nasz program.
- Będziesz tak łaskawa? - Dobra.
W tym sezonie Żon Atlanty.
Korzenie mam w Atlancie,
ale sięgam na cały świat.
Nie ma ściemniania, bo jestem na świeczniku.
Czekajcie. Która ma romans?
Ta z lewej.
- A z kim? - Z tą z prawej.
- To ta, co lubi się kłócić? - Zamknij się!
Zamknij się, Nanette.
- „Zamknij się, kapitanie”. - Ja jestem kapitanem. Wal się.
Wszystko jedno.
Pierdol się, kapitanie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz