- Wszystko w porządku? - Tak. Jestem tylko trochę głodna.
Cieszę się, że mogliśmy się dzisiaj spotkać.
Sylwester zbliża się wielkimi krokami,
a wtedy się pobieramy.
No chodź tu.
A ja mam znakomite wiadomości.
Udało mi się wyczyścić swój grafik od teraz do Sylwestra,
więc mogę pomóc wam, gołąbeczki,
we wszystkich przygotowaniach do ślubu.
- Dziękuję, mamo. - Och, kochanie.
Lizzie, może wpadniesz do mnie w sobotę,
bym mogła posłuchać o wszystkich twoich fantastycznych pomysłach?
O wszystkich fantastycznych pomysłach.
GRATULACJE LIZ I JOSH
MARZENIA PANNY MŁODEJ
BEZSENNOŚĆ I TY
LICZENIE NA SEN
Sto czterdzieści dwie owce, 143 owce, 144 owce.
Może spróbujmy zmienić strony.
ŁATWY SEN
LECZENIE BEZDECHU SENNEGO
Nigdy nie wiadomo.
Lizzie?
Lizzie… przemiła kurierka właśnie to dla ciebie zostawiła.
Przeczytać liścik?
„Kochana narzeczono.”
Nadal kocham to słowo. „Wesołego święta. Wiem, że jesteś zmęczona
„i przykro mi, że dziś pracujesz,
„ale to również powód, dla którego tak cię kocham.
„Do ślubu zostało tylko sześć tygodni, a ja nie mogę się doczekać.
„Kocham cię, Josh. Całuję.”
Serio?
- Dałabym się za to pociąć. - Przepraszam, ja…
Wow, są takie piękne.
Boże, są takie piękne. Jestem okropna.
- Lizzie, skarbie, wszystko ok? - Tak. Nic mi nie jest.
Po prostu jestem zmęczona. Bardzo zmęczona. Ale nic mi nie jest!
Wow, mamy dziś pełno roboty. Zabierzmy się za to.
O mój Boże, potrzebuję kawy.
Wiesz co, przyniosę parę kryształów, tak żeby oczyścić tu atmosferę
Są takie piękne.
Witamy w Chicago na Paradzie Święta Dziękczynienia.
W dniu, w którym Ameryka pożera około 44 miliony soczystych indyków.
Hej!
Myślałem, że ustawiłem krótszy czas, ale chyba to uratuję.
No dalej.
Boże, jaki hałas.
No nie. Przecież ja kocham bataty.
Cześć. Wszystkiego najlepszego. Co u ciebie?
Wiesz…
To chyba nie działa.
Masz rację. Zamówimy chińszczyznę.
Nie chodzi o jedzenie. Tylko o to. O nas.
Co ty mówisz? Jest nam dobrze.
Nie. Chcielibyśmy, żeby tak było. Ale gdyby tak było,
to raz, chciałbyś ze mną spać.
- Robimy to cały czas. - Nie chodzi o seks. Tylko o sen.
Nic, ja… Nie sypiam normalnie od lat. Przecież wiesz.
- Gdybym nie chciał z tobą być, to… - No co?
Jesteś zbyt pokręcony, żeby wiedzieć, czego chcesz.
Rozejrzyj się. Od czego zacząć…
może od T-shirtów.
Chciałeś je sprzedawać, a ciągle są bez nadruku.
Miałeś coś zrobić ze skrzynek,
ale one po prostu tam leżą. I ty chcesz ze mną być.
Zgadnij?
Co nic nie zmienia.
Przepraszam, Billy.
Wesołego święta.
Zrobię coś świetnego z tych skrzynek.
- Lizzie? - Przepraszam, kochanie.
Nie chciałam cię obudzić. Ja tylko… Chyba pójdę się przejechać.
- Czemu? Chrapałem? - Nie.
Nie, tylko… mój mózg szaleje.
Nie pamiętam swoich pomysłów na ślub.
- Sam wiesz, jaka jest twoja mama. - Tak, jest super, prawda?
- Tak. Ona jest… - Słuchaj…
jeśli stresujesz się ślubem, proszę, przestań.
Będzie świetnie. Ty będziesz świetna.
Dziękuję. Wiem. Jest dobrze. Tylko…
Muszę się przespać.
- Chcesz, żebym z tobą poszedł? - Nie, nie. Ty śpij, dobrze?
Mój seksowny chirurgu. Rozgryzę to, obiecuję.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
W tym tygodniu robię na nocki, ale zadzwonię jutro
i zrobimy burzę mózgów.
Stoły. Musimy usadzić gości przy stołach.
Szkoda, stary.
Była najlepszym, na co cię stać.
Dziwię się, że tyle ze mną wytrzymała.
Stary, musisz nauczyć się spać.
- Tak, ale… - Billy, bierz się do roboty.
Pij, jak masz wolne.
Popatrz na biedną Vivian. Urabia sobie tyłek.
- Wal się. - Liczę, że jak
stąd wyjdzie, to pozwie twój seksistowski tyłek.
Chyba mój seksowny tyłek.
Dzięki, ale on ma rację. Urabiam sobie tyłek.
Teraz musi pozwać samą siebie.
- Chcę mieć coś własnego. - Jak długo to powtarzasz?
Masz pożyczyć trochę grosza?
Bo bank na pewno nie mają.
Naprawdę? Bo przecież jesteś taką solidną firmą.
Ale dzicz. Dobra, będę uciekać.
Zagramy w coś późnej?
Nie dam rady. Planować przyjęcie Rosie.
- Zapomniałeś? - Jasne, że nie.
To moja chrześniaczka. To kiedy to jest?
Jeździsz w nocy w okularach przeciwsłonecznych?
- Tak się da? - Nie! Ale może, jak będę próbować.
Nie wiem. To się robi poważne.
Zawsze sypiałam dobrze. Miałam mnóstwo uroczego, głębokiego snu.
Teraz zasypiam najwyżej na godzinę. A próbowałam wszystkiego.
- A akupunktura? - Akupunktura, akupresura, hipnoza.
- Leki. - Doxepin. Doxylamine. Diphenhydramine.
- Quazepam. Zolpidem. - To całkiem sporo leków.
Krissie, co mam zrobić?
Nie wiem, zwłaszcza, że nie masz czasu.
Wkraczamy w sezon imprezowy i powinniśmy
być liderem wśród agencji eventowych.
Wiem. Przepraszam. Tylko…
wiesz co? To wina matki Josha.
Przysięgam, to się zaczęło, gdy postanowiła zamienić ślub
w noworoczne towarzyskie wydarzenie roku.
Marzyłaś o wielkim weselu. Jeśli ktoś ma się tym zająć…
To powinnam być ja, wiem.
Ale w tej chwili, jeśli w końcu się nie wyśpię, wszystko się zawali.
Jestem bardzo podekscytowana planowaniem tych wszystkich wspaniałych imprez!
Dobrze. Zespół marketingowców Lindstech czeka na dole.
- Pójdźmy się przywitać. - Okej.
Będzie dobrze.
Tylko nie nazwij znowu ich szefa panem Moszną.
Boże. Ale szczerze, jego głowa naprawdę wygląda jak jądro.
Wstrzymaj się. Nie.
- Wygrałam. - To prawda.
À propos wygranych, Andy mówił, że wreszcie zamykają Winning Post.
Świetne miejsce na twój bar, Billy.
Mamo i tato. Wiem, co jest grane.
Moje życie jest super. Nie mam stresów, nic nade mną nie wisi.
Robię niezłe drinki.
- Jest naprawdę dobry. - Niezły.
- Na zdrowie. - I masz super chrześniaczkę.
Mam super chrześnicę, która zaraz będzie cała w kremie.
Dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem.
Dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem. Dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć.
Tysiąc owiec.
Tysiąc owiec?
Wypadasz!
Słuchacie Late Night w radiu WZU.
Muzyka zaraz. Ale najpierw, z okazji nadchodzących świąt,
chciałbym przeczytać wam wiersz. Nosi tytuł „Śnieżynka”.
Zrobiłem sobie śnieżynkę Najpiękniejszą, jak się da
Myślałem, że będzie jak zwierzak I będzie mogła ze mną spać
- Dziś w nocy zniknęła, ale najpierw… - O Boże.
…Najpierw zmoczyła łóżko Całkiem zabawne.
Co, do licha?
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Chyba jestem cały.
Trzeba cię zbadać. Wiozę cię do szpitala.
Nic mi nie jest, serio.
Właściwie…
nie dziwne, że nic nie widzisz.
Jak i to, że nic nie słyszałeś.
No dalej, chodź. Przepraszam.
Naprawdę jest mi przykro.
Wygląda, jakby to naprawdę bolało.
Tak, bo miałaś oko na wszystko.
Zadzwoń, jeśli będziesz zgłaszać szkodę do ubezpieczalni.
- Powiem, że to moja wina. - Bo była twoja.
Żartuję. To moja wina. Moja wina, że biegam.
„Lizzie Hinnell, organizatorka imprez,
- „Rendez-vous”? - Wymawia się inaczej.
- Pierwsze słyszę. - Okej, a czym ty się zajmujesz?
Billy Wilson, barman w McVeigh's. Wymawiamy to jak McVoix.
- Pierwsze słyszę. - Nie dziwię się.
- Miejsce raczej nie w twoim stylu. - Tak? A jakie miejsca są w moim stylu?
Spróbuję zgadnąć.
Miejsce, w którym rześkie różowe wino podają na pełnym światełek tarasie
- z widokiem. - Brzmi rewelacyjnie.
Gdzie grają taką muzykę.
- Lubisz tę piosenkę? - Lubię ją.
Co w tym złego?
- Sporo. Muzyka i tekst. - To nie jest śmieszne. Tylko niemiłe.
Nie ruszaj tego, proszę.
- Gorąco. - Dzięki.
Może zdejmij kaptur. Ile ty masz lat, 12?
SZPITAL NORTH SHORE
Wysiadamy?
Nie chcesz poczekać do końca piosenki?
Skoro tak ją lubisz.
Świetny pomysł.
- Serio? Żartowałem. Ale… - Nie, mogę posiedzieć.
To ja też mogę posiedzieć.
Przygaś światła, przygaś bardziej światła
Nie masz słuchu, co?
Nie próbowałem śpiewać tak, jak zazwyczaj, ale…
Jasne, na pewno.
Czemu sama nie śpiewasz?
Nie czuję potrzeby.
Nic mi nie jest.
Spokojnie. Byłeś nieprzytomny.
Wezwano nas do dwóch nieprzytomnych osób.
Ale ja… nie byłem nieprzytomny.
- Spaliśmy. - Co tu się dzieje?
- Spokojnie. Wygląda pani na skołowaną. - Jestem skołowana.
STRAŻ POŻARNA W CHICAGO
Ja spałam?
Mój Boże, tak. Tak. Spałam.
- Tak? - Dzięki,
że upewniłeś się, że żyjemy.
- Która godzina? - 1:30.
Po południu?
Musze lecieć. Nic ci nie jest?
Jak na potrąconego przez auto, to jest okej.
Zbadaj się.
I może nie mówmy o tym nikomu, dobra?
Pewnie.
Zostawisz mnie tutaj?
Dwayne, co tu się dziś dzieje? Zadzwonię po podwózkę.
Tylko nie mam telefonu, co jest świetne.
Porozmawiajmy o miejscówkach. Zastanawiam się nad motywem wodnym,
woda różana, z papieru konopnego z nasionami,
które goście mogą zasiać wspominając nasz wielki dzień.
A imiona może wykaligrafować specjalista.
Mógłby, ale nam nie chodzi tylko o wygląd, kotku.
Chodzi o akcent osobisty. Podpiszemy je sami.
- Bum! - Bum!
Bam!
Brzmi wspaniale, Lizzy.
Przyznam, że zaczynałam trochę się o ciebie martwić.
Bałam się, że masz zbyt dużo na głowie.
Że będzie jak z szewcem, co bez butów chodzi.
Ale to wszystko jest takie ekscytujące. I układa się w całość.
Okej, nie mam pojęcia,
o co chodzi z tym szewcem.
Po namyśle uważam, że może to mieć coś wspólnego
z byciem dobrą w planowaniu imprez w pracy,
ale niezbyt dobrą w planowaniu własnej,
co byłby już sensowne.
Ale tak, to ekscytujące. I tak, spina się w całość.
I mamy strasznie dużo pracy.
Co powiecie na rozejrzenie się za suknią we wtorek rano?
Macie czas? Ja tak. Jestem podekscytowana. Bardzo podekscytowana.
To miejsce to bajzel.
W porządku? Wyglądasz na zdenerwowanego.
Tak. Tak, w porządku. Tylko…
- Wyspałem się, więc… - Naprawdę?
Tak. Wszystko wydaje się takie…
Co do…
Zabawne… Jasne.
Serio, bycie czujnym jest do bani.
Jesteś niesamowita. Co w ciebie wstąpiło?
Nie wiem, ale wróciłam i kocham to. Choć nie tak, jak kocham ciebie.
HEJ NIC, ŚPISZ? CZY NADAL SIĘ NA MNIE ZŁOŚCISZ?
No dalej. Szlag by to.
SŁUŻBA MEDYCZNA
Wesołych Świąt wszystkim. Dobrze was widzieć.
Mamy doskonałe miejsce na waszą firmową Wigilię, panie Balzac.
- Świetnie. - Lizzie pokaże wam kilka zdjęć.
Dziękuję, Ed.
EKSPERCI OD IMPREZ
Okej.
Zapomniałam laptopa. Zaraz wracam.
Myślicie, że spadnie śnieg?
Gdzie jest bar McVeigh'a?
Są dwa wynika dla…
- Hej. Spałaś trochę? - Hej.
Tak. Właściwie trochę tak.
To dobrze. Wiedziałem, że sobie z tym poradzisz.
Znów będę pracować nocami. Zmienili nam grafik. Przykro mi.
Wiesz…
Nie chcę, żebyś się stresowana planowaniem wesela
ale czasami wydajesz się tak podekscytowana.
Bo jestem, Josh.
Jestem…
Dobrze, to w porządku.
Udanych zakupów i pozdrów ode mnie mamę.
Tak zrobię.
- Pa. - Pa.
Dzień dobry. Nazywam się Wright.
Witamy, pani Wright. W czym możemy pomóc?
Jestem wcześniej, ale chciałam porozmawiać o welonach.
Wiem, że obecnie wiele kobiet z nich rezygnuje.
Ale ja je lubię.
Nie!
Proszę! Halo?
Czekaj! Czekaj!
Stop!
Stop! Nie!
- Dziękuję! - Wszystko dobrze, skarbie?
Zatrzasnęłam klucze w aucie, a telefon w domu,
a muszę się dostać do miasta. Zabierze mnie pani?
- Oczywiście. - Boże, dziękuję.
- Za dwa i pół dolara. - Nie, nie mam pieniędzy.
Proszę posłuchać. Spotykam się z przyszłą teściową.
Mamy szukać sukni ślubnej. To całkiem poważna sprawa, więc…
Zadzwoń i powiedz, że się spóźnisz.
Nie, nie mam telefonu.
- Będzie musiała poczekać. - Proszę.
Pani nie rozumie. To wariatka, nie mam wyjścia.
- No dalej. - Jeśli się na tym zastanowisz,
zobaczysz, że to wewnętrznie sprzeczne.
Możesz pozwolić jej czekać, ale boisz się jej dezaprobaty,
bo pozwoliłaś, by równowaga sił
przechyliła się na jej stronę. Tylko zgaduję, ale jak dla mnie,
to pozwoliłaś wciągnąć się w coś, co Sartre opisał
jako nieautentyczną relację ze wspomnianą osobą.
Świetnie. To było super. Czy mogę… mogę tylko, proszę…
Nie.
Nienawidzę pani.
- Nie, nienawidzisz siebie. - Nienawidzę pani, ty brytyjska kretynko.
Motywuje cię strach, a to zdecydowanie nie jest autobus dla ciebie.
UWAGA STOPIEŃ
- Mam. - Co ona trzyma?
Nie, nie…
To tylko but.
Tu Kwitnąca Panna Młoda. Jak mogę pomóc?
Tak, proszę panią. Jest tutaj.
Tak, może troszkę zła.
Dobrze. Czy będzie pani niedługo?
Gdzie pani jest? O Boże.
KOMISARIAT POLICJI CHICAGO
Fiona, bardzo mi przykro. Dziękuję, że wpłaciłaś za mnie kaucję.
Widziałaś ciekawe suknie?
Dobrze poszło.
Dobra. Dość tego.
I wtedy mój kumpel złapał swojego współpracownika. No i mu odbiło, kumasz?
Nie tutaj.
Cześć, sekundę.
Jeśli wyniesie się do piątku, pomaluj je
i przywieź w sobotę po południu. Pomysł o tym. Czego sobie życzysz?
Tak... Głowa mnie nadal boli. Lucy? Lily?
Lizzie. Wódki poproszę.
Lizzie Wódki Poproszę?
Wymagający klient. Okej.
Więc Lizzie Nie Poproszę Wódki, to przypadek, że znalazłaś ten bar?
Tutaj?
To by było zabawne.
Nie, powiedziałeś mi, gdzie pracujesz…
w samochodzie, tej nocy gdy…
- Spaliśmy razem? - Racja.
Nie licząc tamtej nocy, nie spałam
od miesiąca przez więcej niż dwie godziny,
próbowałam wszystkiego, ale nic nie pomogło.
Więc jedyny wniosek nasuwa mi się taki,
że możliwe…
że spałam tak dobrze, bo byłeś wtedy ze mną.
Serio? To idiotyczne.
- Dlaczego miałbym cię usypiać? - Nie wiem.
Ale ty też zasnąłeś.
Zawsze tak śpisz?
- Ja… - Wcale nie, prawda? Wiedziałam.
Czemu miałbyś biegać o trzeciej nad ranem
Niby czemu tak wyglądasz i pracujesz w takim miejscu?
- Obrażasz mnie. - Byłam podła. Przepraszam.
Może spałem, bo mnie potrąciłaś
- i straciłem przytomność… - Dosłownie wyskoczyłeś mi przed maskę.
To jest bez związku.
Nieistotne. Spaliśmy. Spaliśmy. Nie czułeś się potem wspaniale?
- Jakbyś zmartwychwstał? - Nie.
Właściwie było dziwnie i nie czułem się sobą.
Okej, miałam inaczej, bo jeśli nie śpię,
jestem koszmarna. Ale jeśli się wyśpię, jestem miła.
Zorganizowana. Pracuję lepiej,
i chciałabym być taka cały czas, ale szczególnie teraz.
- Bo idą święta? - Tak. Ale nie z ich powodu.
Święta to dla mnie najruchliwszy czas w pracy.
A na dodatek, wychodzę za mąż w Sylwestra,
co znaczy, że muszę się tym zająć będąc w takim stanie.
Billy, staram się cię poprosić…
Boże.
Zgodzisz się znowu ze mną przespać?
- Jesteś gliną? - Co?
- Nie, skąd taki pomysł. - Przepraszam. Ty…
Próbuję nadążyć.
Prosisz, żebym się z tobą przespał, bo bierzesz ślub?
- Tak. - Ale bez seksu.
- Tak! Proszę cię. - Pa-pa.
- Koleś, wysłuchaj mnie, okej? - Dobrze.
Jeśli to zadziała, a ja będę wyspana, wtedy może…
powstanie nawyk i będę uleczona.
Lizzie, przykro mi, nie wiem na jakich prochach jesteś.
- Nie będę z tobą spać. - A jeśli zapłacę?
Tak. Zawrzyjmy jakąś umowę finansową…
Nie jestem tego typu laską. Bardzo mi przykro.
Nie będę z tobą spać. To głupie.
Co podać? Kolejne piwo? Dobrze wyglądasz.
Robiłaś coś z włosami? Już ci niosę piwo.
Dzwoń, jak zmienisz zdanie.
- O każdej porze. - Okej.
Bez obawy, że mnie obudzisz.
Brzmi dobrze. Zajmę się tym. Nie przejmuj się.
Jej narzeczony nie ma nic przeciwko? Nie wiem, ale ta laska jest stuknięta.
- Ty i twoje akcje, stary. - To nie jest żadna akcja, serio.
- A może powinna być. - Nie, Andy, ona jest walnięta.
Sam mówiłeś, że koniec z wariatkami.
Okej, zgadzam się, to trochę dziwne,
że ona myśli, że dzięki tobie może spać. Ale wydaje się trochę zdesperowana.
I co? Sporo wiem o desperatkach.
Nie o takich, które proponują ci pieniądze,
które pomogą ci otworzyć swój bar, co jest twoim wieloletnim marzeniem.
Nic nie kumasz?
Co ty… Naprawdę, Billy?
Nie! Dupek!
- O mój Boże! - Szkoda, że nie widziałaś swojej miny.
Musisz zluzować. Cóż, prawda, nie znasz mnie.
- Mógłbym być strasznym człowiekiem. - Ale nie jesteś?
Chociaż jeździsz tym. Więc za dobrze też nie jest.
Auta też się rozbijają. Ale nie, nie jestem strasznym człowiekiem.
- Mam parę mandatów za szybkość… - Wiem.
Mój kumpel cię prześwietlił.
Ach, czyli to ty jesteś straszną osobą.
Dobra, lepiej przejdźmy…
do naszych telefonicznych ustaleń.
- Jasne. - Jeśli to zadziała,
a oboje wiemy, że najpewniej nie,
to będę z tobą spać do dnia twojego ślubu.
- 31 grudnia. - W zamian,
pożyczysz mi pieniądze na mój bar.
W zamian za dziesięć procent udziałów w barze,
zagwarantowanych stosownym dokumentem.
Poprosiłam prawnika, żeby przygotował zarys umowy.
Proszę bardzo.
- Wow. - Co?
Nic. Jestem bardzo zdeterminowana.
To całe planowanie trochę mnie przeraża.
Rozwiązywanie problemów i robienie planów nie jest straszne.
Tylko dorosłe.
Jeśli dorosłość cię przeraża, to jest mi ciebie żal.
Mnie jest żal twojego narzeczonego.
- À propos… - Josha?
Tak. To cudowny i bardzo ufny facet, który by się ze mną zgodził.
Ale jest chirurgiem i pracuje w dziwnych porach,
więc nie musi wiedzieć.
Wow, to piękne. To słowa twojej przysięgi?
Tak się składa, że tak.
Okej, zobaczmy, czy ten szalony pomysł wypali.
- Naprawdę? - Tak.
- Jak blisko… - Myślę,
że wcale nie musimy być blisko. Tak, jak ostatnio.
Chcesz się napić?
- Zrobiłem własny gin tarninowy. - Nie, dzięki.
Ja skorzystam.
- Nie działa, co nie? - Nie.
- No dobra. Trudno… - „Trudno”?
Jeśli się rozluźnisz, może jest jakaś szansa.
Racja, bo ty nigdy niczego nie jesteś winny.
Wiesz co? Masz rację. To moja wina.
Zwykle udaje mi się zadowolić kobietę, ale trochę się starzeję.
To dość krępujące.
Cóż, Billy, jeśli nie dasz rady zadowolić mnie, to będzie twój koniec.
Postaram się. Wasza Wysokość.
- Dobranoc. - Dobranoc.
O mój Boże. Zadziałało.
To działa. Billy.
Billy.
Spokojnie.
- Spałam. Oboje spaliśmy. To działa. - Rzeczywiście.
- Działa. Ale dlaczego? - Nie mam pojęcia, ale działa.
Możesz mnie już więcej tak nie budzić?
Dobra, możesz przesunąć to swoje skuterowe coś.
Ruszajmy.
Skorzystacie z tradycyjnej przysięgi, czy z własnych?
- Napiszemy własne. - Tak.
W zasadzie przeglądałam kilka możliwości.
Zaczekaj. Nie tak szybko.
Niektórzy wolą usłyszeć słowa przysięgi, jako niespodziankę przed ołtarzem.
- Nie lubimy niespodzianek. - Tak.
- Lubimy plany. - Lubimy plany, tak.
Przecież nie padało, jak Noe budował arkę, prawda?
Rozkosznie.
Pozwól, że podsumuję.
Jesteś jak żigolak, ale bez seksu. Rozumiem.
A ja nie bardzo.
Od lat nie jestem w stanie spać normalnie.
Właściwie od dekad. A teraz nagle mogę.
Dodatkowo Andy naciska, bym pożyczył pieniądze,
- pospieszając do otwarcia baru… - Stary, zaproponowała ci pieniądze,
a ty mówisz o własnym lokalu od dziesięciu lat.
To nie pospiesznie. A to miejsce jest idealne.
Więc, słuchaj, uspokój się. Poślizgnąłeś się. Masz paranoję.
Racja. Masz rację, na 100 procent.
Łatwiej mi jasno myśleć, jak jestem zmęczony.
To nie za dobrze?
Nie, to nie jest dobre. To bardzo słaby pomysł, Lizzie.
Chyba najgorszy, o jakim słyszałam.
Jest bardzo, bardzo zły. Musisz o tym usłyszeć.
- Tak, dzięki. - A nawet jak to teraz działa,
co będzie po ślubie?
Zamierzasz zwyczajnie dalej sypiać z tym gościem?
Czy ty i Josh skończycie
w jakimś dziwnym trójkącie z facetem,
- zwiniętym w kłębek w łóżku obok waszego? - Co ty pleciesz?
Nie, to właśnie presja związana z weselem nie daje mi spać, rozumiesz? Daj spokój.
A jeśli się mylisz?
A ten barman okaże się jedyną osobą, z którą możesz spać?
Wtedy…
HEJ NIC, TO JA… CO U CIEBIE
HEJ! TU LIZZIE! WIDZIMY SIĘ PÓŹNIEJ!?!?!?!?!
Ta dziewczyna jest szurnięta.
Dupek.
No już, idziemy.
Daj mi chwilę.
Dobra, pokazałem to swoim prawnikom. Wygląda dobrze.
- Masz prawników? - Tak, mam prawników.
Mam dobrych prawników. W zasadzie, to mam świetnych prawników.
Jestem nadal na pierwszym roku.
Tyle mi wystarczy. Co myślisz?
Tak, to dla ciebie naprawdę dobry interes.
- Ta laska jest szalona. - No.
Zastanawiałem się nad nazwami.
Co myślisz o Bartini's?
- Barcelona? Bar Billego? - Pewnie. Co tam chcesz.
- Śpijmy. - Bar and Away.
Bar-B-Cue's też jest niezłe.
Bar Billego. Nieźle brzmi.
Słuchaj, myślisz, że musimy być tutaj, żeby to działało?
Serio? Gdzie my jesteśmy?
Naprawdę?
Nie pójdę nigdzie, gdzie mogę być rozpoznana, zostajemy tutaj.
Dobra. Pomyślą, że mamy romans.
- Jak damy im powód. - Widać po tobie,
- jak masz romans? - Nie wiem. Nigdy nie miałam.
- Ja też. - Jasne.
Udawajmy zwyczajną parę, dobrze?
- Zarezerwowałeś na dziś? - Tak, mógłbym przysiąc.
Nie pierwszy raz byś nawalił.
Przepraszam, kochanie.
Poproszę o nazwisko.
Jasne, państwo Wilpson.
- Wilpson? - Tak. Wilpson.
W-I-L-P-S-O-N.
Wilpson.
Obawiam się, że nie mogę znaleźć.
- Ja… - To ci niespodzianka.
To dziwne.
Czy są dziś jakieś wolne pokoje.
Tak. Z podwójnym łożem?
A macie dwójkę z pojedynczymi łóżkami? On chrapie.
- Nie chrapię. Ja… - I kłamie.
Przykro mi, ale nie.
- Dobrze. - Pokój 532.
Dziękujemy bardzo.
Billy.
Wybacz, kochanie.
Traktuj podle, trzymaj blisko. Rozumiesz?
Dokładnie.
Całkiem naturalnie ci to przyszło.
Znacznie łatwiej, bo byłam z tobą, panie Wilpson? Dodrze pamiętam?
- Okej. - Kto potrzebuje tyle poduszek?
To nie są poduszki. Tylko jaśki.
I nie można ich mieć za dużo.
Chcesz piwo?
- Wiesz, ile kosztuje mini bar? - Tak.
Ale to nie ja płacę.
To co wolimy? Światło zapalone, czy zgaszone?
- Zapalone. - Zapalone.
To był test. Zdałaś.
To super.
Boziu.
- Przepraszam. - Czemu tak agresywnie.
- Nie. - Myślałem, że chrapię.
Tak!
- Przepraszam. - Jezu. Wariat.
- Co z tobą? - Przepraszam.
Mówiłem, żebyś więcej mnie tak nie budziła.
Spaliśmy.
Tak. Dobrze. Muszę lecieć.
Musisz le… Co… Nie zamawiamy śniadania?
Nawet o tym nie myśl.
Co o tym sądzisz?
- Podoba mi się. - Mnie też. Dobrze, przymierzmy kolejną.
Podpisz tą umowę, mały.
DO WYNAJĘCIA
Klucze! Tak. Zróbmy to.
- Jeszcze raz! - Co?
Dziękuję.
Twój ojciec zdecydował, czy przyjedzie, czy nie?
W ostatnim mailu twierdził, że tak, ale znasz go.
To znaczy nie znasz, ale… ja tak.
Po to, żebyś czuł się swobodnie.
Wow. To całkiem przyjemne uczucie.
Mark. Rozkręcam własny bar, a Vivian przechodzi do mnie.
Super.
Hej, Billy, więc zarządzam tym wielką świąteczną…
imprezą dziś wieczorem, i zastanawiam się,
czy moglibyśmy się spotkać po południu na drzemkę?
U ciebie.
Tak.
Tak. Mogę to zrobić.
Skąd ty to wziąłeś?
- Widziałem, jak ktoś to wyrzuca. - Ciekawe dlaczego.
I pomyślałeś, że to będzie dobra choinka?
Przepraszam, że nie jest na wymiar i cała w bombkach,
ale jak to pomaluję, będzie całkiem fajne.
Tak. Może będzie.
- Naprawdę fajne. - Słuchaj,
możesz przestać się śmiać i mi pomóc?
O mój Boże!
Hej, Billy.
Wow, nie walnąłeś mnie tym razem.
A tak. Zapomniałem.
Chodź tutaj. Złapię cię.
- Myślisz, że cię lubi? - Kto, Viv?
- Nie, woli dziewczyny. - Nie Vivian. Lizzie.
Nie. Lubi spać.
- A ty ją lubisz? - Nie.
- Jest atrakcyjna? - No… tak.
- To czemu jej nie lubisz? - Jest zaręczona, Andy.
To nie jest odpowiedź. A co, jak ci stoi?
O nie. To się od lat nie wydarzyło.
- Połóż go! - Nie mogę.
Dobra, może się zdarzyło.
- No proszę. - Sprawdziłem w Internecie.
To się dzieje tylko w fazie REM.
A mam fazę REM tylko jak śpię z nią.
Czyli staje ci, bo z nią miewasz fazę REM?
Tak. Dokładnie.
- Ma sens, co nie? - Żartujesz sobie ze mnie?
To nie wymyka się spod kontroli?
O czym ty mówisz? Tylko ze sobą śpimy.
Mój Boże. Mój Boże.
- Mój Boże. - Oddychaj.
Jest dobrze.
Tylko Josh jest taki szczodry i uroczy, i jest chirurgiem, który ratuje życia,
i lubi robić plany nawet bardziej, niż ty.
Dwa groszki w strąku.
Dokładnie. A Billy jest zupełnie inny.
Okej.
Dobrze, że tak to widzisz, bo przeszłam coś takiego, pamiętasz?
Emily rzuciła mnie, gdy byłyśmy zaręczone,
nie było fajnie, więc nie cierpię myśli,
- że to mogłoby spotkać ciebie i… - Krissie, rozumiem.
Wiem, że to niecodzienna sytuacja. Ale brak snu jest naprawdę paskudny.
- Rozumiesz, prawda? - Tak, sprawdziłam to.
Demoluje system odpornościowy
i zwiększa ryzyko zachorowania na Alzheimera.
Podwaja ryzyko raka,
- co jest po prostu straszne. - Właśnie. Sama widzisz.
Wszystko to powinno cię martwić bardziej,
niż to, jak sobie radzę, a radzę sobie świetnie.
Nie tylko czuję się i wyglądam 1000 razy lepiej,
ale razem wymiatamy przy tych wszystkich imprezach.
To prawda. To dość imponujące.
- Tak!. - I planowanie ślubu
- jakoś idzie. - Tak!
I nie zamordowałam przyszłej teściowej.
Tak naprawdę to ty też powinnaś poszukać kogoś do łóżka.
Okej, kiedy twoja następna łóżkowa sesja?
Jutro rano. Potrzebuję drzemki nim wybiorę ślubne nakrycia.
Ale on będzie Mikołajem w przedstawieniu swojej chrześnicy,
więc pójdę tam i go wyciągnę.
Czyli spotkasz jego przyjaciół.
Nie wiem. To… przecież nic takiego, okej?
To nie tak, że będę z nimi spędzać czas.
Nie wierzę, że kazała mi się tak ubrać.
- Wyglądasz super. - Przepraszam.
Potrafi być przekonująca. Ale wyglądasz świetnie.
Elfie. Mały Charlie chce mieć wspólne zdjęcie.
- Ho, ho, ho. - Pewnie.
Przepraszam. Nie spodziewałam się, że to tyle potrwa.
- Dziękuję. - Okej.
Czy ja też mogę prosić o zdjęcie?
- Tak. - Tak.
Usiądziesz wujkowi na kolanach?
- Nie mo… - Proszę?
Jak można jej odmówić? Ta mała daleko zajdzie.
- Czego tylko sobie życzysz. - Ho, ho.
Lizzie, Billy mówił, że wychodzisz za mąż.
Tak, właściwie za dwa tygodnie. Bardzo stresujące.
Mam tyle roboty, sami pewnie wiecie.
A, nie. Nie wiemy. Nie jesteśmy małżeństwem.
To fajnie. Śluby to nie wasza bajka?
Nie, uwielbiamy miłe przyjęcia,
Rosie zaskoczyła nas pojawiając się,
a potem… Wiesz, jak to mówią. Człowiek planuje, a Bóg się śmieje.
Nigdy tego nie słyszałam.
I na szczęście nie potrzebujecie papierka, żeby uprawiać S-E-K-S.
- Właśnie. - No nie.
Co to jest S-E-K-S?
Kotku…
To nic takiego. Przepraszam.
A dlaczego potrzeba na to papierka?
Nie potrzeba. Waśnie oto chodzi.
Billy, a ty też uprawiałeś S-E-K-S?
- Lizzie? Lizzie. - A czemu by nie.
To rzeczywiście ty. Simon. Simon Mousley.
Gram z Joshem w golfa. Pokonuję go.
Wisi mi kasę.
Tak. Boże. Simon, jak mogłabym…
- Cześć. - Świetny kostium.
- Cały, od stóp do głów. - Szalony, prawda? Doskonały.
Wiem. Co ty tutaj robisz?
Siostrzeniec tu chodzi i nie znalazłem
wymówki, żeby się wykręcić. Więc to twoi znajomi?
Właściwie nie. Organizuję tą imprezę.
Tak, zajmuję się tym zawodowo. Tu jestem w ramach wolontariatu.
Odwdzięczam się społeczności.
Gdy przyjechałam był tu kompletny bałagan.
Ludzie tu są bardzo zdezorganizowani.
Wiem, że to nie są profesjonaliści, ale to żadna wymówka.
- Więc pomagam. - Świetnie. Muszę
powiedzieć Joshowi, że na ciebie wpadłem.
Nie! Nie rób tego. Nie. Nie mów Joshowi, proszę,
to jest tajemnica.
Uważa, że za bardzo się udzielam za darmo, więc obiecałam, że to ograniczę.
Niech to zostanie między nami.
- Nie było sprawy. Zapamiętam. - Super. Świetnie.
Dobrze cię widzieć. Wesołych świąt.
- Widzimy się na ślubie. - Widzimy się na ślubie.
- Okej, na razie. - O mój Boże.
Przepraszam.
Nie, wszystko gra. Zajmijmy się tym całym spaniem.
My, zdezorganizowani amatorzy. Jesteśmy bardzo zmęczeni.
Pa, przyjaciele.
Pa.
Jesteś zły, prawda?
Nie, nie. Wszystko w porządku. Ale tak dla twojej wiadomości,
nie wszyscy są miłośnikami planowania.
Niektórzy lubią więcej swobody,
kiedy jest miejsce na coś zwanego zabawą.
Wiem, wiem. Przepraszam. Ja tylko…
Chodziło mi o to, że odrobina planowania jest dobra.
Boże! Chciałabym, żeby te problemy ze snem już minęły.
Nie możesz tym tłumaczyć zmęczenia.
Mogę, bo to wpływa na wszystko.
Widać ciebie to tak nie dotyka.
Tylko, że radzę sobie inaczej, nie znaczy, że mnie to nie rusza.
No dobrze, to kontynuuj.
Czemu nie próbowałeś wszystkiego, żeby się dowiedzieć, czemu nie sypiasz?
- Wiem, czemu nie sypiam. - Okej.
Chcesz mi powiedzieć?
- Nie, to głupie. - Daj spokój, Billy.
Dobra, pewnie, czemu nie.
Mam 13 lat. Pewnej nocy kładę się spać. Tak jak zwykle.
Budzę się rano i widzę, że moja mama płacze,
bo mój ojciec zniknął. Przepadł.
Okazało się, że miał na boku laskę, z którą zdecydował się zamieszkać.
Zadzwonił do mnie, kilka miesięcy później, i próbował przepraszać,
ale nie miałem zamiaru z nim rozmawiać. Więc…
dlatego nie mogę spać.
Bo kto wie, co może się stać, jeśli zasnę.
Rany, to…
- Bardzo mi przykro. -Tak, cóż,
Mówiłem, że to głupie, więc…
dobranoc.
Wcale nie uważam, że to głupie.
Jeśli to ma znaczenie… to rozumiem.
Mojego ojca też nigdy przy mnie nie było.
Tak. Jest pilotem.
Świetny w tym co robi w powietrzu, ale…
nie tak dobry w tym, co na ziemi.
Myślałam, że będę go widywać częściej, gdy umarła mama,
ale… nie. To znaczy…
zawsze składa wielkie obietnice, że wpadnie z odwiedzinami, ale…
Nie ważne… Prawdopodobnie dlatego lubię robić plany
i się ich trzymać.
Tak, dziwne.
Dobranoc.
Lizzie… chyba ten podoba mi się najbardziej.
Pewnie.
Co?
Nie podoba ci się?
Tak. Są… śliczne.
Znowu jesteś zmęczona?
Nie, nie. W porządku. Tylko… patrzenie na to wszystko i…
I?
Myślenie o tym, jakie to wszystko wspaniałe.
To rzeczywiście wspaniałe.
Wiesz, że gdy ja brałam ślub,
nie było nas stać na to wszystko. Mieliśmy papierowe talerze.
I plastikowe kubki.
OTWARCIE ZA DWA DNI BAR BILLEGO
Inspekcja budowlana będzie jutro o 14:00.
- Sanepid o 15:00. Dostawa piwa o 15:30. - Wow, słyszysz sam siebie?
- Jestem pod wrażeniem. - Hej!
- Co tam, Nic? - Cześć.
Czyli wreszcie to robisz?
- Staram się. Mam pomoc, więc… - Strasznie się tego nawąchałam.
Popatrz na siebie. Wyglądasz świetnie.
Dziękuję. Ty także.
Na siłowni dali mi kolejne sześć grup do poprowadzenia.
- Jestem teraz główną instruktorką zumby. - Super. Moje gratulacje.
Więc komu należy dziękować za tego nowego Billego?
Poznałeś kogoś, czy…
Nie, nie zupełnie. To…
Sypia z kimś, ale się z nią nie widuje.
Dzięki, Andy. To skomplikowane.
To cała… Oprowadzić cię po barze?
- No dalej, chodźmy. - Pewnie.
A może po orkiestrze to?
Może zaczekamy z planowaniem.
Co, gdybyśmy wprowadzili trochę swobody?
Co masz na myśli? Nie chcesz robić playlisty?
A gdyby tak pozwolić gościom podpiąć telefony
i niech gra, co im się podoba? Mogłoby być fajnie.
Halo?
- Hej! - Bawimy się!
Mamy twoje rzeczy.
PANNA MŁODA
Chodź, stoimy od frontu.
- No chodź! - Okej, już lecę.
- Muszę już iść. - Dobrze.
Okej, dokąd teraz? Mamy rezerwację w Smartbarze.
- Polly's. - Drop Lounge.
Nie, nie, nie. Cuckoo.
Dziewczyny, dziś otwierają fajny bar, o którym niedawno słyszałam.
- Może tam? - Naprawdę, Lizzie?
Jasne. Czemu nie?
- Pewnie. - Bo wiesz co? To twoja noc.
- Moja noc. Lecimy. Dziękuję wam. - Zdrówko.
Raz, dwa. Raz, dwa.
Jasne.
- Zamówmy szoty. - Tak.
- Lizzie? - O Boże! Cześć!
- Cześć. - Hej.
- To miejsce jest super. - Ty też.
Hej! Wygrałaś jakiś konkurs, czy coś?
Nie mówił, że będziesz.
Nie miałyśmy tego w planach, ale wiesz, jak to mówią.
Człowiek planuje, a Bóg się śmieje.
- To prawda. - Tak.
Chciałam was przeprosić za tamto.
Nie zrobiłam tego i źle się z tym czuję.
Naprawdę nie miałam tego na myśli. Zaskoczył mnie i spanikowałam.
W porządku. Rozumiemy.
Spoko. Bycie elfem jest strasznie stresujące.
- Tak, to prawda. - Tak.
Dziękuję. Bardzo to doceniam. Nie wiem, czy Billy to zrozumiał.
Próbowałam mu to tłumaczyć,
ale wtedy zaczął opowieść o tacie, który ich zostawił i…
Billy prawie nigdy o tym nie mówi. Musiał ci bardzo ufać.
- Naprawdę? - Tak.
On rozumie, wierz mi. O wilku mowa… Hej, Billy.
Popatrz, kto tu jest.
- O, proszę. - O, proszę.
- Sądziłam… że nie chcesz mnie widzieć. - Żartujesz? Cieszę się, że jesteś.
Nie sądziłem, że zechcesz tyle tu jechać.
Co ty? Zawsze lubiłam imprezy na…
Czekaj, gdzie my jesteśmy? Żartuję sobie tylko.
Naprawdę, to miejsce… to profeska.
Może uda ci się zarobić na tej inwestycji.
Nie, nadal wierzę, że nawalisz.
- Uczciwie, rozumiem. - Tylko… za dziś należy ci się szacunek.
Potrzebuję waszych adresów,
chcę was zaprosić na ślub.
- Rosie także. - Wow, dzięki.
- Z chęcią. - Jasne. Oczywiście.
- Tak? - To miłe. Jasne.
Więc, przyszła panno młoda,
- zaśpiewasz nam piosenkę? - Piosenkę? Nie, nie, nie.
- Co? - Tak!
- Świetny pomysł. Bez żartów.
- Rewelacyjny. - Nie śpiewam.
Nie planowałaś śpiewać, czyli zgaduję, że nie umiesz?
- Suzanne, jesteśmy gotowi? - O Boże!
- Billy, nie! Billy! - Tak. Zrobisz to.
Będzie super. Pomyśl, że to mój prezent ślubny.
- Nie zostawiaj mnie tu samego. - Nie. Zostaję tutaj.
Doskonała. Znasz to?
Tak się składa, że tak. Ty ją znasz?
- Tak, ale żaden ze mnie śpiewak. - Dobrze, zobaczmy.
Chłopcy z chóru NYPD Wciąż śpiewają „Galway Bay…”
Wow. Jest kiepski.
…I rozdzwoniły się dzwony Na Boże Narodzenie…
Jestem straszny. Chodź i pomóż.
- Dobra. - Okej.
Dalej, to wieczór panieński. Zaśpiewa dziś dla nas.
Przywitajmy ją brawami.
Myślisz, że tej nie znam? Okej.
Jesteś menelem i palantem
Ty nawaloną cichodajką
Leżysz tam prawie martwa Z kroplówką przy łóżku
Ty szumowino i larwo Jesteś tani i spróchniały
Wesołych Świąt ci nie życzę Modlę się, że to twoje ostatnie
Chłopcy z chóru NYPD
Wciąż śpiewają „Galway Bay…”
I rozdzwoniły się dzwony
Na Boże Narodzenie…
- Jestem okropny. Mówiłem. - Tak.
- Lepszy ze mnie tancerz. - Czyżby?
- Właśnie się zorientowałem. - Wątpię.
Okej.
Mogłem zostać kimś
Cóż, każdy mógł
Zabrałeś moje sny Kiedy cię znalazłam
Zatrzymałem je przy sobie Schowałem między własnymi
Sam nie dam dłużej rady Wzniosłem marzenia wokół ciebie
Chłopcy z chóru NYPD
Wciąż śpiewają „Galway Bay…”
I rozdzwoniły się dzwony
Na Boże Narodzenie
Hej, ludzie. Robicie świetną robotę.
Ale Vivian cię potrzebuje.
- Tak, jasne. Leć. - Ja tylko… przepraszam.
Och, Lizzie, to jest Nic. Nicola, to jest Lizzie.
- Hej. - Cześć.
- Miło poznać. - Ciebie też. Dużo słyszałam.
Świetnie.
Przepraszam za…
Sprawdzę, czy przypadkiem nie mamy kostek lodu w kształcie penisów.
Na wieczór panieński.
Tak. Właśnie.
Poproszę, byłoby świetnie.
- Szot dla gwiazdy rocka. - Okej.
- Do dzieła. - Tak.
Zdrówko!
Wow, dziewczyno.
- Pyszne. - Tak.
Wychodzę za mąż, więc chodźmy po następne.
Przepraszam. To był mój wieczór panieński.
Ludzie się upijają na wieczorach panieńskich.
- Ty się upiłeś na kawalerskim. - Nie aż tak.
Nie mój problem, że nie lubisz tracić kontroli.
Co to miało znaczyć?
Przepraszam.
Jestem… po prostu zmęczona. Okej?
Przepraszam za spóźnienie. Mamy świetny początek.
Drinki lały się do gardeł, kasa do kieszeni.
- Gratulacje. Brzmi super. - Tak.
Miło było poznać twoją… nową dziewczynę?
Byłą. Rzuciła mnie, ale… dajemy sobie jeszcze jedną szansę.
Dobrze. Cieszę się z twojego powodu.
I swojego.
Czuję się lepiej śpiąc z tobą,
gdy spotykasz się z kimś innym, więc…
Świetnie.
Dziękuję.
Powiedz coś. Co myślisz o barze? Skomentujesz?
Serio, myślę, że wszystko wygląda dobrze.
To znaczy, jak dopracujesz szczegóły, to będzie super.
Tak? Jakie szczegóły?
Myślę, że serwis trochę nie ogarniał.
Muzyka zagłuszała wszystko.
Nie, nie przeszkadzało ci to,
jak próbowałaś namówić wszystkich do Macareny.
Wyluzuj. Sam zapytałeś. Ja tylko odpowiedziałam.
Tak, może nie powinienem był. Cieszę się, że jesteś cichym wspólnikiem.
Cichy wcale nie oznacza głupi.
Halo.
Hej, skarbie.
W… domu? Tak, oczywiście. Czemu nie ma cię w pracy?
- On jest u ciebie? - Na rowerze.
- Tak… - Kto jest na rowerze?
Nie słyszę, żebyś dzwonił do drzwi.
Dziwne. Spróbuj jeszcze raz.
- Czekaj. - Tak. Ciągle nie słyszę dzwonka.
Nie mogę zejść na dół, bo właśnie…
- Pomóż. - Rozłącz się.
Bo… bo jestem w wannie.
- Co? - Tak. Mokrusieńka.
Tak, nie.
Masz całkowitą rację. Jestem… w Hotelu Racine, pokój 532.
Nie, nie.
- Okej, pa. Jedzie tu. - Jedzie…
- Stój. Co robisz?
- A jak ci się wydaje? - Nie możesz wyjść.
Nie uwierzy, jeśli ja to powiem.
Racja, bo mnie uwierzy.
Nie wiem, może. Jeśli zostaniesz, to będzie dowód,
że nie masz nic do ukrycia.
To tak absurdalne, że musi uwierzyć.
- Czy ma broń? - Nie!
Tak. Ale używa jej tylko do strzelania do tarczy.
Do tarczy. To nic mi nie będzie.
- Spadam. - Stój. Proszę, nie idź.
A jak mnie zabije? Zabije mnie.
Bo zasłużyłaś, choćby za odbieranie telefonu.
- Josh! - Jakim cudem?
Nie wiem, koleś. Może przez podejrzliwość użyłem lokalizacji telefonu?
Okej. Słuchaj, Josh, spokojnie. Pozwól wytłumaczyć.
- To nie to, co myślisz. - Oczywiście.
Kobiety i mężczyźni spotykają się w hotelach z wielu powodów.
Żaden nie przychodzi mi do głowy.
A nie. Mam. Żeby się bzykać do nieprzytomności.
- Całkiem popularny. - Nie, nie. Spójrz.
Billy mnie usypia.
- Co? - To prawda.
Też nie mogę spać, a pewnej nocy poszedłem pobiegać
- i ona na mnie wpadła. - Nie, on wypadł na ulicę,
uderzyłam go i pojechaliśmy do szpitala.
- Tak było. - Potrąciła mnie, potem…
Tak czy owak, wtedy się okazało, że kiedy jesteśmy blisko,
- możemy zasnąć. - Właśnie, i tylko to robimy.
Spotykamy się i śpimy.
Wy tak na serio? Oczekujecie, że w to uwierzę?
- Tak! - Tak!
Skoro wykrzykujecie to razem, no to oczywiście.
Nie, to prawda, Josh.
Okej, wiem, że powinnam ci powiedzieć, wiem to.
Ale nie chciałam cię martwić.
Okej? Nie chciałam, żebyś myślał, że coś jest nie tak, skoro nie jest.
Tak bardzo chciałam się wreszcie wyspać,
żeby móc wstać rano i skupić się
- na planowaniu nam cudownego wesela. - Rozumiem, czyli robiłaś to dla nas.
Tak. Dokładnie. Wiem, że to brzmi jak szaleństwo
ale naprawdę wierzysz, że chciałabym tu być?
Tak? Z tym gościem? Daj spokój.
Tak, mogę zapewnić, że w ogóle nie jestem nią zainteresowany.
To nie znaczy, że nie widzę dlaczego może być atrakcyjna dla ciebie.
Nie jest dla mnie.
- Tak. - Nie mój typ.
Bo nie jestem głupiutką instruktorką aerobiku.
Zumby. Nie kręcą mnie maniaczki kontroli,
panikujące, gdy plan się zmienia.
Nie lecę na gnojków, których bawią bąki.
Bąki są zabawne. Wszyscy tak myślą.
Okej. Wystarczy.
Nie twierdzę, że wam wierzę.
Ale dobra.
Udowodnijcie to.
Udowodnić co?
Że mimo tego, że mówicie, że się nie lubicie,
- udaje wam się razem zasnąć. - Dobrze.
- Zrobimy tak. - Super. Zapraszam.
W porządku?
Pewnie.
Dobra, tylko mam pytanie.
Skąd będziesz wiedział, że nie udajemy, że śpimy?
- Lizzie… - Chcę znać szczegóły.
Słuszna uwaga.
Ponieważ…
Zabiorę was oboje do swojego przyjaciela…
w klinice snu, żeby to potwierdził.
- Świetny pomysł. - Czekaj, czym jest klinika snu?
Czym jest klinika snu?
To jest bardzo sensowne, a ty pójdziesz z nami.
- Nie. Nigdzie nie idę. - Tak. Pójdziesz.
- Nie, nie idę. - Właśnie, że tak.
Oczekujecie, że nie będzie mnie
w moim barze w święta, żebyśmy poszli do kliniki,
by udowodnić, że przy sobie zasypiamy?
- Tak! - Tak!
Cóż, skoro wykrzykujecie to razem, to…
muszę podzwonić.
- „Maniaczka kontroli”? - „Gnojek”?
Wiem, przepraszam cię za to wszystko.
W porządku.
Nigdy nie mówiłaś, że on tak wygląda.
Kim jest, striptizerem?
Gdybym był głupszy, pomyślałbym,
że jesteś zazdrosna, że jestem z Nicolą.
Wierz mi, głupszy nie możesz być.
Okej, wszystko gotowe.
Nigdy nie badałam dwójki ludzi jednocześnie.
Lizzie, znasz procedurę.
Okej, dobranoc. Kolorowych snów.
A co, jeśli nie zaśniemy?
Josh stwierdzi, że się bzykaliśmy.
I będzie po mnie.
Dobrze.
Bez ciśnienia.
- Damy radę. - Tak. Damy?
Przygaś światła, przygaś bardziej światła
Dziewczyno, czuję jak powoli oddychasz
Dzięki, że się starasz,
ale obawiam się, że to raczej nie pozwoli mi zasnąć.
Zamknij oczy.
Zasnęli.
Bez obaw. Obudzi się za pół godziny.
Czekamy.
Josh.
Jest Wigilia, a ja nadal muszę jechać do Cedar Rapids,
żeby przez następne 24 godziny kłócić się z ojcem
na temat tego, co zobaczył rano w Fox News.
Więc…
W porządku.
Nic nie wskazało na odstępstwa od normy.
Okej, w takim razie dlaczego nie mogą spać bez siebie?
Trudno powiedzieć.
Może przez zakłócenia zewnętrzne.
Na przykład, gdy ktoś się porusza lub chrapie.
Ale też przez zakłócenia wewnętrzne. Lęk.
Sądzisz, że mogą czuć niepokój, gdy są daleko od siebie?
- To możliwe. - Ale go nie czują, gdy są blisko.
Możliwe.
Możemy zrobić porządek w papierach, żebym mogła już iść?
Wesołych Świąt.
I kończymy to teraz.
Dziękuję, że jesteś taki wyrozumiały.
Czuję, jakby spadł ze mnie ogromny ciężar.
Dobrze.
I myślę, że pani doktor może mieć rację.
Teraz, gdy wiem, że to nie fizjologia, czuję że…
może uda mi się czasem zasnąć.
Oby Mikołaj cię nie obudził,
gdy będzie wchodzić kominem.
Dziękuję.
Otwórz ten od wujka Billego.
- Do dzieła. Rozerwij to. - A ty…
Zedrzyj to.
Gra bejsbolowa. Uwielbiam ją. Wujku Billy, możemy zagrać teraz.
Może później. Jestem troszkę zmęczony.
Nie, Kris, nie rozumiesz.
Myślał, że śpię, ale ja tylko udawałam.
A gdy zapytał rano, jak się mam,
Powiedziałam, że anielsko.
Może czas pomyśleć, żeby to odwołać.
- Został jeszcze tydzień. - Oszalałaś?
Dzwonię, żebyś mnie ściągnęła z krawędzi, nie zepchnęła z niej.
Mówię tylko, że widziałam ciebie z Billym
- śpiewających w barze… - Krissy!
Jesteśmy z Joshem, jak dwa groszki w strąku. Twoje słowa.
Tak, ale może te groszki powinny się przyjaźnić.
Może te groszki
nie powinny żyć w tym samym strąku
przez resztę ich groszkowego życia. Josh sobie z tym poradzi.
Jest seksownym chirurgiem z niezwykłym smakiem do kwiatów.
Wiem, że nie jestem hetero, ale totalnie bym go… wiesz?
Znaczy nie totalnie, bo to twój narzeczony.
Dobra, łapię. To tylko zwyczajna weselna trema.
Zaufam swoim myślom z czasu,
gdy sypiałam normalnie i ekscytowałam się ślubem.
Nie teraz, gdy jestem zmęczona i ledwo stoję na nogach.
Więc proszę.
Pomóż mi przetrwać kolejne sześć dni.
Oczywiście. Jestem z tobą. Dla ciebie wszystko.
Dziękuję. Kocham cię, bo jestem teraz w rozsypce.
Cóż, znamy na to lekarstwo.
- Znamy? - Pewnie.
Maskowanie.
Okej, pa.
Hej. Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
Hej. Co u ciebie?
Staram się cieszyć z tego, że tu jest,
ale mimo, że tu jest, to jakby go nie było.
Hej, Billy! Co się dzieje?
Nic. Tylko…
staram się podjąć decyzję.
Okej. Ale wiesz, co?
Rzuć monetą.
Jeśli boisz się któregoś wyniku, to znaczy, że wiesz, czego chcesz.
- To bez sensu. - Ja go widzę sporo.
- Ja rzucę. - Okej.
- Wybierasz stronę? - Orzeł.
- Reszka. - Nie!
Ale przynajmniej wiesz.
Więc na czym polega dylemat.
Być z Nicolą, czy zerwać
i powiedzieć Lizzie, że ją kocham.
Chcesz drinka? Polecę szybko po coś.
Dzięki, że przyszłaś.
Nie ma sprawy. Przykro mi, że to musiało tyle czekać.
Prawie nam się udało.
Ślub jutro.
- Tak. - Wow!
Kapsle.
Szykowny akcent.
Grzeczniej, ośle, wiesz ile piw musiałem przez to wypić?
Ja… Okej, chciałem ci coś powiedzieć.
Kupiłem to dla ciebie wcześniej. Ale… Zamknij oczy. Okej.
- Naprawdę? - Tak.
Sam pakowałem, więc…
- Naprawdę? Dziękuję. - Okej.
- Mam otworzyć? - Jak chcesz zobaczyć.
Jasiek. Ich nigdy nie ma za dużo.
- Dokładnie. - Prawda?
Rosie je zrobiła. To głupie. Wiem.
Jest świetna. Dziękuję.
- Więc… - Słuchaj…
- Przepraszam. Mów. - Nie.
- Nie. Ty pierwsza. - Okej.
Ja… trochę o nas myślałam.
A Josh nadal chce, żeby wszyscy przyszli na ślub, ale…
chcielibyśmy, żebyś spłacił pożyczkę najszybciej, jak się da.
A on wolałby, żebyśmy nie byli wspólnikami.
Tak, to ma sens.
- Zobaczę, co da się zrobić… - Dzięki.
Tak, byłabym… naprawdę wdzięczna.
Twoja kolej.
Co chciałeś powiedzieć?
Nie ważne. To… było głupie.
- Na pewno? - Tak, zupełnie pewny, więc…
- Czuję, że… - Na pewno.
- Dziękuję. - Wezmę to, tak. Okej.
Hej… jeszcze jedno.
Myślałam o odejściu twojego taty, i…
to nie była twoja wina. Wiesz to, prawda?
Tak.
Nie. Naprawdę. Nie była, Billy.
On mógł nawalić, ale nie jesteś jak on.
Jesteś niezwykłym facetem.
I, odwrotnie niż on…
będziesz niesamowitym ojcem.
- Muszę lecieć do pracy. - Tak.
Dobrze. Dbaj o tego jaśka.
Nie obśliń go.
Ty palancie.
Pa.
- Billy. - Okej.
- Ojejku. Kto następny. - Billy.
No dalej, komu polać szota? Jutro Sylwester.
Polać? Nie ma sprawy!
Okej, potrafię lepiej. Tylko patrz.
Andy?
Potrzebujemy pomocy.
No dalej.
Te na górny balkon.
Lizzie.
Trzymaj.
Okej, powtórzmy plan, dobrze?
Teraz prysznic. Fryzjer o 10:00. Makijaż o 11:00. Suknia o 12:00.
I zdjęcia o 12:30.
- Brzmi dobrze. - To do roboty.
Zróbmy to.
Co robisz?
Hej, skąd się tu wzięłaś?
Spałam na podłodze po tym, jak przynieśliśmy cię wczoraj
Chciałam wesprzeć Andiego, gdybyś znowu chciał kogoś bić.
- Co robisz? - Sprzątam po sobie.
Racja. Bardzo dosłownie.
Jesteś pewny, że musisz to wszystko wylać?
Nie. Racja. Masz, zabierz to.
Dziękuję.
Przepraszam. Zaufałaś mi, rzuciłaś pracę, a ja cię zawiodłem.
- Nie powtórzę tego. - Jest dobrze.
Od czego są przyjaciele.
Słuchaj, muszę coś zrobić. Więc zabierz stąd wszystko,
- zwłaszcza tequilę i wódkę. - Słyszałem to.
Tato.
Hej, to ja… Billy.
Wiem, wiem. To…
Tak.
Miło usłyszeć twój głos.
Gdzie moja księżniczka?
- Tata? - Lizzie.
Przepraszam, że jestem późno.
Spójrz na siebie.
Krótko mówiąc, jakiś facet zachorował w Dubaju,
Musiałem wziąć jego kurs do Paryża i przegapiłem swój lot.
W porządku. Dobrze cię widzieć.
- Kotku, myłeś się już? - Tak, strategiczne miejsca.
- Puk, puk. - Wujek Billy!
Hej, to idziemy na ten ślub, czy nie?
- Pewnie. - Super. Ale najpierw,
Gemma, przepraszam, że byłem w święta zrzędliwy.
- Nie szkodzi. - Dziękuję.
Rosie, przepraszam, że byłem w święta zrzędliwy.
- Nie szkodzi. - Dziękuję.
Możesz wziąć grę. Pobawimy się w aucie. Dobrze?
Andy…
dzięki, że mam takiego przyjaciela.
Wszystko gra.
Super. Masz pożyczyć garnitur?
Wiedziałem, że tak będzie… Że czegoś potrzebujesz.
Wow. Ładnie tu.
- U ciebie dobrze? - Tak, tak.
Mój kac się właśnie zaczął.
Hej. Jesteście ekipą z… Przyjaciółmi Lizzie. To wy.
- To Mikołaj? - Nie, to nie ja.
- Przyznaj się, to ty? - Nie.
Mikołaj by tak powiedział. To ty. Mikołaj!
Przepraszam. Zupełnie zapomniałem.
- Nie mówić Joshowi. - Nasz człowiek.
Nie dam rady. Przepraszam.
- Zostańcie. Muszę iść. - Dokąd?
Idę do domu.
Oszalałeś? To strasznie daleko.
Potem turbulencje się wzmogły, a pasażerowie wariowali.
Krzyki, płacz, wymioty. Pomyślałem,
„Muszę ich uspokoić. Wiem, opowiem im kawał.”
Więc włączyłem interkom, i mówię,
„Panie i panowie, mówi kapitan.
„Mężczyzna idzie do zoo.
„Zoo jest tak kiepskie, że ma tylko jednego psa.”
Wiesz, jaki to pies?
Lizzie?
Jak myślisz, jaki?
Jakie co było?
Pies.
Jaki pies?
Jesteśmy na miejscu.
- Wydajmy cię za mąż. - Okej.
Lizzie, wyglądasz wspaniale. Jesteś gotowa?
Doskonale. Okej, to chodźmy.
Zanim zaczniemy, moim obowiązkiem jest
zapytać, czy jest ktoś, kto zna powód,
przez który tych dwoje nie może wstąpić w święty związek małżeński?
Dobrze, zaczynajmy.
Joshua George Wright…
czy bierzesz sobie Elizabeth Jasmine Skye Hinnell
za żonę i przysięgasz jej miłość, troskę,
szacunek i opiekę, póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Elizabeth Jasmine Skye Hinnell,
czy bierzesz Joshuę Georga Wrighta
za męża i przysięgasz mu…
miłość, troskę, szacunek i opiekę,
póki śmierć was nie rozłączy?
Lizzie?
Lizzie? Lizzie?
Czy ja właśnie…
Tak.
Przepraszam, nie sypiam najlepiej.
To te emocje. Proszę, kontynuujmy.
Elizabeth Jasmine Skye Hinnell,
- czy bierzesz sobie - Moment.
Jak to nie sypiasz dobrze?
Myślałem, że jest lepiej. Mówiłaś, że śpisz jak dziecko.
Josh, proszę, nie teraz.
Nie teraz? Ucięłaś sobie drzemkę w środku przysięgi.
Lizzie… czy ty udawałaś?
Nie!
Może trochę.
Tak.
Tak cię przepraszam. Josh. Ja naprawę…
Chciałam ci powiedzieć.
Powinnam była ci powiedzieć.
Okej, o czym jeszcze mi nie mówiłaś?
Może to nie czas na takie pytania,
a może to właśnie najlepsza chwila, żeby zapytać.
Kochasz mnie?
Naprawdę kochasz i chcesz mnie poślubić?
- Josh, skarbie… wystarczy. - Nie, mamo.
Nie chodzi tylko o dziś, ale o resztę naszego życia.
Lizzie, kocham cię najbardziej na świecie,
i chce z tobą być już zawsze.
Ale… jeśli nie jesteś pewna, czy chcesz ze mną być,
to wydaje mi się, że zasługuję na prawdę.
W porządku.
Ja…
Nie wiem, Josh.
Naprawdę myślałam, że wiem.
Ale wtedy… ta cała sprawa ze snem i…
Myślę, że szczera odpowiedź brzmi „nie”.
Tak cię przepraszam. To nie twoja wina.
Nie zrobiłeś nic źle. Jesteś wspaniały.
Tak bardzo wspaniały.
Okej.
Nie taki był plan, co nie?
Nie. Naprawdę nie.
Przykro mi.
- Hej, nie, nie, nie. - Nie. Nie mogę… Pozwól…
- Jest okej. - Utknął.
- Tak, nie mogę go zdjąć. - Później mi go oddasz.
Przepraszam.
Krissy, miałaś rację.
Jakby to nie bolało, lepiej, że Emily odwołała ślub
zanim odkryłaś, że ona chce w życiu czegoś innego.
Tak.
Na przykład seksu z facetami.
- Co? - Tak, ona…
- chodzi z farmerem, Brianem. - Naprawdę?
Wow, nie spodziewałam się. Jesteś pewna? Bo coś mi…
Chyba jesteś trochę rozkojarzona.
- Masz rację. - Tak.
- Przepraszam, że jechałeś na marne. - Och, kochanie.
A pies, to był Shih Tzu.
Tak, to prawda.
Fiona, przepraszam.
Żałuję, że wyciągnęłam cię z aresztu.
Tak, rozumiem.
Przepraszam.
Jest okej.
Dokąd on poszedł?
Do domu, jak sądzę.
Życzcie mi powodzenia.
Bieganie w takich butach musi boleć.
MŁODA PARA
Głupie brytyjskie auta.
- Serio? - O mój Boże.
- O mój Boże. Coś ci jest? - Możesz przestać mnie przejeżdżać?
Przepraszam.
- Cześć. - Hej.
To był dobry dzień.
ROK PÓŹNIEJ
To był długi dzień, ale dobry.
Tak. Czas na dobranoc.
- Dobranoc, panie Wilpson. - Dobranoc, pani Wilpson.
Kocham cię.
Też cię kocham.
Tylko nie to.
KONIEC
Napisy: Paulina Sikora