Jak to zrobiłeś, że cię nie znaleźli o świcie?
- Może to był miraż? - Tam nie ma pustyni.
Zachowaj swoje wymówki dla sądu wojennego.
Pewnie wiesz, co czeka dezerterów.
Pluton egzekucyjny.
Alfredo sprzedał swój tytuł, by go ratować.
- Klub Meridian nas nie zaakceptował? - Najlepsze hotele w południowej Europie .
Wszyscy członkowie Klubu Meridian
proszą o wybaczenie.
Zaproponowali, by została pani prezesem Klubu
na pierwszym oficjalnym spotkaniu, które odbędzie się w wigilię Nowego Roku.
Sędzia wzywa panią jako stronę w sprawie morderstwa Carlosa Alarcón.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Nie miałem wyboru.
Zapłacono panu za sfałszowanie aktu zgonu.
Osobą, która mnie o to poprosiła
była Ángela Salinas. - Proszę ją aresztować.
Sędzia nadal się waha i chce doprowadzić do konfrontacji.
- Zatem nadal jest nadzieja. - Nie liczyłbym na to.
- Boję się, że Ángela przegra. - Ja też.
- Przepraszam, że to wszystko zacząłem. - Nie wiedziałeś, że to się tak skończy.
- To nie musi się źle skończyć. - Co możemy zrobić?
Dlaczego pan tak na mnie patrzy?
Miesiącami robiła pani wszystko, by wyjaśnić śmierć ojca.
Nie traktowałem tego poważnie, ale miała pani rację, pani ojca zamordowano.
- Wolałabym się mylić, inspektorze. - Niestety miała pani rację.
I wydaje mi się, że ma pani rację co do tożsamości mordercy.
I chyba również wolałaby się pani mylić.
Wiem o tym, ale nadszedł czas, by to zakończyć. Rozumie pani?
Tylko jedno może przekonać sędziego.
Pani zeznania.
Wzywam Alicia Alarcón de Murquía na świadka.
Przyszła pani zeznawać przeciwko Teresie Aldecoa de Alarcón,
pani matce?
- Tak. - Za pozwoleniem.
Pani Murquía, czy wierzy pani, że ojciec pani został zamordowany?
Wiem o tym.
- Uważa pani, że zrobiła to pani matka? - Tak.
Proszę powiedzieć dlaczego pani tak myśli.
Matka znienawidziła ojca. Myślę, że miała ku temu powody.
Próbował ją otruć.
Gdy ojciec zmarł, zmieniła datę śmierci z 10 na 9.
Zrobiła tak, by obalić list, który ojciec napisał.
Ten, w którym uznaje Andrésa Cernuda za swojego syna.
Moja matka zrobiła wszystko, by zdobyć ten list.
Gdy już znajdował się w jej rękach, spaliła go.
Kazała odkopać ciało mojego ojca, by pozbyć się dowodów.
Mogę wszystko potwierdzić, Wysoki Sądzie.
Pani Murquía, wierzy pani, że to wystarczy, by udowodnić winę pan matki?
- Jest jeszcze coś. - Proszę kontynuować.
Gdy w jej pokoju zostawiłam flaszeczkę z trucizną, którą chciała otruć ojca...
Zabiłaś go tą samą trucizną, którą on próbował zabić ciebie.
i powiedziałam, że wiem, co zrobiła...
matka zniszczyła dowody.
A w jaki sposób to udowodnisz?
Sposób, w jaki ze mną rozmawiała i to, co powiedziała
zdradzał, że naprawdę to zrobiła i chciała sprawdzić, czy będę w stanie to udowodnić.
- Czy to, co mówi pani córka jest prawdą? - Ona zaprzeczy.
Jutro przyjdzie kolejna pokojówka i zezna, że była tam, gdzie jej nie było.
- Lub powie cokolwiek, co matka jej każe. - Alicio, proszę trzymać się faktów.
Co pani na to?
Prawdą, że moja córka urządziła scenę.
- I prawdą jest, że się zdenerwowałam. - Dlaczego?
To moja córka, wychowałam ją, dałam jej wszystko.
A ona spędziła miesiące próbując udowodnić, że jestem winna morderstwa.
Chyba zgodzi się pan, że takie rewelacje mogą wywołać wzburzenie?
Jeśli jesteś niewinna, dlaczego próbujesz zrzucić winę na innych?
Dlaczego przekupiłaś doktora Bernárdeza? I Belén?
Nie wydaje się panu dziwne, że moja matka zwolniła Belén
i ponownie ją zatrudniła tuż po tym, jak Belén zeznawała?
Czy to prawda?
- Hotel potrzebuje nadzorczyni. - Może nią być każdy, Wysoki Sądzie.
Proszę nie oczekiwać, że moja matka będzie mówić prawdę.
Dla mnie jest to równie okropne, matko.
Jak myślisz, co czuję, wiedząc, że zabiłaś mojego ojca...
lub, że pozwoliłabyś stracić Ángelę, by uniknąć kary za swoją zbrodnię?
Wszystko wiesz, prawda? Ty znasz prawdę.
Kiedy stwierdziłaś, że to wina twojej matki?
Zabiłaś mojego ojca. Nie dbam o to, co orzeknie ten sąd.
Teraz wiem kim jesteś i co zrobiłaś.
I nie spocznę, dopóki wszyscy się o tym nie dowiedzą.
Nawet nie otarłaś się o prawdę.
Jeśli ktokolwiek tutaj chce wysłać niewinną osobę na śmierć...
- to tą osobą jesteś ty. - Ja?
Nie zabiłam twojego ojca. Nie rozumiesz tego?
Zatem kto? Ángela? A może oskarżysz teraz jeszcze kogoś innego?
Chcesz poznać prawdę?
Tak, poprosiłam lekarza, by zmienił datę i przyczynę jego śmierci.
Ukryłam jego niewierność oraz list, w którym uznaje Andrésa za syna.
Wyobrażasz sobie, jakby to wpłynęło na reputację hotelu?
Co by się stało z nazwiskiem twojego ojca, gdyby prawda wyszła na jaw?
- Jaka prawda? Że go zabiłaś? - Nie zabiłam go.
Nie otrułam go.
Myślisz, że otrzymalibyśmy odszkodowanie, gdyby ubezpieczyciel o tym wiedział?
Długi zmusiłyby nas do zamknięcia hotelu. To byłby nasz koniec.
Co za ironia, ponieważ to właśnie zaraz nastąpi.
Ubezpieczyciel zażąda zwrotu odszkodowania...
a my nie mamy już tych pieniędzy.
- Możesz być z siebie dumna. - Zatem kto zabił mojego ojca?
Tereso, jeśli pani nie odpowie, uznam, że to pani go zabiła.
W końcu...
udało ci się, córko.
Udało ci się puścić w niwecz wszystko, co robiłam...
by chronić naszą rodzinę. - Kto zabił mojego ojca?
To było samobójstwo.
- To niemożliwe. - Może to pani udowodnić?
Spróbuję.
Napisał list pożegnalny.
Zabił się, bo myślał, że zostanie ubezwłasnowolniony.
- Wyrok głosił co innego. - Okłamałam go.
Uwierzył, że przegrał sprawę...
i odebrał sobie życie.
Nie myślałam, że zdobyłby się na to, a jednak tak się stało.
Pospiesznie zniszczyłam list
i kazałam usunąć truciznę i inne dowody.
Aby wyłudzić odszkodowanie?
To było samobójstwo, Wysoki Sądzie.
Odmówiono by mu chrześcijańskiego pochówku.
Rozniosłoby się. Wszyscy by się dowiedzieli.
To moja porażka jako żony i kobiety.
Był mi niewierny. Miał dwóch synów z inną kobietą.
Próbował mnie zabić.
Aż w końcu popełnił samobójstwo widząc, że mam zamiar przejąć hotel.
Proszę postawić się na moim miejscu.
Nie zrobilibyście wszystkiego, co w waszej mocy...
by ukryć coś takiego przed światem...
i przed ukochanymi osobami?
Wysoki Sądzie jeśli podsądna nadal ma ten list pożegnalny,
ufam, iż byłoby rozsądnie przedstawić go w sądzie.
Ma pan rację. Niech pani powie, gdzie on jest i go przedstawi.
Nic tutaj nie ma, jeśli w ogóle kiedykolwiek było.
Nie można stwierdzić, czy pani matka mówiła prawdę.
Czy kiedykolwiek mówiła? Nawet jeśli ją skażą, będzie trzymała się swoich kłamstw.
- Wątpliwości działają na jej korzyść. - Dlaczego? Bo jest moją matką?
Nie, ponieważ biorąc pod uwagę dowody
to, co powiedziała pani matka cechuje coś, czego nie mają kłamstwa.
Wszystko jest zgodne z tym, co już wiemy.
Inspektorze, sędzia pana potrzebuje. Właśnie dzwonił.
Przepraszam.
Twoja matka myślała, że znajdziemy list.
Ja już nie wiem, co ona myśli.
Jeśli nie kłamała i list rzeczywiście tu był, musiał zostać niedawno zabrany.
- Kto mógł go wziąć? - Nie wiem.
Ktokolwiek to jest, jeśli chce się nim posłużyć wiadomo, z kim musi rozmawiać.
Co tu robisz?
Przyniosłem pani klucz do wolności.
Wszystko w swoim czasie, szanowna pani.
Jak pani widzi, to darowizna.
Podaruje mi pani swoje udziały, a ja uratuję panią przed szafotem.
Jesteś kanalią.
Chyba to pani nie dziwi.
Jaką będziesz mieć korzyść z i tak straconej sprawy?
Jak zapobiegniesz zamknięciu?
Poproszę, by wierzyciele poczekali na spłatę.
Poza tym mam kopalnie, które pokryją długi.
Zatem oddaję ci również kopalnie. Ależ jestem hojna.
Daj mi ten list.
- Co tu robisz? - Alicio.
Przyniosłem to twojej matce.
Skąd miał pan ten list pożegnalny?
Poszedłem go poszukać, gdy usłyszałem, że pani Teresa opowiedziała o samobójstwie.
- Więc wiedział pan o jego istnieniu. - Pani Teresa mi o nim powiedziała.
Poprzysiągłem, że dochowam tajemnicy, do momentu, gdy będzie trzeba go ujawnić.
Wie pan kiedy pan Carlos napisał ten list?
Oczywiście nie było mnie przy tym.
"Rodzina i hotel to było moje życie. Poświęciłem im wszystko, ale na próżno.
To już nie jest moje miejsce i nie mam dokąd pójść."
Każ sporządzić kopię tego listu. Musi zostać przepisany.
To pismo i podpis mojej żony.
Niech kopista się tym posłuży.
Śmierć pańskiej żony wszystkim nam wyjdzie na dobre.
- Mam nadzieję, że masz rację. - Proszę mi zaufać.
Jeśli odkryją, że została otruta, pomyślą, że popełniła samobójstwo.
Za pozwoleniem.
Wiedział pan, że pan Carlos próbował otruć swoją żonę?
Odkryłem to przez przypadek.
Zrobiłem wszystko, by odwieźć go od tego szaleństwa.
- Nie czuję się lepiej. - Cierpliwości. Niebawem wyzdrowiejesz.
Była co raz słabsza. Nikomu nie przeszło przez myśl, że umiera.
Taki jest plan. Powinna być co raz słabsza. Musimy być cierpliwi.
Nikt nie domyśli się prawdy, a jeśli nawet, to ma pan list pożegnalny.
A ty pozycję dyrektora hotelu.
Pozycję dyrektora i rękę Alicii.
Rękę Alicii?
- Czy pan Carlos jest zajęty? - Rozmawia przez telefon.
Alicia sama zdecyduje za kogo wyjdzie za mąż.
Mamy 20-ty wiek, Armando. Przyzwyczaj się do tego.
Nie wiem z kim się zwiąże, ale na pewno nie z Diego Murquíą.
Każ sporządzić kopię tego listu. Musi zostać przepisany.
To pismo i podpis mojej żony.
Niech kopista się tym posłuży.
Jeśli odkryją, że została otruta, pomyślą, że popełniła samobójstwo.
To nie jest to, co pani myśli.
Ktoś panią truje.
Pani mąż próbuje panią zabić.
Nie ma pani powodu, by mi wierzyć, ale proszę przestać przyjmować lekarstwo.
Jeśli nie poczuje się pani lepiej, będzie to oznaczać, że się mylę.
Połknęłaś?
Twoja książka, kochanie.
- A jeśli poczuję się lepiej? - Wtedy będzie pani zawdzięczać mi życie.
I jestem pewien, że znajdzie pani sposób, by mi się odwdzięczyć.
W końcu został pan dyrektorem Grand Hotelu
i poślubił pan Alicię Alarcón.
Niezależnie od tego co ludzie o niej myślą, pani Teresa dotrzymuje słowa.
Danego przez siebie i jej męża.
Chciałbym wierzyć, iż zaufała mi...
spełniając życzenie pana Carlosa.
Pewnie jest pani zadowolona, że mi zaufała.
- Nie wygląda pani na chorą. - Bo już nie jestem.
Nie martw się, dotrzymam słowa.
Mąż nieświadomie włożył mi do rąk dowód.
W tej sytuacji każdy sędzia zgodzi się na jego ubezwłasnowolnienie.
Ma pani jakieś podejrzenia kiedy pan Carlos mógł zażyć truciznę?
- Lub skąd ją wziął? - Przykro mi, Wysoki Sądzie.
Nawet nie wiem gdzie w hotelu przechowuje się arszenik i w jakim naczyniu.
- Miłej podróży. - Dziękuję.
Antonio, powiedz Benjamínowi, że wrócę jutro.
Oczywiście.
Dlaczego pan Carlos chciałby popełnić samobójstwo?
Prawdopodobnie, gdy usłyszał, że jego żona chce go ubezwłasnowolnić...
pomyślał, że wszystko straci
i nie mógł znieść myśli o publicznym poniżeniu.
- Ale wyrok był dla niego korzystny. - Nigdy go nie poznał.
Jego żona sprawiła, że pomyślał inaczej, a ja...
powinienem był powiedzieć mu prawdę, ale tego nie zrobiłem.
Żałuję tego każdego dnia.
Każdego dnia coś mi o nim przypomina, słyszę jego głos, widzę go przed oczami.
Jak powiedziałem Carlos Alarcón był dla mnie jak ojciec.
Dziękuję za pańskie zeznania, panie Murquía.
Inspektorze, obawiam się, że...
nie mamy nic przeciwko pani Teresie Aldecoa.
Carlos Alarcón popełnił samobójstwo.
Francisco Rodríguez.
Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.
Gdy cię wypuszczą, pójdź do mojej narzeczonej i daj jej to.
To ona mi to podarowała.
Wszystkiego dobrego.
Ładuj!
Cel!
Pal!
Matko.
Przepraszam.
- Gdybyś powiedziała mi prawdę... - To nie jedyny błąd, jaki popełniłam.
Myślisz, że twój mąż dał mi ten list za darmo?
Nigdy nie powinnam była ci zaufać.
Teraz jest właścicielem hotelu i reszty naszego majątku.
Dałaś mu to wszystko na talerzu.
Teraz wiesz, kto jest twoim mężem.
- Matko. - Synu.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Dlaczego jesteś tak ubrany? Przyjęcie już się rozpoczęło. Przebierz się.
- Czekałem na ciebie. - Pospiesz się.
Witamy w hotelu, pani Ángelo.
Musi być pani tak samo zaskoczona widząc mnie, jak ja widząc panią.
Jestem nadzorczynią. Jeśli pani to nie w smak, proszę rozmawiać z właścicielką.
Pani Teresa utraciła swoje wpływy i nie jest mi z tego powodu przykro.
Nie wierzysz mi? Z jakiego innego powodu byłabym tutaj?
Od teraz Diego Murquía będzie zarządzał hotelem.
Jestem pewna, że też będzie chciał cię wynagrodzić.
Teraz masz wszystko.
Poza tym, czego najbardziej pragnę.
Wiesz, o co mi chodzi.
Kazałem przenieść twoje rzeczy do naszego pokoju.
Ta niedorzeczna sytuacja trwa już o wiele za długo, kochanie.
Nie wracam do ciebie, Diego.
Nie kocham cię.
Nigdy cię nie kochałam i nie pokocham.
Może nie jesteś w stanie nikogo kochać.
Jestem.
Jestem w stanie tak kochać, iż jestem gotowa poświęcić wszystko, co mam.
I wytrzymać dezaprobatę rodziny.
Powiem więcej:
kocham kogoś innego.
Gdy się do mnie zbliża, cała drżę.
Śnię o nim co noc.
O jego dłoniach, zapachu.
Nawet nie wiesz jak bardzo jesteś żałosny w porównaniu z nim.
Chodź ze mną.
Masz iść ze mną.
- Chodź tutaj. - Nie.
Puszczaj.
Diego, robisz mi krzywdę.
Przestań. Ranisz mnie. Proszę...
Proszę pani, nie założy pani swojej nowej sukni na przyjęcie?
- Nie planuję schodzić na dół. - Dziennikarze z Madrytu są tutaj.
To już sprawa Diego, jak wszystko inne.
Pan Diego poszedł spotkać się z panią Alicią, a dziennikarze czekają.
Gdzie oni są?
Dobry wieczór.
Pani Alarcón, czego pani oczekuje jako prezes nowej organizacji?
Jestem zadowolona z fundacji. Pozostali członkowie niebawem do nas dotrą.
Gdzie są hotelarze?
Wyślij kogoś, by poproszono ich na obiad.
Nie zameldowali się w żadnym z pokoi.
- Jeszcze nie przybyli? - Potwierdzili, ale nikt nie przyjechał.
To niemożliwe. Nie przysłali telegramów?
Nikt nie dzwonił, ani nie telegramował.
- Zadzwoń do ich hoteli i popytaj. - Oczywiście.
Proszę pana.
O co chodzi?
Myślałem o mojej pierwszej nocy, którą tu spędziłem.
Wtedy był pan kelnerem i dżentelmenem.
-Napijesz się szampana? - Dziękuję.
Co się stało?
Nic. Wszystko poszło tak, jak chciałem.
Matka wróciła, Belén nie pracuje już w tawernie, a Camila...
Nie wiem, co z nią zrobić.
To wspaniała dziewczyna. Jest dobra i kocha mnie.
Ktoś inny na jej miejscu nie chciałby ze mną rozmawiać. A co ja robię?
Byłem głupi. Ale najwyższy czas, by zacząć działać.
Spotkam się z nią i powiem jej... Nic jej nie powiem.
Pocałuję ją w tę sylwestrową noc tak, że zapamięta do końca życia.
Dziękuję ci, Julio.
O co chodzi?
- Dzwonili hotelarze? - Nikt z nich nie przybył do Cantaloi.
A jeden z nich powiedział, że nigdzie się nie wybiera.
- Ale ich wysłannik nadal tu jest, prawda? - Przybył we wtorek. Mieszka w pokoju 37.
- Chodź ze mną. - Oczywiście.
- Pani Alicio. - Pani Alicia jest w swoim pokoju.
- To jest jej pokój. - W tym który dzieli z panem Diego.
Widziałam, jak ją tam zabrał.
Zabrał?
Sukinsyn.
Julio, nie.
Widziałeś hotelarzy z Klubu Meridian?
- Kiedy wyjechał? - Nie wymeldował się.
Nie wydaje mi się, by zamierzał wrócić.
CZŁOWIEK O TYSIĄCU TWARZY
Człowiek o tysiącu twarzy?
Aktor.
Przychodzę w imieniu członków Klubu Meridian.
Co się dzieje?
Drodzy przyjaciele, jestem szczęśliwy, że mogę być dzisiaj z wami.
Chcę podziękować, że tutaj przybyliście, a niektórzy z was przybyli z daleka,
by cieszyć się wraz z naszą rodziną z nadejścia nowego roku.
Nowy rok obwieści narodziny Klubu Meridian,
najlepszego, najważniejszego i najbardziej prestiżowego związku hotelarzy
w całej Europie.
Powiedziałem w Europie? Miałem na myśli na całym świecie.
Dziękuję. Proszę wyłączyć światła.
Powitajmy godnie rok 1907.
Moi drodzy, odliczajmy wszyscy razem.
- Panie oficerze. - Słucham, kapitanie.
- Kto następny do egzekucji? - Czas na...
Javiera Alarcón.
Wypuszczacie mnie?
Dokąd mnie zabieracie?
To niemożliwe. To pomyłka. Zostałem ułaskawiony.
Dwanaście.
Jedenaście.
Dziesięć.
Dziewięć.
Osiem.
Na ramię broń!
Siedem.
Sześć.
Gotowi.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Cel.
Dwa.
- Julio, nie. - Jeden.