- Klub Meridian. - Najlepsze hotele w południowej Europie.
Jesteśmy tak samo dobrzy.
Pani Teresa Aldecoa de Alarcón?
Klub Meridian nie może pozwolić sobie na taki skandal.
Nie zaakceptowali nas?
- Ten hotel to wszystko, co mamy. - Tak, i jest wiele wart.
Moglibyśmy wykorzystać te pieniądze, by zacząć gdzie indziej.
Posunąłeś się za daleko. Alfredo jest gotów sprzedać swoje akcje.
Powiedz mi dlaczego tu jesteś.
Jestem twoim bratem. Don Carlos był naszym ojcem.
Nie mogę go dłużej obsługiwać.
Masz rację, to nie ma sensu. Jesteś zwolniony.
Widziałam się z Andrésem. Uszanuj jego prawa. To mój brat.
Chciałabym, byś wrócił do hotelu. Jeśli to zrobisz...
daje słowo, że zostaniesz uznany za jednego z Alcarónów.
- Javier zmarł broniąc swojego kraju. - Proszę pani.
Dlaczego jesteś w żałobie, matko?
Zdezerterowałeś, prawda? Zasmuci to twoją matkę.
Ten oficer wróci.
Jak to zrobiłeś, że cię nie znaleźli o świcie?
- Może to był miraż? - Tam nie ma pustyni.
Zachowaj swoje wymówki dla sądu wojennego.
Pewnie wiesz, co czeka dezerterów.
Pluton egzekucyjny.
Od dawna próbuję zaistnieć w branży hotelowej.
Dlaczego by nie zacząć od mojego ulubionego hotelu?
- Chce pan kupić Grand Hotel? - Nie, myślę o udziałach.
Pani Teresa dopuszcza do udziałów jedynie rodzinę
i nie ma już córek na wydaniu.
- I dlaczego pan ze mną rozmawia? - To pan jest dyrektorem.
Przykro mi, ale i tak moja teściowa wszystkim rządzi.
- Nie mogę panu pomóc. - Rozumiem, że jest pan współwłaścicielem.
Jest pan bardzo dobrze poinformowany.
Pan też potrzebuje zgody rady, by negocjować swoje udziały?
Nie.
Proponuję panu moje najcenniejsze aktywa.
Moje udziały w kopalniach wolframu za pańskie udziały w hotelu.
Udziały w kopalniach, które pan posiada z panem Gonzalo?
Czytałem, że są warte fortunę. Jest pan bardzo hojny.
W zamian proszę o wiele.
Musiałby pan wraz z rodziną opuścić hotel i zamieszkać w Madrycie.
Wolę to, co oferujecie tutaj. Wybrzeże, luksus i spokój.
- Zrozumiem, jeśli odrzuci pan tę ofertę. - Muszę pana ostrzec.
Jeśli szuka pan spokoju...
nie powinien pan go tutaj szukać.
Proszę.
Trzydzieści procent należące do Alfreda.
Weksel akonto przyszłych zysków z moich kopalni.
- Ładna sumka. - Nie ma się pani na co skarżyć.
Przeszedł pan z poważnej straty do niewielkiego zysku.
Biorąc pod uwagę pański błąd, to więcej niż pan zasługuje.
Proszę docenić kobiety.
Szczególnie takie jak pani.
Proszę mi wyświadczyć przysługę. Niech mój kuzyn sam dowie się o upadku.
Nie psujmy niespodzianki. Miłego dnia.
Markiz nie będzie już chyba częścią naszego hotelu.
Pani hotelu, pani Tereso.
Dopóki jest pan po mojej stronie, może pan cieszyć się korzyściami.
Miło mi pana widzieć, inspektorze.
Podawanie się za inspektora jest poważnym wykroczeniem.
Co mówi ten dokument? Jaki był wyrok?
Sędzia oddalił prośbę, by uznać pańskiego ojca za osobę niepoczytalną.
O co chodzi tym razem pani, Murquía?
Jak pan widzi, matka próbowała uznać ojca za niepoczytalnego.
Ale wyrok został ogłoszony w wigilię śmierci pani ojca.
To może być zbieg okoliczności.
Oczywiście, że tak.
Jak to możliwe, że w Cantaloi przebywa inspektor
o takim nazwisku jak moje, również nosi wąsy
jest wysoki i podobny do mnie?
W porządku. Powiem panu co ten drugi inspektor i ja odkryliśmy...
jeśli pozwoli nam pan zrobić to, co zaplanowaliśmy.
To zależy co to jest. Co zamierzacie zrobić?
Niech mi pan da słowo, a panu powiem.
Alicio, ostrzegam. Pani i ten kelner wystawiacie moją cierpliwość na próbę.
- Będę musiał go aresztować. - Proszę robić, co do pana należy.
- Słucham? - Słyszał mnie pan doskonale.
Dobrze.
Słucham, inspektorze?
Dobrze, daję słowo.
- Ángelo, masz chwilkę? - Oczywiście.
Byłaś przy tym jak lekarz podpisywał akt zgonu mojego ojca?
Widziałam pani ojca martwego, jeśli o to pani chodzi.
Pamiętasz, co było w jego pokoju?
Żałuję, że to widziałam.
Proszę pani?
I żałuję, że widziałam pani ojca.
- Czy on...? - Tak.
- Nie żyje. - Jak to się stało?
Zabierzcie stąd wszystko. Nie chcę tego więcej widzieć.
Oczywiście, proszę pani.
I powiedzcie Benjaminowi.
Pani Teresa kazała wynieść wszystko z pokoju.
Musiałam wszystko pozbierać. Niektóre rzeczy leżały obok zwłok.
Teraz na pewno tego nie zapomnę, nawet gdybym chciała.
Będę potrzebować twojej pomocy.
Czy tak to wyglądało?
Angela pamięta to w ten sposób.
- Brakowało tylko tego. - Gdzie to mogło być?
Wydaje mi się, że wiem.
Tutaj.
Ángelo!
- Dlaczego jesteś sam, przystojniaku? - Zostaw mnie w spokoju.
- Ale jesteś kłótliwy. - Przepraszam, nie chciałem cię obrazić.
Nawet Adela nie podniesie go na duchu.
Adela, mamy dla ciebie zadanie.
Butelka rumu, że go nie uwiedziesz.
Witaj, mężu.
Zabierzcie mnie stąd.
Co się stało?
- Co to wszystko tutaj robi? - Nie wiem.
- To twoja sprawka? - Nie, proszę pani.
- Kto wszedł do mojego pokoju? - Nie wiem.
Proszę to wszystko zabrać i natychmiast się tego pozbyć.
To byłaś ty. To ty zabiłaś ojca, matko!
Zrobiłaś to tą samą trucizną, którą on próbował zabić ciebie.
A w jaki sposób to udowodnisz?
- Ma pan coś do dodania? -Nie, Wysoki Sądzie.
Niech oskarżony wstanie.
Sąd wojskowy uznaje pana winnym dezercji
i skazuje na śmierć przez rozstrzelanie za siedem dni.
Synu.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Prawnik mówi, że mamy tylko jedno wyjście: królewskie ułaskawienie.
- Z kim mam rozmawiać? - Tylko król może go udzielić.
Boże. Co teraz zrobimy?
Jesteś jedyną nadzieją mojego brata.
Moja matka nie ma się do kogo zwrócić.
Nie rozmawiała ze mną. Pewnie boi się, że odmówię.
Dlaczego miałbyś odmówić?
Zostawiła nas z niczym.
Kopalnie, które otrzymałem w zamian za udziały w hotelu należą do niej.
Upomniała się o nie w urzędzie. Ten akt jest nic nie wart.
- Ten łotr cię oszukał. - Nie, nie on.
To ona wszystko zaaranżowała. Twoja matka znowu wygrała.
Ma hotel i kopalnie, a my zostaliśmy z niczym.
I tak dziękuję. Do widzenia.
Jak możesz patrzeć mi w oczy, matko? Sprzedała mojego męża.
Zostawiłaś go z niczym.
I chcesz, by uratował Javiera?
Javier jest również twoim bratem.
Jak możesz prosić Alfredo o przysługę, kiedy obrabowałaś go z jego własności?
Proszę.
Przepraszam, agent Hernando nalega, by spotkać się z panią osobiście.
Czy pani Teresa Aldecoa de Alarcón?
- Proszę sobie darować. Co to jest? - Wezwanie do sądu, szanowna pani.
Sędzia wzywa panią jako stronę w sprawie morderstwa Carlosa Alarcón.
Miłego dnia.
Przeklinam dzień, w którym wydałam cię na świat.
Oskarżyłaś własną matkę? Jak mogłaś?
- Niczego takiego nie zrobiłam. - Powiedziałaś, że udowodnisz...
- Ty to zrobiłaś! - Przysięgam...
Zamknij się. Zejdź mi z oczu! Precz!
Dlaczego to zrobiłeś? Odpowiedz.
Nie mogłaś się powstrzymać i milczeć.
Puść mnie. Oczywiście, że mogłam, idioto.
Jest moją matką, a to moje życie. Jak śmiesz o nim decydować?
Musiałam to zrobić. Ayala się zgodził. Sędzia wyda akt oskarżenia.
Już wydał.
Moja matka została wezwana do sądu. Wielkie dzięki.
- Alicio... - Nie dotykaj mnie.
Jakim cudem moja córka wiedziała, że jej ojciec próbował mnie otruć.
Wiedzieliśmy o tym tylko my i mój zmarły mąż.
O niczym jej nie powiedziałam, a zmarli nie mówią.
Ani ja.
Ktoś jeszcze o tym wie.
Zastanawiałaś się, kto dał twojej córce butelkę z trucizną?
Jest tylko jedna osoba.
- Benjamín? - Poszła spotkać się z nim w więzieniu.
Co robić?
Pierwszy raz nie wiem.
Francisco Rodríguez. Druga Kompania Saperska z Melilli.
Javier.
- Od jak dawna tu jesteś? - Od czterech dni.
To, że będziesz rozstrzelany nie jest najgorsze.
Najgorzej jest nie wiedzieć, kiedy to nastąpi.
Niech twój mąż do niego zadzwoni.
Oddam mu hotel, kopalnie. Wszystko.
Nic nie jest cenniejsze niż życie twojego brata.
Masz wyrzuty sumienia, matko?
- Miłego dnia, inspektorze. - Jest pani odważniejsza niż myślałem.
- Co się teraz stanie? - Pyta pani o matkę?
Sędzia przesłucha świadków. Sprzedawcę ubezpieczeń,
lekarza, który poświadczył śmierć pani ojca oraz podejrzaną, pani matkę.
Dlaczego lekarza? Wcześniej już kłamał. Nie wyzna prawdy.
Proszę mi zaufać. Sędzia pozwolił mi prowadzić sprawę samodzielnie.
Co innego mnie martwi.
Zapytaliśmy o ilość świadków.
Wie pani ilu świadków zgłosiła strona przeciwna?
- Czyli obrona? - Tak, reprezentant pani matki.
- Ilu? - Nie zgłosili nikogo.
- Co to oznacza? - Jedno z dwojga.
Pani matka nie będzie się bronić i uzna zarzuty
albo ma asa w rękawie i wie, że wygra.
Ilu członków Koła potwierdziło przybycie na bal sylwestrowy?
Wszystkich jedenastu, proszę pani.
- A prasa? - Wszystkie odpowiedzi są pozytywne.
- Życzę pani szczęścia. - Wierzę, że sprawiedliwość zwycięży.
- Proszę pani. - Słucham.
- Widziałem Belén w tawernie. - Naprawdę?
W końcu znalazła pracę odpowiednią dla siebie.
- To moja żona. - Spójrz na to z lepszej strony.
Łatwiej ci będzie uzyskać unieważnienie. Natychmiast powinieneś się po nie zwrócić.
Żona Alarcóna prostytutką. Co powiedzieliby na to ludzie?
Chcę, by wróciła do hotelu. Do swojej starej pracy.
Zgadzam się. Jesteś częścią rodziny. Masz takie prawo.
Dziękuję pani.
Zwolniliśmy sporo osób, by pokryć koszty remontu.
Jeśli chcesz, by Belén wróciła, wybierz którąś z pokojówek i zostanie zwolniona.
Guillermo, spieszę się.
Stwierdził pan, że Carlos Alarcón zmarł z przyczyn naturalnych.
W rzeczy samej.
Ale, jak orzeczono podczas autopsji, zmarł zatruty arszenikiem.
Nie zauważył pan śladów otrucia, gdy widział pan zmarłego
rankiem 10 lutego, 1905 roku?
- Akt zgonu odpowiada na to pytanie. Nie. - Skoro pan o tym wspomina...
dlaczego w akcie wpisał pan inną datę niż data zgonu?
- Bez wątpienia w wyniku zamieszania. - Bez wątpienia.
A co pan powie na temat zapłaty, która nastąpiła dwa dni później
i opiewała na kwotę 30 tysięcy peset?
Czy ma ona z tym coś wspólnego, czy nastąpiła w wyniku zamieszania.
Nie wiem czego dotyczyła ta zapłata.
Ile pan sobie liczy za wizytę domową, doktorze?
Pięćdziesiąt peset.
I nie pamięta pan, dlaczego mu zapłacono 30 tysięcy?
Jak może pan nie pamiętać sumy trzykrotnie przewyższającej pański roczny dochód?
Mam pomóc panu odświeżyć pamięć?
Czy pani Teresa Aldecoa płaciła panu za usługi niemedyczne?
- Proszę odpowiedzieć, doktorze. - Odpowiedź brzmi nie, Wysoki Sądzie.
Proszę przestać zaprzeczać. Zapłacono panu za sfałszowanie aktu zgonu.
Ale nie na prośbę Pani Teresy.
Poprosiła mnie o to
Ángela Salinas, nadzorczyni.
Inspektorze, najwyraźniej Ángela Salinas ma z tym coś wspólnego.
- Mam ją wezwać na świadka? - Proszę ją aresztować.
Wysoki Sądzie, naprawdę myśli sędzia, że kobieta o tak skromnym pochodzeniu...
Inspektorze.
Proszę ją aresztować.
Przykro mi.
- Sędzia kazał aresztować Ángelę. - Jak to możliwe?
Pomóż mi ją odnaleźć zanim policja to zrobi.
- Pani Alicia prosi panią do pokoju. - Pójdę na górę, gdy skończę.
- To ważne. - Za chwilę przyjdę.
- Chwila już upłynęła. - Już dobrze, mój chłopcze.
- Idziemy. - Upadnę przez ciebie.
Pospiesz się, Hernando. Musi tu gdzieś być.
- O co chodzi, proszę pani? - Chcą panią aresztować, Ángelo.
Nie zrobiłam nic złego. Nie mam powodów, by się ukrywać.
Pani Teresa oskarżyła panią o zamordowanie pana Carlosa.
Jestem niewinna, proszę pani.
Wiesz jaka jest moja matka. Nie spocznie, dopóki nie uznają cię winną morderstwa.
Pani Alicio, to ja, inspektor Ayala.
- Nie jestem ubrana, inspektorze. - Przepraszam, że panią niepokoję.
- Szukamy nadzorczyni. - Zapewniam pana, że jej tutaj nie ma.
Rozumiem. Dziękuję i przepraszam.
Przepraszam, ale...
- Rozpoznają mnie. - Nikt pani nie zauważy.
Ángelo, proszę.
Udowodnimy pani niewinność. Wtedy będzie mogła pani wrócić.
Policja ma nakaz aresztowania Ángeli Salinas, nadzorczyni hotelu.
- Co zrobiła, proszę pani? - To nie wasza sprawa.
Proszę, byście współpracowali z policją. Jeśli wiecie, gdzie ona jest...
- Uciekła? - Na to wygląda.
Nie będę tolerować błędnie rozumianej lojalności.
Jeśli wiecie, co jest dla was dobre, będziecie wiedzieć kogo wspierać.
Kto będzie rozdzielać obowiązki pod jej nieobecność?
Pani Tereso, jeśli się pani zgodzi, widziałam jak moja siostra to robi.
Wszystko zostanie w rodzinie.
Wracajcie do pracy.
Matko, dlaczego jesteś tak ubrana?
Pomagamy jej wydostać się z hotelu. Policja przyszła ją aresztować.
Dlaczego?
Oskarżają ją o zamordowanie mojego ojca. Naszego ojca.
- Ciebie? - Ja go nie zabiłam, synu!
Oczywiście, że nie. Zatem dlaczego opuszczasz hotel?
- Bo tak będzie lepiej, zaufaj mi. - Dlaczego? Nie zrobiła nic złego.
Czas na nas, Ángelo.
Przepraszam, proszę pani.
Potrzebuję trochę czasu, by móc się przebrać zanim mnie zaaresztują.
- Ten sędzia musi być szalony. - Sędzia nie ma z tym nic wspólnego.
Pani Teresa zapłaciła świadkowi, by oskarżył pańską matkę.
- Co będzie jeśli uznają ją za winną? - To sprawa o morderstwo.
Pani Teresa pozwoliłaby, by zabito moją matkę?
Ona tak działa.
- Zranisz się. - Już się zraniłem i nie dbam o to.
Spójrz na mnie, wyglądam jak oni dzięki uprzejmości pani Teresy.
Alicia jest również częścią tej rodziny, a nie jest niczemu winna.
Jeśli chcesz się na kogoś gniewać, to gniewaj się na mnie. To moja wina.
- Nie gadaj bzdur. - To nie są bzdury.
Wiem jaka jest pani Teresa, a jednak opowiedziałem o wszystkim Ayali.
Nastawiłem Alicię przeciwko rodzinie...
i przeze mnie twojej matce grozi śmierć.
To wszystko moja wina.
Ale zapewniam cię, że nie zostawię tak tego.
Szukam mężczyzn, którzy próbował wykopać pana Carlosa.
Widziałem ich tutaj kilkakrotnie.
- Wiem kim są. - Gdzie oni są?
Jutro powiecie sędziemu kto wam zlecił robotę na cmentarzu.
Jasne?
- Gdzie są twoi koledzy? - Uważaj!
Pilar?
Mój Boże, co się stało? Co robisz?
- Tę ranę trzeba zeszyć. - Siadaj.
No już, siadaj.
Czego chcesz?
Wybieraj, nóż albo pióro.
Jeśli wybierzesz nóż, zabiję cię tak łagodnie, jak tylko potrafię.
Puść mnie!
Dlaczego twoim zdaniem zasługuję na śmierć?
Nie zasługujesz, ale Ángela Salinas też na nią nie zasługuje.
Przez ciebie sędzia oskarżył ją o zamordowanie Carlosa Alarcón.
Przekupiliście świadka by zeznawał przeciwko niej. Dlatego muszę cię zabić.
Chyba, że wybierzesz pióro.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Co się stało?
Nie chodzi o mnie, ale o Julio.
Wypij.
Poszukaj więcej gazy.
Wiem, że wydałeś moją matkę dla mnie i wiem, że musiałeś tak uczynić.
- Ale musisz zrozumieć, że... - Rozumiem...
Nie możemy pozwolić, by Ángela płaciła za uczynki mojej matki.
I nie pozwolimy na to.
Ten lekarz...
zmienił zeznania.
Przyniosłem gazę.
Hiszpania kończy rok 1906.
Przyjęcie odbędzie się tutaj.
Restauracja będzie tylko dla użytku członków Koła Meridian.
Przy odliczaniu do rozpoczęcia Nowego Roku zgasną światła.
Gdy będą biły dzwony, rozbłyśnie napis.
- Proszę pani. - Czy pokoje dla członków klubu są gotowe?
Telefon do pani. Mam przełączyć do kabiny?
- Kto dzwoni? - Nie chciał się przedstawić.
Teresa Aldecoa, słucham. Proszę mówić, doktorze.
Zapłaciłam, by użyli tego noża.
- Nie przerywajcie walki z mojego powodu. - Co pani tu robi?
Wierze, że ma pan coś, co należy do mnie.
Pani Ángel, kiedy dowiedziała się pani, że pani syn Fernando Yanes,
lub Ángel Alarcón nadal żyje? - Niecałe dwa lata temu.
W przeddzień śmierci Carlosa Alarcón?
Ángelo, jestem Ángel, pani syn.
Tak.
Przypuszczam, że wtedy zapragnęła pani śmierci pana Carlosa.
Nikomu nie życzę śmierci, Wysoki Sądzie.
Nie chce mi się wierzyć, że nie wzburzyło to pani.
Znienawidziłam mężczyznę, którego kochałam całe życie.
- Zabiła go pani? - Nie.
Ale zabrała pani z pokoju wszystko, co miało związek z jego śmiercią.
Tak czy nie?
Tak.
I zataiła pani prawdziwą datę śmierci.
Tak.
Za pozwoleniem, Wysoki Sądzie.
Dlaczego pani to zrobiła?
Pani Teresa mi rozkazała.
Zabierz stąd to wszystko.
Wyrzuć to. Nie chcę tego więcej widzieć.
Zapłaciła pani doktorowi Bernárdezowi, by sfałszował akt zgonu?
- Nie. - On utrzymuje, że tak.
Wysoki Sądzie, jak wynika z niniejszego dokumentu
doktor Bernárdez wycofał dziś rano swoje poprzednie zeznania.
Powiedział dlaczego to zrobił?
- Być może przez wyrzuty sumienia. - Dziękuję, pani Salinas.
Wezwać następnego świadka. Proszę wprowadzić panią Belén Martín.
Widziała pani panią Salinas wieczorem, dziewiątego lutego 1905 roku?
- Tak. - Gdzie?
- W pomieszczeniu pokojówek na piętrze. - Co tam robiła?
Zabrała coś z szafki z chemikaliami.
- To kłamstwo. - Pani Salinas, proszę się uspokoić.
Jest pani pewna, że widziała ją tam?
Oczywiście.
Czy w tej szafce przechowywany jest arszenik?
Tak. Jest używany jako środek owadobójczy i do pielęgnacji drewna.
Dziękuję, pani Martín.
Jak wiecie, wczoraj policja aresztowała panią Ángelę Salinas.
Nie możemy pozwolić sobie na pozostanie bez nadzorczyni.
- Przyjęła pani nową? - W rzeczy samej.
Proszę, wejdź.
Nie spodziewałam się gratulacji.
Wracajcie do pracy. Kim jesteś?
Kucharką. Nazywam się Violetta Salinas.
- Pani czy panna. - Pani.
Takie samo nazwisko jak nazwisko mojej teściowej. Zbieg okoliczności?
Nie, jestem jej siostrą.
Nie jest pani do niej podobna. Mam nadzieję, że to prawda.
Proszę wracać do pracy.
Oczywiście.
Dlaczego zeznawałaś przeciwko mojej matce?
- Przecież chciałeś, żebym wróciła. - Nie w ten sposób.
Nie zdajesz sobie sprawy z tego, że mogą skazać ją na karę śmierci?
Nie miałam wyboru i wiesz o tym. Przyzwyczaj się do tego.
Jeśli pani Teresa chce się kogoś pozbyć, nic jej nie powstrzyma.
Znam to z doświadczenia.
Nie chcę pana zniechęcać, ale ja już nie mam na nic wpływu.
Pani Teresa zapłaci ile będzie trzeba. Jej kopalnie są warte fortunę.
Pieniądze nie wykupią królewskiego ułaskawienia dla jej syna.
Nie musiała pani przybywać z tak daleka, by mi o tym powiedzieć.
Ile dla pana znaczy pański szwagier?
Moja żona dla mnie wiele znaczy. Jeśli mógłbym ocalić jej brata...
- Koszty nie grają roli? - Powtórzę, pieniądze nie będą problemem.
A ja powtórzę, że nie chodzi o pieniądze. Ale można wykupić ułaskawienie.
Wiem, że ta kobieta tu była. Co powiedziała?
Wszystko ma swoją cenę. Uratowanie twojego brata również.
Pieniądze, wydane by uratować mojego brata są dobrze wydanymi pieniędzmi.
Usiądź proszę.
- Dlaczego? - Usiądź.
To ja za to zapłacę. A raczej my, ale nie twoja matka.
To nie ma sensu.
Joaquina mówi, że jedynym sposobem, by uzyskać ułaskawienie...
jest sprzedaż tytułu Markiza de Vergara odpowiedniej osobie.
Chyba się nie zgodziłeś?
Jestem gotów ocalić życie twojego brata. A ty?
- Ale to nie w porządku wobec ciebie. - Ocalenie twojego brata jest ważniejsze.
- Dlaczego musisz być taki dobry? - Wiesz co mówisz?
- Oczywiście. - Tak trzeba!
Nie wybaczyłabym sobie, gdyby został stracony, a my mogliśmy temu zapobiec.
- Javier Alarcón. - Tak.
Dla pana.
O co chodzi?
To od mojej siostry, Sofíi.
Jej mąż pomógł mnie ułaskawić.
- Gratulacje. - Przykro mi.
Przestań. Cieszę się z twojego szczęścia.
- Zasługujesz na to. - Nieprawda.
Nawet nie walczyłem na wojnie.
Zdezerterowałem, gdy tylko wyszliśmy na brzeg.
Później moją jednostkę zaatakowano. Myśleli, że nie żyję.
Tak to było.
Jestem prawdziwym tchórzem.
Nikt nie zasługuje na śmierć, bo się boi.
Ułaskawiono Javiera. Kara nie zostaje wymierzona.
Dzięki Bogu!
Nie chcę bluźnić, ale Bóg nie miał z tym nic wspólnego.
- Nie rozumiem. - Alfredo wykupił ułaskawienie.
Tak ci tylko powiedział. Za co miał je wykupić? Alfredo jest bankrutem.
Jestem świadoma naszej sytuacji finansowej oraz tego, co ją spowodowało.
Alfredo sprzedał swój tytuł, by go ratować.
- Bardzo szlachetny gest. - Rzeczywiście.
Mam nadzieję, że tym razem okażesz swoją wdzięczność.
Oczywiście.
Jeśli nie, pomyślimy, nie życie twojego syna nie jest dla ciebie istotne.