Pani matka kazała mi wyrzucić tę butelkę
w dniu, gdy zmarł pani ojciec.
Jak widać, nie zrobiłem tego. Być może na coś się przyda.
- Co to? - Pytanie brzmi, co w niej było?
Twój ojciec zastąpił lekarstwo arszenikiem.
- Czemu? - By otruć twoją matkę.
- Po co przyszedłeś? - Jestem twoim bratem.
Nie wyjawiłaś, kto jest moim ojcem.
Jego rodzina nigdy by cię nie zaakceptowała.
Nie mogę wam dłużej usługiwać.
Masz rację, to bez sensu. Jesteś zwolniony.
Mam rozkazy, by wręczyć pani ten list.
Javier zmarł w obronie ojczyzny.
Odnalazł swoje przeznaczenie.
Zdezerterowałeś, prawda? Złamiesz matce serce.
Ten oficer tu wróci. Musisz mi pomóc.
- „Koło Południkowe”. - Najlepsze hotele południowej Europy.
- Na kogo oddasz swój głos? - Alfredo jest kierownikiem.
Myślę, że ma rację.
Zmieniłem się. Jestem bohaterem. A bohaterowie podejmują własne decyzje.
- Diego. - Słyszała pani nowinę?
Gonzalo i Quiroga rozpoczęli eksploatację kopalni.
Pora rozwiać ich marzenia i przejąć interes?
Być może. Ale jest inna, nie cierpiąca zwłoki sprawa.
Słucham.
Podczas spotkania zarządu Javier stanie po stronie Alfredo.
Wiem. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę.
To tylko przedsmak tego, co nasz czeka.
Alfredo zrobi, co mu się żywnie podoba.
Straciłam kontrolę nad hotelem.
Co możemy zrobić?
Nie wiem, ale dam ci znać po fakcie. Nie bierz tego do siebie.
W tych sprawach trudno jest nie dać się ponieść emocjom.
Nie ma go tu.
Może szukamy w złym miejscu.
A to?
Ángela, wiesz kiedy zamurowano tamten pokój?
Nie jestem pewna. Pani matka się o nim dowiedziała,
gdy Benjamín trzymał tam panią jako zakładnika.
Musiało to nastąpić później.
Dowiedziałam się o tym kilka tygodni po fakcie.
Nie miałam nawet czasu nic stamtąd zabrać.
Dziękuję.
- Co teraz? - Zburzymy ścianę.
Będzie za dużo hałasu. Matka się dowie.
Niekoniecznie. Akurat nadarza się okazja.
Będą musieli kuć w ścianach, by zainstalować nowe linie telefoniczne
Muszę z tobą porozmawiać.
- Poczekam na tarasie. - Oczywiście.
Chcę byś zrozumiała, że wszystko, co zrobiłam
było dla dobra hotelu i naszej rodziny.
Nie wątpię w twoje intencje, mamo, nawet jeśli wydają się mylne.
Pozwól... Pozwól mi skończyć, proszę.
Wiem... że popełniłam wiele błędów,
które skłóciły nas ze sobą i zagroziły pozycji hotelu.
Jak mogłam być taka ślepa?
Poprosiłaś mnie o coś,
a ja bezmyślnie odmówiłam.
Czy ja dobrze słyszę?
Uznasz prawa Andrésa?
Jestem gotowa to zrobić,
jeśli tego właśnie chcesz.
Skąd ta zmiana?
Javier.
To, co przeżył wstrząsnęło mną.
Perspektywa utraty dziecka zmienia wiele rzeczy.
Andrés nie powinien płacić za urazę, jaką żywię do twego ojca.
Nawet nie wiesz, jak bardzo cieszę się, że to słyszę.
Jestem gotowa uznać Andrésa.
- Oby on także był na to gotów. - Jestem pewna, że tak.
Chcę byś znów była po mojej stronie.
Potrzebuję cię.
- Proszę, byś jej wysłuchał. - Wątpię, by miała coś do dodania.
Zdecydowałam się dać ci to, co mój mąż,
a twój ojciec ci zostawił.
Chcę byś wrócił do hotelu. Jeśli to zrobisz,
daję słowo, że zostaniesz uznany za członka rodziny Alarcón.
Przyniosłam to na dowód swoich słów.
Nie jestem Alarcónem. i nigdy nim nie byłem. To też pani słowa.
Myślę, że czas to zmienić.
Czemu pani to robi?
Bynajmniej nie z życzliwości. Oczekuję czegoś w zamian,
od ciebie i od Alicii.
Sofia i Javier staną po stronie Alfredo
w sprawie, która jest istotna dla całej naszej rodziny.
Bez urazy, ale wygląda na to, że chce mnie pani kupić.
- Chodźmy stąd. - Mamo.
Jesteś jej potrzebny.
- Co w tym złego? - Chyba nic.
Zrób to dla mnie.
Wychowałeś się w hotelu, tak jak my. Jesteś moim bratem, Andrés.
Zbyt długo dzieliły nas kłamstwa naszych rodziców.
- Chcę, byś wrócił. - To nie takie proste.
Jeśli nie dla mnie zrób to dla siebie.
Będziesz mógł robić to, o czym marzyłeś.
Studiować, czytać, podróżować. Świat na wyciągnięcie ręki.
Nie bądź głupi. Przemyśl to.
Oto pański pokój, don Ibrahim, numer 28.
Jeśli ma pan jakieś życzenia, proszę dać znać. Jesteśmy do usług.
Przyniosłem orzechy.
Dziękuję.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Co się stało?
Co ty wyprawiasz?
- Przestań. - Czemu?
- To moja praca. - Od teraz także moja.
Co?
Jeśli jest ci tu lepiej niż w hotelu, ja też będę tu szczęśliwy.
- Julio... - Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz.
Kto jest za dołączeniem do Koła Południkowego?
Kto przeciw?
Trzy na trzy. W wypadku remisu, kierownik ma ostatnie słowo.
Ja jestem kierownikiem. Ten fakt jest bezdyskusyjny.
Co ty tu robisz?
Przyszedłem, proszę pani.
Proszę, wejdź.
Od tej chwili Andrés będzie częścią naszej rodziny.
To absurd.
Jako Alarcónowi przysługują mu takie same prawa, jak wam.
W samą porę, by zagłosować.
Czy Grand Hotel powinien dołączyć do Koła Południkowego?
- Na jakiej podstawie ma podjąć decyzję? - Wie o tym hotelu więcej niż wy.
Głosuję za doñą Teresą.
Mam dość intryg twojej matki,
- dość twojej rodziny i tego hotelu. - A mnie?
Ty i dziecko to jedyne, co mnie tu trzyma.
Ten hotel i twoja matka nas zniszczą. Czemu nie wyjedziemy?
Dokąd?
Masz same długi.
- Hotel to wszystko, co mamy. - Jest wart fortunę.
Wykorzystajmy ją, by rozpocząć nowe życie.
- Chcesz sprzedać udziały? - Tak.
- Nie możesz. - Czemu?
Jestem kierownikiem i współwłaścicielem, a twoja matka i tak mnie lekceważy.
Tutaj jest nasz dom. Hotel zawsze należał do mojej rodziny.
Wyrzekłem się własnej matki, gdy chciała cię skrzywdzić.
Chyba pora, byś i ty coś dla mnie poświęciła.
Tym razem posunęłaś się za daleko.
Alfredo się bardzo gniewa. Musisz go jakoś udobruchać.
Troszczę się o dobro hotelu, a nie twego męża.
Sprzeciwiaj się dalej, a możesz wszystko stracić.
Alfredo jest gotów sprzedać swoje udziały
i nie potrafię go powstrzymać.
Wiesz, co to znaczy? Hotel może wpaść w niepowołane ręce.
Nie martw się. Będę o tym pamiętać.
Proszę pani.
Doprowadziliśmy markiza do ostateczności. Jest gotów sprzedać swoje udziały.
Nie stać panią, by je wykupić.
- I tak by mi ich nie sprzedał. - Co pani planuje?
Zadzwoń do Quirogi i przekaż mu, co ci powiem.
Wejść.
I co teraz? Mam cię traktować, jak wcześniej,
czy jak szanowanego dżentelmena?
Mamo, nie płacz.
- Myślałam, że już cię nie zobaczę. - Oto jestem.
Najważniejsze, że wszystko dobrze się skończyło.
Nareszcie.
Andrés.
Siadaj z nami.
Zrobiłem coś nie tak?
Dziwnie cię widzieć przy stole.
Bywał już przy stole, ale wcześniej przy nim nie jadał.
Przyzwyczaisz się.
- Masz przyzwoite maniery. - Wiem, jak się zachowywać.
Znasz się też na finansach?
Nie.
Odniosłem inne wrażenie, widząc z jaką pewnością głosujesz.
Wiesz, ile kosztuje instalacja ogrzewania i telefonów?
Co oznacza dołączenie do Koła Południkowego?
Nie.
A więc na czym oparłeś swoją decyzję?
Zaufał mojemu osądowi, Świadczy to o tym, że jest rozsądny.
Moje dzieci powinny się od niego uczyć.
Nie myl rozsądku z poddańczością.
Będziesz miał teraz pieniądze. Na co zamierzasz je wydać?
Zainwestujesz w akcje lub obligacje?
A może wepchniesz je do starej skarpety?
Chcę się przygotować na zebranie Koła.
- Wyjadę jutro. - Pojadę z panią.
- Możesz iść, jeśli chcesz. - Lubię jeść obiad z rodziną.
Nie tknąłeś najlepszych kąsków.
Wiem. Resztki trafiają do służby.
- Idź. - Nie chcesz, bym z tobą została?
Nie, naprawdę.
- Coś się stało? - Nic.
Musimy się spieszyć zanim gość wróci.
Tu też go nie ma. Gdzie on może być?
- Znalazłeś go? - Nie, ale mam coś innego.
Polisę na życie.
Ojciec wykupił ją na krótko przed śmiercią.
Twojej matce nie brakowało powodów by go zabić, ale oto mamy kolejny.
Nie, beneficjentem nie była moja matka,
tylko Ángela.
Nawet jeśli miała coś wspólnego z jego śmiercią,
- pieniądze i tak przypadłyby jej. - Chciał jej zapewnić godziwy byt.
Gdyby zmarł, twoja matka wyrzuciłaby Ángelę.
Ale tak się nie stało. A Ángela nie dostała żadnych pieniędzy.
Gość wrócił.
Musimy poczekać aż zaśnie.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Idź.
Alicia?
Jesteś tam?
Proszę, otwórz drzwi.
Wyznałem ci całą prawdę. Co jeszcze mogę zrobić?
Alicia.
Chcesz bym z tobą został?
- To nie będzie konieczne. - Mam sporo pracy do skończenia.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że ktoś tu jest.
Przestraszył mnie pan.
Nie chciałem. Przepraszam.
Nie mogłam spać, więc przyszłam napić się mleka. Mogę w czymś pomóc?
Nie.
Są noce, gdy nie jestem śpiący.
Skoro już tu jestem,
mogę coś panu przygotować. Proszę powiedzieć, na co ma pan ochotę.
Napiję się jeszcze wina. Mogę sam sobie nalać.
- Z przyjemnością pana obsłużę. - Masz na imię Violeta, prawda?
Lepiej wracaj do swojego pokoju.
Pomyśl tylko.
Rok temu potrzebowaliśmy świec, a teraz mam w pokoju własny telefon.
- Chcesz zadzwonić jako pierwsza? - Nawet nie wiem do kogo.
Wiedziałaś, że tata wykupił przed śmiercią polisę na życie?
- A uwierzysz w moją odpowiedź? - Tak czy nie?
Nie. Dowiedziałam się już po jego śmierci,
od ubezpieczyciela.
Jak zareagowałaś?
Naturalnie byłam zaskoczona, ale ostatecznie dobrze się stało.
Pieniądze pozwoliły nam spłacić długi, które zaciągnął twój ojciec.
- Dzięki temu mogłam się z nim pojednać. - Dużo tego było?
Nie pamiętam dokładnie.
Ale jeśli cię to interesuje,
sama możesz sprawdzić.
- Spora suma. - Pomogła załatać parę dziur w budżecie.
I zainstalować elektryczne oświetlenie.
Skąd wiedziałaś o polisie?
To nieistotne. Nie będziesz musiała kłamać.
Zostaw mnie. Muszę się przygotować do wyjazdu.
Jak sobie życzysz.
Mówi doña Teresa Aldecoa z Grand Hotel.
Chcę uzyskać połączenie z firmą ubezpieczeniową don Santiago Brinesa.
Zaczekam.
Oczywiście, doña Teresa.
Nie znam pani córki, ale z pewnością mi się przedstawi.
Niekoniecznie? Dobrze, zachowam czujność.
W czym mogę pomóc?
Nazywam się Ayala, jestem z policji krajowej,
i już zdołał mi pan pomóc.
Pańska rozmowa potwierdziła moje podejrzenia.
- Nie rozumiem. - Sądzę, że jednak tak.
Pańska firma sprzedała polisę don Carlosowi Alarcón,
z Ángelą Solinas jako beneficjentem. Proszę spojrzeć.
Nigdy jej nie zrealizowano. Zamiast tego zatwierdziliście inną polisę.
Fałszerstwo, z doñą Teresą jako beneficjentem.
Przysięgam, że zostałem do tego zmuszony.
To pana nie uniewinnia, panie Brines. Zostaną panu postawione zarzuty.
Proszę.
Musi być inny sposób, by to rozwiązać.
- Czy mogę coś dla pana zrobić? - Owszem.
Mógłby to zrobić sam, ale ma pan kontakty w sądzie.
- Ułatwiłoby mi to życie. - Proszę powiedzieć, o co chodzi.
Werdykt w sprawie kompetencji Don Carlosa Alarcón
z dnia dziewiątego lutego 1905 roku.
- Może pan na mnie liczyć, panie... - Ayala.
Z policji krajowej. Miłego dnia.
Wejść.
Antonio,
Natalia. Dobrze was widzieć.
- Czyste ręczniki, proszę pana. - Zamówił pan śniadanie.
O co chodzi? To przecież ja, Andrés.
- Camila. - Mam sprzątnąć pana pokój.
- Ty też? Co się dzieje? - Jeszcze pytasz?
To twoja wina, że zwolnili Enrique i Martę.
Jak to?
- Myślisz, że nic nie wiemy? - O czym ty mówisz?
Skąd są pieniądze na remont?
Antonio słyszał, jak Don Alfredo mówił, że zatwierdzono go
bo poparłeś doñę Teresę. Dlatego chciała żebyś wrócił.
Nie wiedziałem, przysięgam.
Nie przysięgaj na próżno. To grzech, a za grzechy się płaci.
Doña Teresa powiedziała, że to dla dobra hotelu.
Jesteś teraz jego częścią i nie musisz się martwić o obsługę.
Rozumiem to. Każdy dba o swoich.
Ja dbam o trzech braci i chorego ojca.
Co byś zrobił, gdyby mnie zwolnili?
Nie wiesz, prawda? Ja też nie.
Różnica polega na tym, że ty nie musisz się tym martwić. Ani mną.
A ja, jak głupia, wciąż cię kocham myśląc, że...
Nie mów tak, Camila. Oczywiście, że się o ciebie martwię.
Słabo to okazywałeś. Nie powiedziałeś mi nawet, gdzie jesteś.
Wróciłeś odmieniony.
- Camila, proszę. - Nie, proszę pana.
Doña Angela wydała wyraźne polecenie, by obsługa trzymała się z dala od gości.
Sprzątanie dokończy inna pokojówka.
Gdyby pan czegoś potrzebował, panie Alarcón, proszę nacisnąć przycisk.
- Muszę z panią porozmawiać. - Poczekaj, aż wrócę z Madrytu.
Czemu zwolniła pani obsługę?
By zapłacić za remont, na który sam zagłosowałeś.
Masz może lepszy pomysł? Tak sądziłam.
Oszukała mnie pani, a moi przyjaciele...
Nie oszukałam cię. A to nie są przyjaciele, tylko pracownicy.
Przepuść mnie.
Doña Teresa Aldecoa de Alarcón?
- Tak? - Nie może pani tam wejść.
- To jakaś pomyłka. - Wydano mi jasne polecenie.
Koło Południkowe nie chce być związane ze skandalem.
„Ujawniono tożsamość Złotego Nożownika: kierownik sali z Grand Hotel w Cantaloa.”
Pański telefon mnie zaskoczył.
Czyżby doña Teresa postanowiła naprawić stosunki ze swoim kuzynem?
Don Gonzalo będzie wkrótce bogaty dzięki eksploatacji kopalni.
Przysłano mnie do pana, a nie do Gonzalo.
- Niestety, jestem już żonaty. - A doña Teresa ma dobry gust.
Oszczędzę panu czas. Nie będę robił interesów z doñą Teresą.
Bynajmniej.
Poznaje pan ten dokument?
Zniszczyliście bezwartościową kopię.
Eksploatujecie kopalnie należące do doñy Teresy.
Ile wydaliście, by ruszyć z pracami?
Nieważne. I tak to wiem.
Tyle, ile oszczędziła doña Teresa.
Z pewnością rozumie pan powód mej wizyty.
- Czego ona chce? - Na pewno nie chce mieć w panu wroga.
Proponuje układ, na którym oboje zyskacie.
- Chcę się widzieć z don Diego. - Oczywiście, proszę pani.
Rozmawiałem z Quirogą. Zrobi, co mu każemy.
Co się stało?
Ktoś rozmawiał z prasą. Skandal wpłynął na nasze plany.
- Koło nas nie zaakceptowało? - Jeszcze nie.
Ale upewniłam się, by wiedzieli z kim mają do czynienia.
Przysięgam, że tego pożałują.
HOTEL VALERY, PARYŻ
Mój Boże, co to?
HOTEL MAJESTIC, LONDYN
HOTEL ATENEA, MADRYT
HOTEL ATENEA: BURDEL DLA BOGACZY
Przyjęłam pana, ze względu na daleką podróż, ale proszę się streszczać.
Oczywiście. Dziękuję za możliwość rozmowy.
Przychodzę w imieniu członków Koła Południkowego.
Dziwne, że mieli czelność pana przysłać
po tym, jak mnie zlekceważono.
Właśnie dlatego tu jestem.
Członkowie Koła Południkowego, wszyscy razem i każdy z osobna,
uprzejmie proszą o wybaczenie. Chcieli, bym to pani przekazał.
Skąd ta nagła i kolektywna zmiana?
Przemyśleli sprawę i pojęli, że nie można pani obwiniać o ten skandal.
Nie mogła pani wiedzieć, że wasz kierownik sali jest Złotym Nożownikiem.
Coś jeszcze, oprócz przeprosin?
Moi mocodawcy mają nadzieję, że zechce pani dołączyć w poczet członków Koła.
Nie. Proszę podziękować im za ten gest,
ale nie czułabym się dobrze wśród ludzi, którzy już raz mnie odrzucili.
Pani wybaczy, ale nie skończyłem.
Chcą uczynić panią prezesem Koła,
od pierwszego oficjalnego zebrania.
Doprawdy?
Kiedy i gdzie odbędzie się to zebranie?
W hotelu Atenea w Madrycie, o północy w noc sylwestrową.
Idealnie.
Proszę im przekazać, że przyjmuję przeprosiny,
podobnie jak prezesurę.
- Ucieszą się z tych wieści. - Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Koło Południkowe zainaugurujemy tutaj, w Grand Hotel w Cantaloa.
- Mogę zadzwonić? - Proszę bardzo.
Przez wiele miesięcy był pan więźniem jednego z najgroźniejszych klanów.
- Zdołał pan uciec. - Jestem bohaterem.
Mógł pan być świadkiem czegoś, co pozwoli nam przejrzeć plany wroga.
- Jak pana schwytali? - Było ich trzech.
- Tylko? - Straż przednia.
Reszta szła za nimi.
- Gdzie pana zabrali? - Do swego obozu, na południu.
- Widział pan coś? - Nic.
Było późno. Zamknęli mnie z odrobiną jedzenia i picia.
- Jak zdołał pan uciec? - W nocy, gdy porywacze spali.
Uciekłem na wybrzeże kierując się gwiazdami.
Don Alfredo, szukałem pana.
- Don Luis, w czym mogę pomóc? - Chciałbym porozmawiać na osobności.
Proszę za mną.
- Coś jeszcze? - To rozległa równina.
Nie mógł pan daleko zajść bez zaopatrzenia.
Jakim cudem nie znaleźli pana o świcie?
- Ukryłem się. - Gdzie?
- W jaskini. - Nie przeszukali jej?
- Schowałem się między skrzyniami. - W jaskini?
- Było ich wiele. - Co w nich było?
- Broń. - Jaka broń?
Nie wiem, trochę wszystkiego. Strzelby, karabiny, armaty.
- Było tego dużo. - Wie pan, co to oznacza?
Skoro zbierają broń, planują inwazję.
Mam obowiązek wyprowadzić atak prewencyjny. Możemy rozpętać wojnę.
Jeśli mam być szczery, nie jestem pewien.
Z ucieczki pamiętam niewiele. Pragnienie, przemęczenie...
- To mógł być miraż. - Te mają miejsce wyłącznie na pustyni.
Byłem właśnie na pustyni. Dookoła mnie piasek, za mną pościg...
- Piasek. - Z każdej strony.
Tam nie ma pustyni.
Nie było też broni, jaskini, ani wrogów.
Dosyć wymówek. Niech je pan zachowa na trybunał wojskowy.
Sądzę, że pan wie, co czeka dezerterów.
Pluton egzekucyjny.
Życzę miłego dnia.
Alfredo...