Znalazłem go przed Ayalą. Zbiłem go z tropu złotym nożem.
- Są na nim twoje odciski. - Co to?
Znalazłem go w ogrodzie.
- Trzeba to oddać Ayali. - Zajmę się tym.
- Czego pani chce? - Uratować moją siostrę.
Zapomnij o niej. Zniszczymy akt własności i pojedziemy do kopalni.
Niech lafirynda ma nauczkę.
Znajdę sposób, by zrujnować życie tobie i Gonzalo.
- Mogę ci oddać dokument. - Czego chcesz w zamian?
Spotkasz się z pewnym mężczyzną. Zrobi falsyfikat, który wręczysz Gonzalo.
Oto on.
Gdy Gonzalo ruszy z kopalnią, przejmę interes.
Panowie, oto złodziejka dokumentu.
Ukradła nam także pieniądze. Pewnie ukryła je w swoim pokoju.
Zgłupiałeś? Kompletnie ogłuchł.
Nie pojedzie w tym stanie na wojnę.
Na razie zwalniam don Javiera Alarcón ze służby wojskowej.
- Oby mu się poprawiło. - Dziękuję.
Dobrze słyszałeś, co powiedział lekarz.
Czekam na ciebie w Wadi Tameda.
Jestem twoim bratem. Don Carlos był naszym ojcem.
Nie wyjawiłaś mi, kto jest moim ojcem.
Jego rodzina nigdy by cię nie zaakceptowała.
Wiedziałeś o tym? Właśnie to przede mną ukrywałeś?
W tamtej chwili myślałem tylko o swoim bólu
i o bólu kobiety, która nie wiedziała o moim istnieniu.
Powiedziałem jej prawdę. To była moja jedyna zemsta.
Pokłócili się z Ángelą tamtej nocy. Zakładam, że o ciebie.
Nie wiem.
Poproś, a pojadę z tobą.
Nie mogę ci tego zrobić.
Myślisz, że chcę przez resztę życia ścielić łóżka i zmywać naczynia?
Znajdziemy pracę w innym hotelu, daleko stąd.
Zamieszkamy w małym domku z ogródkiem warzywnym...
Proszę, przestań.
O co chodzi?
Chcę być sam.
- Przez nią? - To nie ma nic wspólnego z Belén.
Więc z kim?
Nie pytaj o to.
To przez nią.
Synku. Jestem tu.
Doktor już jedzie. Znajdzie jakieś lekarstwo.
Mamo...
Powiedz mojemu bratu,
że musi mi wybaczyć.
Zbadałem odciski na ostrzu, którym zabito doñę Beatriz.
Wyniki są jednoznaczne.
Należą one
do don Benjamína, Złotego Nożownika.
Uzupełnił swoje zeznania i przyznał się do zbrodni.
Sędzia zamknął sprawę. Don Benjamín zostanie stracony.
Dziękuję, inspektorze. Pan wybaczy, ale Javier ma pociąg.
Oczekują go w Afryce.
Dbaj o siebie.
Oboje wiemy, czyje odciski były na nożu
- zanim odwiedziła pani don Benjamína. - Nie wiem, o czym pan mówi.
Ja to wiem, pani to wie, i wie to pani sumienie.
- Co ty wyprawiasz? - Jak śmiesz podnosić na mnie głos?
Użyłeś noża, by szantażować moją siostrę, a mnie, by go przynieść.
- Porozmawiamy o tym w pokoju. - Nie. Dziś śpię sama.
Alicia.
Dziękuję.
Nie mogłam pozwolić, by coś ci się stało.
Ale nie jesteś już moją siostrą.
Po co pani przyszła?
Chciałam się pożegnać.
Zabiłem tych ludzi. Muszę zapłacić za swoje czyny.
Proszę mnie nie żałować, panienko. To właściwe rozwiązanie.
Poprosiłem, by moje wysłali moje rzeczy bratu.
Jest tam też mała paczuszka z pani imieniem.
Niech sprawiedliwości stanie się zadość.
Do widzenia, panienko.
Zamknij oczy, synu. Odpocznij.
Pani matka kazała mi wyrzucić tę butelkę
w dniu, gdy zmarł pani ojciec.
Jak widać, nie zrobiłem tego. Być może na coś się przyda.
- Ślicznie śpiewają. - Poczekaj, aż usłyszysz solistkę.
Kto to?
Przygotuj się na swą pierwszą Gwiazdkę w Grand Hotel.
Nie rób takiej miny. Nie jest taka zła.
Bez Andrésa to nie będzie to samo.
Do moich obowiązków nie należy szukanie ludzi, którzy nie zaginęli,
ani nie popełnili zbrodni, ale proszę.
Oto miejsce pobytu Andrésa Cernudy.
Widział go pan? Jak się ma?
- Bywało lepiej. - Dziękuję.
Jest coś jeszcze w czym może nam pan pomóc.
Znalazł pan ślady arszeniku w ciele mojego ojca.
Umiałby pan stwierdzić, czy zawierała go także
ta butelka?
Oczywiście, przy pomocy analizy Marsha.
Gdzie ją pani znalazła?
Jeśli to nie arszenik, to nieistotne.
Pani podejrzenia same w sobie są bardzo istotne.
- Wolałabym zaczekać na wynik. - A ja nie.
Ale jaki mam wybór?
Dziękuję, inspektorze.
Zamknięte!
Andrés.
Otwieramy o siódmej.
Na tę godzinę mogę przygotować zamówienie.
- Przy zapłacie z góry, oczywiście. - To nie miejsce dla ciebie.
Są gorsze.
- Twoje miejsce jest w Grand Hotel. - Zostałem zwolniony.
Sądzisz, że twoja matka zmieni zdanie? I tak nie chcę tam wracać.
Nie wybaczysz mi?
Jesteś...
- moim jedynym przyjacielem. - Nie dziwi mnie to.
Popełniłem błąd.
- Oboje go popełniliśmy. - Co ty nie powiesz?
Widziałem Andrésa.
- Co z nim? - Tęskni za panią.
- Powiedział to? - Dało się to zauważyć.
- Nie powiedziałeś, jak się ma. - W porządku.
Daj znać, gdy znów będziesz go odwiedzać.
- Zaniesiesz mu parę rzeczy. - Naturalnie.
- Widziałeś moją żonę? - Szukała doñy Teresy.
- Mamo. - O co chodzi? Jestem zajęta.
Widziałam Andrésa.
- Andrésa? - Dobrze wiesz, o kim mówię.
- Ten przybłęda znów tu jest? - Nie, ale chcę, aby wrócił.
Nie zatrudnię z powrotem kelnera, którego sama zwolniłam.
Andrés nie powinien tu powrócić jako kelner.
Chcę, byś uznała jego prawa. To mój brat.
Być może. Ale nie jest moim synem.
Nie zmienię zdania.
A jeśli nasze sprawy trafią do gazet?
Bzdura. Przesłyszałam się, czy szantażujesz własną matkę?
Dobrze mnie słyszałaś.
Dzięki mnie uniknęliśmy skandalu w związku ze Złotym Nożownikiem.
Myślisz, że nie poradzę sobie z jedną krnąbrną pannicą?
Alicia.
„Koło Południkowe”.
To stowarzyszenie wybranych hoteli w południowej Europie.
Ustanowią je w przyszłym roku. To tylko informacja prasowa.
Atenea w Madrycie, Jaime w Barcelonie,
Valéry w Paryżu, Ducale w Wenecji, i tak dalej.
- Najlepsze hotele południowej Europy. - Nie jesteśmy od nich gorsi.
Z tą różnicą, że Cantaloa to nie Madryt, Barcelona, Paryż albo Wenecja.
Na zebraniu nikt się temu nie sprzeciwił. Dziwne, że robisz to dopiero teraz.
Co musimy zrobić?
Sprostać zobowiązaniom, które zaakceptowałam w imieniu hotelu.
Jakim zobowiązaniom?
Hotele muszą wprowadzić kilka ulepszeń.
- Chyba, że już je posiadają. - Można jaśniej?
Chociażby elektryczne oświetlenie, które już mamy. Telefon w każdym pokoju.
Mamy linię telefoniczną, więc to nie problem.
- A także centralne ogrzewanie. - Rozumiem.
Koło Południkowe musi obejść się bez nas.
- Możemy dołączyć za jakiś czas. - Źle mnie zrozumiałeś, Alfredo.
Podjęłam już decyzję. Jutro zaczynamy renowacje.
- Nie mamy na to pieniędzy. - Sama zapłacę.
Źle mnie pani zrozumiała.
Nie może pani podejmować decyzji bez zgody zarządu.
Domagam się zwołania zebrania.
Poddamy to głosowaniu. O decyzji przeważy większość.
Przepraszam, ale jakiś żołnierz chce się z panią widzieć.
Mam rozkazy, by wręczyć pani ten list.
Pani syn został pośmiertnie odznaczony orderem.
Moje kondolencje.
Alicia.
Javier zmarł w obronie ojczyzny.
Odnalazł swoje przeznaczenie.
Naprawdę w to wierzysz? Nie powinien był jechać.
Wszyscy powinniśmy w to wierzyć. Żałoba potrwa trzy dni.
Czy mam zająć się ceremonią?
Rozmawiałam z ojcem Nemesio. Odprawi mszę za duszę Javiera.
Mimo że nie ma ciała, powinniśmy odprawić stypę.
Zajmę się tym, jeśli pani pozwoli.
Co za tragedia.
Wiem, że nie chcesz mojego towarzystwa, ale nie powinnaś być teraz sama.
- Tak? - Inspektor Ayala panią prosi.
- Ja się tym zajmę. - Znalazł pan coś?
- Wiem pan, co było w butelce? - Arszenik.
- Jest pan pewien? - Absolutnie.
Wyniki są jednoznaczne.
Butelka zawierała dość arszeniku, by zabić dorosłego mężczyznę.
Czy teraz
zechce mi pani powiedzieć, skąd miała butelkę?
Nie mogę panu dać tej informacji. Wpierw muszę sprawdzić parę rzeczy.
Jak to? Pomogłem pani i oczekuję czegoś w zamian.
Doña Alicia, właśnie się dowiedziałem.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Co się stało?
- Mój brat... - Jej brat zginął w Afryce.
Bardzo mi przykro. Nie będę pani dłużej trzymał.
Dziękuję. I proszę się nie martwić. Damy znać, gdy dowiemy się więcej.
Nie te, Julio. To stypa, a nie szopka bożonarodzeniowa.
Doñy Teresa opóźniła wieszanie świątecznych dekoracji.
- Co jest w tych butelkach? - Leki.
Z wioskowej apteki. Pospiesz się z tymi świecami.
Nie wiem, co w niej było. Ma tylko datę.
Zaraz sprawdzimy/
Pan pozwoli.
Mam pan szczęście. Tego dnia mieliśmy tylko jedno zamówienie dla Grand Hotel.
Dla doñy Teresy Aldecoa.
Sama złożyła zamówienie?
Nie, zrobił to lekarz. Przepisał jej lek wykrztuśny.
- Syrop na kaszel? - Dokładnie.
- Czy mógł zawierać arszenik? - Nie.
Arszenik ma konkretne zastosowanie, zawsze w minimalnych dawkach.
Matka wysyłała mi listy, gdy studiowałam w Madrycie.
Przeczytaj ostatni akapit.
„Dziwne, ale to niby błahe schorzenie wciąż się pogarsza,
mimo leków i opieki twojego ojca.
Troszczy się o mnie, mierzy mi puls i przynosi syrop o wyznaczonych porach.”
Oto kolejny:
„Życie jest pełne paradoksów.
Pamiętasz, jak martwiłam się swym gorszym samopoczuciem?
Przestałam brać leki i niemal cudem ozdrowiałam.”
Ojciec podtruwał twoją matkę?
Na to wygląda.
- Czemu? - Nie wiem.
- Może się dowiedziała? - W jakim sensie?
To ją mogło popchnąć do zemsty.
Ewentualnie ktoś trzeci chciał zabić ich oboje.
- Kto tam? - Rodzina oczekuje pani na stypie.
Dziękuję.
Moje najszczersze kondolencje.
Nie sądziłam, że tak prędko znów będę w żałobie.
Wiem jak to jest stracić dziecko.
Możesz w każdej chwili zobaczyć się z Andrésem.
Ma pani rację. Proszę o wybaczenie.
Nie musisz przepraszać. Doceniam twoje współczucie.
- Jeśli mogę jakoś pomóc... - Módl się za niego.
- Co się dzieje? - Składałam kondolencje doñy Teresie.
- Co się stanie z hotelem? - Nie wiem.
Wątpię, by doña Teresa się tym teraz przejmowała.
- Masz rację. Wciąż jest don Alfredo. - I don Diego.
- Diego? - Był prawą ręką Carlosa.
Oprócz bycia zięciem doñy Teresy jest też jej pomocnikiem.
Według pokojówek, od miesięcy nie sypia ze swoją żoną.
Nie był żonaty, gdy kierował hotelem.
Wtedy wiodło nam się najlepiej.
Doñy Teresie to nie przeszkadza.
- Przypalisz sos. - Dzięki, siostrzyczko.
Mogłeś zapukać.
Przykro usłyszeć coś takiego od własnej żony.
Czego chcesz?
Sprawiasz wrażenie oziębłej, ale oboje wiemy, że to fasada.
- Co to? - Chcę być sama.
Co tam masz?
Skąd to wzięłaś?
- Nie wypiłaś tego, prawda? - Czemu?
- Tak czy nie? - Była pusta.
Gdzie ją znalazłaś?
Zadajesz nie te pytania.
Pytanie brzmi, co w niej było?
Arszenik.
Skąd wiesz?
Twój ojciec zastąpił lekarstwo arszenikiem.
Czemu?
By otruć twoją matkę.
Czemu jesteś w żałobie?
- Kto umarł? - Ty, baranie.
Synku...
Przepraszam, ale twój brat powrócił. Nic mu nie jest.
- Gratulacje. - Dziękuję, szwagrze.
- Witaj w domu. Jak się masz? - Dziękuję, dobrze.
Kawaleria Maurów zaskoczyła nas, gdy tylko zeszliśmy z okrętu.
Nadjechali z tej strony.
A my, piechota,
staliśmy tutaj.
Schroniliśmy się na wzgórzu.
Ja...
- To będę ja. - Javier, to dzieciątko Jezus.
Stałem w centrum, by dowodzić obroną.
Broniliśmy się wiele godzin.
Ale było ich zbyt wielu. Ludzie padali, jeden po drugim,
póki nie zostałem sam.
Bezbronny, bez amunicji.
- Bez drogi ucieczki. - Czyżbyś stamtąd uleciał?
To poważne sprawy, Diego.
Pojmali mnie i zabrali do swego obozu na południe od Wadi Tameda.
Wokół mnie był sam piasek.
Nic, tylko piach.
Przepraszam, ale przyszedł do pana telegram z dowództwa.
Poinformowałam generała o twoim powrocie. Był zachwycony.
Oczywiście.
- Tak? - Javier?
Wejdź.
- Alfredo. - Wiadomość z dowództwa?
Tak. Cieszą się, że nic mi nie jest.
Jestem bohaterem.
Gratulacje. Wszyscy są w szoku. Nikt się tego po tobie nie spodziewał.
Cóż za nieulękłość, cóż za odwaga.
Cóż za wyobraźnia.
- Co? - W Wadi Tameda nie ma pustyni.
Ani wydm. Prawie w ogóle nie ma piasku. Wie to każdy, kto tam był.
Byłem w pobliżu.
- Może nie w samym centrum... - Zdezerterowałeś, prawda?
Trochę.
Uciekłem, gdy tylko wylądowaliśmy.
Moja jednostka została napadnięta w drodze do baraków.
Sądzili, że zginąłeś w potyczce.
Po co wróciłeś?
Nie mam pieniędzy.
Złamiesz matce serce.
- Gdy się dowie? - Gdy cię stracą.
Lepiej by było, gdybyś zginął w piaskach pustyni.
Ten oficer tu wróci.
Chce wiedzieć, jak zdołałem uciec.
Musisz mi pomóc.
To ja, Alicia.
Wejdź.
Czekałem na ciebie,
choć wiem, że nie jesteś tu dla mnie.
- To, co powiedziałeś mi o ojcu... - To prawda.
- Przykro mi, że musiałaś się dowiedzieć. - Czemu moja matka przeżyła?
Przestała brać zatrute lekarstwo.
Dlaczego?
Odkryłem, co twój ojciec planuje i powiedziałem jej o tym.
Z początku nie chciała uwierzyć, ale wkrótce sama się przekonała.
Wystarczyło, by przestała brać lek, udając przed nim, że nadal to robi.
Trzy dni później wyzdrowiała.
- Czemu wcześniej mi nie powiedziałeś? - Twój ojciec zmarł.
Po co miałem cię niepotrzebnie ranić?
Wiesz, dlaczego chciał ją zabić?
Gdy cię tu nie było, coraz częściej się kłócili.
O wszystko. Twoja matka zwykle wygrywała.
Ale w jednej sprawie twój ojciec był nieugięty.
Przyznam, że Javier to kiepski wzór do naśladowania, ale to nasz jedyny syn.
Im szybciej zostanie kierownikiem, tym lepiej sobie poradzi, gdy umrzemy.
Prosisz mnie o to, bo Javier jest twoją marionetką.
To twój syn. Nie zabronisz mu przejąć rodzinnego interesu.
Możesz się od niego odciąć, ale jest twoim dziedzicem.
Niekoniecznie.
- Jak to? - Nie jest moim jedynym synem,
tylko jedynym, którego ty mi dałaś. Zamierzam uznać Andrésa.
- Nie pozwolę na to. - Jak chcesz mnie powstrzymać?
Hotel wybudowano na ziemiach mojej rodziny, za nasze pieniądze.
Nie praw mi tu oczywistości! Szkoda, że twój ojciec miał tylko córki.
Gdyby nie ja, przepadłyby wasze dobra i rodowe imię. Decyzja należy do mnie.
To tłumaczy, czemu matka chciała zabić ojca, a nie odwrotnie.
Przegapiłaś coś.
Twoja matka wymyśliła, jak wygrać bitwę
wykorzystując system, który stał jej na drodze.
Dowiedz się, co zrobić, by uznano mego męża za niezdolnego do pracy.
Pomysł był niebezpodstawny.
Wyczyny twojego ojca ułatwiły jej zadanie.
Jego ekscentryczne zachowanie, pozamałżeńskie ekscesy,
fakt, że niemal wpędził hotel w poważne długi...
Plan miał sens, tak długo, jak twój ojciec o nim nie wiedział...
Ale w końcu odkrył prawdę.
A więc to dlatego?
Gdy dowiedział się, że twoja matka chce, by uznano go za niezdolnego do pracy,
zapragnął ją zabić.
Gdy podupadła na zdrowiu postanowił wykorzystać okazję.
Jak na to zareagowała?
Przecież wiesz. Uznała to za uśmiech losu.
Zatrzymała butelkę na wypadek, gdyby potrzebowała dowodu.
Wiedziała, że to przesądzi sprawę.
Jak mogłam o tym nie wiedzieć?
A ja się zastanawiam, skąd wzięłaś tę butelkę.
Don Benjamín mi ją dał.
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Czemu mi to wszystko mówisz? - Żebyś się nie zadręczała.
Kocham cię, Alicia.
Chcę ci udowodnić, że jestem po twojej stronie.
Nie oceniaj mnie tak surowo. Gdybyś czegoś potrzebowała, daj znać.
Dziękuję.
- Nagle mu ufasz? - Ufam, że powiedział prawdę.
Szkoda, że nie ufam równie mocno w jego intencje.
- Wciąż jest moim mężem. - Wciąż?
Skoro matka chciała zdyskredytować ojca, czemu ostatecznie go zabiła?
Czemu tak pilnie poszukiwała listu, w którym twój ojciec uznał Andrésa?
I dlaczego go zniszczyła, gdy już go odnalazła?
Jeśli uznali go za niezdolnego do pracy, list byłby bezużyteczny.
Masz rację. Muszę zadzwonić do sądu.
Dziękuję bardzo.
Co powiedzieli?
Potwierdzili, że wyrok zapadł dziewiątego.
Uznali niezdolność do pracy?
Tę informację wydadzą wyłącznie oskarżonemu...
- Który nie żyje. - I powódce.
Czyli twojej matce. Która może kłamać.
Ale jeśli wysłali powiadomienie,
wystarczy je znaleźć.
Otrzymaliśmy telegram.
Musimy poczekać.
Zbliża się zebranie Koła Południkowego.
Trzeba popisać umowy na założenie centralnego ogrzewania i okablowania.
A jeśli zarząd nie da upoważnienia?
Nie mamy pewności co do wyniku głosowania.
Wręcz przeciwnie. Alicia i Sofia są skłócone.
Alicia może odmówić mi wsparcia, ale siostrze też go nie udzieli.
- A Javier? - Zrobi, jak mu każę.
Nie widzę powodów, by Javier stanął po stronie Alfredo.
Znasz już mniej więcej geografię. Teraz pora na konkrety.
- Co tam zaszło? - Przecież wiesz. Zdezerterowałem.
Oficerowi raczej tego nie powiesz.
Gdy tylko wylądowaliśmy, pojmali mnie Maurowie.
Mów dalej.
- No i tyle. Złapali mnie. - W ten sposób daleko nie zajdziemy.
Musimy ustalić szczegóły twego pojmania i ucieczki.
Najdrobniejsze szczegóły. Zacznijmy od pojmania.
Wylądowaliście w Peñón de Vélez, które już omówiliśmy.
Pojmano cię, gdy tylko zszedłeś na ląd. Jak do tego doszło?
- Były ich setki. Tysiące. - Javier.
- Było ich trzech? - Lepiej.
Zobaczyłem coś podejrzanego i poszedłem na zwiad.
Wszędzie wokół były ślady Maurów,
ale chciałem dopełnić swego obowiązku. Wspiąłem się na sam szczyt.
Zagrożenie czyhało z każdej strony.
Zająłem strategiczną pozycję, ściskając w ręku broń.
Wypadła na mnie trójka tych drani.
Natarli na mnie bez litości.
Opierałem się ile sił, ale na próżno.
Padłem z wycieńczenia, bez możliwości ucieczki.
Wówczas straciłem przytomność. Teraz brzmi lepiej?
- Znacznie. Spamiętasz to? - Z pewnością.
A teraz ucieczka.
Dziękuję, Alfredo. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.
Będziesz miał szansę mi się odwdzięczyć.
Tak długo, jak nie będzie to zbyt męczące.
Twoje życie zależy ode mnie.
Zacznij od początku.
Powodzenia.
Javier.
- Od kiedy zadajesz się z Alfredo? - To mój szwagier.
- Wiesz o spotkaniu zarządu? - Tak.
Skąd? Alfredo ci powiedział?
Widzę, że tak. Po czyjej stronie staniesz?
Dobry Boże, Javier. Musisz wspierać rodzinę.
Na kogo oddasz swój głos?
Nie możesz głosować na Alfredo. Miej na uwadze przyszłość hotelu.
Alfredo jest kierownikiem. Myślę, że ma rację.
- Od kiedy to masz swoje zdanie? - Zmieniłem się, mamo. Jestem bohaterem.
Nie wygaduj bzdur. Zagłosujesz tak, jak ci każę.
Tak jak mówiłem, zmieniłem się. A bohaterowie podejmują własne decyzje.