Kłóciła się pani doñą Beatriz, w noc, gdy zginęła.
Próbuję się dowiedzieć, gdzie pani była tamtej nocy.
Ktoś to dla ciebie zostawił.
Naprawdę chcesz zostać Złotym Nożownikiem?
Tym razem pełnia księżyca to przypadek.
Pojąłem nauczkę. Postanowiłem wstąpić do wojska.
Usłyszeliśmy strzały i krzyki przy południowej bramie.
Dotarliśmy tam za późno.
Nigdy nie byłem bardziej dumny z jednego ze swoich ludzi.
Bez obaw, zdobędziemy dokument. Belén zna ten hotel.
Pułapka wymaga dobrej przynęty. Diego musi uwierzyć.
Zamierzasz mnie zabić?
Potrzebuję wyjaśnień.
- Czy Ángel zabił mojego ojca? - Nie, to nie on.
Wszystko na to wskazuje.
- Dokąd mam iść? Nie mam pieniędzy. - Zdobędę je.
Ángela?
Siostrzyczko...
Nie uściskasz mnie?
To mój mąż, Francisco.
Zmarł na gruźlicę trzy tygodnie temu.
Resztkę pieniędzy wydaliśmy na lekarza i wyjazd do sanatorium, ale...
Przykro mi, Violeta.
Ángela.
- Szukam pracy. - Co potrafisz?
Wszystko. Dobrze się czuje w kuchni, ale niczym nie pogardzę.
- Możesz ścielić łóżka i sprzątać. - Dziękuję ci.
W wolnej chwili pomówię o tobie z doñą Teresą.
- Muszę iść. Poczekaj tu na mnie. - Oczywiście.
- Mamo, wszędzie cię szukam. - Mamo? Czyżby to był Andrés?
Ostatni raz widziałam go podczas pierwszej komunii.
To twoja ciotka, Violeta. O co chodzi?
Doña Teresa cię szuka. Zaginęły pieniądze.
Wiem, że to nie ty.
- Dziękuję. - Ale nie upilnowałaś ich.
Chcę żebyś mi powiedziała, kto z obsługi może być podejrzany.
- Natalia Blanco. - Leniwa gaduła, ale jest uczciwa.
Zauważyłabym, gdyby coś przeskrobała.
- Águila García. - Nie, to nie ona.
- María Ruíz? - Nie.
Gdyby te gołębie były Maurami, już byś nie żył. Musisz się podszkolić.
Zgłupiałeś? Wiesz, ilu rekrutów w ten sposób ogłuchło?
Chcesz zostać karnie zwolniony z wojska?
- Co mówiłeś? - Powiedziałem...
Słyszysz mnie? Javier, słyszysz coś?
W uszach mi dzwoni. Mówiłeś coś?
Co za pech. Wracajmy do hotelu.
Chodź. Idziemy.
Nic nie słyszysz?
- To miejsce tylko dla służby. - Rozumiem.
Ja...
Czekam na gospodynię. Możesz ją odszukać?
Oczywiście.
Dziękuję.
To wszystko? Przełączasz i zapala się światło?
Powinnaś je zobaczyć wieczorem. Jest jasno, jak w biały dzień.
- Nie trzeba dolewać oleju? - Działają na elektryczność, w ścianach.
- Widziałeś swoją mamę? - Jest u doñy Teresy. O co chodzi?
Ktoś na nią czeka na zewnątrz.
Violet... ciociu, pójdę sprawdzić, kto to.
Pytał pan o Ángelę?
Czemu wróciłeś? Chcesz mnie zabić?
- Puść, nie zrobię ci krzywdy. - Mam ci uwierzyć?
Inaczej już bym to zrobił.
- Chcesz zabić moją matkę? - Nie.
Nie pozwolę ci uciec. Krzyknę po pomoc!
Pieniądze skradziono ze schowka na srebro.
Nic więcej nie wiemy.
- Pomocy! - Co się tam dzieje?
Wracajcie do pracy.
- Co się stało? - Nie wiem.
Jesteś szaleńcem.
- Po co przyszedłeś? - Jestem twoim bratem.
Urodziłem się po ślubie rodziców. Ty jesteś starszy.
Ten mężczyzna nie był twoim ojcem.
Był nim don Carlos.
To on mnie zaatakował. Wezwijcie policję.
Musimy go zanieść do hotelu.
Zanieście go do jednego z pokoi. I niech ktoś wezwie lekarza, prędko.
Mówił prawdę. Jest moim bratem, a don Carlos jest naszym ojcem.
- Mogłeś do niego nie strzelać. - Ten człowiek próbował cię zabić, Alicia.
Prawie udało mu się zabić mnie. Jest niebezpieczny.
- Dajcie jakieś ścierki. - Trzeba oczyścić ranę.
Zanim wda się zakażenie. Przynieście wrzątek.
- Co się stało? - To mój napastnik z Monteverde.
Zaatakował jednego z kelnerów. Nie miałem wyboru.
- On jest... - Złodziejem.
Chciał nas okraść.
To zwykły złodziejaszek. Zajmę się nim, panie Murquía
W porządku. Ale proszę go stąd zabrać, jak najszybciej.
Umrze, jeśli go teraz ruszymy.
Zostanie tutaj, pod strażą. Poślę po Hernando.
Doña Alicia, twój brat miał wypadek.
Słyszysz mnie? Synku, słyszysz, jak do ciebie mówię?
Nic nie słyszę, mamo.
Mówiłem mu, żeby się nie zbliżał. Na próżno. Kompletnie ogłuchł.
Nie pojedzie w tym stanie na wojnę. A tak się cieszył.
Wezwie pan lekarza, by orzekł, że jestem niezdolny do służby?
Niestety. Przykro mi, młody człowieku.
Mając tysiąc takich, jak ty, podbilibyśmy cały świat.
- Co? - Powiedziałem...
Wielka szkoda. Zadzwonię po lekarza wojskowego.
Oby to nie była kolejna z twoich sztuczek. Inaczej drogo za to zapłacisz.
Musisz to zapisać.
Javier?
Co się stało?
Kiedy zamierzałaś wyjawić mi, kto jest moim ojcem?
Juan był twoim ojcem. Kochał cię i wychowywał, jak syna.
Nie musiałby tego robić, gdyby mój ojciec wywiązał się ze swoich obowiązków.
To niemożliwe. Jego rodzina nigdy by cię nie zaakceptowała.
Idź je uprać.
Jak się ma Yanes?
Wiedziałeś o tym?
Właśnie to przede mną ukrywałeś?
Moja matka, mój najlepszy przyjaciel...
Przez cały ten czas.
Nie dotykaj mnie. Muszę wracać do pracy.
To nie popołudniowa herbatka,
tylko tymczasowy obiekt policyjny. Proszę się rozejść.
Zanim cię poznałem, nie wiedziałem, co to znaczy mieć przyjaciela.
Milczeliśmy, by oszczędzić ci bólu. Sądziliśmy, że tak będzie lepiej.
- Lepiej? - Tak.
Żyć w niewiedzy o ojcu i rodzeństwie, które próbowało mnie zabić?
- Nie wiem, czy jest coś gorszego. - Myliliśmy się.
Przepraszam.
Jakoś to rozwiążemy. Jesteś moim bratem, Andrés.
Nigdy nie byłem twoim bratem. I nie chcę nim być.
Myślałem, że mam w tobie przyjaciela. Byłem w błędzie.
Powiedzieli mi, że tu jesteś.
Pytałaś, czy mogę tu pracować?
Nie mamy wolnych miejsc, ale możesz tu zostać parę dni.
Jeśli chcesz, mogę ci pożyczyć trochę pieniędzy.
Przepraszam. Wiem, że jesteście zajęci,
ale kogo mogę poprosić o obiad dla doñy Ángeli?
Przygotuję jej coś, gdy skończę. Uważaj, to gorące!
- Może pomogę? Byłam kiedyś kucharką. - Jest za ciężkie. Sam się tym zajmę.
Ruszaj się, Andrés.
- Napełnij kieliszki. - I przynieś łososia.
- Więcej sosu. - Ja też chcę łososia.
Andrés, więcej wina.
Oto pańskie wino.
Co ty wyprawiasz?
Mój żołnierz za takie zachowanie już dawno wylądowałby w lochu.
Szczęściem, nie mamy tu lochów. Przepraszam.
Kelner w Grand Hotel nie może się tak zachowywać.
- Zwłaszcza nie przy gościach. - Przecież przeprosiłem.
Syn Ángeli czy nie, kolejny taki wybryk i wylatujesz.
A gdybym był synem don Carlosa?
- Co za absurd. - Znam prawdę.
- Matka ci powiedziała? - Sam się dowiedziałem, mimo jej kłamstw.
- Dobrze zrobiła. - Czyżby?
Usługę własnemu rodzeństwu, chociaż hotel należy też do mnie.
Całe życie trzymałaś mnie z daleka od rzeczy, które mi się należą.
Nie pozwalałaś mi ich nawet dotknąć. Jak mogłaś być taka okrutna?
Wspaniałomyślnie pozwoliłam ci tu zostać.
Dla mnie jesteś niczym.
Pomyłką mojego męża. A sam wiesz, że nie toleruję błędów.
Teraz, gdy znam prawdę, nie mogę wam dłużej usługiwać.
Masz rację, to bez sensu. Jesteś zwolniony.
- Spakuję się i wyjadę jeszcze dzisiaj. - Dostaniesz miesięczną wypłatę.
Coś się stało, mamo?
Po obiedzie musimy porozmawiać. Wszyscy.
- Olej się przypala. - Mogę z tobą porozmawiać?
- Tak. - Kiedy jest następny pociąg?
- Musisz już jechać? - Nie chcę się naprzykrzać.
- Mój Boże, Eligio! - Oparzył się!
Irene, powiedz Mateo by wezwał doktora.
Nie stój tak, przynieść zimną wodę!
Andrés dowiedział się,
że jest pierworodnym synem waszego ojca.
- Czego chce? - Niczego.
Nie dałam mu czasu do namysłu. Zwolniłam go.
- Ma na to dowody? - Nie.
Jeśli prasa się o tym dowie, może nam to zaszkodzić.
Ja się tym zajmę. Wiem, jak go powstrzymać.
Zostawcie mnie samą.
Co się dzieje?
Widziałam, jak przestraszył cię dźwięk butelki.
Nic nie słyszę!
Dla własnego dobra módl się, by wojskowy lekarz był mniej uważny.
Eligio ma się lepiej, ale nie będzie mógł tu dłużej pracować.
Podobno zaoferowałaś, że przygotujesz posiłki.
- Chciałam tylko pomóc. - Jedzenie było smaczne i na czas.
Rób tak dalej, a dostaniesz tu stałą posadę.
Dziękuję, proszę pani.
Wody.
Co?
Wracasz ze mną do hotelu.
Gonzalo znów chce zdobyć akt własności kopalni?
Tym razem chce go zniszczyć. Znalazł tam wolfram.
Kopalnia byłaby jego, gdyby nie umowa między jego ojcem, a don Carlosem.
Ten świstek jest teraz wart fortunę. Musimy to wykorzystać.
Nie mam go w swoim posiadaniu. Belén go wczoraj ukradła.
Teraz mi o tym mówisz?
Wpuść ją.
Sama się tym zajmę.
Oczywiście.
- Czego chcesz w zamian? - Pieniędzy.
Czyżby Gonzalo nie zapłacił, tak jak ci obiecał?
Chcesz ten papier, czy nie?
- Niezła sumka, ale... - To tylko część.
Resztę otrzymasz, gdy dostanę dokument.
Ale wpierw, chcę cię prosić o drobną przysługę. Usiądź, Belén.
Spotkasz się z pewnym mężczyzną. Zrobi falsyfikat, który wręczysz Gonzalo.
Po co?
Gdy Gonzalo ruszy z kopalnią, przejmę interes.
A więc mój udział jest więcej wart.
Dlatego jestem taka hojna.
- Twojej siostry tu nie ma. - Nie o nią mi chodzi.
Czego chcesz?
Aresztowali Złotego Nożownika. Policja wie, że jestem niewinna.
A Ayala i tak chciał cię widzieć. Nie wyjaśnił jeszcze śmierci Beatriz.
Na pewno ucieszyłby się z tego, co mogę mu zaoferować.
Nóż, którym ją zabiłaś, z twoimi odciskami.
- Czego chcesz? - Masz dotrzymać słowa.
Alfredo musi wyjechać i zostawić mi swoje udziały hotelu.
Bawi cię to?
Jeśli dasz policji ten nóż, jak myślisz, co zrobi moja matka?
Albo Alicia?
Nigdy ci nie wybaczą.
Mną się nie przejmuj, Sofia. Martw się lepiej o siebie.
Oto on.
No i zostałem właścicielem kopalni wolframu.
Rodzina Alarcón ukryła ten dokument, by upokorzyć mojego ojca.
Przekuję ich zjadliwość w swoje bogactwo.
Nasze bogactwo. Bez mojej pomocy nie eksploatujesz kopalni.
- Masz rację, don Luis. Nasze bogactwo. - Moje też.
- O co chodzi? - Ty jej powiedz.
Przykro mi, Belén, ale nic ci do tego.
- Dostarczyłam ci dokument. - Nie mogę ci ufać.
Zrozum, panienko. W interesach trzeba zachować pozory szacowności.
Wiele można ci zarzucić, ale nie to, że jesteś szacowna.
Pozwolisz, by się tak do mnie zwracał?
Dobrze zrobiłeś. Ona nie była dla ciebie. W sumie, nie była dla nikogo.
Mateo, czy Diego pojechał do Cantaloa? Mówił coś przed odjazdem?
Nie, markizo.
- Co tam masz, Antonio? - Znalazłem to w ogrodzie.
- W ogrodzie? Nie, nie dotykaj. - Tak, proszę pani.
- To tam znaleźli doñę Beatriz. - Trzeba to oddać Ayali.
Zajmę się tym.
- Dokąd się wybierasz? - Do agenta Ayali.
Jeden z kelnerów znalazł to w ogrodzie.
Alicia, ja...
muszę z tobą porozmawiać.
Są na nim moje odciski palców.
To ja.
Ja zabiłam Beatriz. Posprzeczałyśmy się w ogrodzie.
Nie wiem, jak to się stało.
Musisz mi uwierzyć.
Nie możesz im go oddać. Nie jestem mordercą.
Ktoś chce, by to wyszło na jaw.
Kto?
Twój mąż, Diego.
- Ale to Antonio go znalazł. - Chce, żebyś tak myślała.
Ayala ma powody, by sądzić, że to ja zabiłam Beatriz.
Dlatego nie możesz mu go dać.
Alicia.
Jestem twoją siostrą.
- Przepraszam. - Czy to coś poważnego?
Uszy są w porządku. To mogą być obrażenia wewnętrzne.
Wygląda na to, że pacjent nic nie słyszy.
Kompletnie ogłuchł.
- Wyzdrowieje? - Być może.
- Może wstąpić do wojska? - Nie w tej chwili.
Na razie zwalniam don Javiera Alarcón ze służby wojskowej.
- Mam nadzieję, że mu się poprawi. - Dziękuję.
Co powiedziałeś?
Możesz udawać głuchego, ale mnie nie oszukasz.
Dobrze słyszałeś, co powiedział lekarz.
Czekam w Wadi Tameda. Jeszcze zrobię z ciebie mężczyznę.
Proszę pani.
Mówiłam, że pożałujesz tej farsy.
- Co mam teraz zrobić? - Ćwiczyć strzelanie.
Gonzalo i don Quiroga otrzymali dokument.
I jak?
Uwierzyli.
To prawdziwy dokument?
Obiecałam ci zadośćuczynienie.
Panowie, oto złodziejka dokumentu.
Ukradła nam także pieniądze. Pewnie ukryła je w swoim pokoju.
Pan Horacio Ayala.
W świetle ostatnich wydarzeń, mam przyjemność oznajmić,
że agent Ayala został ponownie awansowany do rangi inspektora.
- Agencie... - Już nie.
Znów jestem inspektorem.
- Gratulacje. - Dziękuję. Dostałem nową odznakę.
Wspomnieli o mnie w gazetach.
„Inspektor Ayala schwytał Złotego Nożownika”
Może pewnego dnia napiszą o mnie powieść.
- Wróci pan do Madrytu? - Niestety, to koniec dobrych wieści.
Zostaję na posterunku w Cantaloa.
Skoro zostanę tu na dłuższy czas, w czy mogę pani pomóc?
Chciałabym porozmawiać z Benjamínem.
Proszę pani.
Nie sądziłem, że ktoś mnie odwiedzi. Zwłaszcza pani.
Nawet pański brat?
Niestety nie.
Kłamałem w wielu sprawach, ale nie w kwestii brata.
Jest chory na płuca. Nie może pracować,
ledwo jest w stanie wyżywić własne dzieci.
Przykro mi.
Dopuściłem się wielu złych rzeczy, ale najbardziej obawiam się o to,
co się z nimi stanie.
To ich zrujnuje.
Stracą nawet tę odrobinę, którą mieli.
To moja rodzina.
Nie powinni płacić za moje błędy.
Mogę im wysłać pieniądze w twoim imieniu.
Czemu, przecież próbowałem panią zabić?
Ja też mam rodzinę i to dosyć skomplikowaną.
Ale to jedyni bliscy, jacy mi pozostali. Możesz mi pomóc ich chronić.
To nóż, którym zabito doñę Beatriz.
Starałam z niego odciski palców.
Czego pani chce?
Uratować moją siostrę.
Proszę cię o ostatni szlachetny gest.
Nie wiem, czy po tamtej stronie Bóg okaże ci wdzięczność,
ale po tej stronie, otrzymasz ją ode mnie.
Wystarczy, że go dotkniesz.
Znaleziono go w pobliżu miejsca zabójstwa. Pomyślałam, że to istotne.
Wymiary idealnie odpowiadają ranom doñy Beatriz.
- Nie zbada pan śladów palców? - Chodzi pani o odciski? Oczywiście.
Porównam je z odciskami naszych podejrzanych.
Dam pani znać, czego się dowiem.
Dziękuję.
- Zostało mi mało czasu. - Nie jestem lekarzem.
Ja też nie. Ale jestem tego pewien.
Wiem to.
Czemu od tak dawna mnie ścigasz?
Chciałem chronić Andrésa.
- I dowiedzieć się, kto zabił ojca Alicii. - Nikt nie zabił mego ojca.
- Zmarł na atak serca. - Nie wiedziałeś, że został otruty?
Nie.
Był moim ojcem. Nigdy bym go nie skrzywdził.
Był moją jedyną rodziną.
Powiedział twojej matce, że nie żyjesz. Ludzi zabijali pod gorszym pretekstem.
Nienawidziłem go za to.
- Ale nie chciałem się mścić zabijając go. - A więc jak?
Wychowałem się w klasztorze Świętego Barnaby.
To był cały mój świat. Siostry zakonne
i ksiądz, który czasem mnie odwiedzał.
Sądziłem, że to normalne, że powinienem się ukrywać.
Później ojciec znalazł mi pracę w kancelarii prawniczej w Monteverde.
Tam zadał mi pierwszy cios.
Dziękuję, że go przyjęliście. To dobry chłopak, szybko się uczy.
To my dziękujemy, don Carlos. Jak ma na imię?
- Fernando Yanes. - Wypiszę dla niego kontrakt.
- Jestem Ángel Alarcón. - Od teraz nazywasz się Fernando Yanes.
Ci prawnicy pracują dla hotelu. Twoje nazwisko wzbudziłoby podejrzenia.
Mam nadzieję, że to rozumiesz.
Powiedziałem, że tak.
Ale byłem zdruzgotany.
Ojciec zawsze był życzliwy i dobrze mnie traktował,
a tu nagle wyparł się mego imienia. Wstydził się mnie.
Potem wrócił do swojej prawdziwej rodziny.
Chciałem udowodnić, że zasługuję na nazwisko ojca.
Że poradzę sobie sam, jak przystało na Alarcóna.
Myliłem się.
To wypłaty dla hutników.
Zostawiam je pod twoją opieką. Zgłoszą się po nie za dwa tygodnie.
Oczywiście.
Ukradłeś je?
Pożyczyłem, by zainwestować w firmę ekspedycyjną, ale popełniłem błąd.
- Ojciec się o tym dowiedział? - Tak.
Pomógł mi z pieniędzmi, zanim ktokolwiek się zorientował.
Ale stracił do mnie zaufanie.
Przestał mnie odwiedzać w domu w Monteverde, który mi podarował.
A gdy przychodził do biura, nie był w stanie spojrzeć mi w oczy.
Nigdy nie czułem się tak samotny.
Po długim czasie napisał mi list, w którym się mnie wyrzekł,
zostawiając wszystko w spadku Andrésowi.
Oszalałem z wściekłości.
Przyjechałem do Grand Hotel, ale zostałem zatrzymany.
Ojciec rozkazał, by mnie nie wpuszczano.
- Jest wietrznie. - Zobaczyłem moją matkę.
Ojciec nalegał, by utrzymać wszystko w tajemnicy.
Że w przeciwnym wypadku zranimy wielu ludzi.
W tamtej chwili myślałem tylko o swoim bólu
i o bólu kobiety, która nie wiedziała o moim istnieniu.
Powiedziałem jej prawdę.
To była moja jedyna zemsta.
Pokłócili się z Ángelą tamtej nocy. Zakładam, że o ciebie.
Nie wiem.