- Czy na tych zdjęciach jest Ángela? - Na jednym z nich. Jest w ciąży.
Niemożliwe. To znaczy, że Ángela miała drugie dziecko.
- Co się stało z dzieckiem? - Przeżyło tylko dwa dni.
Mój ojciec oszukał Ángelę. Dziecko nie umarło.
Odkryli prawdę. Mój synu.
Sam nie wiesz, co czujesz. Belén musiała być ci bliska.
Jeśli przyjdziesz, bądź pewien swoich uczuć.
- Czym mogę służyć? - Przynieś szampana i ostrygi.
Belén.
- Jakiś problem, kochanie? - Żaden.
Chcę wrócić na stanowisko.
- To był twój dom przez wiele lat. - Dziękuję pani.
Słyszałem krzyk na piętrze, przy pokoju doñii Sofíi.
Wszystko będzie w porządku. Przepraszam, że ci nie wierzyłem.
Wybacz mi.
Myślisz, że taki szczegół wpłynie na wynik tak ważnego śledztwa?
Tak. To dowodzi, że morderca chciał wrobić doñię Sofíę.
W takim razie, świetnie mu to wyszło. Ale twoja hipoteza rodzi pytanie.
Kto zabił Beatriz?
Jeszcze nie wiem, ale nie Złoty Nożownik.
- Być może Sofía Alarcón. - Być może.
Ale na pewno nie zabiła pozostałych kobiet.
- Lubisz cynaderki? Nie zjem wszystkich. - Dziękuję.
Prasa chciała sprawcę, więc go dostała.
Lud dostał sprawcę, tak jak politycy i sędziowie.
Sprawę zamknął twój zwierzchnik, Hernando.
Nie możesz wszystkiego przekreślić przez pukiel włosów.
Z całym szacunkiem, to mały szczegół, ale nie bez znaczenia.
Zostaw tę sprawę w spokoju. W końcu wszyscy są zadowoleni.
Proszę się postawić na miejscu Sofíi Alarcón. To niewinna kobieta.
Już to mówiłeś. Zapomnij o tym.
To rozkaz czy sugestia?
Sugeruję, byś potraktował to jak rozkaz.
Synu?
Wszystko w porządku?
Właśnie usłyszałam. Kto by pomyślał, że ożeniłeś się z morderczynią.
Sofía jest niewinna, zapewniam cię. Udowodnię to.
Skoro tak uważasz, uwierzę ci na słowo.
Mogę ci w czymś pomóc? Choć nie wiem, na co to się zda.
Muszę dowieść, że Sofía jest niewinna.
Wystarczy udowodnić, że nie była w Cantaloa,
gdy popełniono choć jedno z tych morderstw.
- Wtedy skończy się ten koszmar. - Wszyscy tego chcemy.
Rozpakuję się i ci pomogę.
Zamknij się. Jeśli chcesz mówić, powiedz coś wartościowego.
Alfredo nie kwestionuje niewinności Sofíi. My też nie.
- Ale okoliczności są, jakie są. - To czyjaś sprawka.
- Porozmawiaj z naszym prawnikiem. - Sądzisz, że sobie poradzi?
Więc zatrudnij kogoś, kto uwolni moją córkę.
- Przepraszam. - O co chodzi?
Przyszła Belén, pokojówka.
- Co ona tu robi? - Nocuje w hotelu.
Jest gościem don Gonzalo Alarcóna.
Ci dwoje, razem?
Nie są tu mile widziani. Wyrzuć ich!
Bez obaw.
- Podoba ci się? - Piękne.
- Koronka chantilly. - Aż żal ją czymś przykrywać.
Nie zakładasz jej, by się ubierać, ale rozbierać.
- Wiesz, co mam na myśli? - Chyba tak.
Witaj.
- Szykuj się. Don Luis chce nas widzieć. - Daj mi chwilę.
- Widziałaś panią z pokoju 40? - Byłaś tam?
Tak, nosi się z taką klasą. Powinnaś zobaczyć jej bieliznę.
Zrobiona z najlepszej koronki. Nazywa się chantilly.
Nie śmiejcie się, też bym taką chciała.
Masz już coś, co kiedyś do niej należało.
- Czemu się śmiejesz? - Kobieta, którą tak podziwiasz, to Belén.
Tak, ta Belén, żona Andrésa.
- Widziałeś ich razem? - Dla mnie oni nie istnieją.
- Ale tu są. - Kiedyś wyjadą.
- Nie porozmawiasz z nią? - Nie, po co?
- To twoja żona. - Opuściła mnie.
- Boisz się? - Czego?
Belén? Przepraszam.
Kochanie.
Diego.
Miło cię widzieć. Poznajcie się. Don Luis Quiroga, Diego Murquía.
Don Luis Quiroga, minister przemysłu. Bardzo mi miło.
Witamy w Grand Hotel.
Znajomi mówią mi, że to najlepszy hotel między Paryżem i Madrytem.
Pana znajomi są bardzo mili.
- Przepraszam, muszę zadzwonić. - Oczywiście.
Chciałeś czegoś, Diego? Chyba nie przyszedłeś tylko, by się przywitać?
Dokładnie po to. Witam w Grand Hotel.
- Duc de Chateau? Znudziło mi się. - Zabierz je.
- Nie to państwo zamawiali? - Zmieniliśmy zdanie.
- Nie wydamy Yanesa. - Czemu?
Bo dałam jej słowo i zamierzam go dotrzymać.
Możesz już zamknąć.
- Don Benjamín wie, że wyszedłem? - Nie wiem.
Co się stało?
Belén wróciła. Modliłem się o to od miesięcy. Ale jest z kimś innym.
- Espinosa, czemu nie jesteś w uniformie? - Już się przebieram.
Cernuda, zanieś kawę i ciastka pani Murquía i agentowi Ayali.
Ja to zrobię.
Przebiorę się i już niosę.
Dziękuję, Julio. Zostaw nas samych.
Sytuacja pani siostry jest poważna.
Chyba pan nie wierzy pan, że to ona jest Złotym Nożownikiem?.
Moja opinia jest nieistotna.
Choć to niesprawiedliwe, musimy udowodnić jej niewinność.
Co więcej, sędzia zabronił mi mieszać się w tę sprawę.
Panie Olmedo, proszę nie podsłuchiwać.
Chodź tu. Przynieś mi łyżki deserowe. Niepokoisz mnie.
Nie mogę nawet zapytać skąd pochodzi dziewiąty nóż.
- Dziewiąty? - Tak.
Pokażę wam.
Wyobraźcie sobie, że to są złote noże. W zestawie było ich osiem.
Ten, którym zabito doñię Beatriz, jest na posterunku policji,
więc zostaje siedem. Jeśli zabierzemy ten, którym zabito pokojówkę...
- Powinno być ich sześć. - Dokładnie.
Ale dziś rano było ich siedem.
Nóż znaleziony przy pokojówce nie pochodzi z tego zestawu.
Ten jest dziewiąty, ale w zestawie było tylko osiem.
Skąd wziął się dziewiąty nóż? Ktoś musiał go przynieść.
Złoty Nożownik.
- To próbuje pan zbadać? - Jak mówiłem, sędzia mi nie pozwala.
- W takim razie... - Ktoś musi to zrobić za mnie.
- Zgodnie z prawem, nie możecie mi pomóc. - Możemy.
- Nie możecie. - Nie możemy, Julio.
Dokładnie, doña Alicia. Mam nadzieję, że się nie rozumiemy.
- Nie rozumiemy się zupełnie. - Dobrze.
W takim razie nie zostawiam nic w waszych rękach i nie życzę wam...
szczęścia.
Agencie, łyżka.
Przepraszam.
Powinno być ich sześć, ale jest siedem.
To znaczy, że zabójca wziął nóż skądś indziej.
Szkoda, że nie ma don Ernesto. On pilnował zastawy,
gdy byłem w Sacedilla opiekując się bratem.
Ale musisz wiedzieć skąd pochodzą te noże.
Niestety, nic na ten temat nie wiem.
Podobno policja aresztowała już podejrzanego?
Oskarżyli moją siostrę.
To nie może być prawda. Bardzo mi przykro.
Jestem przekonana, że jest niewinna i ktoś próbuje ją wrobić.
Kto mógłby zrobić coś takiego?
Prawdziwy Złoty Nożownik.
Zabójca zabrał pokojówkę do pokoju mojej siostry.
Zabił ją i zostawił tam nóż.
Potem zwabił moją siostrę do pokoju, wiedząc, że zaraz przyjedzie policja.
Jak myślisz?
Masz poważną minę.
Nie wiem, kto popełnił te okropne zbrodnie,
ale kierowały nim instynkty,
których nie da się zrozumieć.
- Myślisz, że moja siostra... - Nie wiem.
Diabeł kusi zarówno świętych, jak i grzeszników. To mógł być każdy.
Widziałem, jak dorastacie od chwili, gdy nauczyłyście się chodzić.
Niemożliwe, by pani siostra to zrobiła. Też wierzę w jej niewinność.
Dziękuję, Benjamínie.
Za tydzień przyjedź wcześniej po metale z kuchni.
Proszę.
Co się dzieje?
- Carmina została zabita. - Mój Boże.
- Aresztowali doñię Sofíę. - Za morderstwo Carminy?
Mówią, że jest Złotym Nożownikiem.
Doña Ángela, jest coś jeszcze. Belén jest w hotelu.
Powinna ją pani zobaczyć. Jest prawdziwą damą. Szczęściara.
Szczęście nie zmieni ladacznicy w damę. Wracajcie do pracy.
- Ekscelencjo. - Wiem, że macie tu sejfy,
- ale chciałbym, żebyś to przechował. - Jak pan sobie życzy.
- Ma w sejfie skórzany pojemnik. - Ma tam akt własności kopalni mego ojca.
Twojego ojca.
Nie dziel skóry na niedźwiedziu.
Dopóki ten akt istnieje, doña Teresa jest właścicielką.
Nie mam zamiaru z nią zadzierać.
- Myśli, że kopalnie są bezwartościowe. - Niech tak dalej myśli.
Ostatnie odwierty potwierdziły podejrzenia.
- Wolfram. - W dużych ilościach.
Ciężki. Wygląda jak zwykła skała.
To jest skała.
Była bezwartościowa, ale teraz jest wykorzystywana w żarówkach.
- Żyjemy w erze elektryczności. - Wkrótce użyją go przy wyrobie broni.
W tym układzie, Europa zmierza ku wojnie.
Więc ta skała jest cenniejsza niż złoto.
Bez obaw, zdobędziemy dokument. Belén zna ten hotel. Nasz plan...
Nie chcę znać waszego planu. Zniszcz dokument, a ja dam ci fundusze.
Chyba rozumiecie, czemu nie interesuję się szczegółami.
- Kto za to zapłaci, jeśli się nie uda? - Wszystko się uda.
- Oboje się zemścimy. - Quiroga nie przyjmie porażki.
Zbieraj laury, kochanie, a myślenie zostaw mnie.
Nie mów tak do mnie. Pamiętaj, uratowałem ci życie.
Przepraszam. Wiem, że zawdzięczam ci wszystko.
Nie możemy ich wyrzucić. To goście ministra przemysłu.
Trudno. Jeśli wydają pieniądze, niech robią to tutaj.
- Dowiedz się, po co tu są. - To nie takie proste.
Na pewno wyciągniesz z Belén, co tylko chcesz.
Nie jestem gotów, by użyć wszelkich środków.
Nie proszę cię o nic, czego sam wcześniej nie robiłeś.
- Nie jestem tym samym człowiekiem. - Teraz masz skrupuły.
W razie potrzeby na pewno możesz zrobić wyjątek?
W końcu Belén to matka twojego dziecka.
A ja wciąż jestem mężem twojej córki.
Co u pana słychać?
Pułkownik zabawia nas historiami z wojny.
- W Afryce nie ma teraz wojny. - Jeszcze nadejdzie.
Dwa miliony Maurów czyha na nasze obozy.
- Dwa miliony? - Tak. Uzbrojonych po zęby.
Słyszeliście o Peñón de Vélez i Wadi Tameda?
Nie? Stacjonuję tam.
Opowiedzieć wam, co tam się wydarzyło dwa miesiące temu, w czasach pokoju?
- Nie trzeba. - To nie problem.
Miejscowi buntownicy zaczęli nas nękać, więc ustawiliśmy wartowników.
W dzień się nie zbliżyli, ale w nocy...
usłyszeliśmy strzały i krzyki przy bramie.
Dotarliśmy tam za późno.
Czemu?
Sierżant Ramos stał na posterunku wciąż trzymając karabin. Był martwy.
Wokół widzieliśmy dowody, że zachował się jak prawdziwy patriota.
Zabił trzech Maurów. Zginął jako bohater.
Ale ci barbarzyńcy odcięli mu...
ucho. I wepchnęli mu je do ust.
Nigdy nie byłem bardziej dumny z jednego ze swoich ludzi.
Ty też niedługo będziesz dumą tego kraju, swojej matki i moją.
- Wkrótce... - Niestety to wymaga czasu.
Ale przyjechałem tu, by przyspieszyć wcielenie cię do wojska.
Niedługo do nas dołączysz. Idzie wojna. Przetrzepiemy niewiernych.
Nawet jeśli obetną uszy połowie armii. Na zdrowie!
- Na pewno chcesz iść na wojnę? - Nie ma wojny.
Pułkownik mówi, że będzie. Ja mu wierzę.
- I nie sądzę, że chodziło mu o ucho. - Zamknij się, Julio.
Matka wie, że to blef.
Teraz, gdy wie, że mogę zginąć, nie pozwoli, by mnie wcielili.
- Może jej powiesz, że nie jedziesz? - Ja? Nie, ona musi to powiedzieć.
Chciała, bym został mężczyzną. Proszę bardzo.
Jeśli skapituluję, przyznam jej rację.
A jeśli ona się nie wycofa?
Przysłała prostytutkę, bym nie został mnichem. Wycofa się.
Na pewno nikt nie przyjdzie?
Matka spotyka się z Alfredo i Diego, by wybrać prawnika dla mojej siostry.
My też jej pomagamy, na swój sposób.
Znalazłam. Dostawca złotych noży.
Mogę w czymś pomóc?
Don Benjamín, dawno się nie widzieliśmy. Czym mogę służyć?
Muszę się zabezpieczyć.
Ktoś tu przyjdzie zapytać o złotą zastawę.
- Chcę się upewnić, że nic nie powiesz. - Będę milczał.
Nie zrozumiałeś.
Powiedziałem, że chcę się upewnić.
- Jakieś wieści o Sofíi? - Jeszcze nie.
- Będziesz się z nią widziała? - Nie, wpuszczą tylko prawnika i Alfredo.
Wszystko będzie w porządku.
Javier, jak długo potrwa ta głupia gierka między tobą i matką?
Nie martw się, to też dobrze się skończy.
Nie chcę nic przed panią ukrywać.
Jest równie wielka szansa, że pani syn zostanie bohaterem, jak i że zginie.
Może nawet dojść do obu tych rzeczy.
Jeśli taka jest cena za zrobienie z niego mężczyzny, jestem na to gotowa.
Pani słowa napawają mnie dumą.
- Za Hiszpanię. - Za Hiszpanię.
Halo?
Ktoś się tu chyba włamał. Poczekaj.
Wszystko jasne. Właściciel, nazwijmy go "A",
próbował powstrzymać złodzieja, nazwijmy go "B",
przed kradzieżą złota, nazwijmy je "omega".
Na litość boską, Hernando. Zabójca ewidentnie sfingował włamanie.
Też tak uważam. Pracowałem w tym zawodzie.
- Byłeś złotnikiem? - Złodziej by tego tak nie zrobił.
I nie zostawiłby tak cennego przedmiotu.
- Czemu złodziej miał sfingować włamanie? - Bo to nie był złodziej, Hernando.
Jesteśmy w pracowni producenta złotych noży.
Mógł nam powiedzieć, kto zlecił zrobienie dziewiątego noża.
Złoty Nożownik zabił go, by go uciszyć.
Niemożliwe. Morderca jest w więzieniu. To doña Sofía Alarcón.
- Moja siostra nikogo nie zabiła. - Proszę nie przerywać.
Złoty Nożownik użyłby złotego noża.
Użył liny, by nie stracić swojego kozła ofiarnego.
Nie mieszaj w to zwierząt. Tylko zaciemniasz obraz.
- Agenci! - Ten człowiek odbiera mi wolę życia.
Ciało było jeszcze ciepłe. Złotnik został zabity niedawno.
To zbyt duży zbieg okoliczności, że zaczęła pani zadawać pytania,
a kilka godzin później ktoś został zabity.
Komu pani powiedziała o złotych nożach?
- Rozmawiała pani z kimś? - Tak, z Benjamínem.
- Tylko z nim? - Tak.
- Nie opuścił hotelu? - Wrócił kilka dni temu.
- Jak długo go nie było? - Od ślubu Alicii.
Zbiega się to w czasie z okresem, gdy zabójca nie atakował w Cantaloa.
Pomijając morderstwo Beatriz.
Jestem przekonany, że zabił ją ktoś inny.
Gdzie w tym czasie był don Benjamín?
- To on jest Złotym Nożownikiem? - Możliwe.
Znam go od dziecka. To dobry człowiek.
To dziwny człowiek, ale cieszy się powszechnym szacunkiem.
Znałem przestępców, którzy potrafili oszukać własną matkę.
Doña Alicia, gdzie był don Benjamín?
Zajmował się chorym bratem w Sacedilla.
Dobrze.
Sprawdzę, czy miały tam miejsce morderstwa lub zaginięcia.
W hotelu proszę mieć się na baczności. Dziś jest pełnia.
- Nie spałeś. - Nie mam czasu.
- Powinieneś się przespać. - Dopiero, gdy coś znajdę.
Stawką jest życie Sofíi.
- Co to? - Nic. Możliwość.
To bilet z 26 kwietnia.
A 29 kwietnia Złoty Nożownik zabił kogoś w Cantaloa.
Bilet pochodzi sprzed tej daty. To niczego nie dowodzi.
Bilet nie, ale podczas tej wycieczki...
- Co? - Podczas tej wycieczki...
Co się tam stało?
Trzy dni później poszliśmy do teatru zobaczyć doñię Maríę Guerrero.
To świetna aktorka, ale nie rozumiem, czego to dowodzi.
Odwiedziliśmy ją w garderobie, a ona podpisała nasz program.
Za dużo wypiłeś, Alfredo.
Napisała dla Sofíi dedykację z datą.
To by ci pomogło... nam pomogło, udowodnić niewinność twojej żony.
"Dla doñii Sofíi Alarcón, z wyrazami wdzięczności za bezwarunkowe uznanie."
Znalazłeś?
Jeszcze nie, ale tak to brzmiało.
To i data.
Oczywiście, data.
Nic się nie zmieniło. Wciąż musicie harować.
- Jak się masz, Belén? - Sama oceń.
- Mogę pani w czymś pomóc? - Wątpię.
- Gościom nie wolno tu wchodzić. - Coś wam przyniosłam.
- Bombonierka z Paryża. - Dziękujemy.
- Dziękujemy... co? - Dziękujemy pani.
Żartuję. Mówcie mi Belén.
Macie dużo pracy. Nie wiem, czemu tu stoicie.
- Rozmawiają ze mną. - Nie powinnaś tu być.
Kogo doña Teresa chce, by słuchać w pierwszej kolejności?
Gości czy pracownika, który udaje kogoś więcej?
I ty to mówisz?
Ángela, zmień ręczniki w moim pokoju.
- Natalia. - Ty masz to zrobić.
Teraz.
No już.
- Jak sobie pani życzy. - Czekaj.
To lubię. Masz znać swoje miejsce.
Zasłużyłaś na napiwek.
O co chodzi?
- Nie na tobie będzie się wyżywać. - W razie czego, dajcie mi znać.
- Ma pani chwilę? - O co chodzi?
O Belén.
Wykorzystuje swoją pozycję, by dręczyć pracowników.
To nie pierwszy taki gość.
Wiem, ale może w tym wypadku zechce pani coś zrobić?
Twoją główną zaletą zawsze było to, że znasz swoje miejsce.
Myślisz, że wyrzucę klienta, by zadowolić pracownika?
- Nie proszę dla mnie, ale dla syna. - Powiedziałam "pracownika".
Andrés, mimo życzeń twoich i swego ojca,
jest właśnie tym.
Pracownikiem.
To dla ciebie.
Tak ci się podobała.
Mam nadzieję, że twojemu kochankowi też się spodoba.
Dziękuję.
Zwariowałeś? Jak śmiesz tu przychodzić?
- Też miło mi cię widzieć, matko. - Nie o to chodzi.
Obiecałam doñii Alicii, że nie będziesz sprawiał problemów.
Nie patrz tak na mnie. Tylko dlatego nie zadzwoniła na policję.
Nie mam dokąd pójść. Nie znajdą mnie tu.
Alicia zna ten pokój i czasem tu przychodzi.
- Dokąd mam pójść? Nie mam pieniędzy. - Zdobędę je.
Ale musisz dzisiaj wyjechać. Nie jesteś tu bezpieczny.
Dobrze, jutro rano będę czekać na ciebie przy wejściu dla służby.
W porządku.
Nie mamy o czym rozmawiać.
- Czemu wróciłaś? - Nie twoja sprawa.
Puść mnie, bo poskarżę się kierownikowi.
Nie myśl, że do ciebie wrócę. Mam kogoś innego.
- Biedaku, naprawdę myślałeś... - To było możliwe.
Nie, Andrés, nie było i nie jest. Powiem ci coś więcej.
Cieszę się, że spotkałeś tę dziewczynę. Wydaje się miła i skromna.
- Ona mnie kocha. - Dobrze.
- Bardziej od ciebie. - Gdybyś tylko kochał ją tak, jak mnie.
Gonzalo się kąpie. Będzie głodny. Przynieś coś do jedzenia.
Myślisz, że Ayala ma rację? To może być Benjamín?
Nie wiem, trudno mi w to uwierzyć.
Jeśli Benjamín jest mordercą, zrzuca winę na twoją siostrę.
Dziś pełnia. Musimy go poddać próbie i zmusić do działania.
Musisz coś ukraść.
Smakuje panu czekolada, pułkowniku?
Bardzo dobra. Tak jak mówiłem...
Alarcón, dołącz do nas.
Jak mówiłem, rozstawiliśmy się na brzegu.
Tylko 20 ludzi pośród trzcin i szuwarów.
Wiedzieliśmy, że zaraz przyjdą Maurowie. Przyznaję, że odczuwałem strach.
Rzuciło się na nas co najmniej 300 Maurów.
Jak to się skończyło?
Masakrą.
Kto wygrał?
Maurowie. Tylko ja zdołałem uciec.
Straciłem trzy palce u stopy. Pokażę wam.
- Nie trzeba. - Jak pani chce.
Powinna być pani dumna.
Wkrótce, członek rodu Alarcón stanie się częścią naszej wspaniałej armii.
Już macie w armii Alarcóna.
- Naprawdę? - Nasz kuzyn, Claudio.
- W którym oddziale? - W Straży Królewskiej.
Nazywa to pani armią? Straż Królewska.
Mój brat, Julián i ja wspólnie rozpoczęliśmy karierę militarną.
Jego wysłali do Straży Królewskiej.
Co się z nim stało? Co takiego robi Straż Królewska?
- Nie wiem, pułkowniku. - Powiem pani.
Paradują w mundurach, uwodzą kobiety,
piją i śpią. Narodowa hańba.
Dobrze mówię, Alarcón?
- Święta prawda. - Widzi pani? Straż Królewska...
Oczywiście, kuzynie. Jestem twoim dłużnikiem.
Julio, patrzysz na przyszłego kadeta Straży Królewskiej.
- Pogratuluj mi. - Gratulacje.
Dziękuję.
"Dla doñii Sofíi Alarcón, z wyrazami wdzięczności za bezwarunkowe uznanie."
Przepraszam, don Alfredo.
Wrócę później.
- Co to? - Nic.
Szukaliśmy cały dzień. Ledwo widzę na oczy.
To jest to.
- Znalazłaś. - Naprawdę?
- Znalazłaś. - Świetnie.
- Pokażę to agentowi Ayali. - Zostawił dla ciebie wiadomość.
Masz się nie martwić. Będzie szukał prawdziwego zabójcy.
- Spędzi dzień w Sacedilla. - To nieistotne.
To dowód, którego szukałem. Zaniosę mu go jutro rano.
Pójdę się odświeżyć i spotkamy się na kolacji.
Musimy to uczcić.
- Prześpisz się z nim? - Diego musi tak myśleć.
A jeśli nie da ci dokumentu? Zrobisz to?
Myślałam, że dokument jest najważniejszy.
Nie chcę, by to zaszło tak daleko. Pamiętaj, jesteś moja.
Obiecałam, że zniszczę akt własności. To moja sprawa, jak to zrobię.
Jest inny sposób.
Bez obaw. Pułapka wymaga dobrej przynęty. Diego musi uwierzyć.
- Dobrze wyglądam? - Świetnie.