Jeśli Alfredo dostanie unieważnienie, poślubi mnie.
Musisz się zrzec udziału we własności i stanowiska dyrektora.
Zawiodłaś i nie powstrzymałaś Alfredo.
Beatriz musi go zabrać, wtedy odzyskamy hotel.
Nie zrezygnuję z Alfredo. Zrobię wszystko, by go odzyskać.
Doña Beatriz została znaleziona w ogrodzie. Nie żyje.
Dowiedz się, kto to zrobił. Niech za to zapłaci.
Wrócił.
Byłem przed Ayalą i podmieniłem noże.
Są na nim twoje odciski. I krew Beatriz.
- Czego chcesz? - Lojalności.
- Dobrze panią widzieć. - Ciebie także.
Don Benjamín, stęskniliśmy się.
Nic nie mogę zrobić.
Skłoń Alfredo, by przyjął pracę, oferowaną przez rodzinę Beatriz.
Albo przynieś podpisany dokument.
Beatriz i moja matka manipulowały tobą.
Poświęcałeś się dla mnie.
Nie pozwolę, by ukradły ci hotel. Tutaj jest twoje miejsce.
- Nie ma nic do odkrycia. - Najwyraźniej tego nie chcesz.
- Chcę znać prawdę. - Nie dasz rady jej znieść.
Wiem, że ojca otruto i że zmarł dziesiątego, nie dziewiątego.
Wiem, że zostawił list, w którym uznaje Andrésa i czyni go spadkobiercą.
- Czy Ángela jest na zdjęciu? -Tak i jest w ciąży.
Miała inne dziecko.
Proponuję wyzwanie.
Jeśli do popołudnia bransoleta wciąż będzie w skrytce, wygrywacie.
W przeciwnym razie ja wygrywam.
Mój syn ma obowiązki służącego, proszę go tak traktować.
Proszę.
Pomóż mi, proszę.
Żadnego specjalnego traktowania.
Nie proszę o nic specjalnego.
Ale skoro nic nie mówię o tobie i mojej siostrze, masz mi pomóc.
- Wezmę te, a ty skończysz. -O, nie.
- Dlaczego? - Nie możesz iść do gości.
Dlaczego?
- Julio, dlaczego? - Twoja matka zabroniła ci powiedzieć.
Boisz się, że się dowie, że wiem.
Powiedziała wszystkim, że jesteś w Nowym Jorku.
Chciała mnie ukarać, ale bez kalania imienia rodziny.
Przykro mi.
Zaniosę te. A tamtymi zajmę się później.
Javier? To ty?
- Jesteś Javier Alarcón. - Tak, pułkowniku.
Twoja matka mówiła, że jesteś w Nowym Jorku.
Pojechałem kiedyś do La Coruñy. Bliżej Nowego Jorku nie byłem.
- A to? - Matka tak mnie karze.
- Musiałeś zrobić coś strasznego. - Nie wydaje mi się.
- Javier? - Matko?
Tereso, zastanawialiśmy się, co on zrobił, by zasłużyć na taką karę?
- Zapytałeś winowajcę? - Cokolwiek to jest, czy nie przesadzasz?
Jeszcze nie.
Byłem w Melilla, z generałem Margallo. Straciliśmy wielu.
Ale pokazaliśmy, że z naszymi się nie zadziera.
Moj przyjaciółka straciła dwóch synów.
Czy kawałek pustyni jest warty tylu dusz?
Jeśli ta pustynia, jak ją nazywasz, została zabarwiona krwią naszych,
to jej obrona jest kwestią honoru.
To nie jest pocieszenie dla matki albo wdowy.
Ale dla żołnierza to wszystko. Nie spodziewam się, że zrozumiesz,
ale w armii nie ma matek ani ojców, są tylko bracia.
Proszę pozwolić, że opowiem, jak podczas świąt stacjonowaliśmy...
Z Javierem, 1883.
Z Alicią. Płakała, bo zaczęła ząbkować.
Dla Ángeli.
Na pewno zrozumiesz.
Poślubię doñę Teresę Aldecoa, ze względów rodzinnych.
Ale Ciebie kocham naprawdę.
Przykro mi, że musisz to znosić, tuż przed narodzinami naszego dziecka.
Musisz pogodzić się z tym, że teraz będziemy się unikać.
Nie chcę plotek, które mogą zniszczyć interesy Alarcónów.
Na zawsze twój, Carlos.
To nie była pozytywka, tylko album rodzinny.
Co było w środku?
Na wierzchu zdjęcia.
Są tam dzieci z prawego łoża, Sofía, Javier i ja.
Ale w ukrytej części było to.
Z Andrésem, 1881.
Z Ángelem, w San Bernabé, 1875. Potrafi napisać swoje imię.
Prawdziwa rodzina Alarcón.
Mój ojciec oszukał Ángelę. Dziecko nie zmarło.
A jeśli Ángela cię okłamała? Może wiedziała, że nie zmarło.
Może dowiedziała się później i pokłóciła z ojcem
o ukrywanie jej syna przez 30 lat.
Panie Cernuda, co pan robił w noc zabójstwa Beatriz?
Nikogo nie zabiłem.
Staram się tylko dowiedzieć, co i gdzie się działo.
- Co robisz, agencie? - Pracuję.
Masz albo mnie zmienić albo śledzić Houdiniego.
Nie pozwolę, by zabójca był na wolności, z powodu tego nonsensu.
Jestem twoim przełożonym, musisz mnie słuchać.
- Koniec z tą niedorzecznością. - Gdzie idziesz?
Co robisz? Houdini ma ukraść bransoletę nie my.
Oddam ją panu Houdiniemu.
O co chodzi?
O nic. Zastanowiłem się, kontynuujmy zakład.
- Skąd ta zmiana? - Jestem człowiekiem z zasadami.
Wiem o tym.
Twoja kolej.
- Masz dokument? - Jeszcze nie.
Na co czekasz? Twój mąż ma się zgodzić na porozumienie.
Próbowałam, to nie takie proste.
Ktoś zostawił dla pani wiadomość.
„Chcesz być zabójcą ze złotym nożem?”
- Doño Sofío, czy coś się stało? - Nie.
Mam nadzieję, że nie denerwuje się pani przeze mnie.
Dopóki nie znajdzie pan zabójcy, wszyscy się denerwujemy.
- Kto to zostawił? - Nie wiem. Znalazłem to.
- Nikogo nie widziałeś? - Nie.
Robimy to dla przyjemności.
- Możemy porozmawiać? - Proszę wybaczyć.
Powiedziałam, że spróbuję. Nie dałeś mi czasu.
- O czym ty mówisz. - O wiadomości.
Jakiej wiadomości?
To nie ty?
Ktoś wysłał ci wiadomość?
Musisz traktować mnie poważniej.
Jestem twoim jedynym alibi i mam narzędzie zbrodni.
A ty działasz mi na nerwy.
Rób, co musisz. Wszystko zależy od ciebie.
- Poproszę o kwiaty do pokoju doñii Sofíi. - Oczywiście.
Powiedz, że mąż będzie czekał w jej pokoju za pół godziny.
Don Alfredo? Pogodzili się znowu?
- Czy ja wyglądam na plotkarza. - Nie, proszę wybaczyć.
Proszę pani, don Alfredo będzie czekał w pani pokoju za pół godziny.
- W moim pokoju? - Tak.
- Don Benjamínie, zrobiłam, jak pan kazał. - Kwiaty postaw tu.
- Wciąż jest czas, by je ułożyć. - Mniej niż sądzisz.
Wiem, że kazałem długo czekać na swoją decyzję.
Jedną już podjąłeś.
Rozumiem, że potrzebujesz czasu, by otrząsnąć się po śmierci Beatriz.
Tak, ten czas pomógł mi przemyśleć różne sprawy.
- Wiem, że na to czekacie. - Na dokument przez ciebie podpisany.
Dokument, który nie powinien istnieć.
Moje miejsce jest tutaj. Pozostanę dyrektorem Grand Hotel.
- Dałem ci szansę a ty zawiodłaś. - Spróbuję jeszcze raz.
Nie jestem jak twój mąż. Nie kłam, bo ja spełniam groźby.
Proszę podejść.
Tak?
Podarłem dokument.
I sądząc po ich reakcji, dobrze zrobiłem.
Dziękuję, że mnie przekonałaś.
Telefon do pana.
Wybacz.
Zaczekam na ciebie.
W naszym pokoju.
- Mogę wejść? - Oczywiście.
Proszę usiąść.
Czy znowu będą pytania o sprawy, o których nie chcę mówić?
Tym razem ja chciałabym coś powiedzieć.
Twoje dziecko nie zmarło.
Wiedziałaś o tym.
Z Ángelem, w San Bernabé, 1875. Potrafi napisać swoje imię.
Proszę spojrzeć.
- Nazwał go Ángel. - Po tobie.
Jak mógł go zabrać ode mnie. Dlaczego skłamał?
Nie wiem.
Podczas ciąży próbował mnie przekonać, żebym oddała dziecko.
Odmówiłam. Kiedy przyszedł mi powiedzieć...
Powiedzieć, że mój mały chłopiec nie przeżył, uwierzyłam mu.
Nie mogę uwierzyć, że mógł to zrobić. A jednak.
- Mogę zatrzymać zdjęcie? - Oczywiście.
Nigdy nie podejrzewałaś, że dziecko może żyć?
Nigdy.
Dlaczego kłóciłaś się z moim ojcem tamtej nocy?
Nie powiedziałaś.
Gdybyś się dowiedziała wtedy, to by wszystko wyjaśniało.
Miałabyś wszelkie prawo, by wściec się na ojca.
Chodziło o Andrésa, nasze jedyne dziecko, jak myślałam.
Czy to też wszystko wyjaśnia?
Chyba tak.
Jak to przetrawisz, przyjdź do mnie.
Zrobię wszystko, by znaleźć twojego syna.
Zakonnice powinny wiedzieć więcej.
Może lepiej zostawić te rzeczy w spokoju.
Jak sobie życzysz.
Przemyśl to.
- Najpierw trzeba zrobić przód. - A nie tył?
- Doña Ángela, czy... - Muszę wyjść.
Po raz pierwszy widzę, żeby mama wyszła z pracy.
- Porozmawiam z Alicią. - A tym, kto się zajmie?
Ja oczywiście.
Señora Murquía?
Co tu robisz?
Ángela nagle wyszła. Może to nic ważnego, ale...
Podaj mi koszulę nocną z łóżka.
Nie patrz.
Co myślisz?
Trzeba ją zatrzymać.
Dlaczego?
Ángela mówiła, że nic nie zrobi, ale wyszła, jak tylko mogła.
Kłamie i ma to związek z jej pierwszym dzieckiem.
Tym, które podobno umarło?
Jeśli się dowiedziała, mogła iść do mojego ojca...
I go zabić.
- Gdzie pojechał ten pociąg? - Las Lindes, Carúa, Sacedilla...
- i San Bernabé. - Dziękuję.
Jedzie do konwentu. Musimy ją ubiec.
- Może zrobić coś szalonego. - Ángela?
Właśnie się dowiedziała, że zakonnice brały udział w oszustwie.
- Może chce zapytać, gdzie on jest? - Chciałam go znaleźć. Odmówiła.
Jedźmy do konwentu. Zakonnice mogą dużo wiedzieć o twoim ojcu.
To zamknięty zakon. Nie wpuszczą nas. Nie będą z nami rozmawiały.
Znajdziemy sposób. Chodź.
Mamo, możemy porozmawiać?
Tym razem tak. Wiem, że zacząłeś traktować obowiązki poważnie.
- Jestem z ciebie dumna. - Dziękuję.
Ale to jeszcze nie koniec. Musisz się nauczyć.
Odrobiłem swoją lekcję.
Nie chcę, wieść łatwego życia, tylko bardziej honorowe.
- Cieszę się, że tak mówisz. - Idę do wojska.
Czas się skończył. Nie spuszczałem oka ze skrytki.
Mamy klucze. Nie mógł pan zabrać bransolety.
Jeśli w ogóle była w skrytce.
Otwórzcie skrytkę.
Może powinien był pan strzec bransolety, tak jak Hernando.
Podobno ma kaftan bezpieczeństwa,
podnoszą go dźwigiem i się uwalnia.
Naprawdę?
Pokój 40, mój.
Obsługa.
Słucham.
Szampan i ostrygi.
Zawsze chciałam spróbować.
Belén.
- Jakiś problem, kochanie? - Żaden.
Czekaj.
Ángela.
- To zamknięty zakon? - Tak.
- Jeśli Ángela może wejść, to my też. - Nie.
- Co? - Wyrzucą nas.
Druga tajemnica, modlitwa w ogrodzie.
- Co one robią? - Odmawiają różaniec.
- Jak długo to trwa? - Długo.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi...
- Pomóż mi to zdjąć. - Nie teraz.
- Nie bądź nieufny, proszę. - To ona.
Posłuchaj, synu. Jestem twoją matką.
Ángelu, mój synu, posłuchaj. Odkryli prawdę.
To miejsce już nie jest bezpieczne. Musisz pojechać gdzie indziej.
Ángel, mój synu.
Więc teraz „Wielki Hernando”.
Tak naprawdę „Wielki Ayala”.
Wolę „Wielkiego Houdiniego”.
Słyszałem krzyk na drugim piętrze, blisko pokoju doñii Sofíi.
Muszę wam pokazać coś, co znalazł personel.
- Czego chcesz, siostro? - Wyjaśnienia, Ángelo.
Proszę pani.
- Czego ode mnie chcesz? - Żebyś zapłacił za to, co zrobiłeś.
Odejdź, odejdź.
- Jesteś winna wyjaśnienie. - Nic wam nie jestem winna.
A nawet, to oddałam z nawiązką. Ocaliłam jego życie.
Wystarczy. Okłamałaś mnie. Wiedziałaś, że twój syn żyje.
Przez 35 lat myślałam, że nie żyje. Twój ojciec powiedział mi wtedy, kiedy...
Kiedy?
Jeśli masz skłamać, nic nie mów.
Masz racje, lepiej, jeśli nic nie powiem.
Dlaczego stanąłeś?
Droga prowadzi do hotelu.
Tamta prowadzi do Cantaloa, gdzie jest posterunek policji.
To twój wybór, Ángelo.
- Señorita... - To zależy od ciebie.
Albo wyjaśnisz to nam, albo policji.
Ángel dla mnie też jest zagadką.
Jestem jego matką z krwi i kości, ale kiedy go poznałam, był dorosły.
Twój ojciec troszczył się niego. Na swój sposób go kochał.
Ángel także go kochał, ale w pewnym momencie chciał więcej.
Chciał, żeby twój ojciec go uznał, dał nazwisko i wziął do siebie.
Ojciec odmówił.
Pokłócili się i nigdy więcej już nie widzieli.
Tak mi powiedział.
Kiedy twój ojciec zmarł, Ángel nie widział go od długiego czasu.
Myślisz, że miał coś wspólnego z jego śmiercią?
Kiedy go odnalazłam i powiedziałam, że jego ojciec nie żyje, był załamany.
Pogrążył się w żalu.
Nie próbował zabić brata z żalu.
Andrés miał odziedziczyć wszystko, czego mu odmówiono.
Próbował zabić Andrésa. Nie możesz go usprawiedliwiać.
Wiem, ale to mój syn.
- Kiedy dowiedziałaś się, że żyje? - W wieczór przed śmiercią twego ojca.
To dlatego się z nim kłóciłaś? Nie z powodu Andrésa.
Nie zabiłam twego ojca.
- Czy Ángel go zabił? - Nie.
- Pozory sugerują co innego. - Jesteśmy ich niewolnikami.
Gdybym w nie wierzyła, sądziłabym, że pani i ten kelner jesteście kochankami.
- Ale nie jesteście, czyż nie? - Nie.
Nie wydaj mojego syna, a ja nie powiem o przyjaźni z Julio.
- Gdzie jedziemy? - Do Grand Hotelu.
- Na pewno? - Rób, co mówię.
Proszę odprowadzić podejrzaną.
Nigdzie nie pójdziesz.
- Nie chcemy używać siły. - Przepuście mnie.
- Spokojnie, mamo. - Jak mam się uspokoić?
- Proszę. - Puśćcie mnie.
Proszę pani, wystarczy.
Nikt nie może wejść przed sędzią.
Nie martw się, córko.
Co pan robi? Nie wolno tu być.
- Przepraszam. - Czy czegoś pan dotykał?
To pokój mojej żony.
Niedługo będzie tylko pana. Nie będzie jej już potrzebny.
Przepraszam, don Alfredo. Dziecko płakało, myślałam, że jest samo.
Weź, zanim pożałuję tego, co robię.
- Gdzie pan to znalazł? - W pokoju mojej żony.
Na podłodze, obok ciała.
To, co pan zrobił, jest nielegalne.
Wiem. Wiem też, że dając to panu, skazuję Sofíę na śmierć.
Ale nie rozumiem.
Dlaczego zachowała loki, które tylko mogły ją pogrążyć?
Trofea są charakterystyczne dla tego typu morderców.
Ale tak naprawdę,
dał mi pan właśnie dowód na to, że pana żona nie jest mordercą.
Teraz wiemy, że odcinał kosmyki włosów.
Prawdopodobnie tuż po zabiciu ofiary.
Jednak znalazłem pasma włosów obok Beatriz tutaj, na posterunku.
Odcięto je dni po jej śmierci.
Co to znaczy?
Zabójca ze złotym nożem nie zabił Beatriz, chciał żebyśmy tak myśleli.
Dlatego dodał jej loki do innych.
Sfabrykował ten dowód.
Zostawił go w pokoju pana żony, razem ze złotym nożem i ciałem służącej.
Wszystko, by pogrążyć Sofíę Alarcón.
- Więc Sofía jest niewinna. - Jest raczej ofiarą.
Wszystko będzie dobrze.
Przykro mi, że ci nie wierzyłem.
Wybacz mi.