Ojciec nie był szlachetny.
Musimy wiedzieć, co robił.
- Dlaczego nie możemy o tym rozmawiać? - Doña Teresa wyraziła się jasno.
Dla naszego dobra, zapomnij o tamtym dniu.
Zobacz, opłata zrobiona tuż przed śmiercią taty. Arszenik.
Przyniosłem mu rano kawę. Ale nie wypił jej, jak zwykle.
Poprosił don Diego.
- Kawa nie była zatruta. - Ale to nie mógł być Diego.
To mógł być każdy.
Jeśli Alfredo dostanie unieważnienie, poślubi mnie.
Mam dołączyć do biura dyplomatycznego
i asystować w przygotowaniach do ślubu Jej Wysokości.
Zrobisz to wspaniale.
Musisz zrzec się udziału we własności oraz stanowiska dyrektora.
Nie udało ci się powstrzymać Alfredo.
Beatriz musi go zabrać. To jedyny sposób, by odzyskać hotel.
Nie zrezygnuję z Alfredo. Zrobię wszystko, by go odzyskać.
Doña Beatriz została znaleziona w ogrodzie. Nie żyje.
Dowiedz się, kto to zrobił. Niech za to zapłaci.
Wrócił.
Byłem przed Ayalą i podmieniłem noże.
Są na nim twoje odciski. I krew Beatriz.
- Czego chcesz? - Lojalności.
- Zostałem porwany. - Daruj sobie te historie.
- Don Benjamín. - Doña Ángela, jak dobrze panią widzieć.
Matko, nie...
- Kto jest za to odpowiedzialny? - Zgadnij, mamo.
Wyraziłam się wystarczająco jasno.
Mój syn ma wykonywać obowiązki służącego, proszę go więc tak traktować.
Ponieważ nie traktujecie tego poważnie, zwolnię każdego, kto mu pobłaża
Nie pozwól tak mnie traktować.
- Przecież chciałeś pracować w hotelu. - To okrutne.
Nie bardziej niż udawanie, że cię porwano.
Ángela, chcę cię widzieć w moim biurze, ale najpierw zaprowadź tu porządek.
Tak, proszę pani.
Nie dajcie się zastraszyć. Matka nikogo nie zwolni.
Javier, zagotuj wodę i zmyj stół.
- Masz szalone pomysły, Ángelo. - Rób, co powiedziałam.
Andrés, możesz podejść?
- O co chodzi? - Zrobiłam to dla ciebie.
Dziękuję. Jest śliczne.
Przepraszam. To szpilka do włosów. Nic się nie stało.
Tu są ludzie.
- To co? To pracownicy, jak my. - Nie, Camilo.
Jak chcesz.
- Camilo, gdzie idziesz? - Nie ma już nic więcej do powiedzenia.
- Wysłuchaj mnie. - Okłamywałam się względem ciebie.
Nie wiesz, co czujesz. Nie winię cię.
Straciłeś dziecko, a Belén musiała być wyjątkowa.
- Kochałeś ją. - Belén sprawiła mi wiele bólu.
Może cię nie kochała.
Ja cię kocham.
I mogę poczekać.
Ale jeśli przyjdziesz, musisz być pewien swoich uczuć.
- Oby to było pilne. - Nie jest pilne, tylko ważne.
Ma to związek ze śmiercią twego ojca. Widziałaś Houdiniego?
Przyjęcie jest na jego cześć. Powinieneś tam być.
Widziałaś go, czy nie? Byliście na widowni?
Jak długo trwało, nim się uwolnił?
Wiesz dobrze. Trzy minuty. Wszyscy myśleli, że utonął.
Powrót na scenę trwał prawie cztery minuty.
Naprawdę jednak wydostał się wcześniej, po półtorej minuty.
Następnie czekał przy zbiorniku dla spotęgowania napięcia.
Co to ma wspólnego ze śmiercią mego ojca?
Zakładamy, że został otruty tego samego ranka, kiedy zmarł.
Jednak jego kawa ani alkohol nie były zatrute.
A tylko tyle pił tego ranka.
Wiemy też, że poprzedniego wieczoru, po kłótni z Javierem, poczuł się słabo.
- A jeśli twojego ojca...? - Otruto poprzedniego wieczoru?
W takim razie nie wiemy, kto to był, ale wiemy, kogo można wykluczyć.
Wyszedł w południe, wrócił kolejnego dnia.
Z kim jadł kolację?
Nie wiem.
Chciałbym powrócić do dawnej pracy.
To znaczy, że twój brat albo wyzdrowiał albo wręcz przeciwnie.
- Czuje się lepiej. - Ciszę się.
Odzyskanie pracy będzie trudne.
Długo cię nie było, a wróciłeś tak nagle, jak odszedłeś.
- Spodziewamy się nowego maître. - Rozumiem.
Jeśli nie jest to niedyskrecja, kto nim jest?
Nazywa się... Miguel Vera.
Majordomus barona Ans.
Jeślibym wiedziała, że przyjdziesz... Przykro mi.
Rozumiem.
Przepraszam, doño Tereso, czy mógłbym spędzić tu noc?
To był twój dom przez wiele lat.
Możesz zostać, jak długo potrzebujesz, by coś postanowić.
Dziękuję.
Miło pana widzieć, don Benjamínie.
Rejestr musi być zamykany po każdym wpisie.
- Dobre nawyki szybko zanikają, Mateo. - Przepraszam.
Doña Teresa ma do wysłania telegram. Zapisz.
Do wiadomości don Miguela Very, Pazo de Ans, La Coruña.
Drogi señor Vera. Stop.
Nowe okoliczności sprawiły, że nie może pan przyjechać.
Stop.
Przykro mi z powodu niedogodności, na którą pana naraziłam. Stop.
Serdecznie pozdrawiam. Stop.
Teresa Aldecoa de Alarcón.
- Zapisałeś? - Słowo w słowo.
- Mateo. - Tak, proszę pana?
Doña Teresa liczy na dyskrecję.
- Nie rozmawiaj o tym z nikim. - Nie będę.
Don Benjamín.
- Cieszę się, że panią widzę. - Dziękuję. Ja również.
- Don Benjamín, tęskniliśmy za panem. - Co pana sprowadza?
Przejeżdżałem. Zostaję tylko na tę noc.
- Pozwoli pan na słówko? - Oczywiście.
Jak w serialu: „Poszukiwania mordercy ze złotym nożem trwają”.
- Prasa wyciąga pochopne wnioski. - Nie wydaje się pan przekonany.
Ten morderca ze złotym nożem, nieaktywny od jakiegoś czasu,
wybiera ofiary z niższych klas.
- Któż by to był, jeśli nie on? - Jeszcze nie wiem.
Doña Beatriz została zabita złotym nożem.
Czyli ktokolwiek to zrobił, jest mordercą ze złotym nożem.
Czasem zazdroszczę ci twojej prostolinijności.
Don Alfredo, jutro będą wnioski z autopsji.
Czy może pan przyjść po rzeczy doñii Beatriz?
Oczywiście.
Nie chcę przeszkadzać, ale jeśli mamy eksperta od rozwiązywania tajemnic...
Dziękuję.
Señor Ayala. O nim mówiłem.
Przepraszam.
Za pozwoleniem.
Jak widzicie, moja praca polega na tworzeniu tajemnic.
- Moje tajemnice są prawdziwe. - Dla pana to, co robię jest żartem.
Widzę, co to jest. Przedstawienie zręcznego człowieka.
Robi pan sztuczki, darzę pana szacunkiem, na jaki pan zasługuje.
Mógłbym być świetnym złodziejem. Kto by mnie powstrzymał?
- Policja? - Bez wątpienia.
- Nie lubię się kłócić, inspektorze. - Agencie.
Lubię zakłady. Proponuję wyzwanie.
- Hotel ma skrytki depozytowe? - Oczywiście.
Powiedzmy, że w jednej schowam coś cennego. Bransoletkę.
Dam panu klucze, będzie pan ich strzegł przez jeden dzień.
Może pan liczyć na współpracę.
Jeśli wieczorem bransoletka będzie w moim posiadaniu,
wygrałem i opublikuję wieści w gazecie.
Jednakże, jeśli zapobiegnie pan kradzieży,
zmienię przydomek sceniczny i nazwę się „Wielkim Ayala”.
Mam ścigać przestępców, nie bawić się w gierki, nawet zabawne.
Ja powinienem odpowiedzieć. Jestem pana przełożonym.
- A jak pan odpowie? - Widzę me imię podróżujące po świecie.
„Wielki Hernando, najbardziej niezwykły magik świata”. Podoba mi się.
- Nie było mnie tu, kiedy umarł. - Przykro mi.
- Zawsze sam podawałeś nam kolację. - Byłem z tego dumny.
Wiem, że trudno pamiętać jedną z wielu, jeszcze po takim czasie.
To nie była jakaś kolacja. Wtedy po raz ostatni widziałem pani ojca.
Był pani ojciec, matka, siostra z mężem
i pani brat. Nie, brata nie było.
Miał przygotowane nakrycie, jednak nie przyszedł, niepokojąc tym ojca.
- A Diego? - Don Diego nie był na kolacji.
- Pamiętasz, co jadł mój ojciec? - Pieczoną wołowinę.
- Tylko on? - Każdy jadł pieczoną wołowinę z sosem.
Co pił?
Pięcioletnie wino, pił je don Alfredo. Pani matka też próbowała.
A deser?
Pani ojciec nie został na deser. Odszedł od stołu wcześniej.
Dlaczego nie ma Javiera? Obiecał, że będzie.
- Jest niedysponowany. - Znam jego niedyspozycje, Tereso.
Mam dość tego, że go chronisz.
Gdyby otrzymał więcej uwagi od ojca, byłby innym człowiekiem.
Dałem mu więcej możliwości, niż komukolwiek innemu i mam dość.
- Ojcze, uspokój się. - Jak mam być spokojny?
Zostawiam przyszłość hotelu w rękach harpii i gówniarzy.
- Gdzie idziesz, Carlos? - Straciłem apetyt.
Dlaczego za nim poszedłeś?
Żeby dopilnować, czy niczego nie trzeba. To mój obowiązek.
Potrzebował czegoś?
Pani ojciec był zdenerwowany. Powiedział, że idzie do swego pokoju.
Zapytałem, czy przynieść gorącą wodę do jego naparu.
- Naparu, który pił co wieczór? - Tak, tym razem wcześniej niż zwykle.
- Poprosił o wodę. - A ty ją na pewno przyniosłeś.
Właściwie nie.
Poszedłem do kuchni i zagotowałem wodę.
Już miałem ją zanieść, kiedy doña Ángela powiedziała, że to zrobi.
Czy potem widziałeś ojca żywego?
Nie widziałem, ale słyszałem go przez drzwi.
Kłócił się z Ángelą.
Nie mów nic więcej. Nic nie sprawi, że ci to wybaczę.
Potem, po chwili ciszy, usłyszałem, jak wychodzi.
Żegnaj, Carlos.
Doña Ángela wyszła we łzach.
Wejść.
Szofer, który pojechał na stację po nowego szefa sali, wrócił sam.
Tego człowieka nie było w pociągu.
Zawiadomić dom Ans? Może nie mógł wyjechać?
- To oni powinni zawiadomić nas. - Zapewne tak.
Grand Hotel nie potrzebuje maître, który nie zdołał dotrzeć.
Ale jakiegoś potrzebujemy.
Mamy jednego. Benjamín zna hotel lepiej, niż ktokolwiek.
- Jeśli jeszcze nie wyjechał, przyślij go. - Jak sobie pani życzy.
Wybacz mi.
- Za co? - Za to z Beatriz.
Myślałem, że ją zabiłaś.
Wybaczysz mi?
Oczywiście.
Widzisz, Sofío, nie należy tracić nadziei.
Alfredo wciąż coś do ciebie czuje. W tym twoja nadzieja.
I moja.
Podpisał już dokument, zrzekając się roszczeń.
Ale potem zabiłaś Beatriz i teraz nie może zdecydować, czy go nam da.
- Nic nie mogę zrobić. - Możesz.
Skłoń Alfredo, żeby przyjął pracę oferowaną przez rodzinę Beatriz.
Albo weź podpisany dokument i przynieś do mnie.
- Mam zdradzić Alfredo? - Jeszcze raz.
Chyba nie masz teraz skrupułów?
Dobry wieczór, Alarcón.
Mów za siebie. Były lepsze wieczory. Wszystkie.
- Wypoleruj tę misę jeszcze raz. - Jest czysta jak figurka w kościele.
Chyba tam często nie chodzisz. Nie utrudniaj spawy, zrób to jeszcze raz.
- Wiesz, że tak jest dobrze. - To wyraźne polecenie twojej matki.
Wprowadziła mnie w sytuację. Mamy cię traktować, jak innych.
- Tak jest dobrze. - Byłoby, gdyby stało w twoim pokoju?
Don Benjamín, cieszę się, że wróciłeś do dawnej pracy.
- Ángela, masz chwilę? - Oczywiście, proszę pani.
Co mogę dla pani zrobić?
Kłóciłaś się z ojcem przed jego śmiercią.
Tak, w noc jego śmierci.
Ojciec umarł rano, przecież wiesz.
- O co się kłóciliście? - Nie chcę o tym mówić.
- Nie chcesz o tym mówić? - Nie, proszę pani.
Zgodnie z raportem lekarza zmarł dziewiątego z przyczyn naturalnych.
A tak naprawdę zmarł dziesiątego, otruty w noc waszej kłótni.
Jeśli pani tak mówi, muszę uwierzyć.
Ángela, nie podejrzewam cię.
Wtedy ojciec nie pisałby listu o Andrésie.
Jakiego listu?
- Gdzie poszła? -Tam.
Idziemy.
- Tak? - Doña Teresa.
- Muszę z panią porozmawiać. - Wejdź, Ángelo.
Gdybym je słyszała.
- Zrobiłam to, co najlepsze. - Dla kogo? Dla Andrésa, tak?
Nie miałaś prawa palić tego listu.
Twój mąż chciał uznać Andrésa.
Nie miałam prawa? A ty miałaś prawo spać z moim mężem?
Spaliłam ten list, bo to było kolejne szaleństwo.
Gdybym wiedziała o tym liście, nie zrobiłabym tego, co zrobiłam.
- Już za późno, moja droga. - Wiem.
Ale wciąż mam sumienie.
Nie odchodź.
Muszę ci coś pokazać, gdyby kusiło cię, żeby powiedzieć prawdę.
Idź.
Poszły do holu.
Chodźmy. Tutaj nic nie usłyszymy.
Czekaj.
Słuchaj.
Co robisz?
Pamiętasz, co ci mówiłam?
Absolutnie.
Mogę wejść?
Proszę.
- Przynoszę zamówienie. - Whiskey?
- Dziękuję. - Dobranoc, proszę pani.
- Nie znoszę tych dzieciaków. - Dlaczego sam nie zawołałeś obsługi?
- Matka nie pozwala mnie obsługiwać. - Nie pochwaliłaby tego.
A ciebie i Julio by pochwaliła?
- Obiecałeś, że nic nie powiesz. - Nie powiem, tak jak ty.
Przechodzę przez piekło. Pracuję jak niewolnik.
Nawet gorzej, mówią do mnie po imieniu, dyrygują mną. Mną, Alarcónem.
- Pewnie się smucisz z mego powodu. - Nie z twojego.
A powinnaś. Powinnaś też porozmawiać z matką, żeby to skończyła.
Myślisz, że tego nie zrobiłam? Sofía i ja rozmawiałyśmy z matką.
- Nie mogłyście jej przekonać? - Nie, ona przekonała nas.
Więc wyjdź, zanim wróci Diego.
Jak sobie życzysz. Ale pamiętaj, nikomu ani słowa.
- Witaj, agencie. - Dzień dobry, don Alfredo.
Odłożyłem rzeczy doñii Beatriz.
Proszę usiąść.
Tutaj są. Jej ubrania, biżuteria, wszystko.
Pozwoliłem sobie wyrzucić wszystko, na czym była krew.
Dziękuję. Odkrył pan coś?
Nic, co mogłoby wskazać mordercę. Żadnych odcisków ani wskazówek. Jednak...
- Jednak? - Jej rana jest poszarpana.
A rozmiar złotego noża nie pasuje do nacięć.
- Wciąż myśli pan, że to ktoś inny? - Za wcześnie na to.
Dzień dobry, markizie.
Ayala, chodź. Mamy spotkanie z panem Houdinim.
Idziemy do hotelu, mam nadzieję, że pozwoli mi pan coś sprawdzić.
- Tu są noże. - Jednego brakuje.
- Kiedy ostatnio były sprawdzane? - W zeszłym tygodniu, były wszystkie.
Czy brakującym nożem zabito Beatriz?
Przynajmniej był to ten, który znalazłem obok ciała.
- Cieszę się, że wróciłeś, Benjamínie. - Dziękuję.
- Dolać herbaty? - Nie, dziękuję.
Wybacz, doño Sofío, ale mam kilka pytań.
Oczywiście, proszę usiąść.
W noc zabójstwa doñii Beatriz, kłóciła się pani z nią?
Chciała ukraść mojego męża. To normalne, że nie byłam zachwycona.
Gdzie potem pani poszła?
Nie powinien być pan w wiosce?
Ofiary pochodziły z Cantaloa.
Nóż został skradziony z tego hotelu, tej samej nocy.
- Jednego brakuje. - Myśli pan, że go wzięłam?
Proszę się uspokoić. Chcę wiedzieć, gdzie pani wtedy była.
- Jadłam kolację, jak zwykle. - Nie widziano pani w restauracji.
Byłaś ze mną. Nie pamiętasz?
Poszliśmy razem na spacer.
Zalecenie doktora.
Tak, zgadza się. Dlatego nie było mnie na kolacji.
- Cały wieczór spacerowała pani? - Trochę nam zeszło na rozmowie.
Nie powinien pan szukać Yanesa, który próbował mnie zabić?
Rozesłałem nakaz aresztowania. Na nic więcej nie mam ludzi.
Życzę więc szczęścia.
Proszę wybaczyć.
Nie spodziewaj się, że podziękuję. Znam twoje motywy.
Więc wiesz, co robić. Na pewno nie siedzieć i denerwować się.
Proszę.
To rzeczy Beatriz. Wyślę je jej rodzicom.
Będą wdzięczni.
Czego chcesz?
Minęło kilka dni odkąd...
Wciąż nie powiedziałeś, co zrobisz. Czy ojciec Beatriz...
Baron Villalba to człowiek honoru i dotrzyma obietnicy.
Mogę zacząć nawet jutro.
Pozwolisz umknąć takiej okazji?
Miałem zamiar rzucić wszystko, włączając w to ten hotel.
Co cię trzyma?
Jeśli dasz mojej matce ten dokument, będziesz mógł zacząć nowe życie.
Daj jej to, jeśli uważasz, że tak jest najlepiej dla wszystkich.
Nie jestem głupi, przynajmniej nie tak, jak myśli twoja matka.
Praca na dworze to okazja, żeby się mnie stąd pozbyć.
Ale ją przyjmiesz.
Nie wiem, co robić.
To jest problem.
Jest to głupie, ale w tej chwili nie wiem, co robić.
Co robisz?
Beatriz i moja matka manipulowały tobą, żebyś to podpisał.
Poświęcałeś się dla mnie wiele razy.
Nie pozwolę, żeby ukradły ci hotel.
Tu należysz.
Czy matka jest u siebie?
- Bierze kąpiel. - Dziękuję.
Jak mówią Anglicy, ciekawość zabiła kota.
To piękna gablota. Ne pokazywałaś mi jej.
- A to podniosłaś przypadkowo? - Szukałam czegoś do czytania.
Jak długo to potrwa?
- Co masz na myśli? - Myślałam, że małżeństwo zrobi ci dobrze.
W młodości marzymy o życiu pełnym pasji i przygód.
Nie ma w tym nic złego. Przechodzi z czasem.
Powiedz, co masz do powiedzenia.
Powinnaś się ustatkować. Zaakceptować obowiązki i urodzić dzieci.
Wypytujesz o śmierć ojca, wściubiasz nos,
gdzie nie powinnaś.
Co chcesz odkryć? Nie ma nic do odkrycia.
Najwyraźniej to ci przeszkadza.
Co to miało znaczyć?
Wiem, że ojca otruto i że zmarł dziesiątego, nie dziewiątego.
Wiem, że zostawił list, w którym uznał Andrésa i uczynił go spadkobiercą.
Majaczysz. Taki list nie istnieje.
Już nie, bo ty i mój mąż spaliliście go. To także wiem.
W tym samym dniu, kiedy sędzia zarządził ekshumację,
próbowano ukraść ciało.
Chcę znać prawdę, nic więcej.
Jeśli będziesz nadal drążyła,
coś strasznego może ci się stać.
Kiedy dotrzesz do prawdy,
będzie niemożliwa do zniesienia.
Gorzej nic nie wiedzieć i nic nie rozumieć.
- Widziałaś to? - Tak a matka zobaczyła mnie.
- Co było w środku? - Koperta od ojca.
- Otwarłaś? - Nie miałam czasu.
Były tam też ich zdjęcia ślubne.
- To wszystko? - Nie było nic więcej.
- Musiało być coś więcej. - Pewnie w kopercie.
- Czy Ángela była na którymś zdjęciu? - Na jednym, z resztą personelu.
Tylko ona wciąż tu jest. Na zdjęciu miała jakieś 25 lat.
- Wyglądała na skrępowaną. - Dlaczego?
Z powodu brzucha. Na zdęciu jest w ciąży.
Musimy powiedzieć Andrésowi, że pojawia się na zdjęciu sprzed 36 lat.
- Ale to niemożliwe. - Moi rodzice pobrali się w 1870 roku.
To 36 lat temu. Andrés ma 29.
To znaczy, że Ángela miała drugie dziecko.
To było twoje pierwsze dziecko?
Moje i pierwsze dziecko don Carlosa, lata przed narodzinami Andrésa.
Co się stało?
Twój ojciec był wspaniały, kochałam go.
Fantazjowałam o naszym małżeństwie.
Ale to było wykluczone.
Don Carlos oddał mnie pod opiekę zakonnic z San Bernabé.
Co stało się z dzieckiem?
Było bardzo słabe. Ledwo ssało.
Żyło tyko dwa dni.
Przykro mi.
Niech Bóg nad nim czuwa.
Don Carlos był wspaniałomyślny. Chyba też kochał to dziecko.
Zapłacił jak za pogrzeb u bogatych.
Chyba wtedy to nie miało dla ciebie znaczenia.
Pieniądze są przydatne do wielu rzeczy, jednak nie koją bólu.
Julio, czego ty tu szukasz?
- Niczego. - Więc pomóż mi w restauracji.
Julio, o co chodzi?
Czekam na Alicię.
Co się dzieje? Julio, doña Alicia...
Złamałem słowo, żeby wam pomóc.
Powiedziałem wam, co się stało w dniu śmierci don Carlosa.
- Doceniam to. - Więc proszę nie kłamać.
Podejrzewacie moją matkę?
- Uważacie, że mogła to zrobić? - Nie.
Ale może wiedzieć więcej, niż mówi.
To wszystko?
- Alicio, czy to wszystko? - Tak.
- Nie bądźcie za długo. - Zaraz będę.
- Nie lubię tego mu robić. - Ja też.
Póki nie odkryjemy prawdy, nie denerwujmy go.
Co wiesz?
- To absurd. - Przestań narzekać.
- Nie ma nic złego w zakładzie. - To przeszkadza nam w śledztwie.
- Przesłuchaliśmy już ludzi. - Patrząc na wyniki, niewłaściwych ludzi.
Panowie.
Jeśli pod koniec dnia moja bransoleta nadal tu będzie, wygrywacie.
W przeciwnym razie, ja wygrywam.
Dobrego dnia.
Panowie.
Dziękuję.
- Co robisz? - Trzymam straż.
- Będziesz tu siedział cały dzień? - Nie. Będziemy się zmieniać.
Mam znaleźć mordercę, a nie bawić w gierki.
- Zapobiegam kradzieży. - Ale to jego bransoletka.
Nie czepiaj się szczegółów. Przynieś coś do jedzenia. Umieram z głodu.
No co. Nie uchylę się od obowiązku.
To właśnie robisz. Na mnie nie licz.
Coś gorącego.