Popatrz, płatność niedługo przed śmiercią ojca. Za arszenik.
Dom Yanesa należał kiedyś do pani ojca.
- Dlaczego mu go dał? - Może zapyta pani matkę.
Może sama nawet nie wie, ale jest jedna osoba, która wie: Fernando Yanes.
Błagam, pomocy!
Jeśli Alfredo anuluje małżeństwo, to się ze mną ożeni.
Chcą, abym dołączył do biura protokolarnego
i pomógł przy przygotowaniach do ślubu Jego Królewskiej Mości.
- Świetnie się spiszesz. - Muszę się zastanowić.
Oszukałaś mnie. Będziesz zeznawać na moją niekorzyść.
Bezskutecznie próbowałaś zatrzymać Alfredo.
Pozwolić Beatriz go zabrać, to jedyny sposób, by odzyskać hotel.
Nie wyrzeknę się Alfredo.
Mamy powody wierzyć, że Javier został porwany.
Więc jest pan zarówno porywaczem i porwanym?
Muszę nieco zmienić mój plan.
- Czy to dla Diego? - Tak, czuje się lepiej.
- Spokojnie, to ja. - Nigdy więcej tego nie rób, Camilo.
Przepraszam, ale przez to, co zdarzyło się don Diego, zrobiłem się bardzo wyczulony.
- Ale tobie nic nie zrobili. - Czego chcesz?
- Nic. Wiem, o co chodzi. - Przestraszyłaś mnie i tyle.
Nie, głuptasie, chodziło mi o festyn.
- To znaczy? - Nie umie tańczyć. Dlatego nie chce iść.
Umiem tańczyć, tylko nie mam ochoty.
Nie musisz wszystkiego robić dobrze. Ale jeśli chcesz, mogę cię nauczyć.
- Jestem bardzo dobrym tancerzem. - To jej pokaż.
- Tak, jutro na festynie. - Oboje próbujecie mnie wrobić.
To tylko tańce. Przecież cię nie zjem.
- Camilo, wywiesiłaś prześcieradła? - Już.
Ta dziewczyna jest okropna.
- W czym mogę pomóc? - Mój mąż ma się dużo lepiej.
- Proszę mu podać coś do jedzenia. - To świetna wiadomość.
Julio, potrzebuję twojej pomocy. Chodź ze mną.
Szybko, nie mamy czasu. Muszę wracać do Diego.
- Co robisz? - Cieszę się, że Diego nic nie jest.
Cieszysz? Myślałam, że go nie lubisz.
Nie lubię i chcę, żeby zniknął z naszego życia, ale nie w ten sposób.
Bardzo chciałem, żeby wyzdrowiał.
-Ty? - Tak, ja.
Po pierwsze ze względu na ciebie, bo czułaś się winna.
Gdyby nie zrobił się podejrzliwy, to by za mną nie poszedł.
To drugi powód.
Jego śmierć trwale splamiłaby to, co nas łączy.
Zachowujesz się tak, jakbyś w ogóle nie słyszał tego, co wczoraj mówiłam.
Jestem nieco przygłuchy.
Nic nas nie łączy. Już nie.
W tym hotelu nauczyłem się, że przyszłość jest nieprzewidywalna.
Więc o niej nie rozmawiajmy.
- Chyba tego właśnie szukamy. Arszenik zamówiony przez Diego.
Data zakupu: styczeń 1905.
Te są nadal zamknięte. Diego je zamówił, ale ich nie użył.
Otwórz to.
Ma inną datę, z wcześniejszego zamówienia. Mateo mówi, że często go stosują.
Każdy mógłby go zabrać, tak jak ty teraz.
- Ale tylko Diego miał te majaki. - A jeśli to były tylko majaki?
Mam się z tobą zgodzić, czy pomóc ci odkryć prawdę?
Już ją znasz.
Każdy mógł wziąć truciznę, ale nie każdy mógł sprawić, że twój ojciec ją wypije.
Musimy wiedzieć, co robił rano, zanim zmarł.
Mój ojciec miał swoje nawyki.
Był bardzo skrupulatny.
Co rano parzyliśmy kawę w tym samym dzbanku.
Ten sam gatunek kawy dostępny tylko dla don Carlosa, zawsze ta sama filiżanka.
I pił ją zawsze równo o siódmej, jednocześnie paląc i czytając gazetę.
- Także w dzień śmierci? - Tak.
Choć tego dnia, jako że Pani ojciec był duszą tego miejsca,
już sam hotel mówił nam, że don Carlos nie będzie więcej potrzebował kawy.
- To znaczy? - Tamtego ranka nic się nie układało.
Kiedy doña Ángela chciała zaparzyć kawę, okazało się, że dzbanek jest pęknięty.
Kiedy znalazła kolejny, okazało się, że puszka jest pusta i nie ma cukru.
Kiedy znalazła nową puszkę i cukier, i mogła zaparzyć kawę,
kelnerzy znaleźli don Carlosa martwego.
Jakby sam hotel chciał, żeby nie parzyć tej kawy.
- A kto był kelnerem? - Antonio.
- Nie, chwileczkę. W jego ostatnich dniach to był kto inny. Andrés.
Andrés, musimy cię zapytać o coś ważnego.
Oczywiście, pytajcie.
- Codziennie podawałeś mojemu ojcu kawę. - Tak. Był dla mnie bardzo miły.
Służyłeś mu także w dzień śmierci?
- Służyłeś? - Tak, przyniosłem mu kawę.
Ale już wtedy nie żył. Miał zawał w nocy.
Alicii nie było ty tego dnia i uważa, że ukryto niektóre fakty.
Czy to ma do czynienia z ekshumacją?
Tak, mój ojciec został otruty arszenikiem.
Rano, a nie poprzedniego wieczoru.
Otruty? To nie był zawał?
Ayala nie chce na razie rozgłaszać tego publicznie, ale ojciec został otruty.
- Dobry Boże. - Widziałeś ciało mojego ojca?
- Wszedłeś do pokoju? - Wszedłeś do pokoju, Andrés?
Nie, powiedzieli mi tuż zanim wszedłem do środka.
Przepraszam, ale muszę wracać do restauracji.
Może potraktowałam go zbyt szorstko.
- To dotyczy śmierci twojego ojca. - Jego też. Andrés to mój przyrodni brat.
Wykorzystujemy go, by odkryć prawdę, ale jednocześnie ukrywamy ją przed nim.
To nie w porządku.
- Musimy porozmawiać.
- Wiesz już? - O czym?
Zaproponowano mi pracę u króla.
- Nie wiedziałaś? - Nie. Co zamierzasz zrobić?
Kiedy nic ni nie zostało, zrobiłam z ciebie dyrektora hotelu.
- Czy może nie pamiętasz? - Pamiętam.
Może przyjęcie oferty będzie najlepszym sposobem, by zerwać z przeszłością.
A czy zabranie mojego syna to dobry sposób na zerwanie z przeszłością?
Nie, ale to dobry sposób, by zacząć nowe życie.
Nawet jeśli to oznacza rujnowanie życia innym ludziom.
Rozdzielasz mnie z synem, stawiasz w zagrożeniu życie mojego brata.
- Nigdy nie skrzywdziłbym Javiera. - Zniknął pracując dla ciebie.
- I trzymałeś to całe porwanie w sekrecie. - Aby oszczędzić ci zmartwień.
Wiem, że nie masz z tym nic wspólnego, ale prawnik twojej matki tak.
Zrobię co w mojej mocy, żeby twój brat wrócił bezpiecznie do domu. Obiecuję.
- Proszę pana? - Tak?
Przyszło coś do pana i doñy Teresy.
Wybacz.
- Witaj. Tereso.
- Jak się masz, Diego?
Całkiem nieźle i chcę się na coś przydać.
Co takiego przyszło?
Jest nadane na twoje nazwisko i nieźle cuchnie.
Co za ohydztwo. Zabierzcie mi to z oczu.
- Jest liścik. -Nie dawaj mi go, przeczytaj.
Palec należy do Javiera.
Mam zostawić pieniądze o świcie na końcu ścieżki w lesie.
Jeśli tego nie zrobimy albo wezwiemy policję,
twój syn zginie.
Co za kanalie.
- Przygotuję pieniądze. - Dobrze.
Mam poinformować inspektora Ayalę?
Najpierw odzyskamy Javiera. Potem zajmiemy się tymi zbirami i pieniędzmi.
Pomogę wam. Proszę mi wybaczyć, doño Tereso.
Wiem, że to nie jest odpowiednia pora, ale muszę ci o czymś powiedzieć
Mów.
Zaproponowano mi pracę na dworze. Oczekują szybkiej odpowiedzi.
Ale...
Ta praca nie równa się obowiązkom dyrektora.
Nie, ale to wspaniała szansa dla mnie i całej rodziny Vergarów.
Damy sobie bez ciebie radę,
choć będziesz się musiał zrzec swojej własności i stanowiska dyrektora.
Wiem. Dokumenty będą gotowe na jutro.
Z powodu okupu nie zapłacę dużo.
Nie musisz. Przyjmuję część winy za to, co stało się z Javierem.
Dziękuję, Alfredo. To bardzo hojny gest.
- Co robisz, Sofío? - Zobaczyłam, jak wychodzisz.
Miałam ochotę na spacer. Ogrody są piękne.
Ale nie martw się, nie będę za nimi tęsknić.
Chcę, żebyś opuściła hotel jutro z samego rana.
Z radością, o ile Alfredo i dziecko są gotowi.
- Pojedziesz sama. - Nie.
Jakiś czas temu
była inna kobieta,
która chciała zrujnować tę rodzinę i hotel tak samo jak ty.
Ale poniosła porażkę, a jak widzisz, ja nadal tu jestem.
Nie przestraszysz mnie swoimi dramatycznymi historiami.
Przegrałaś. Odebrałam ci wszystko i nie możesz nic zrobić.
Jutro...
- Mamo... - Jeśli chodzi o Camilę, to tak.
- Możesz iść z nią na tańce. - Myślałem, że jej nie lubisz.
Bo nie lubię. Jest okropna w pracy i taka nieokrzesana.
Nie mam nawet ochoty jej ganić, bo jej przeprosiny za długo trwają.
Ale sprawia, że się uśmiechasz, co nie zdarzyło się od odejścia Belén.
Dziękuje, mamo. Nie przyszedłem jednak rozmawiać o Camili.
A o czym?
O dniu, w którym umarł don Carlos. Uspokój się, nikogo tu nie ma.
- Dlaczego nie możemy o tym rozmawiać? - Obiecaliśmy doñie Teresie.
- Ale to kłamstwo. - To nie nasza sprawa.
Wykonujemy polecenia bez zadawania pytań. To co dobre dla hotelu jest dobre dla nas.
- Wiem, ale... - Doña Teresa wyraziła się jasno.
Dla swojego i mojego dobra zapomnij o tamtym dniu.
Co się stało?
Wiem, że na mnie nie patrzysz, bo lubisz zerkać, jak się rozbieram.
Przepraszam.
Pomogłeś mi w poszukiwaniach siostry. Nie porzucę cię. Jesteś moim przyjacielem.
- Zamknij się. - O co chodzi?
Proszę, zamknij się.
Skłamałem o don Carlosie.
- Nie powinieneś chodzić, a odpoczywać. - Doktor mówił, że chodzenie mi pomoże.
Ale jestem zachwycony tym, jak się o mnie martwisz.
Mamy piękny wieczór. Chodźmy do ogrodów.
Jest późno, a poza tym możesz się przeziębić.
Możesz traktować mnie jak dziecko, ale tylko do czasu aż wyzdrowieję.
Pomóż mi.
- Nie idziemy na festyn, Andrés? - Przepraszam, coś mi wypadło.
Idź. Jeśli zdołam, dołączę do ciebie później.
- Co? - Przepraszam, ale teraz nie mogę.
Oczywiście. Rozumiem.
Gotowy?
- Czy to naprawdę konieczne? - Alicia będzie ci wdzięczna.
Przepraszam, nie mówiłem szczerze. Ale mam powody, by milczeć.
Dlaczego postanowiłeś teraz mi powiedzieć?
Bo już nie jestem taki jak wcześniej. Nie mogę siedzieć cicho.
Jest pani moją chlebodawczynią, ale też moją przyjaciółką, a to wszystko zmienia.
Alicia zrozumie tak jak ja.
Chodzi o pani ojca.
Tamtego ranka przyniosłem mu kawę. Nadal żył.
Oczywiście, że tak.
- Przepraszam. Mów dalej. - Nie pił jej tak jak zwykle.
Wezwał don Diego.
- Po co? - Chciał z nim porozmawiać.
Poczęstował go kawą.
- Wzywałeś mnie, don Carlosie? - Napij się kawy.
Dziękuję, ale nie mam ochoty.
To moja prywatna marka. Najlepsza kawa w Hiszpanii.
W takim razie nie mogę odmówić.
Jak idą twoje sprawy w Santander?
W porządku.
Ale dopiero wróciłem i muszę jeszcze wszystko zorganizować.
Jeśli chcesz, opowiem ci dziś po południu.
- Kawa jest doskonała. - Cieszę się, że ci smakuje.
- Dlaczego nalegał, żeby Diego się napił? - Nie wiem.
- Na pewno pili tę samą kawę? - Sam nalałem jej do filiżanek.
Kawa nie mogła być zatruta. Don Carlos pił coś jeszcze?
Nie.
A właściwie tak.
- Wszystko w porządku, Don Carlos?
Wczoraj pokłóciłem się z synem i źle się przez to czuję.
Może to przez kawę.
Dziś potrzebuję czegoś mocniejszego.
Niedługo potem powiedziano mi, że zaczął się czuć coraz gorzej i umarł.
- Jak wyglądała ta piersiówka? - Ledwie ją pamiętam.
- Była stara i pokryta skórą. - Czarną skórą?
Tak, czarną.
- Wiesz, o którą chodzi? - Tak, ojciec zawsze jej używał.
Miał bardziej eleganckie, ale wolał tę starą.
Wiem, gdzie jest ta piersiówka.
- Gdzie? - Alicio, chodź ze mną.
- Pewnie Ángela ją tu przyniosła po śmierci twojego ojca.
- Jesteś pewien? - Niedawno ją widziałem.
To może nie być jedyna dziwna rzecz, jaką tu zobaczysz.
- O co chodzi? Na co patrzysz? - Na nic.
Jest tam?
Nie. I nie gniewaj się, kiedy ci to powiem, ale chyba wiem, kto ma piersiówkę.
Javier cały czas był w hotelu, a ty mi nie powiedziałeś.
On nie był w niebezpieczeństwie, ale ty tak.
A poza tym on jest nieprzewidywalny. Zdolny do wszystkiego.
Więc zamknąłeś go w pokoju z zatrutą piersiówką.
- Mojego brata, który pije. - Nie wiedziałem.
Jesteś pewien, że tu jest?
Na końcu leśnej ścieżki, żeby odebrać pieniądze.
- Tędy? - Tak, chodźmy.
- Javier, nie pij tego.
Co tu robicie?
- Wszystko wypiłeś? - Piję z niej od rana.
- Nic się nie stało? - No, nic... zostałem porwany.
Nie wciskaj mi swoich bajek.
- Ostrzegałem cię. - Nie waż się nikomu powiedzieć.
Rozumiesz? Julio i ja to przeszłość. Wyrządziłbyś tylko krzywdę.
W zamian pomogę ci się z tego wyplątać. Ale zwrócisz pieniądze. Idziemy.
Te pieniądze nigdzie nie idą.
- Zabierz worek. - Javier, kim są ci ludzie?
- Skąd wiedzieli, że tu będziesz? - Umówiliśmy się na ćwierć.
To pokrywa tylko twoje długi, ale nie wszelkie trudności i pomysł.
- To oni cię na to namówili? - Mogli mnie porwać oni albo ja sam.
- Oszalałeś. - Bierzcie pieniądze.
- A jak któryś chce pannę to droga wolna. - Dziewczyna zostaje.
Hej, ty.
Uważaj.
Nie wygląda na to, że między wami koniec.
Nie martwcie się. Nic nie powiem.
Masz wszystkie palce. Skąd go wziąłeś.
Wymknąłem się na cmentarz. Garrido już go nie potrzebuje.
Wracajmy do hotelu.
- Don Javier. - Przechowaj to.
- Uciekłem i odzyskałem pieniądze. - Tak jest.
- Synu. - Mamo.
- Mamo, nie...
Dziękuję za wszystko.
Alicio, zaczekaj.
Masz, zatrzymaj ją.
Ani tu, ani w kawie.
- Gdzie mogła być trucizna? - Nie wiem. Jesteśmy w punkcie wyjścia.
To nie mógł być Diego. Pił tę sama kawę, co ojciec.
Zrobili to w inny sposób, ale to mógł być każdy, Diego też.
Muszę iść, Diego pewnie na mnie czeka.
- Przepraszam, że nie mogłem pójść. - To bez znaczenia, i tak nie poszłam.
Ale nie musimy znów gdzieś razem iść. To znaczy nie znów tylko w ogóle.
Więcej cię nie poproszę. Zresztą wiem, że twoja matka mnie nie lubi.
I że do niedawna miałeś żonę. A ja pewnie wydaję się taka nudna...
Skoro załatwiliśmy już tę sprawę, przejdźmy do kolejnej.
Dotrzymuję słowa.
- Wybaczysz nam, Diego? - Oczywiście.
Nic cię tu więcej nie trzyma. Czy nie tego wszyscy chcieliśmy?
- W ogrodzie znaleziono doñę Beatriz. - Jak to "znaleziono"?
Ona nie żyje, Alfredo. Ktoś dźgnął ją nożem.
Niczego nie dotykaj, don Alfredo.
Mam nadzieję, że moja szybkość nie jest tym razem problemem. Przybyłem od razu.
- Rana wygląda na kłutą. - Dowiedź się, kto to zrobił.
A potem spraw, by za to zapłacił.
Gdybym ja tu rządził, od razu zacząłbym szukać narzędzia zbrodni,
podczas gdy mój podwładny będzie przesłuchiwał personel.
Idź przesłuchać służbę, a ja poszukam.
Proszę ze mną.
Dobrze, że nie mogłem spać i poszedłem na spacer.
Znalazłem to przed Ayalą i podrzuciłem mu w zamian złoty nóż.
Patrz.
Nadal są na nim twoje odciski palców.
I krew Beatrice.
Czego chcesz?
Pieniędzy?
Chcę czegoś, co ostatnio trudniej zdobyć.
Kogoś, to będzie mi wierny.
ZŁOTY NOŻOWNIK Z CANTALOI ZNÓW ATAKUJE
Panie i panowie, oto przed wami Wielki Houdini.
- Kto pozwolił pani tu być? - Proszę popatrzeć.
Houdini zostanie zakuty w kajdanki.
Aby uniknąć podejrzeń, zrobi to jeden z policjantów.
Na tę okoliczność są tu inspektorzy Hernando i Ayala.
- Don Benjamin? - Jak dobrze cię widzieć.
Będę też potrzebował pomocy kilku osób z publiczności.
- Popatrzmy. Pani, pan...
i pan. Niech państwo wstaną.
Kiedy pan Houdini znajdzie się w zbiorniku z wodą,
proszę wstrzymać oddech, tak jak on będzie musiał.
Proszę wstrzymać oddech.
Patrzcie, jeden już się utopił.
Minuta i dwadzieścia sekund.
Dwie minuty.
Dwie i pół minuty. Wygląda na to, że cała nasza trójka już się utopiła.
Wedle zegara Houdini jest pod wodą od trzech i pól minuty.
Naprawdę wierzycie, że jeszcze nie umarł?
Może powinniśmy wyciągnąć wielkiego magika z wody?
Ale chwileczkę.
Panie i panowie!
Powitajmy wśród nas
niesamowitego Harry'ego Houdiniego.
Cieszę się, że dobrze sie bawicie.
Jest pani potrzebna w apartamencie dla nowożeńców.
Dziękuję. Proszę wybaczyć.
- Nie mamy apartamentu dla nowożeńców. - A co innego miałem powiedzieć?
A poza tym ja tak o nim myślę.
Chodzi ci o ukryty pokój? Dlaczego chcesz tam pójść?
Jak sobie pani życzy.
Nawet kelnerzy zachowują się tu jak gentlemani, ale znają swoje miejsce.
Dziękuję, pułkowniku.
- Nie ma nic gorszego niż mieszanie klas. - Ma pan świętą rację.
Doño Tereso, wyglądasz równie pięknie, jak kiedy dałaś mi kosza na Balu Akademii.
- Mylić się to rzecz ludzka. Co słychać? - Nuda, straszna nuda, moja droga.
Uczę balistyki i zbrojenia oddział zupełnych słabeuszy.
To znaczy młodych mężczyzn.
Chce powiedzieć, że niema takiej broni, która zrobi z tchórza bohatera.
Kiedy byłem młody, często ruszałem do boju nieuzbrojony.
Wiedziałem, że czekają na mnie bagnety, ale to mnie nie powstrzymało.
- Wtedy na pewno też byli tchórze. - Tak, ale teraz jest ich po kroćset.
Żołnierze, których posłaliśmy do Afryki cenią swoje życie bardziej niż honor.
To dlatego wojny teraz tyle trwają.
Nie możemy mieć w wojsku starych dziadków,
ale i tak byśmy wygrali.
A jak twój syn, Javier?
- Javier? - Nie tak ma na imię?
Tak, przepraszam, jestem nieco rozkojarzona. Wyjechał za granicę.
- Gdzie? - Do Nowego Jorku.
Proszę i wybaczyć, muszę się zająć innymi gośćmi.
Oczywiście.
Aby nie zostać w tyle musimy wiedzieć, jak działają inne hotele.
Oczywiście. Nie ma lepszego sposobu, by przygotować młodego człowieka
na przyjęcie we władanie losu tego...
O, tego.
- Przekaż kucharzowi, że to niejadalne. - Odniosę je.
Antonio, nie podawaj jeszcze alkoholi. Na razie wystarczy szampan.
- Camilo, przynieś czyste serwetki. - Już idę.
- Czy mogę zadać pytanie? - Jeśli jest krótkie.
- Z kim się pani przywitała? - To don Benjamin, nasz dawny maÎtre.
Mamo, coś jest nie tak z ciastami.
Są nieupieczone. Kto za to odpowiada?
Chyba wiesz.
Przepraszam, don Javier?
- Nie upiekłeś ciast. - Byłem zajęty.
Nie martw się. Ludzie przychodzą na przyjęcia pić, nie jeść.
W takim razie może pomożesz przy drinkach? Mamy pełne ręce roboty.
- Wiem jak je pić, a nie robić. - Co się dzieje?
Przepraszam. Już zabrałam je z sali.
- Nie chodzi o ciasta.
Przysłałam tu syna, żeby dostał nauczkę, a nie miał gdzie zbijać bąki.
Nie miej do nich pretensji. Nie umieją wydawać poleceń Alarcónowi.