Tylko zeznanie Alarcóna na zawsze uwolni cię od Alarcónów.
A gdybyśmy władowali Javiera w kłopoty, a potem go z nich wyciągnęli?
Javier.
Chodź ze mną do gabinetu.
Castera, zadzwoń do banku i powiedz, że pieniądze odbierze Javier Alarcón.
- Obrabowali mnie dwaj mężczyźni. - Masz dwie godziny, żeby to załatwić.
- Nie powinniśmy mu kazać złożyć zeznań? - W stosownym czasie.
Za dwie godziny wróci zbyt zrozpaczony, żeby nam odmówić.
Potrzebuję pieniędzy, i to szybko.
- 10 piątaków za kolejkę. Masz pieniądze? - On nie, ale jego rodzina tak.
Aby zobaczyć syna doñy Teresy, żywego,
musisz zapłacić 40 tysięcy peset."
Jeśli Alfredo anuluje małżeństwo, w końcu się ze mną ożeni.
Może zechce sprzedać swoją część.
- Proponujesz mi układ? - Tak.
Twój wybór. Szczęście córki
albo znów pełna władza nad hotelem.
Złożę swoje zeznanie.
Dom Yanesa należał kiedyś do pani ojca.
- Dlaczego mu go dał? - Może zapyta pani matkę?
Może sama nawet nie wie, ale jest jedna osoba, która wie: Fernando Yanes.
Ten, który chciał zabić Andrésa.
Jutro w południe przyjdzie do starego magazynu.
Wybierasz się gdzieś? Pojadę z tobą.
- Więc tu chciałaś przyjechać? - Wracajmy do hotelu.
- Jeśli masz tu kogoś spotkać, idź.
- Mów prawdę. - Masz odwagę, ale jesteś tylko kobietą.
Diego, nie!
Błagam, pomocy!
- Jak chce pan postępować? - Przesłuchamy rodzinę i personel.
Chciałbym nie mieszać w to doñy Teresy.
Porwanie to poważna sprawa. To tylko wszystko skomplikuje.
Ma prawo wiedzieć, co stało się z don Javierem.
Rozumiem, że sprawa jest delikatna, ale przynajmniej spróbujcie.
- Najpierw porozmawiamy ze służbą. - Dziękuję.
Dopilnuję, abyście mogli wykonywać swoją pracę z największą dyskrecją.
- Nie widziałeś, żeby Javier wracał. - Nie, inspektorze.
A kiedy poszedłem podać śniadanie, nie było go.
- Coś jeszcze? - Nie.
- Porozmawiam z ochmistrzynią. - Nawet o tym nie myśl.
Równie dobrze mógłbyś porozmawiać z samą doñą Teresą.
Czemu zawdzięczamy wizytę inspektorów?
Niczemu, czym mogłaby się pani martwić.
Pojawiacie się tylko przy kradzieżach i morderstwach, a ja mam się nie martwić?
Powiecie mi, czy mam zapytać któregoś z pracowników?
- Lekarza, błagam! - Andrés, pomóż mi.
Mój Boże, don Diego.
Tędy, zanieście go do naszego pokoju.
- Co się stało? - Yanes...
- Yanes to zrobił? - Ostrożnie.
To jakim przestępstwem mamy się zająć?
Ty zajmij się sprawą Javiera, a ja ustalę, co się stało don Diego.
On zawdzięcza pani życie, ale muszę zaszyć ranę.
- Czym została zadana? - Przebijakiem. Dość dużym.
- Było brudne albo zardzewiałe? - Raczej tak.
Na co to?
Wkłada się to do środka rozgrzane do białości, aby krew krzepła.
- Co się stało? - Napadnięto na nas w Monteverde.
- Co tam robiliście? - Proszę przytrzymać don Diego.
Jest nieprzytomny.
Ból go obudzi. Trzeba włożyć mu coś w usta, żeby mógł zagryźć.
Proszę zostawić nas samych. Dam znać, kiedy będzie po wszystkim.
Chodźmy i dajmy doktorowi pracować.
- Jak z nim? - Wciąż za wcześnie, by stwierdzić.
- Diego jest bardzo silny. Wyliże się. - Stracił dużo krwi.
Możesz dziś spać w moim pokoju, żeby Diego mógł wypocząć.
Rób jak mówi siostra.
- Doño Alicio, wiem, że to zły moment... - Jak się pan tu tak szybko znalazł?
Szybkość jest wpisana w mój zawód i to jedna z moich zalet.
Muszę pani zadać kilka pytań na temat ataku na męża.
Jestem do dyspozycji, inspektorze.
Co się stało, Sofio?
Wiem, że mnie zdradziłaś. Słyszałam, jak rozmawiasz z prawnikiem Alfreda.
Będziesz zeznawać przeciw mnie w sprawie o anulowanie małżeństwa.
Dlaczego? Moje szczęście się dla ciebie nie liczy?
Bez władzy nie ma szczęścia, moja droga. Czy może będziesz szczęśliwsza w biedzie?
Ty i twoje rodzeństwo byliście szczęśliwi, kiedy hotel był w naszych rękach.
Ponieważ twój majątek jest zagrożony, muszę coś poświęcić.
- Ja już wystarczająco dużo poświęciłam. - Nie udało ci się zatrzymać Alfredo.
Oddanie go Beatriz, by go stąd zabrała, to jedyny sposób na odzyskanie hotelu.
Nie wyrzeknę się męża ani naszego dziecka. Zrobię wszystko, by go odzyskać.
Nawet jeśli oznacza to upadek hotelu i naszej rodziny?
Poddaj się, to przegrana walka.
Nie, ja go kocham. Nie poddam się dopóki tu jest.
Jeśli to oznacza, że stanę przeciw tobie, to trudno.
Potrzebuję więcej gorącej wody.
- Jak się ma mój zięć? - Robię co mogę, ale rana jest duża.
Kazałem mu tu zaczekać.
Przepraszam, Alicio.
Ja też przepraszam.
Powinienem tam być i zapobiec katastrofie, ale zostałem zatrzymany.
- Nie mogłem pójść przez Diego. - On uparł się, że ze mną pojedzie.
Poszłam sama, bo myślałam, że będzie pan na miejscu, ale zastałam tylko Yanesa.
- Zaatakował mnie, potem przybiegł Diego. - Dowiedziała się pani czegoś?
Zaczął mi grozić i kazał nie mieszać się w jego sprawy.
Wydam nakaz aresztowania za próbę zabicia Diego Murqíi.
Przykro mi, że tak się stało, ale teraz przynajmniej mamy na niego coś poważnego.
- Doktor coś mówił? - Jeszcze nie. Musimy czekać.
A Javier? Czy ktoś mi powie, gdzie on jest.
Pokojówka go szuka. Nie spał dziś u siebie.
No i tyle wyszło z jego obietnic poprawy. On się nigdy nie zmieni.
- Co z nim, doktorze? - Odzyskał przytomność.
Rana jest głęboka, ale organy są nietknięte.
- Czy wyjdzie z tego? - Zbyt wcześnie, by wyrokować.
Oby nie doszło do zakażenia. Proszę dać znać, jeśli gorączka wzrośnie.
- Oczywiście. - Zapytał o panią zaraz po przebudzeniu.
Czy mogę się z nim zobaczyć?
Alicio...
Przepraszam.
- Nie mów tak. - To moja wina.
Byłaś w niebezpieczeństwie.
Dobrze, że to mnie zranił.
a nie ciebie.
Ocaliłeś mi życie.
- Nie wiem, czy wrócę do zdrowia. - Wrócisz.
Kocham cię.
Zawsze cię kochałem. Robiłem wszystko po to, by być przy tobie.
Wiem.
I wiem, że nie okłamałabyś umierającego człowieka.
- Nie umrzesz. - Mogę ci wszystko...
wybaczyć
z wyjątkiem kłamstwa.
Przysięgnij, że nie masz nikogo innego.
Przysięgam.
Pojechałam do Monteverde, żeby się dowiedzieć, jak umarł ojciec.
- Widziałeś mojego syna? - Nie. Od wczoraj nie.
- Czemu zawdzięczam twoje towarzystwo?
Daruj sobie uprzejmości i zrób, jak mówiłaś. Alfredo ma zniknąć z hotelu.
Rozumiesz, że nie poślubię go z dnia na dzień. Potrzebuję czasu.
Moja córka wie, że zeznałam przeciw niej.
Nie będzie siedzieć cicho, a ja nie chcę patrzeć, jak cierpi.
- To co mam zrobić? - Jak najszybciej zabrać stąd Alfredo.
Albo zaszkodzę tej całej anulacji.
Don Javiera widziano ostatnio wczoraj wieczorem, kiedy szedł do miasteczka.
- Wiemy, gdzie poszedł? - Zwykle chodzi do tawerny.
Uważasz, że to dobry pomysł, abyśmy tam kontynuowali dochodzenie?
Tak. A poza tym chętnie bym się napił.
Pójdziemy później, o tej samej porze, co don Javier.
Powiecie mi, co się dzieje?
Mój syn nie nocował w domu, a wy nie przyszliście tu z powodu mojego zięcia.
Co się stało z Javierem?
Mamy powody uważać, że został porwany.
A czy cała ta tajemniczość wynika z pracy, jaką dla ciebie wykonuje?
Alfredo pewnie czuł się odpowiedzialny.
Teraz chcę jedynie, żeby Javier wrócił.
Często pakuje się w tarapaty, ale jest jak kot.
Zawsze ląduje na cztery łapy. Nic mu nie będzie.
Oczywiście. Po co się więc martwić?
Zawsze tak dobrze się nami opiekujesz.
- Co się stało Sofíi? - Nic. To wszystko ją przerasta.
- Powinnaś odpocząć. Idziesz? - Nie, zostanę jeszcze chwilę.
Właśnie dowiedziałem się o Javierze.
- Diego. - To ty?
- Diego? - Mamo...
To ty?
- Majaczy. - Mamo.
Gorączka wzrasta. Szybko. Wezwij doktora.
Rana jest zakażona. Przygotuję okład z żywokostu.
- Wyjdzie z tego? - Trudno powiedzieć?
- Czy mogę coś zrobić? - Modlić się.
- Chcecie zagrać? - O to samo zapytałeś Javiera Alarcóna?
- Podobno widziałeś go jako ostatni? - Graliśmy w kości.
- A potem? - Poszedł sobie.
Jeśli go zobaczysz, powiedz, że też go szukam. Jest mi winien pieniądze.
- Rozumiem, że nie lubisz pożyczać. - A kto lubi?
Ale ty i twoi przyjaciele biliście innych, aby odzyskać pieniądze.
- A ktoś porwał Javiera Alarcóna. - Możecie przeszukać całą tawernę.
Nie łudź się, że tego nie zrobię.
- Myślę, że on ma z tym coś wspólnego. - Całkiem możliwe.
Pójdę do sędziego po nakaz rewizji tawerny i klubu gier Angusa.
- To nie wszystko. - Co jeszcze?
List z żądaniem okupu. Zastanów się. Tak nagle pojawił się na recepcji.
Gdyby Santos lub któryś z jego zbirów wszedł do hotelu, od razu by go zauważono.
- Ale nikt nie zauważył nic dziwnego. - Co więc sądzisz?
Że Santosowi pomógł ktoś z hotelu.
Co za dzień. Jakby przeciw Alarcónom sprzysięgły się gwiazdy.
Kłapanie dziobem potrafi w tym hotelu wyrządzić więcej krzywd niż gwiazdy.
Przepraszam.
W miasteczku jest festyn. Chciałabym pójść. Może pójdziesz ze mną?
Ja?
- Nie, mam dużo pracy. - Jak chcesz.
Jutro będzie spokojnie. Mogę wziąć twoją zmianę.
- Wiesz co? - Tak?
- Zapytaj Antonio, on lubi tańczyć. - Dobrze.
- Co się stało? - Powiem ci w naszym pokoju. Idź już.
Dowiedziałem się, że don Diego został ranny,
bo pani i Julio próbowaliście mnie chronić przed Yanesem. Przepraszam to przeze mnie.
- Jesteś ofiarą tak jak Diego. - Dziękuję pani.
Nie mów mi "pani". Po tym co razem przeszliśmy, możesz mi mówić po imieniu.
Nie. Co by było, gdyby wymknęło mi się publicznie.
Mam nadzieję, że don Javier niedługo się odnajdzie. Niestety nie mam brata.
Ale wyobrażam sobie, że ta niepewność musi być straszna.
Tak.
Andrés.
- Twoje współczucie wiele dla mnie znaczy. - Miło mi, że tak pani mówi.
- Wiesz, gdzie jest Julio? - Właśnie poszedł do swojego pokoju.
Jeśli spojrzę ci w oczy, nie będę w stanie tego powiedzieć.
Więc nie wejdę do środka.
Nie możemy tak dalej.
Garrido nie żyje, a mój mąż walczy o życie.
I to wszystko nasza wina. To przez to, co zrobiliśmy.
Nasza miłość nie może być słuszna.
Nie może, bo powoduje tylko katastrofy.
Przepraszam.
Nie zniosę tego dłużej.
Julio.
- Don Javier, co pan tu robi? - Mów ciszej.
Pana rodzina się martwi. Policja pana szuka.
- Tym bardziej bądź cicho. - Powiem pana siostrze.
- Nie mów nikomu. - Doña Alicia jest w złym stanie.
Wiem, była tu przed chwilą. Załamana.
- Alicia tu była? - Tak.
- Więc wie, że nic panu nie jest. - Nie.
- Pomyliła mnie z tobą. - To raczej niemożliwe.
Wiem. Jesteś niższy ode mnie. No, prawie.
Ale mnie nie widziała. Stała na korytarzu. Była bardzo smutna.
- Coś się stało Diego? - Nie.
Ale nie byłoby ci przykro, co?
W końcu miałbyś ją dla siebie.
- Nie wiem, o co panu chodzi. - Wszystko słyszałem.
Szkoda, że przyszła zakończyć wasz romans.
Przykro mi Julio. Może i jesteś przystojniejszy i młodszy,
ale nie możesz konkurować z umierającym mężem,
który w dodatku jest bogaty.
Jeśli nie chcesz, żebym na ciebie doniósł, lepiej pomóż mi się dalej ukrywać.
A o czym tu donosić, skoro między nami koniec?
Ale dopiero teraz. To wystarczy, żeby moja matka cię wyrzuciła.
- Co mam zatem zrobić? - Po pierwsze, nikomu nic nie mów.
Po drugie pomóż mi się ukrywać, aż zapłacą za mnie okup.
- Komu zapłacą okup? - A jak myślisz? Mnie.
Więc jest pan porwanym i porywaczem?
- Dokładnie. Pomożesz mi, czy nie? - Jakbym miał jakiś wybór.
Niedługo przyjdzie Andrés. Musimy znaleźć inny pokój.
Droga wolna.
Kto tam idzie?
Nie martw się.
To ja.
- To ja. Nie me tu nikogo innego. - Dziwię się, że jesteś dopiero teraz.
Przyszedłeś zobaczyć, jak umieram, don Carlosie.
Czekałeś z niecierpliwością
aż nadejdzie ten moment. Czemu tak na mnie patrzysz?
Co miałem zrobić?
Ale gdybyś mnie nie zdradził,
nadal byś żył.
- O czym ty mówisz? - A ja bym nie...
- umierał. - Diego.
Nie będziemy spoczywać w pokoju.
Twoja córka Alicia.
Jest bardzo bystra, a my zostawiliśmy mnóstwo śladów.
W końcu je znajdzie.
I być może odkryje
wszystko, co zrobiłem.
Ale może też w końcu się przekona, jaki naprawdę byłeś.
Nikt nie zatrzyma się w pokoju nr 12. Jest świeżo malowany.
Bezpieczniejszy i dużo bardziej wygodny.
Wasze łóżka są okropne.
- Zamówię sobie obiad. - Co? Ktoś się dowie.
Żartowałem. Po co wzywać kelnera, skoro jeden przede mną stoi.
- Nie patrz tak. Nie jestem stuknięty. - Dlatego porwał pan samego siebie.
W sytuacji, w jakiej się znalazłem, to było najrozsądniejsze wyjście.
Tym razem władowałem się w kłopoty, żeby pomóc rodzinie.
Rodzina na pewno będzie zachwycona tym, co pan robi.
Będą się cieszyć, że wracam do domu cały i zdrowy.
A niedługo potem odzyskam pieniądze, które jak sądzili, straciłem. Mam plan.
Więc wysłał im pan wiadomość z żądaniem okupu.
- Tak. - Kiedy i jak mają panu przekazać okup?
- Nie napisałem tego. - Świetnie się zaczyna.
Napiszę kolejny.
Nie zdaje pan sobie sprawy, że to szaleństwo?
Nie większe niż spotykanie się z pracownikiem.
Nigdy nie uważałem, żeby Alicia kochała Diego, ale kelner...
- Pana towarzyszki są lepsze? - Może umawiam się z pokojówkami.
- Ale się w nich nie zakochuję. - Pewnie są za młode.
- Koniec tych żartów. - Nie, to jest jeden wielki żart.
Miejmy nadzieję, że to się źle nie skończy.
Nie martw się, Andrés, to ja.
Miałem koszmar o Yanesie i tym, co zrobił don Diego.
To będzie jego koniec. Policja go poszukuje.
Pójdzie za to do więzienia.
To wszystko niedługo się skończy. A teraz trochę się prześpij.
Andrés?
Taki piękny dzień, a ty nadal nie pokazałeś mi ogrodów.
Co się stało? Mam wrażenie, że mówię do siebie.
Przepraszam. martwię się o Javiera.
Cokolwiek mówią Alarcónowie, to nie twoja wina.
- Sam jest sobie winien. -Nie tym razem.
Castera i ja zastawiliśmy na niego sidła.
- Może powinienem zapłacić te 40 tysięcy. - To dużo pieniędzy.
- Ludzkie życie jest warte wiele więcej. - Mój drogi, to zależy od osoby.
Przepraszam, to właśnie do pana przyszło.
- Ma pieczęć dworu królewskiego. - No to otwórz.
Chcą, abym dołączył do biura protokolarnego
i pomógł w przygotowaniach do ślubu Jego Królewskiej Mości.
Doskonale dasz sobie radę.
- Masz z tym coś do czynienia? - Bardzo niewiele.
Jeśli ktoś zapyta, to wszystko twoja zasługa.
I tego, że twój ojciec zna Księcia Sotomayor i królewskiego sekretarza.
Sprawił jedynie, że znalazłeś się wśród kandydatów.
- Co ty na to? - To wielki zaszczyt.
Ale muszę się zastanowić.
Królewski ślub nie jest aż tak daleko. Będą oczekiwać szybkiej odpowiedzi.
Wiem. Ale nie mogę od tak porzucić hotelu.
Rozumiem, że nie chcesz się spieszyć.
Ale jeśli chcesz się oderwać od Alarcónów. to masz ku temu doskonałą szansę.
- Wczoraj chyba wyraziłam się jasno. - To nie twoja wina, co stało się Diego.
- A Javierowi na pewno nic nie będzie. - Obyś miał rację.
- Ale nie chodzi tylko o to. - Co jeszcze?
Diego miał wczoraj gorączkę i majaczył.
W pewnej chwili zdawało mu się, że rozmawia z moim ojcem.
Powiedział, że ojciec by nie umarł, gdyby go nie zdradził.
- Diego tak powiedział? - Tak.
I że zostawili ślady po tym, co zrobili.
A potem popatrzył na sejf.
Garrido bardzo chciał dostać te dokumenty, a Diego tak się spieszyło je odzyskać.
Nie dziwię się. Zawierają brudy na temat hotelu i jego gości.
Mój ojciec nie był człowiekiem, za którego go miałam.
Przykro mi.
- Ale to nie to mnie martwi. - A co?
Chodź ze mną.
To księga rachunkowa.
Sprawdziłam wszystkie wpisy w okolicach śmierci ojca.
Popatrz, płatność na niedługo przed jego śmiercią. Za produkty chemiczne.
- Patrz tu: arszenik. - A wpis sporządził Diego.
Diego podpisał wszystkie rachunki, ale nie złożył zamówień.
Jak się dowiemy, kto to zrobił?
PRODUKTY CHEMICZNE: PUDEŁKA ARSZENIKU
Nie widzę nic podejrzanego.
Często używamy takich produktów. Środki na chwasty, nawozy...
- A arszenik? - Stosuje się go do różnych rzeczy.
Choć nie aż tyle opakowań.
- To było na termity. - Termity?
Miesza się go z bejcą i maluje belki. Gniazdo termitów to byłby problem.
- Ale ostatecznie nie został użyty. - Dlaczego?
- Bo nie było próchna. - I co się stało z całym tym arszenikiem?
Chyba zaniesiono go do pomieszczeń gospodarczych.
Rozumiem. Dziękuję, Mateo.
Mateo, o chodzi z tą paczką? Myślałem, że pokój 12 jest niedostępny.
- Jest świeżo malowany. - Tak, ale hotel jest pełen.
Wzięli go państwo Orduña. Nowożeńcy.
Chcieli być sami. Nie sądzę, żeby przeszkadzał im zapach.
Dzięki.
Patrz, przynieśli nam przystawki. Jak miło.
To resztki.
Co za przeoczenie jak na tak znamienity hotel.
Możesz się poskarżyć później, ale teraz będziesz bardziej uległa.
- Tak? - Tak. Chodź do mnie.
Chciałbym jeszcze raz się rozejrzeć i porozmawiać z personelem.
Niech pan robi, co chce, jeśli pragnie pan wypłoszyć nam wszystkich gości.
- Słyszałeś, Hernando? - Idę po posiłki.
Czy dostała pani kolejną wiadomość o tym, gdzie zanieść pieniądze?
Nie. Lepiej znajdźcie mojego syna. Nie dam się wciągnąć w ten cały szantaż.
To tylko zachęci innych przestępców.
Gdzie jest mój mąż?
- Coś mu się stało? - Zdarzył się cud.
- Ostrożnie, rana. - Przepraszam.
Gdzie byłaś? Nie mogłem się ciebie doczekać.
- Nic ci nie jest? - Ledwie zmrużyłam oko.
Mówiono mi, że nie opuściłaś mojego boku.
Całą noc majaczyłeś.
- Niczego nie pamiętasz? - Nie.
Mam nadzieję, że nie powiedziałem czegoś, co cię zdenerwowało.
Nie, ale to było straszne. Nagle się obudziłeś i wlepiłeś we mnie wzrok.
Ale patrzyłeś tak, jakbyś niczego nie widział.
Ostatnie co pamiętam, to jak powiedziałaś mi, że nie masz nikogo prócz mnie.
A potem straciłem przytomność.
Nie wiedziałem, czy jeszcze się obudzę, ale chciałem tylko leżeć przy twym boku.
Pamiętam tez, jak powiedziałaś, że pojechałaś do Monteverde z powodu ojca?
- By dowiedzieć się czegoś o jego śmierci. - Tak.
- Dowiedziałaś się czegoś? - Nie.
Jeśli mogę ci jakoś pomóc...
Dam ci znać.
Coś się stało?
Nie, jestem po prostu zaskoczona.
- Wczoraj byłeś taki chory, a teraz... - Odrodziłem się na nowo.
Chce to z tobą uczcić. Co będziemy robić?
- Powinieneś odpoczywać. - Nie chcę.
Czuję się, jakbym wrócił od bram piekła i przeszłość nie ma znaczenia.
Chciałbym pójść z tobą na spacer. Chcę tobą spędzić cały dzień.
Powinieneś wrócić do łóżka, a ja wezwę lekarza. Obiecaj, że tam zostaniesz.
Obiecuję.
Proszę wejść.
- Mały poczęstunek od hotelu. - Wygląda wspaniale.
Pościelę państwu łóżko.
I proszę zabrać resztki po poprzednim gościu.
- Co za niedopatrzenie. Przepraszam. - Nie szkodzi. Ta uczta to wynagradza.
Dziękuję. Miłego dnia.
W końcu. Ledwie mogłem oddychać. Do którego pokoju idziemy?
- My sprawdzimy to piętro, ty idź na górę. - Tak jest.
- Żadnego. Przeszukują hotel. - To co robimy?
Znam bezpieczne miejsce. Chodź.
- Jesteś pewien, że tu nie będą szukać? - Tu będą. Ale nie tu.
Dobry Boże.
- Czy to tu moja siostra i ty... - To nie pana sprawa.
Chcę tylko wiedzieć, czy mam zmienić pościel.
Ten pokój nie ma nic wspólnego z pana siostrą i mną.
Należał do pańskiego ojca. Odkryłem go przypadkiem.
Tak, to wszystko jego rzeczy.
Popatrz na tę piersiówkę. Nigdzie się bez niej nie ruszał.
Pewnego razu za dużo wypił i powiedział, że wolałby, żeby Alicia była z kelnerem...
- niż z Diego. Ironia, co? - A jak Diego to przyjął?
Nie sądzę, żeby to słyszał.
- Czego szukasz? - Tego.
Napiszę wiadomość lewa ręka, żeby nie poznali, że to ja.
Dostarczysz go mojej rodzinie.
Każę zostawić okup rankiem na końcu leśnej ścieżki.
- Nie zrobią tego. - Zrobią. Nie znasz mojej matki.
Może nie, ale słyszałem, jak mówiła, że nie da się szantażować.
Jeśli wyjdzie pan tyłem, nikt pana nie zobaczy.
Może pojawi się pan w hotelu i powie, że zdołał pan uciec?
- Nie przeszedłem tego wszystkiego na nic. - Co pan zrobi?
Jeszcze nie wiem, ale będę musiał nieco zmienić swój plan. A teraz idź.