Pytały o ciebie dwie osoby z hotelu.
Sądzą, że próbowałeś zabić jakiegoś Andrésa.
Słyszałem, jak mówili, że mają dowód. Film.
Yanes jest w hotelu. Zostań tu, Andrés.
- Nie będzie cię tu szukał. - Dobrze.
Alfredo!
- Beatriz, zaczekaj! - Na litość, Sofío.
To koniec. Zażądam anulowania małżeństwa.
Co ty knujesz z moją żoną?
Obrabuję sejf podczas balu.
Potem przekażę zawartość Garrido.
Idź, uciekaj stąd.
Chcę zawartość sejfu twojego męża.
Ku pamięci Juana Luisa Galiardo.
- Tu nie można wejść. - Zostawiłem portfel, gdy byłem u żony.
- Nic tu nie ma. - Odprowadzałem ją do celi.
- Sprawdzę. - Dziękuję.
- Co pana tu sprowadza? - Jak się pan miewa, inspektorze?
- Wiem, po co pan przyszedł. - Czyżby?
Zobaczyć się z żoną. Ale mam dobre wieści.
Mój podwładny odkrył, że jest niewinna i puścił ją wolno.
Jest już w hotelu.
- Nie znalazłem portfela. - Ale ja tak.
Don Diego?
- Tak? - Rzeczy, które ukradł Garrido.
Sprawa zamknięta.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Doskonała robota.
Alicia.
- To co zrobiłaś było szalone. - Mówisz jak moja matka.
- A jak Andrés? - Przestraszył się, ale dobrze.
Obiecałem mu, że pójdziemy do Monteverde.
Jest coś ważniejszego.
- Mówisz o Isabel? - Czy coś się jej stało?
Wyjechała.
Popełniła błąd i zakochała się w tobie. Z tego zawsze są kłopoty.
- Te kłopoty już się skończyły. - Gdyby tylko.
Garrido miał liścik z twoim imieniem. Musimy go znaleźć i zniszczyć.
- Wiesz, gdzie jest? - Ukryłam go w jadalni dla personelu.
Kiedy po niego poszłam, już go nie było.
Hernando zabrał go pewnie z resztą dokumentów.
To była mała kartka poplamiona krwią Garrido.
- O co chodzi? - Widziałem ją w teczce na komisariacie.
- Mogłem ją zabrać. - Nie martw się, odzyskam ją.
- Pójdę z tobą. - Nie, Diego będzie patrzył.
Zrób jak obiecałeś Andrésowi i idź do Monteverde. Znajdę liścik.
O co chodzi?
- Z naszego powodu umarł człowiek. - Garrido był kowalem swojego losu.
Czy byłoby lepiej, gdyby powiedział Diego?
- A więc się zgadzasz? - Daję ci tylko szansę.
Dziękuję. To więcej niż zrobiła dla mnie własna matka.
Kiedyś zrobiła cię dyrektorem i niezbyt się wykazałeś.
- Tym razem jest inaczej. - Mam nadzieję.
Sądzę, że nie powinieneś płacić za grzechy rodziny.
Javier, chodzi o Alicię.
- Co się stało? - Wypuścili ją.
Powiedz doñie Teresie, że wróciłem i mam to, czego chciała.
- Oczywiście. - Będę w swoim pokoju.
Ale nas przestraszyłaś.
- Co za radość. - Też miło was widzieć.
- Ale jestem zmęczona i muszę odpocząć. - Oczywiście.
- Pójść z tobą? - Nie trzeba. Wybaczcie.
Diego.
- Jak ja za tobą tęskniłam. - Tak się martwiłem.
- Masz je, Diego? - Mam. Tu są.
Zostaw nas na chwilę samych.
- Są wszystkie? - Tak.
- Muszę się udać do Monteverde. - Z Alicią?
- Nie, sam. - To może być niebezpieczne.
Nie pozwolę Yanesowi zostać na wolności po tym co ci zrobił.
- Czekaj. - Co?
Pojadę z tobą. Robisz to dla mnie. Nie dam ci jechać samemu.
Alicia.
Tak?
Mateo mówił, że Isabel wyjechała nie informując doñy Ángeli.
Co ty sobie myślałaś? Czemu chciałaś ją chronić?
Z lojalności. Ona zawsze była mi posłuszna.
Wiedziałam, że Ayala stwierdzi moją niewinność. Dałam jej czas na ucieczkę.
Przed Ayalą, jak rozumiem? Czy od naszego hotelu?
Przed policją. Prawo nie pobłaża służbie. Ale wiedziałam, że mnie nic nie będzie.
Ona mogła mieć jakiś sekret, przez który zabiła Garrido i uciekła.
Ciekawe, co to mogło być.
Zobaczyłam, jak kradnie, więc chciał mnie zabić.
Isabel to spostrzegła i ocaliła mi życie.
- Jesteś pewna, że to wszystko? - Czemu tak mówisz?
Garrido był twoim asystentem. Okradł nas i chciał zabić moją córkę.
Jeśli ktoś ma prawo być złym, to właśnie ona.
- Więc uważaj, co mówisz. - Dobrze.
Idź odpocząć, Alicio. Spotkamy się podczas obiadu.
Każę przygotować pokój.
- Widzisz coś? - Nie.
Na pewno? Może się schował?
- Czemu chciałeś iść, skoro tak się boisz? - To nie ze strachu tylko z szacunku.
- Wejdziemy? - Jak?
Wziąłeś łom albo wsuwkę?
To bardziej wyszukany sposób, ale działa.
Patrz.
To pewnie film, a przynajmniej co z niego zostało.
Spalony, a wraz z nim dowody przeciw Yanesowi.
- No to chodźmy. On może wrócić. - A po co? Pewnie uciekł.
Zaczekaj.
Co robisz?
Centrala? Tu Fernando Yanes. Proszę mnie połączyć z ostatnim numerem.
Tak, to on. Dziękuję.
- Do kogo dzwonił? -Do fotografa, Nuñeza.
- Kto to? - Alicia i ja rozmawialiśmy z nim.
Powiedział, że nie zna Yanesa.
Pewnie powiedział mu o obciążających go dowodach.
Gdyby to był wypadek, to by nas tu nie było.
- On mnie zna, ale ciebie nie. - Nie, nie ma nowy.
Nie chcesz wiedzieć, kto próbował cię zabić?
- Będziesz udawał klienta... - I mam zapytać o Yanesa, który zwiał?
On się od razu zorientuje. A jeśli naprawdę jest jego przyjacielem,
to może wie, kim jestem. Już sama ta wyprawa jest ryzykowna.
- No to co mamy robić? - Wrócić nim ktoś zobaczy, że nas nie ma.
Co za niespodzianka. Pan znowu tutaj.
- Chciałem z panią porozmawiać. - Chodźmy do mojego pokoju.
Przepraszam na moment.
Mateo, powiedz Espinosie, żeby przyszedł do mojego pokoju.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Chodź. Miejmy nadzieję, że moja matka nie zauważyła.
"Espinosa, idź do pokoju doñy Alicii."
Podejrzewam, że wybierała się pani do mnie, a oto powód.
"Żona zdradza pana z kelnerem, Juanem Espinosą."
Czy to ten liścik?
- Co pan z nim zrobi? - Wywołał już wystarczająco dużo krzywd.
Dziękuję.
Nie daję ci drugiej szansy dla twojej wdzięczności.
Jeden człowiek już umarł. Zastanówcie się nad sobą. To się źle skończy.
Jest coś jeszcze.
Nie mogąc wejść do domu Yanesa, mój człowiek pojechał do magistratu.
Odkrył coś, co się pani nie spodoba.
Dom Yanesa należał kiedyś do pani ojca.
- Dlaczego mu go dał? - Może zapyta pani matkę?
Matka mówi mi tylko kłamstwa. I każe mi się nie mieszać.
Może sama nawet nie wie, ale jest jedna, która wie: Yanes.
- I musi go pan go znaleźć. - Jak?
Byłem w jego domu. Ostatnia osobą, do której dzwonił był Nuñez. Może coś wie.
On nas zna, ale pana nie.
- Nie dostanę nakazu, żeby go aresztować. - To pana nigdy nie powstrzymało.
Tak się składa, że mam wolne popołudnie. Przejdę się po Monteverde.
- Cieszę się, że wypuszczono Alicię. - Dasz wiarę?
- Poszła do aresztu dla pokojówki. -To szlachetny gest. Wiesz coś o tym.
- Nie zapomniałam, co dla mnie zrobiłeś. - I dla dziecka, które mieliśmy mieć.
- Ale nawet wtedy mi nie powiedziałaś. - Nie chciałam cię bardziej ranić.
Nic nie boli bardziej niż kłamstwo.
A kłamstwem nie jest to, że nie mówisz mi o anulacji?
- Kto ci powiedział? - To do ciebie niepodobne.
- To sprawka twojej matki i Beatriz. - Popierają mnie.
- Ale anulowanie małżeństwa dotyczy nas. - Może porozmawiamy o tym na osobności?
Sam powiedziałeś, że już raz się dla mnie poświęciłeś.
Zrobiłam to, żeby cię nie stracić. To nie znika z dnia na dzień.
Nic nie znikło, Sofio. Zniszczyłaś to. A teraz wybacz.
Javier.
Chodź ze mną do biura.
Wiem, jak to jest być wykluczonym z rodziny.
Nie będę cię tak traktował. Będziesz moim asystentem, ale jeden błąd...
- Nie popełnię błędu. - Nie chodzi o ciebie, tylko o hotel.
To delikatna praca. Jedna pomyłka może nas zrujnować.
- Właśnie dzwonili. Pieniądze są gotowe. - Świetnie.
Javier, pójdziesz do banku po pieniądze na wynagrodzenia.
- Pieniądze? - To jakiś problem?
Nie. Wedle życzenia.
Castera, zadzwoń do banku i powiedz, że pieniądze odbierze Javier Alarcón.
- Ktoś ma cię zaprowadzić? - Nie, to nie będzie konieczne.
Uciekamy!
- Szybko wróciłeś do starych nawyków. - Mówię prawdę, napadło mnie dwóch zbirów.
- Nie wierzycie mi? - A powinniśmy, przy twojej przeszłości?
Sądzisz, że uwierzyłaby ci rodzona matka?
Złożę ci propozycję.
Zignorujemy fakt, że próbowałeś nas bezczelnie oszukać.
W zamian przyniesiesz pieniądze, gdziekolwiek teraz są.
- Co ty na to? - Nie kłamię. Zostałem obrabowany.
- Masz dwie godziny. - Musicie mi uwierzyć.
Dwie godziny.
Oto pieniądze. Mam je odnieść do banku?
Tak. Czy nie powinniśmy kazać mu złożyć zeznań?
W stosownym czasie. Za dwie godziny wróci zbyt zrozpaczony, żeby nam odmówić.
Jak to możliwe, że Alfredo zrobił z ciebie swojego asystenta?
To najlepszy sposób, żebym pomógł Sofíi.
Dobrze, tylko niczego nie zepsuj. Nie wybaczy ci, jeśli znów coś sknocisz.
- Potrzebuję pieniędzy, i to szybko. - Myślałem, że wróciłeś na dobrą drogę.
- To nie takie proste. - Ile?
- 25 tysięcy peset. - Napij się, ja stawiam.
Potrzebuję pieniędzy.
- Zrobię wszystko. - Ile masz?
25 piątaków.
Poczekaj, zaraz wrócę.
- To on? - Tak.
- To Juan Santos. - Zagrajmy za 10 piątaków kolejka.
Masz pieniądze?
On nie, ale jego rodzina tak.
Lepiej, żeby chcieli pokryć twoje straty.
- Nie przyszedłem tu przegrać. - Graj.
- Proszę mi wybaczyć. - Wszystko albo nic.
Uwaga na pudła na kapelusze. To małe musi stać pionowo.
- Nie mów, że wyjeżdżasz. - Część mojego bagażu zostaje.
Chyba zapomniałaś, że teraz to i mój dom.
- Jak mogłabym zapomnieć? - Wrócę, możesz być pewna.
Przepraszam, muszę pożegnać się z synem.
- Już wyjeżdżasz, mamo? - A co mam robić?
- Właśnie mówiłam, jak bardzo będziemy tęsknić.
Nie wątpię. Jak daleko jest stąd to Castery?
- Masz jakieś zeznania od personelu? - Pracuję nad tym.
W międzyczasie zostawiam cię w dobrych rękach.
- Mam cię odprowadzić? - Nie, wracaj do swoich spraw.
Beatriz to zrobi.
Pamiętaj, bądź roztropna i nie działaj w pośpiechu.
Mój syn jest szlachetny i zasadniczy.
Ale lubi twoje towarzystwo. Jeśli uzyska anulację, będzie twój.
- Wiesz, że to ma swoją cenę? - Nie martw się.
Gdy będziemy mieć dzieci, dopilnuję, by Alejandro nie uzyskał tytułu.
Co sobie myślał mój syn? Rodowe nazwisko w rękach bękarta.
Będę cierpliwa i bardzo dyskretna.
- Mateo? - Tak?
Wiem, że mój mąż jest dyrektorem, ale muszę coś wiedzieć.
Wobec kogo jesteś lojalny? Jego czy Alarcónów?
Wobec Alarcónów.
Chcę, abyś coś zrobił.
- Ale nie mów nikomu, że to ja ci kazałam. - Dobrze.
O co chodzi?
Mam wiadomość od doñy Elisy de Vergary.
Doña Elisa kazała mi przygotować dla ciebie ten dokument do podpisu.
Nie wierzy mi na słowo?
Nie mogę mówić za doñę Elisę, ale moim zdaniem
jeśli ktoś ma zamiar dotrzymać słowa, to może to zadeklarować na piśmie.
Znam piękne miejsce na spacer, blisko jeziora. Niedaleko stąd.
- Proszę bardzo. - Dziękuję, don Antonio.
Zaraz to nadam do doñy Elisy.
Przepraszam, pójdę się przejść.
Proszę mnie połączyć z markizą de Vergarą.
Mam nadać dokument, który señor Castera przygotował dla pana matki.
- Czy ma pan adres? - Nie.
W porządku.
Może pan zakleić kopertę? Pana matka nie chce, by ktoś to zobaczył.
Zostaw tutaj.
Don Alfredo, nie czytaj tego dokumentu. To podstęp.
Twoja matka o niego nie prosiła.
- Podstęp? - Tak.
Podpisała go doña Beatriz.
Nie obchodzi mnie, skąd to jest, ale podpisałaś to.
Alfredo...
Jeśli się pobierzemy i będziemy mieć dzieci, wykluczysz Alejandro z majątku
i zrobisz co w twojej mocy, aby nie odziedziczył tytułu.
- Przepraszam. - Dobry Boże.
Właśnie się dowiedziałem, że moja matka i żona manipulują mną jak marionetką.
A teraz robisz to samo mnie i mojemu synowi?
- Synowi? - Jest moim synem, a ja jego ojcem.
Jesteś szlachcicem, markizem de Vergara.
Masz obowiązek. Pozwolisz tytułowi przejść na syna obcego człowieka?
Ochrzciłem go jako Vergarę. W oczach Boga jest moim synem.
- One cię oszukały. - Kocham tego chłopca.
Nic chcę cię z nim rozdzielać.
Nie wiesz, jak to jest żyć w pogardzie.
Nie pozwolę, by czuł się odrzucony przez swojego ojca,
szczególnie z powodu tytułu.
Jeśli się pobierzemy, będzie głównym spadkobiercą mojej rodzinnej fortuny.
Wolałabym, żeby to było dziecko mające w sobie twoją krew.
Jeśli się pobierzemy. Nikt nie mówi o małżeństwie, tylko ty i moja matka.
Traktujecie mnie i mojego syna jak tani towar.
Jestem tu, bo cię kocham i chcę, żebyś był szczęśliwy.
Nie Beatriz. Chcę, abyś opuściła hotel.
To ty, prawda? To ty zaaranżowałaś dokument.
- Tak. - Kolejne twoje kłamstwo.
- Przyrzekłam, że więcej cię nie okłamię. - Nie grałaś fair.
Twoja matka i Beatriz też nie. Podsłuchałam je.
Chciały cię oszukać i zagrozić przyszłości naszego dziecka.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Wiedziałam, że będziesz zły, kiedy się dowiesz.
- Ale nie zrobiłam tego, by cię odzyskać. - Więc po co?
Dla naszego syna. Cokolwiek się stanie, kocham go i chcę jego dobra.
Nie liczę, że mi wybaczysz, ale że dobrze zaopiekujesz się Alejandro.
Też potrafię się poświęcić dla kogoś, kogo kocham.
Dziękuję. Następnym razem nie będziesz musiała robić czegoś takiego.
Uwierzę ci na słowo.
- Proszę zmienić ręczniki. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Po to tu jesteśmy.
- Nigdy nie dotykaj gości, Camilo. - Przepraszam, nie rozumiem.
Żadnego fizycznego kontaktu z gośćmi. Uważa się to za brak szacunku.
- Jesteśmy ich obsługą, nie przyjaciółmi. - Przepraszam. To się nie powtórzy.
O ile będziesz się uczyła na błędach.
Nie popełnij tej samej pomyłki dwa razy.
Zapamiętam sobie.
Nie zganiła mnie. Przeciwnie, dała mi dobrą radę.
- Wcale nie jest surowa. - Przekonasz się.
Dziwnie się zachowuje od odejścia don Ernesto. Podaj sól.
O Boże.
Przepraszam. To moja wina. Chciałam odpędzić pech.
I mnie nim obsypałaś. Nie śmiej się, to szczypie.
Chodź, opłuczę ci twarz wodą.
Otwórz oczy.
- Teraz lepiej? - To mój pokój, prawda? Ale bałagan.
- Nie powinnaś być taka przesądna. - Nie wolno lekceważyć przeznaczenia.
Sam się o tym przekonałem.
- Daj, powróżę ci z dłoni. - Nie, nie wierzę w takie rzeczy.
Ludzie się boją, że w przyszłości przydarzy im się coś złego.
Nie chcę wiedzieć, czy moja zła passa będzie trwać.
Proszę.
Dobrze. Ale jeśli zobaczysz coś złego, nie mów mi.
To twoja linia życia.
Widzisz te zawijasy? To znaczy, że miałeś szczęśliwą młodość.
To linia miłości. Też jest bardzo długa.
Ale tu nagle się zrywa.
Niedawno przydarzyło ci się coś poważnego.
- Idź już. - Ale nie skończyłam.
Mówiłem, że nie chcę wiedzieć.
Będzie co będzie, a teraz mnie zostaw.
- Więc pracował pan w Villa Nápoles. - Tak.
- Został pan zwolniony? - Właściciel umarł i hotel zamknięto.
- Miał pan dni wolne? - Jeden w tygodniu.
Tu maître ma wolne tylko dwa dni w miesiącu.
- Przyzwyczaję się. - Łatwo powiedzieć.
Ilość dni wolnych nie ma dla mnie znaczenia.
Zawiadomimy pana, kiedy podejmiemy decyzję.
- Co było z nim nie tak? -Wiódł dobre życie. Nie przyzwyczai się.
- Wydaje się przygotowany na zmiany. - Tylko tak powiedział. Nie nada się.
Naprawdę wątpisz, że się sprawdzi? Powinnaś obniżyć swoje wymagania.
Przykro mi inspektorze, nie znam żadnego Fernando Yanesa.
Nie? Jest pan pewien? Bo odwiedziłem centralę telefoniczną
i Yanes dzwonił do pana zanim uciekł z Monteverde. To nieprawda?
Aha, chwileczkę. Już pamiętam.
Zgadza się. Zadzwonił powiedzieć, że wyjeżdża i tyle.
Potrafię znieść tylko jedno kłamstwo dziennie, a to jest drugie.
Powiedział tylko, do kogo się zwracać w ważnych sprawach.
- Może pan przekazać mu wiadomość? - Tylko w nagłej sprawie.
To jest nagła sprawa.
To nie w porządku. Powiedziałem wszystko, co pan chciał.
Nie chcę, aby pan to cofał. Jutro zostanie pan zwolniony.
- Wie pan, gdzie jest Yanes? - Będę wiedział jutro.
Nuñez przekazał mu wiadomość, żeby przyszedł w południe do starego magazynu.
- Pójdzie pan z nami? - Specjalnie wziąłem sobie wolne.
Będziemy tam.
Nie będzie miał pan kłopotów przez aresztowanie Nuñeza?
Tylko go zatrzymałem. Co mi może grozić?
Jestem podwładnym Hernando. Nie da się upaść niżej.
- Denerwujesz się. - Zrobimy coś niebezpiecznego.
Będziemy tam Ayala i ja.
Chcę tam iść. Nie boję się zagrożenia, tylko tego, co powie Yanes.
- Dlaczego? - Ma jakiś związek a moim ojcem.
- Jego sekret może dotyczyć mojej rodziny. - Alarcónowie są tacy skomplikowani.
Tacy jesteśmy.
Dobrze jest znać prawdę.
- Tak myślisz? - Tak.
Czy byłoby dobrze, gdyby Diego znał prawdę?
Nie wiem.
- Co tu robisz? - Chcę z tobą porozmawiać.
To nie jest dobry moment. Chyba, że przyszłaś się pożegnać.
Z tego co wiem nie robisz postępów z Alfredo.
- Drwisz z mnie? - Oczywiście, że nie.
- Problemy z Alfredo? - A od kiedy cię to obchodzi?
- Nadal jest mężem mojej córki. - Doña Elisa wiele mi mówiła.
Nie cieszysz się, że jest dyrektorem i współwłaścicielem hotelu.
Szczęście mojej córki też jest dla mnie ważne.
Będziesz musiała zdecydować.
- O czym? - Jeśli Alfredo anuluje małżeństwo,
w końcu się ze mną ożeni. Wtedy zabiorę go do Villalby.
Będzie tam szczęśliwy i z dala od hotelu.
Może zechce sprzedać swoją część.
- Proponujesz mi układ? - Tak.
Upewnij się, że Alfredo anuluje małżeństwo, a zwrócę ci hotel.
Twój wybór. Szczęście córki lub pełna władza.
- Nie udawaj, matko. - Ja tylko...
Wiem, co się dzieje. Od odejścia Ernesto zbyt ciężko pracujesz.
To mój obowiązek. Robię, co muszę.
Wiem, że potrafisz pracować bez ustanku.
- Robię tak od 40 lat. - Tak, ale też zestarzałaś się o 40 lat.
Wybierz nowego ochmistrza. To nie może być trudne.
Nie wszyscy się do tego nadają.
Takie same zastrzeżenia miałaś do Ernesto.
Przyjęto go bez twojej zgody, a był najlepszym maÎtrem jakiego mieliśmy.
Skoro nie potrafisz zdecydować, zrobiłam to za ciebie.
- Miguel Vera. - Zgłosił się listownie.
Majordomus barona Ans i nasz nowy maÎtre. Będzie tu niebawem.
- Moja nagroda za 40 lat służby. - Nie utrudniaj mu, Mamo.
- Jakieś wieści o Javierze? - Przyjdzie. Do zobaczenia później.
- Co tu robisz?
- Myślałem, że wyjechałaś. - Chciałam ci to pokazać
- Kolejny fortel matki? - Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Jestem wręcz pewna, że się jej to nie spodoba. Przeczytaj to.
Jak widzisz, już podpisałam.
Wiem, że to dość wcześnie, by o tym rozmawiać.
Ale to nie sekret, że od dawna cię kocham.
Jeśli kiedykolwiek się pobierzemy, będę traktować Alejandro jak własne dziecko.
- Czemu to zrobiłaś? - Bo się myliłam.
Dałam się namówić twojej matce, myśląc, że tylko tak cię zdobędę.
Zależy mi tylko na tobie. Nie na niej ani tytule markizy.
Przepraszam, ale nadal jestem żonaty.
Nie martw się, rozumiem.
- Chcę się zobaczyć z prawnikiem Vergarów. - Powiem mu.
- Od wczoraj nikt nie widział Javiera. - Moi ludzie pilnują wszystkich dróg.
- Nie ucieknie nam. - A jeśli nie uciekł?
Przyjdzie bez pieniędzy, a wtedy ja się nim zajmę.
O ile coś mu się nie stało.
Obaj wiemy, co zaszło. Upił się w tawernie i zasnął.
Każę komuś go poszukać.
Doña Teresa chce pana widzieć.
- Co się stało, Mateo? - Znalazłem to na swoim biurku. Do pana.
Chciała mnie pani widzieć?
Chce pan, by ktoś zeznawał o tym, co stało się z dwojgiem dzieci.
A pani ma zamiar temu zapobiec?
Złożę to zeznanie.
Wie pani, że córka straci męża i prawo do opieki nad synem?
Pod przysięgą będę musiała powiedzieć prawdę, bez względu na to jak bolesną.
Proszę zamknąć drzwi.
- Miłego dnia wolnego, inspektorze. - Dziękuję. Komenda jest w dobrych rękach.
- Inspektorze, potrzebuję pańskiej pomocy. - Dziś mam wolne, ale jest mój przełożony.
- O co chodzi? - Chcę, żeby to pan się tym zajął.
Z pełną dyskrecją.
Proszę to przeczytać.
DO ALFREDO DE VERGARA
"Aby zobaczyć syna doñy Teresy, żywego, musisz zapłacić
- 40 tysięcy peset"? - Widzi pan, dlaczego nalegam.
Jest mi pan potrzebny. To znaczy pan i inni pana ludzie.
- Powinniśmy byli już wyjść. - Co poradzę? Wciąż przychodzą goście.
Julio, masz być na zewnątrz za 15 minut.
Znasz stare magazyny w Monteverde?
- Tak. - Wybierasz się gdzieś?
Nie wiem. Zastanawiałam się.
Ostatnio więcej czasu spędzasz w tym samochodzie niż w hotelu.
Masz rację, nie powinnam tyle używać hotelowego auta.
Może przespacerujemy się w ogrodach?
- Gdzie mówiła, że chce jechać? - Do Monteverde.
Chodźmy. A może jest tam coś, o czym mam się nie dowiedzieć?
- Oczywiście, że nie. - No to idziemy. Ruszaj.
Tutaj chciałaś przyjechać?
To dość dziwne miejsce.
- Co chciałaś tu robić? - Nic.
- Wracajmy do hotelu. - Jeśli ktoś tu na ciebie czeka, to idź.
Nie martw się, zostanę tu.
Inspektorze?
Wołasz go na próżno.
Jesteśmy tylko ty i ja.
A więc Nuñez mnie wydał.
Dlaczego chciałeś zabić Andrésa? I skąd znasz mojego ojca?
Na które pytanie mam odpowiedzieć najpierw?
Mogę ci mówić po imieniu, Alicio?
Nie przyszłam tu, by ze mnie drwić.
Powiedz, dlaczego mój ojciec dał ci tamten dom.
Więc o tym także wiesz.
Myślałem, że twoja rodzina lepiej strzeże sekretów.
Powiedz prawdę.
- Nie ja powinienem ci ją wyjawić. - Więc kto?
Zapomnij o wszystkim. Idź, a nie zrobię ci krzywdy.
Ani tobie, ani Andrésowi, ani chłopcu, z którym się zadajesz.
- Nie odpuszczę, dopóki mnie nie zmusisz. - Dopilnuję, żebyś dała mi spokój.
Nie podchodź bliżej.
- Mówię nie podchodź bliżej. - Masz odwagę, ale jesteś tylko kobietą.
Pomocy.
Błagam, pomocy!