Garrido, co ty knujesz? Widziałem, jak rozmawiałeś w holu.
- Co knujesz z moją żoną? - Nic.
Mam wiadomość dla twojej pani.
"Jeśli mam siedzieć cicho, przynieś to, o co prosiłem
o północy, do holu przed kuchnią."
- Co robi tu ta kobieta? - Doña Beatriz, hrabina Villalby.
To z nią matka Alfredo chciała go ożenić .
Mój ojciec i mężczyzna z filmu.
Nazwisko fotografa.
- Znasz tego człowieka? - Nie?
Pytały o ciebie dwie osoby z hotelu.
Myślą, że próbowałeś zabić jakiegoś Andrésa.
KU PAMIĘCI JUANA LUISA GALIARDO
Wszystko dobrze, Andrés?
Julio, w hotelu jest Yanes.
- Ma na twarzy cielistą maskę. - Kim jest Yanes?
- Kto to taki? - Człowiek, który spowodował twój wypadek.
- W dzień ślubu Alicii. - Co?
Wiecie kto to? Czemu nic nie powiedzieliście?
- Bo ledwie się dowiedzieliśmy. - Mieliście cały dzień.
Nie było czasu od powrotu z Monteverde.
Masz zdjęcie? Pokaż mu.
- To Yanes. Może go... - Nie. Nigdy wcześniej go nie widziałem.
- Na pewno widział nas w swoim domu. - Czyli was śledził.
- Spokojnie. - Spokojnie? On jest tu po mnie.
Nie próbował ponownie. Może chodzi o coś innego.
- Na przykład co? - Nie wiemy.
Zostaniemy z tobą. Powstrzymamy go, gdyby chciał zrobić ci krzywdę.
Na razie się schowaj. Zamknij się w swoim pokoju.
Zna się pani na takich balach. Proszę trzymać służbę krótko.
- Wszystko ma być gotowe za godzinę. - Oczywiście, don Diego.
- Będę na górze. - Dobrze.
Andrés, musisz iść na bal. Mamy tam za mało służby.
- Dobrze, chodźmy na bal. - Ty zajmiesz się zapleczem.
- Wolałbym salę balową. - Pójdziesz tam, gdzie cię potrzeba.
- Musisz przyjść mi pomóc. - Jeśli zobaczy mnie Ángela, zwolni mnie.
Upewnijmy się więc, że cię nie zobaczy. Ale najpierw spotkajmy się z Ayalą.
Wezwałam go, żeby nam pomógł. Musimy się pospieszyć.
Co tu robisz? Nie ma jeszcze dwunastej. Bal dopiero się zaczął.
Nie nabierzesz mnie.
Doña Alicia wezwała policję. Wrobiłaś mnie.
- Przysięgam, nic nie zrobiłam. - Nie dam ci ich ostrzec.
Chodźmy.
No dalej.
Mam nadzieję, że ma pani dobry powód, by wzywać nas o tej porze.
- Policjanci też mają swoje życie. - W hotelu jest Yanes.
- To dlatego nie mogliśmy go znaleźć. - Ma na twarzy cielistą maskę.
Jeśli mój przełożony się zgodzi, dołączymy do przyjęcia jako goście.
- Nie miałbym nic przeciwko. - Świetnie.
Do zobaczenia na sali.
Czy w pana życiu prywatnym zaszły zmiany, o których powinienem wiedzieć?
Wchodź.
Daj mi swój klucz.
Odwróć się.
Proszę, nie rób mi krzywdy.
- Gdzie jest pokój doñy Alicii Alarcón? - A kto chce wiedzieć?
- Przyjaciel ma dla niej prezent. - Proszę mi go dać, a przekażę.
- To osobisty prezent. - Przepraszam, nie mogę panu powiedzieć.
- Mogę przekazać wiadomość. - Nie... nieważne.
- Kazałaś nam długo czekać, Alicio. - Ale było warto. Wyglądasz wspaniale.
- Przyjęcie jest bardzo udane. - Jak za czasów twojego ojca.
Kim jest ten gentleman z Lady?
Witamy.
Kim jest twój tajemniczy towarzysz, Lady?
- Jestem Diego Murquia. Czy my się znamy? - Nie.
To mój krewny, Ricardo.
Jest na tym wspaniałym balu po raz pierwszy.
Nie denerwuj się Don Ricardo. Czuj się jak u siebie.
- Jest tu wiele pięknych kobiet. - Z pewnością.
- Znasz moją żonę? - Nie miałem przyjemności.
- Mam nadzieję, że bal ci się spodoba. - Pójdziemy razem?
Don Enrique... Proszę mi wybaczyć.
Przepraszam.
Miał tu pan coś brudnego. Teraz w porządku.
- Witam, inspektorze. - Pan Olmedo?
Proszę wybaczyć, z kimś pana pomyliłem.
Dzięki temu będzie się pan czuł bezpieczniej.
Dziękuję.
- Proszę cię, Javier. - Rozpoznałaś mnie?
Próbujesz z tą brodą wyglądać jak Alfredo?
Twój mąż może tylko marzyć o mojej talii.
Alfredo chodzi bardziej wyprostowany, ze ściągniętymi ramionami.
I nie założyłby tak wymiętego kołnierzyka.
I jest niższy.
Poczekaj w jego pokoju. Przyślę doñę Beatriz. No idź.
Kelner! Mam wiadomość dla doñy Beatriz od mojego męża.
Alfredo, otrzymałam twoją wiadomość.
Ja też chciałam ci coś powiedzieć.
Wybrałaś piękną suknię, Beatriz. Wyglądasz dziś olśniewająco.
Nie zrobiłam tego wcześniej, bo okoliczności nie były sprzyjające.
Życie daje nam drugą szansę.
Kiedy matka powiedziała, że cię zaprosiła, uznałem, że to zły pomysł.
Ale teraz jestem zachwycony, że tu jesteś.
Nic ci nie jest, Alfredo?
Nic ci nie jest, Beatriz?
Nie tęsknisz za mną?
Powiedziałem coś nie tak?
Javier Alarcón.
Nigdy nie zamierzałaś aż tak się do mnie zbliżyć, co?
- Ale przyznaj, podobało ci się. - Nie.
Twoje usta przeczą temu co robił język.
Przecież nie było tak strasznie, prawda?
- Beatriz, zaczekaj. - Na litość, Sofío.
- Zrobiłam to, aby cię odzyskać. - Udając Beatriz?
Udawał ciebie, żebym go pocałowała.
- A pocałowałaś go? - Było całkiem miło.
Alarcónowie nigdy się nie zmienią. Kłamstwo to wasz jedyny język.
To koniec. Zażądam anulowania małżeństwa. Idziemy, Beatriz.
Ostrzegałam cię, moja droga.
- Ściągnij maskę, nie jesteś gościem. - Przepraszam.
Musisz mi pomoc.
DIEGO I ALICIA DE MURQUIA POKÓJ 54
- Przepraszam, nie wiedziałem, co zrobić. - Nie przejmuj się.
- Yanes nie będzie cię tu szukał. - Dziękuję.
Zanim pójdę, muszę coś zrobić. Proszę, nie patrz.
- Okrada pani swojego męża? - Kazałam ci nie patrzeć.
- Przepraszam, ale to nie w porządku. - Albo to, albo zabiją Julia.
- Potrzebuje pani pomocy? - Nie, poradzę sobie.
Zostań tu, dobrze?
Zaskoczona, że tak szybko się widzimy?
- Co to? To o co prosiłem? - Tak. Weź to i zostaw nas w spokoju.
Nie, idziesz ze mną. I wiesz, że nie mam nic do stracenia.
- Widziałeś moją żonę? - Nie, ale szukał jej jakiś mężczyzna.
- Jaki mężczyzna? - Mężczyzna w cielistej masce.
Olmedo wyszedł stąd w pospiechu. Chodźmy za nim.
Panie inspektorze?
Wygląda pani olśniewająco.
- Czemu zawdzięczam tę wizytę? - Pani córka nas zaprosiła.
Proszę wybaczyć, że mój służbowy garnitur nie pasuje do splendoru przyjęcia.
- Isabel, widziałaś Alicię? - Nie.
Ale muszę z panem porozmawiać o niej i Garrido.
On tu jest, więc jej coś grozi.
Pójdźmy gdzieś, gdzie jest cicho.
- Co masz zamiar zrobić? - Zemścić się na twoim mężu.
Pomożesz mi pozbawić go tego, co dla niego najcenniejsze.
Jego pozycji w tym hotelu i ciebie.
Co wiesz o mojej żonie i jej kochanku?
- Pana żona nie ma kochanka. - Otrzymałem liścik.
Ja go napisałam. Wymyśliłam romans, żeby nieco zarobić.
- Ale teraz to nieważne. Garrido jest... - A co ma do tego Garrido?
Ma liścik i wykorzystuje go, by szantażować pana żonę i mnie.
Doceniam twoją szczerość, Isabel,
bo nie lubię być okłamywany.
Powiedz mi więc, z kim zdradza mnie żona.
- Z nikim. - Powiedz mi, kim on jest.
- Nikt, przysięgam. - Masz mi powiedzieć!
- Nikt. - Mów, kto to!
Już mówiłam.
Nie ma takiego. Wszystko zmyśliłam.
Te dokumenty trafią do władz, a don Diego pójdzie do więzienia.
I wszyscy się dowiedzą.
"Pana żona zdradza pana z kelnerem Juliem Espinosą."
Doña Alicia?
Kiedy don Diego znajdzie twoje ciało i list, będzie wiedział, że go zdradziłaś.
I że pod presją szantażu popełniłaś samobójstwo.
- Przepraszam pana. - O co chodzi?
- Yanes się wymknął. - Gdzie?
Chyba do pokoju Alicii.
Andrés.
Żyjesz. Nic ci nie jest?
Yanes tu był. Zabrał film ślubny doñy Alicii.
- Miał pistolet, ale nie strzelił. - Strzał rozległ się z dołu.
Yanes się przestraszył i uciekł.
Strzał dobiegł ze środka.
- Idź. Uciekaj stąd. - Proszę pani...
No już.
- Co się stało? - Julio.
Co się stało?
Przyłapałam go na kradzieży. Chciał mnie zastrzelić.
Nie żyje.
- Słyszałam strzał? - Dobiegł stąd, doño Tereso.
- Diego nie może cię takiego zobaczyć. - Idź.
Nic ci nie jest, Alicio?
- Nie. - Zastrzeliłaś go?
- Garrido próbował pana okraść. - Niedawno go zwolniłem. Groził ci?
Jeśli pan pozwoli, sami przeprowadzimy przesłuchanie.
Moja córka nigdzie nie pójdzie. Przesłuchajcie ją tutaj jak zawsze.
Z całym szacunkiem, pani córka jest główną podejrzaną.
Będziemy musieli ją zatrzymać, aż do wyjaśnienia sprawy.
Proszę się przebrać i pójdzie pani ze mną.
- Mój przełożony poczeka na sędziego. - Właśnie. Takie wydaję polecenia.
- Proszę jej nie dotykać, inspektorze. - Nie martw się. Nic mi się nie stanie.
Masz dużo do wyjaśnienia.
Alicia jest silna, da sobie radę.
Zabiła człowieka i siedzi w areszcie. Nie powinna być teraz sama.
- Ale nic nie możemy zrobić. - To nie twoja wina.
Uspokój się. Jeśli nie możesz nic zrobić, to przynajmniej nie pogarszaj sytuacji.
No dalej, powiedz: "Masz rację, Andrés".
Przykro mi z powodu doñy Alicii, ale nie ostrzegłeś mnie. Yanes prawie mnie zabił.
- Przykro mi. Jak się czujesz? - A jak myślisz?
Był tak blisko mnie jak ty teraz. Miał pistolet, ale nie strzelił.
- Może wystraszył go strzał Alicii. - Więc uratowała swoje życie i moje.
To się więcej nie powtórzy. Wiem, gdzie mieszka Yanes.
Ma filmy, ale znajdę przeciw niemu inne dowody.
Przysięgam, zapłaci za to, co ci zrobił.
- Jak mogłaś na to pozwolić? - Nie mogłam temu zapobiec.
Zrobiliśmy, co mogliśmy, Sofío.
Gdyby ktoś ci powiedział, że któreś z nas skończy w więzieniu
to nie pomyślałabyś, że będzie to Alicia. Każde z nas zasługuje na to bardziej.
- Sama powiedziała, że go zabiła. - Na pewno nie miała innego wyjścia.
Gdyby tylko prawo było tak wyrozumiałe.
Zostawcie mnie samą z Diego. Znajdziemy sposób, jak to rozwiązać.
Dałam ci to, czego pragnąłeś.
Władzę oraz rękę mojej córki.
Straciłeś już jedno i zaraz stracisz drugie.
Garrido już dla mnie nie pracował. Alicia musiała go przyłapać na kradzieży.
Widziałam, co kradł. Dokumenty z twojego sejfu.
Nie wiem jak. Nikt nie zna szyfru.
Odzyskaj je. I znajdź mojej córce dobrego prawnika.
- Sofío, proszę. - Nawet nie próbuj przepraszać.
- Wybaczyłam ci, a ty mnie zwiodłeś. - Ja tylko chciałem pomóc.
- Na pewno. - Pozwól mi się tym zająć.
Nie obraź się, Javier, ale już nigdy nie chcę twojej pomocy.
- Nie ufasz mi? - Nie o to chodzi.
Nie, nie ufasz mi.
- Isabel, gdzie idziesz? - Do miasteczka.
- Z walizką? Co się dzieje? - Nic.
Idę do miasteczka. Jeśli ktoś ją zobaczy, miejcie na nią oko.
Schowaj się w moim pokoju.
- Widziałeś Isabel Beneyto? - Nie, proszę pana.
Dlaczego Diego cię szuka? Z powodu Alicii?
- Chciałam tylko naprawić to, co zrobiłam. - Czyli?
- Powiedziałam, że to ja napisałam liścik. - Oszalałaś?
Chciałam ją z tobą rozdzielić. Powiedziałam mu, że wszystko zmyśliłam.
Nie uwierzył mi i zaczął mnie bić, żebym powiedziała, kim jest jej kochanek.
- I co mu powiedziałaś? - Nic. Dlatego odchodzę.
Don Diego nie przestanie dopóki się nie wygadam. To bydlę.
Zaczekaj.
Idę do Cantaloi spotkać się z Alicią.
Odprowadzę cię na peron.
- Doña Alicia jest w Cantaloi? - Aresztowali ją.
Powiedziała, że zabiła Garrido, ale sądzę, że próbuje kogoś chronić.
Ciebie?
To ty zastrzeliłaś Garrido?
Wzięłam pistolet z gabinetu dyrektora.
- Dlaczego? - Zobaczyłam, że Garrido mierzy do Alicii.
Gdyby ją zabił, to byłaby moja wina.
- Teraz Alicia jest w więzieniu. - Przykro mi.
Muszę iść do miasteczka. Nie będą cię tu szukać.
Przepraszam, że się w tobie zakochałam.
- Znajdź Isabel Beneyto. - Tak, proszę pana.
Wiem, że ciężko ci jest anulować małżeństwo,
ale najlepiej nie zwlekać.
- Szybko i dyskretnie. - Będę cię wspierać.
- Będziesz miał z kim porozmawiać. - Dziękuję, Beatriz.
Pomoże ci mój prawnik, don Antonio Castera.
- Miło mi poznać. - Mnie również.
Proszę się dobrze zająć moim synem. I żadnej litości dla Alarcónów.
Proszę za mną.
Siadaj.
Twoja matka przedstawiła mi fakty. Wystarczą do ubiegania się o anulację.
- A jak długo zajmie jej uzyskanie? - Niezbyt długo, jeśli przedstawimy dowód.
- Dowód? - Coś innego niż słowa matki i twoje.
Jeśli Alarcónowie zgodnie powiedzą, że wiedziałeś, że dziecko jest cudze
- sprawa się skomplikuje. - Ale to nieprawda.
Jak mogą być tak podli?
Wmówili ci, że twoja żona jest w ciąży i że jesteś ojcem dziecka pokojówki.
"Podli" to zbyt słabe słowo jak na Alarcónów.
- Co możemy zrobić? - Zebrać zeznania od służby.
Lekarza, ochmistrzyni, kogo się da.
Takie zeznania są bardzo ważne.
- Wiesz, gdzie jest twoja żona? - Nie odkąd zwolniła ją doña Teresa.
- A o narodzinach dwójki dzieci? - Nie było mnie przy tym.
- Przyszedłem i zobaczyłem moje. - A to drugie?
- Jesteś potrzebny na dole, Andrés. - Rozmawiam z twoim synem, Ángelo.
- To polecenie od doñy Teresy. - Przepraszam, don Alfredo.
Na pewno wiesz, co się stało, kiedy twoja synowa urodziła.
- Proszę nie nalegać, don Alfredo. - Rozumiem, że straciłaś wnuka.
- Nie o to chodzi. - To o co?
Nie będę mówić, podobnie jak reszta. Proszę nie marnować swojego czasu.
Odłóż te serwetki. Muszę porozmawiać z doñą Teresą.
- Powiem Alfredo, że to moja wina. - Bo to jest twoja wina
Zbliżę się do niego i zjednam go sobie małymi krokami.
Sprawię, że znów nam zaufa.
Jeśli chcesz pomóc, to nic nie rób.
- Co się stało, mamo? - Alfredo chce anulowania małżeństwa.
Przykro mi.
Jest tu prawnik jego prawnik, Don Antonio Castera.
Angela powiedziała mi, że chce uzyskać zeznania od służby.
Ale nie martw się, nikt nic nie powie.
A lekarz?
Zostaw nas same, Javier.
Ani lekarz, ani nikt, kto wie o dzieciach, nie piśnie słowem.
To wszystko sprawka jego matki i tej dziwki Beatriz.
Wyrzuć je obie. Nie chcę ich widzieć w naszym domu.
Przez ciebie nie jesteśmy już właścicielami hotelu.
Jeśli Alfredo jej tu chce, to nic nie możemy na to poradzić.
Nie sądziłam, że Alfredo aż tak się pospieszy.
Myślałam, że nadal ma wątpliwości, czy nadal mnie kocha.
To nie ma nic wspólnego z miłością. Nigdy nie myślałam pochlebnie o Alfredo.
Ale dzięki tobie jest dyrektorem i współwłaścicielem tego hotelu.
- Zawsze na to zasługiwał. - Nie będę z tobą na ten temat dyskutować.
Ale skoro już tu jest, lepiej mieć go po naszej stronie.
To co zrobiłam opóźni, lecz nie powstrzyma anulacji.
Od ciebie zależy, czy znów stanie po stronie naszej rodziny.
Sprawdźmy, czy dobrze rozumiem.
Po tym, jak zrobiłeś z siebie głupca na balu
postanowiłeś przyjść zapytać, czy możesz mi się na coś przydać.
Zarządzanie hotelem nie jest łatwe. Chcę służyć swojej rodzinie i hotelowi.
Albo jesteś ambitny albo głupi, a nie uważam, żebyś był ambitny.
- To znaczy "nie"? - A spodziewałeś się "tak"?
Nie potrzebuję asystenta. A gdyby tak było, nie nadawałbyś się.
- To może nie być taki zły pomysł. - Nie pleć głupstw.
Nie widzę powodu, żeby przyjmować tego fircyka.
A ja tak. Może wypowiedzieć się na twoja korzyść w sprawie anulacji.
Należy do Alarcónów. Nie chcę nawet brać tego pod uwagę.
Chyba że masz inne opcje.
Co gdyby ten fircyk nagle władował się w kłopoty, a ty byś go z nich wydostał?
A dlaczego miałby nagle władować się w kłopoty?
Ujmę to inaczej.
Co gdybyśmy wpakowali Javiera Alarcóna w kłopoty, a potem go z nich wybawili?
Takie działanie nie jest w moim stylu.
Zaskakujesz mnie, don Alfredo.
Wszyscy cię zdradzają,
a ty nadal nie chcesz zdradzić siebie.
Mówisz, jakby to było coś złego.
Bo teraz tak jest.
Tylko zeznanie Alarcóna na zawsze uwolni cię od Alarcónów.
Musisz dokonać wyboru.
Nie martw się, najdroższa. Jedzie tu najlepszy prawnik w całej Hiszpanii.
Chciałbym porozmawiać z pana żoną.
- Nic nie mów póki nie przyjedzie prawnik. - Nie martw się, Diego.
- Mogę zabrać to co ukradł Garrido? - Dopiero po zakończeniu sprawy.
- Czy to problem? - Oczywiście, że nie.
W poprzednim wcieleniu chyba byłem mnichem, że mam tyle cierpliwości.
Sędzia Barrera nalega, abym puścił panią wolno w ogóle nie badając sprawy.
- Mówi, że działała pani w samoobronie. - A pan co uważa?
Wszyscy chcą pani pomóc, więc niech pani pomoże sobie i powie prawdę..
- Skąd miała pani pistolet? - Z gabinetu dyrektora.
- Po co go pani wzięła? - Złapałam Garrido na kradzieży.
Więc jak znalazła się pani w kuchni?
Poszłam za nim i wtedy mnie zobaczył.
- Chce pani coś jeszcze dodać? - Nie, to wszystko.
Nie chciałbym aby do pani listy zarzutów dodano krzywoprzysięstwo.
- Nie jestem pod przysięgą. - Ale pani będzie. A wiem, że pani kłamie.
Pomogłem pani wiele razy, więc proszę mi zaufać i powiedzieć prawdę.
Przykro mi inspektorze. Nie mogę nic więcej powiedzieć.
Nie pozostawia mi pani wyboru. Zostanie tu pani aż do przyjazdu prawnika.
- Sprawdziłeś walizkę? - Po co? Doña Alicia się przyznała.
Czasem zazdroszczę ci twojej prostoty. Dla mnie wszystko jest bardziej złożone.
- Chcę się zobaczyć z Alicią.
Przykro mi, ale nie może pan.
Oddanie pracowników Grand Hotelu wobec ich przełożonych jest zadziwiające.
- Nauczyli się od ciebie. - Powinniście ścigać Yanesa, nie Alicię.
Mój przełożony wysłał kogoś do Monteverde.
- Zgadza się. - Obawiam się, że to na nic.
Yanes posiada jedyny dowód, film ze ślubu.
- A my nie mamy nakazu rewizji. - Przykro mi, nic nie możemy zrobić.
Jest coś.
Kiedy się pojawiłem, Garrido nadal żył. Strzał padł z drugiej strony.
Alicia wzięła na siebie czyjąś winę.
Z doświadczenia wiem, że pojawiasz się i znikasz z niespotykaną prędkością.
Ale wątpię, byś mógł to wszystko ustalić ledwie sekundy przed naszym przybyciem.
Jeśli czegokolwiek jestem pewien to tego, że to nie Alicia nacisnęła na spust.
- Proszę zaczekać. - Pozwolicie mi ją zobaczyć?
Kazałem tylko zaczekać.
Kula weszła tutaj
i wyszła tu.
Trajektoria po skosie, od prawej do lewej.
Czy to nie ciekawe?
Fascynujące.
Przyprowadź doñę Alicię. Jedziemy do Grand Hotelu.
Wiem, że masz mnóstwo pracy, ale to polecenia don Diego.
Poszukaj Isabeli na piętrze i czekaj, aż on wróci.
Przepraszam, dopiero przyjechałam i szukam doñy Ángeli.
Nie wiem, gdzie jest, ale proszę tu poczekać.
- Ty jesteś ta nowa? - Tak.
Chodź ze mną.
- Skończyłaś? - Tak, proszę pani.
W moim miasteczku uczyliśmy się prawidłowo składać komże.
Tu się nie płaci za mówienie. Obie wyjść.
Doskonała robota. Myślę, że powinnyśmy ją zatrudnić.
Nawet jeśli gada jak katarynka? Co się stało z twoimi wymaganiami?
Dziewczyna jest dobra w swojej pracy. Nie ma nic złego w tym, że jest miła.
Mamy tu już wystarczająco dużo problemów i zagniewanych twarzy.
Bycie nieokrzesanym i miłym to nie to samo.
Zatrudnij kogoś innego albo nikogo. Damy sobie radę bez jednej pokojówki.
Nie to co nowy maÎtre.
Dlaczego żaden z kandydatów się nie nadaje?
Nikt nie był wystarczająco dobry.
Tu nie jesteś taka wyrozumiała jak z pokojówkami.
Daj mi znać, kiedy pojawi się nowy kandydat.
Może nie będziemy się zgadzać.
Wiedzą panie, gdzie jest Isabel Beneyto?
- Powinna być na pierwszym piętrze. - Nie ma jej tam, ani nigdzie indziej.
Przepraszam. Jestem straszna. Ojciec mówi, że mam dwie lewe ręce.
- Jak ci na imię? - Camila. Staram się o posadę pokojówki.
Wychodzi na to, że jedna odeszła. Bélen. Znasz ją?
- Tak. - Ne sądzę, żebym dostała tę pracę.
- Czemu nie? - Za dużo mówię.
- Zawsze w ten sposób coś zepsuję. - Wszyscy czasem za dużo mówimy.
Odeszła Isabel Beneyto. Pokojówka doñy Alicii.
Teraz mamy więc dwa wolne wakaty. Załóż ten strój.
Jesteś pokojówka w Grand Hotelu.
- Jestem pokojówką w Grand Hotelu? - Mój syn pokaże ci pokój.
Pani syn? Jesteś synem ochmistrzyni?
- Możesz źle o niej mówić. Przywykłem. -Źle? Kiedy ona była dla mnie taka dobra?
- Dlaczego tak na mnie patrzysz? - Nikt jeszcze nie nazwał jej dobrą.
- Mnie się wydaje dobra. - No cóż, witamy.
- Doña Alicia. Co za radość. - Proszę wyprowadzić służbę.
- Nie masz jeszcze dokumentów? - Jeszcze nie.
Musimy je mieć natychmiast, nie rozumiesz?
Rozumiem, ale nie mogę nic zrobić. A przy okazji, twoja córka ma się dobrze.
- Przepraszam. - Znalazłeś Isabel?
Przykro mi. Chyba stad odeszła. Jej rzeczy zniknęły i nigdzie jej nie ma.
- Więc czemu nam przerwałeś? - Przyszedł Inspektor Ayala z doñą Alicią.
- Alicia. - Zaczekaj, Diego.
- Zaraz przyjdziemy. - Tak jest.
Zajmę się Ayalą. Skoro tu są, wiesz co zrobić na posterunku.
To długo nie zajmie. Proszę wszystkich o wyjście.
Czemu mnie pan tu przyprowadził?
Garrido zmarł tutaj.
To znaczy, że stał...
... tu.
Czy to się zgadza?
- Doño Alicio? - Tak? Tak, Garrido stał tutaj.
- A pani? - Ja stałam...
- tutaj. - W porządku.
Rana postrzałowa od kuli, która zabiła Garrido, znajdowała się tu.
A rana wyjściowa... tu.
Co oznacza, że strzał, który zawsze podąża prosta linią
pochodził
stamtąd.
Albo pani pistolet strzelał fajerwerkami, albo nie mógł trafić ofiary.
A może to nie pani strzeliła? Kogo pani chroni?
- Co tu się dzieje? - Przepraszam panią.
Zrób to, w czym jesteś dobry i zniknij.
- Jestem właścicielką tego hotelu.
- Jak się masz, Alicio? - Dobrze, mamo.
Inspektor Ayala właśnie ustalił moją niewinność, prawda?
- Czyżby? - Ale muszę z nią jeszcze porozmawiać.
- I z naszym prawnikiem. - Nie martw się, mamo.
- Porozmawiamy w moim pokoju, dobrze? - Oczywiście.
- Dlaczego się przyznałaś? - Nie teraz.
Gdzie jest spiżarnia? Wszystkie korytarze wyglądają tak samo.
Nie wiem. Jest tu pani nowa?
Tak. Na miejsce Isabel Beneyto, która wyjechała dziś rano bez słowa.
Idź na stację i sprawdź , gdzie pojechała Isabel Beneyto.
Isabel?
Mogę się z tobą pożegnać, bo nauczyłeś mnie pisać
co niemal wyrządziło ci wielką krzywdę.
Muszę uciekać i wiem, że nic mi nie będzie o ile znajdę się jak najdalej od ciebie.
Przepraszam. Z wyrazami miłości, Isabel.
Proszę bardzo. O co chce mnie pan zapytać?
Najpierw powiem, o co nie zapytam.
Dlaczego obarczyła się pani zbrodnią, której nie popełniła
- i kto zastrzelił Garrido. - Nie rozumiem.
Chroni pani kogoś, kto ocalił pani życie,
a pani osobista pokojówka dość niespodziewanie opuściła hotel.
Jaki dokładnie brzmi pana pytanie?
Czy zezna pani przeciw Isabel Beneyto?
Nie widziałam, kto oddał strzał.
Nie spocznę dopóki ta sprawa nie zostanie rozwiązana.
- Jakieś inne pytania? - Nie.