- Chcesz mi coś powiedzieć? - Nie wiem, po co miałabym to robić.
- Nie ma nic pomiędzy. - Niemożliwe.
Nie od wewnątrz,... ale te drzwi muszą dokądś prowadzić.
To rzeczy mojego ojca.
To pewnie jego sekretne biuro.
Mój ojciec i mężczyzna z filmu.
Jeśli chciał się ukryć w hotelu, to dobre miejsce.
To dziecko nie ma krwi Vergarów. Zostawisz tytuł temu bękartowi?
Matko, jego przyszłość leży przed twoimi oczami.
PAMIĘCI JUANA LUISA GALIARDO
Sofia.
Nie wiem, co robić z czasem.
- To katastrofa. - Uspokój się. Alfredo wróci.
Tak, dlatego jest tu Donia Elisa.
- Jeśli by chciał, to opuściłby hotel. - Jest dyrektorem...
i nie ma nic poza tym.
To pomsta, jest tu z dzieckiem, żeby mnie dręczyć.
Alfredo nie jest taki, siostro.
- Jest człowiekiem honoru. - Od kiedy go bronisz?
Chciał się pojedynkować za mnie, pamiętasz?
- Raz zrobił to też dla ciebie. - Dla mnie?
Nie mówił ci, by cię nie niepokoić.
Zawsze cię kochał. Zrobiłby dla ciebie wszystko.
- Może w przeszłości. - Przeszłość nie znika z dnia na dzień.
Zatrzymaj ją i walcz o Alfredo.
Nie trać nadziei.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
- Coś się stało Sofia? - Matka Alfreda jest tutaj.
Sofia mówiła, że będziemy cię gościć na balu.
Twoja córka się myli.
- Nie przyjdziesz? - Nie jako gość.
Mój syn jest współwłaścicielem hotelu, więc nie jestem już gościem.
To jest mój dom.
Dość szybko zapuszczasz korzenie. Choć tym razem nie masz dużego bagażu.
Wyprzedałaś wszystko, by zapłacić za podróż?
Rozdzieliłam dobytek między dziećmi.
Czuję się jak królowa z tymi pałacami.
Raczej królowa, którą wygnano z niczym.
Utrzymuj dobre stosunki z dziećmi. Nie chcesz być chyba sama i bezdomna.
- O co chodzi? - Nie słyszysz?
Alejandro płacze. Brat bliźniak Juanita.
Nawet płacze tak samo.
- Przykro mi. - W porządku.
- Czy to była Angela? - Tak.
- Zna tego mężczyznę? - Mówi, że nie, ale mamy trop.
Ten fotograf ma studio w Monteverde. To niedaleko.
Może on nam coś powie.
Muszę przygotować bal.
Ten człowiek próbował zabić Andrésa i znów może spróbować.
- Musimy się pospieszyć. - Dobrze.
Czemu przebrał się pan za kelnera, panie Molins?
Donia Alicia dostarczyła mi właśnie kostium na dzisiejszy bal.
- Podoba się pani? - Obawiam się, że pana nabrała.
To bal maskowy, a nie kostiumowy.
Jest pani niedobra, pani Murquia.
Niech się pan przebierze, zanim goście poproszą pana o kolację.
- Tak zrobię. - Mam kilka spraw do załatwienia.
Wyjeżdżam za pół godziny. Mam nadzieję, że mi wybaczycie.
Oczywiście.
- Twoja przyjaciółka tryska energią. - I to jak, droga pani.
Wychodzisz?
Jadę do miasta.
- Po co? - Do krawcowej.
Odebrać suknię. Nagła zmiana.
- Pojechać z tobą? - Nie musisz.
Nie dlatego, że nie chcę,
wiem, że jesteś zajęty.
Jesteś bardzo wyrozumiała. Nie zostawaj zbyt długo.
Chciałabym założyć te kolczyki z Paryża.
To miłe.
Możesz mi je dać? Dam je do czyszczenia.
Srebro jest już ciemne.
Są w sejfie. Poczekaj.
Proszę. Zobaczymy się później.
Chciałaś coś jeszcze?
Nie, dziękuję. Właśnie wychodziłam.
Umiesz prowadzić?
Patrzyłem. To nie takie trudne.
Najpierw...
włączasz stacyjkę.
Potem kręcisz korbką.
- Jednak jest trudne. Spróbuj inaczej. - Zapali, zobaczysz.
- To chyba nie jest suknia na wieczór? - Tak, proszę pana.
Teraz wystarczy lekko nacisnąć stacyjkę.
- Lekko nacisnąć. - Jedźmy.
Na bal włóż weselszą maskę.
- Mateo, widziałeś Garrido? - Przed chwilą.
Może jest na zewnątrz.
- Coś mu przekazać? - Nie. Kto pojechał samochodem?
- Nie wiem. - Pojechał w kierunku Monteverde.
Daj mi auto z kierowcą.
Nie mów nikomu, że pojechałem.
Mam rezerwację na Beatriz de Villalba.
Pani bagaż zostanie zaniesiony do pokoju.
Chciałabym się przywitać z dyrektorem, Marquisem de Vergara.
- Jest tam. Przepraszam panią. - Proszę wejść do holu.
- Co tu robi ta kobieta? - Znasz ją?
Niestety. To Beatriz Baronowa Villalba.
Matka Alfreda chciała, żeby ją poślubił.
- Nie jest brzydka. - Javier, proszę.
Całe życie ugania się za moim mężem.
Teraz też nie mogła się doczekać, żeby go przywitać.
Chyba też powinniśmy ją powitać.
Cieszę się, że przyjechałaś.
Miło cię zobaczyć po tym wszystkim.
Poza tym... Alejandro cię polubił.
To dobre dziecko. Dobrze toleruje obcych.
Przywykł już do wszystkiego. Biedactwo.
- Skąd ta niezapowiedziana wizyta? - Przyjechała na nasz bal.
- Uwielbiam maski. - Z pewnością.
- Sofia, proszę. - Nie szkodzi, Alfredo.
Wiem, że nie powinnam obrażać się na twoją żonę. To rodzinna cecha.
Donia Beatriz, nie oceniaj mojej córki. Spójrz na swoje zachowanie.
Nic tu po tobie, Sofio.
Pozwól, że porozmawiam w spokoju.
Czy to niemożliwe w tym hotelu?
Oczywiście, Alfredo. Chodź, moje dziecko.
- Co robisz? - Idę do swojego pokoju.
- Miałaś walczyć o męża. - Mogłabym, gdybyśmy byli sami.
Ale z ta kobietą, nie wiem jak to zrobić.
A jeśli się nią zajmę.
Zrób to, Javier.
Użyj swego uroku, którym się chełpisz...
i zdobądź Beatriz, aby Alfredo uświadomił sobie, że jest nic nie warta.
- Nie chciałem posuwać się tak daleko. - Widziałam cię z brzydszymi.
Odciągnę ją od Alfredo,... ale ja zdecyduję, jak daleko się posunę.
Podążaj za swoimi pragnieniami.
- To nie jest praca dla gospodyni. - Nie mam wyboru.
Skoro nie mamy zarządcy, niech to zrobi kelner.
Mają już dość obowiązków. Za pozwoleniem.
Gdzie twój przyjaciel? Muszę pracować za niego.
Źle się czuje, matko. Chyba niestrawność.
Nie pleć bzdur. To niemożliwe po takim posiłku.
Na pewno chcesz tu zostawić auto?
Przyciąga zbyt dużą uwagę. Diego jest bardzo podejrzliwy.
To tu.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Mój ojciec zostawił mi stereoskop, który tu zakupił.
Byłam ciekawa, czy nadal robi pan takie zdjęcia.
- Tak, owszem. - Pan je zrobił?
Zna pan tego mężczyznę?
- Nie. - Jest pan pewien?
- Ma pan może spis zdjęć? - Nie wszystkich.
- Ale sprawdzę. - Będę wdzięczna.
- Kłamie. - Jestem pewna, że go zna.
Popytamy ludzi. Jeśli go znajdziemy, pójdę sam.
- Pójdę z tobą. - Chciał zabić Andrésa. To niebezpieczne.
Pokażmy Ayali ten film. To wystarczy, by go przesłuchać.
Nie rezygnujmy teraz.
- Ale pójdziemy razem? - Nie.
- Nic nie znalazłem. - Ja też dziękuję.
Miłego dnia.
Poproszę z Fernando Yanes z Monteverde.
- Mów. - Fernando, tu Núnez.
Pytało o ciebie dwoje ludzi z hotelu.
To była córka Carlosa Alarcón.
- Czego chcieli? - Wierzą, że próbowałeś...
zabić jakiegoś Andrésa.
- Dałeś im mój adres? - Nie, ale to małe miasto.
- Jeśli popytają ludzi, znajdą cię. - Dziękuję. Wiem, co robić.
Przepraszam, zna pan tego mężczyznę?
A pan go zna?
Tak, to Fernando Yanes.
- Mieszka na Dwunastej, obok tawerny. - Dziękujemy.
Będzie w domu?
Nikogo nie ma. Chyba wyszedł.
- Otwarte. - Chyba jesteśmy mile widziani.
Diego.
Co tu robisz, Alicia?
- A ty? - A jak myślisz?
Twoja suknie jest w hotelu. Czemu skłamałaś?
Nie podobała mi się i przyszłam do innej krawcowej.
- Ale... - Jakiej krawcowej?
Wczoraj chciałeś wszystko naprawić...
a dziś mnie śledzisz jak przestępcę?
Chciałbym ci wierzyć.
Naprawdę, ale... opuszczasz hotel bez wyjaśnienia...
wstajesz w nocy, i wychodzisz.
Jest mi naprawdę trudno.
- Co mam zrobić? - Przysięgnij, że nikogo nie masz.
- Obrażasz mnie. - Przysięgnij.
Przysięgam.
Chodźmy.
Niewierność to nie błahostka, Alicio.
To wykroczenie.
Nie obawiaj się... Obiecałem, że cię nie skrzywdzę.
- Ale gdy nakryję cię z innym, zabiję go. - To też jest wykroczenie.
Więc skazałabyś nas obydwoje.
Co tu robi samochód?
Chciałam dalej iść na pieszo.
- Sama tu przyjechałaś? - Tak, i wrócę też sama.
Każę odjechać kierowcy i pojedziemy razem.
Jeśli chcesz prowadzić.
Skoro tu przyjechałaś, z pewnością umiesz też wrócić.
Oczywiście.
Lekko naciśnij.
Javier zaoferował ci pomoc w odzyskaniu męża?
To mój brat. Martwi się o mnie.
Najpierw chciał poślubić starszą kobietę, a potem chciał być mnichem.
Czy jego plany się kiedyś powiodły?
Wiem, że ma pani gościa, Donię Beatriz.
Z pewnością nie zaprosił jej Alfredo.
Oczywiście, że to ja. Ma go odciągnąć od ciebie.
Zniszczę to małżeństwo i zakończę związek mojego syna z tym hotelem.
- Zaskoczyła cię moja szczerość? - Alfredo wciąż jest moim mężem.
- I kocha mnie. - Jakie to smutne.
Nie możesz oszukiwać męża, więc sama się oszukujesz.
Mam nadzieję, że będziesz zadowolona z balu, jak my z twojej wizyty.
I uważaj na maskę. W twoim wieku może zabraknąć ci powietrza.
- Dzień dobry, pani. - Panno.
To nawet lepiej. Javier Alarcón, przyszły właściciel hotelu.
Miło mi. Musi pan być bardzo zajęty, więc nie zatrzymuję pana.
- Zawsze mam czas dla takiej damy. - Słyszałam o panu.
I wiem, że taka dama nie powinna zawracać sobie panem głowy.
Pana reputacja kobieciarza jest znana, więc proszę nie nalegać.
Nie sprawdzisz przez chwilę, czy jest uzasadniona?
Nie. Interesuje mnie jeden mężczyzna i zapewniam, że to nie pan.
- A jeśli jest już zajęty? - To nie potrwa to długo.
Zatem będę tu na niego czekać.
Wybaczy pan.
- Musisz obsłużyć pana Alfredo. - Nie mogę.
- Proszę. - Mam być w kuchni.
- Błagam. - Zrób, co ci kazał.
Na co czekasz? Chcesz podać zimną herbatę?
Nic?
Beatriz ma jeden cel; Alfredo. Nie dała mi szansy.
Nie mogę tak stać i pozwolić innej zając moje miejsce.
- Nikt go nie zajmie. - Ona już to robi.
Kto będzie mu towarzyszył na balu?
Właśnie.
Nie pozwolimy na to.
W zamian... zajmiemy jej miejsce.
- Co masz na myśli? - Idź moim tropem.
- Twoje plany się nie sprawdzają. - Znam się na kobietach. Zaufaj mi.
- Nie wiem. - Wiesz.
Zaufaj mi.
Przepraszam, idę wziąć kąpiel.
Mam kilka rzeczy do zrobienia. Zobaczymy się na balu.
- Czy Garrido nadal jest na zewnątrz? - Nie, proszę pana. Jest w pana biurze.
- Wie, że wyjechałem? - Chyba nie.
Musiałem wyjść i zobaczyłem żonę w pokoju.
Była tam cały czas?
Tak sądzę.
Nie widziałem, jak wychodzi.
Pojechała do Monteverde.
Musiałem sam ją śledzić.
- Nie wiem, o co panu chodzi? - W co ty grasz?
Musiała się jakoś wyślizgnąć. Jest bardzo nieuchwytna.
To jest prawdziwy powód?
Widziałem, jak z nią rozmawiasz i usprawiedliwiasz jej nieobecność.
- Co cię łączy z moją żoną? - Nic.
Ona i jej kochanek przekupili cię.
- Powiedz, kto to. - Nie wiem, o co chodzi, proszę pana.
Powiesz mi?
Prawda, że tak?
Nie mam już do ciebie zaufania. Zwalniam cię. Natychmiast opuść ten hotel.
I nie zbliżaj się do mojej żony. Powiem, żeby cię nie wpuszczali.
Spakuję swoje rzeczy.
Spalimy je jak dom wyrzutka.
Ciesz się, że nie odchodzisz w trumnie. Wyjdź stąd.
Puść mnie.
- Mam wiadomość dla twojej pani? - A jeśli odmówię?
Dam to Don Diego.
„Twoja żona zdradza cię z kelnerem, Julio Espinosa".
Twoje pismo.
Alicia i twój ukochany dowiedzą się, że to ty.
Zanieś jej tę wiadomość.
Zwolniłem Garrido.
Dlaczego?
Zdradzał mnie. Wiesz jak?
- Nie. - Kłamał odnośnie ciebie.
- Mnie? - Miał cię chronić, ale nie robił tego.
Poza tym, słyszałem, jak rozmawialiście.
Podszedł i zapytał, co robię i dokąd idę.
- Nie powstrzymywałaś go od pracy? - Oczywiście, że nie.
Idę jeszcze przejrzeć papiery przed balem.
- Isabele, czy coś się stało? - Nie, proszę pana.
Pan Garrido nalegał, aby to pani przynieść.
„Jeśli mam milczeć, przynieś to, o co prosiłem
o północy w holu przy kuchni".
- Na pewno nic nie chcesz? - Dziękuję.
Sądzisz, że ten człowiek chciał zabić Andrésa Cernuda?
Który z nich?
Chyba ten, który wciąż żyje.
To Fernando Yanes.
- Od kiedy go podejrzewasz? - Odkąd zobaczyłem film.
Kiedy zaczęliście badać tę sprawę?
- Parę tygodni, miesięcy temu. - Czemu zwlekałeś z odpowiedzią?
- Najpierw chcieliśmy znaleźć dowody. - Jestem jedynym wtajemniczonym.
I ja.
Gdzie jest ten film z panem Yanes?
- W pokoju Alicii. Pójdziemy tam? - Nie. Obejrzenie go nic nie pomoże.
Co pan znalazł w domu Yanesa?
Pewnie pan tam wszedł, mimo że to bezprawne.
Nie mogłem.
Jeśli mój przełożony się zgodzi, to pojedziemy.
Można tam zjeść?
Porozmawiać z panem Yanesem.
To pokój pana Alfreda. Idź, Andres.
- Może ktoś inny tam pójdzie? - Boisz sie zobaczyć dziecko?
Robiłem wszystko, żeby zapomnieć. Zmieniałem pokój, wszystko spaliłem.
Ale on jest podobny do Juanito. Zawsze będzie mi o tym przypominał.
Synu, w swoim życiu doświadczyłam już wielu nieszczęść.
Nieważne, ile czasu minie...
ani jak się starasz...
nigdy się nie zapomina.
Coś zawsze zostaje. To normalne.
Ale to bardzo boli.
Wiem.
Jedyny sposób, by poradzić sobie z tym bólem, to stawić mu czoła.
Idź do pana Alfredo.
- Przynieś to tutaj. - Tak jest.
- Czy coś nie tak? - Przepraszam, ale nie widzę dziecka...
Proszę się nie martwić, mimo że wygląda podobnie, to wiem, że to nie moje.
Tak naprawdę nigdy nie miałem dziecka, choć uważałem je za swoje.
Wiem, jak to jest i co się czuje.
Proszę o niego dbać.
Oczywiście.
- Co ty robisz? - Jestem nożownikiem.
Jeszcze nie ma pełni. Znajdź inną wymówkę, by mnie podotykać.
- Jak się masz, Julio? - Dobrze. A co?
- Pani Alicia chce cię widzieć. - Zrobiłaś coś?
Obiecałam, że będę cicho. Zrobię dla ciebie wszystko.
Idź do pani Alicii.
Gdzie byłeś? Nie mogę cię wciąż ukrywać.
Moja matka się wścieka. A ty masz niestrawność.
Niestrawność tutaj? To, co jedliśmy...
Wiem, ale tylko to przyszło mi do głowy.
Zniknę w tym tłumie.
Przepraszam Donio Angelo musiałem...
Następnym razem, gdy pani wyśle cię po sprawunki, powiadom mnie o tym.
Nie mamy zarządcy. Idź się przebierz.
Proszę przyjmij tę nalewkę w dowód mojej wdzięczności.
- Donia Angela wszędzie cię szuka. - Nie lubi, gdy zaniedbuję swe obowiązki.
Nie mów tak. Molinsowie nigdy tego nie robią.
Smaczne.
- Od kiedy mnie zdemaskowałaś? - Odkąd cię poznałam.
W rodzinie Molins nie ma kuzyna Julia.
- Czemu nic nie powiedziałaś? - Kto, ja?
Gdy taki mężczyzna podchodzi do takiej kobiety...
wierzymy, że przybył z księżyca.
Droga pani...
- Dziękuję za pomoc. - Na dodatek przyjaźnisz się z Alicią.
Jej przyjaciele zasługują na moją pomoc. Jest dla mnie jak córka.
Proszę wybaczyć, ale muszę z nią porozmawiać.
- Kto tam? - Obsługa.
Jestem sama.
Przepraszam, że cię tam zostawiłam. Widziałeś Yanesa?
Nie, ale powiedziałem Ayali i pojechał go poszukać.
Bolało mnie, gdy Diego zabrał cię siłą ze sobą.
Nic mi nie zrobił. I wciąż jest zazdrosny.
Co gorsza. Zwolnił Garrido.
- Jeden problem mniej. - Nie sądzę.
Garrido chce, żebym okradła sejf.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Mieliśmy dość kłopotów z Yanes.
Chciałam sama się tym zająć. Ale Garrido jest zdesperowany.
Albo okradnę sejf i spotkam się z nim po balu,...
albo wszystko powie.
- Więc obrabujmy go. - To nie takie proste.
Diego ma wiele wad, ale to moja wina, że tak się zachowuje.
Oszukałam go...i zniszczyłam mu życie.
Przepraszam.
Jestem jego żoną. Dość bólu już mu zadałam.
A on tobie. Jeśli Garrido mu powie, zabije nas.
Nie mnie.
A ty uciekniesz.
Jeśli ucieknę... to już nigdy się nie spotkamy.
Wiem.
To byłoby jak śmierć. Równie dobrze może mnie zabić Diego.
Nie zostawię cię.
Nigdy.
To co zrobimy?
Dziękuję panu za pomoc.
Yanesa nie widziano od wielu godzin.
- Nie możemy wejść bez nakazu. - Czy kiedykolwiek to cię powstrzymało?
Tak, odkąd mnie zdegradowano.
Mogę skończyć w mundurze.
- Wyobrażasz sobie? - Wyglądałbyś jak stary boy hotelowy.
Wracajmy do Cantaloa.
Gdzie on się podział?
Yanes.
Policja mnie szukała. Co powiedziałeś Alicii?
- Nic, przysięgam. - To, co tu robi policja?
Nie wiem. Podobno mają jakieś dowody.
- Jakie dowody? - Film.
- Jaki film? - Ślub pani Alicii Alarcón.
- Gdzie go trzymają? - Nie mówili.
Ale myślę, że ma go pani Alicia, w hotelu.
- Co zrobisz? - Zniszczę dowody.
- Nie sądziłam, że będziemy coś pić. - Otworzyłem ją dla ciebie.
- Dlaczego? - Cały dzień byłaś smutna.
To nic, synu. Nie martw się.
- A co z tańcem dla syna? - Może innym razem.
Po odejściu Don Ernesto, nie miałam nawet chwili wytchnienia.
- Dokąd idziemy? - Zanieśmy to do spiżarni.
- Możemy tu przechowywać ziemniaki. - Idź pierwszy. To waży z tonę.
- Po co mnie wezwałaś? - Schowaj te kolczyki.
Isabele nie ma czasu ich wyczyścić. Założę te.
- Gotowe. Coś jeszcze? - Nie.
- Ubiorę się i zejdę. - Zobaczymy się tam.
- Widziałeś szyfr? - Bez pierwszych dwóch liter.
- Nie martw się. Widziałam je rano. - Wspaniale.
- To, co robimy jest złe. - Nie mamy wyboru. Diego da sobie radę.
Inaczej nas zabije.
Okradnę sejf podczas balu.
Potem przekażę jego zawartość Garrido.
Pójdę z tobą.
- Proszę wziąć swoje maski. - Dziękuję.
Są wspaniałe.
- Co ty myślisz? - Bardzo trafne.
- Moja teściowa wzięłaby tę. - Nie pozwólmy jej.
Miło cię widzieć w takim stanie.
Trzeba żyć dalej.
Kiedy twoja matka mnie zaprosiła, nie wiedziałam, czy przyjść.
Bal jest popularny.
To nie dlatego tutaj przyszłam.
- Gdy powiedziała, co się stało... - Jesteś gotowy?
Ładna maska. Znakomity gust, szwagrze.
Przepraszam, idę się przebrać. Jako dyrektor muszę rozpocząć ten bal.
Też pójdę się przygotować. Przyniesiesz mi to do pokoju, proszę?
Przepraszam, ale suknia się rozpruła.
Trzeba to zszyć.
- Dasz radę na dzisiaj? - Obawiam się, że nie będzie na czas.
Dobrze, weź ją. Założę inną.
- Dziękuję Natalio. Zostaw ją na łóżku. - Tak, markizo.
To nie tą suknię miałaś włożyć.
Nie mów, że posłuchałaś brata.
Don Basilio, Donia Carmen, miło mi was widzieć ponownie.
- Weź, którą chcesz. - Zapraszamy.
Diego się spóźnia. Co się z wami dzieje?
- Nic. - Mnie możesz oszukać, ale nie siebie.
Coś dręczy twojego męża.
- Czy coś o tym wspominał? - Nie, ale ostatnio jest jakiś nieobecny.
Jest dzielny, ale ma jeden słaby punkt.
- Jaki? - Ciebie.
Donia Alejandra, mam nadzieję, że pani mąż wyzdrowiał.
Czy pani syn nadal studiuje medycynę na Sorbonie?
Szkoda, że mój Javier nie poszedł na medycynę.