Ma opuścić to miejsce dzisiaj.
- Nie chcesz, żebym poszedł z tobą? - Zapomnij, że kiedyś mnie kochałeś.
Masz śledzić moją żonę. Chcę wiedzieć dokąd chodzi i z kim.
Ale bądź dyskretny.
Dochowanie tajemnicy opłaci się bardziej niż zdradzenie jej twojemu mężowi.
Spójrz, jest tam, w oknie.
Jeśli znalibyśmy numer pokoju, moglibyśmy sprawdzić listę gości.
- Czy to ten? - To ten pomiędzy?
- Nie ma nic pomiędzy. - Niemożliwe.
- Powiadom nas, gdy ktoś nadejdzie. - Dobrze.
PAMIĘCI JUANA LUISA GALIARDO
Przestraszył mnie pan. Myślałam, że pana nie ma.
Zmieniasz ręczniki o tej porze?
Chciałam sprawdzić, czy pani czegoś nie trzeba.
Jak widzisz, nie ma jej. Widziałaś ją?
Widziałam ją na piętrze.
Nic nie znalazłem.
- Ani ja. Może w drugim pokoju. - Chodźmy.
Don Diego.
Jestem kelnerem. Nie wzbudzę podejrzeń.
Ty i ja sami, tutaj? Wiesz, jaki jest zazdrosny.
- Widziałeś moją żonę? - Nie, panie Murquia.
- Kto jest w tym pokoju? - Jest pusty.
- Te drzwi same się zamknęły? - To przez wiatr.
- Wiedziałem, że tak będzie. - Cicho.
- Już nie żyjemy. A przynajmniej ja. - Przymknij się, proszę.
Wiedz, że pokochałem cię odkąd zobaczyłem cię na stacji.
Proszę.
Próbowałem przestać cię kochać, ale nie potrafię.
Zostawiłam tam klucz.
Nikogo tam nie ma.
To ten tajemniczy pokój.
Nie mogę znaleźć włącznika.
Tu chyba nie ma prądu. Zapal świecę.
- Spokojnie. - Co to?
Nie przywykłaś do widoku szczurów, ale nie ma się czego bać.
Nie żartuj sobie. Szczury roznoszą choroby.
Nie widzę ich więcej. Pewnie zjadły je nietoperze.
- Jakie nietoperze? - Jest coś czego się nie boisz?
Nie śmiej się ze mnie. Teraz widzę, jaki naprawdę jesteś.
Nie złość się. Sądziłem, że jesteś odważniejsza.
Jestem odważna.
Sparzyłam się.
Biurko.
I książki.
Zapal świecznik.
Co tam masz?
Okulary i fajkę mojego ojca.
To są jego rzeczy.
To pewnie jego sekretne biuro.
„Biuro" to chyba nieodpowiednie słowo.
Co tu robił człowiek, który próbował zabić Andrésa?
Nie wiem.
Ale jeśli chciał się ukryć w hotelu, to dobre miejsce.
Nie rozumiem. Kim on jest? Co ma przeciwko Andrésowi?
Chodźmy. Twój mąż jest już w hotelu. Powinnaś do niego pójść.
Masz rację.
Kelner.
Wezmę to.
Lepiej, żebyś miał dobry powód, czemu tu jesteś.
- Zapomnij o mnie? - Jak to?
Nie jestem dyrektorem. Nie muszę jechać do Santander ani nigdzie indziej.
Piłeś.
- Wywalisz mnie? - Proszę, nie rób z siebie widowiska.
Jeśli goście zobaczą pijanego dyrektora...
Nie jestem dyrektorem.
Straciliśmy cenny czas, a Gonzalo nadal będzie z nas kpił.
Udowodnię ci, że mimo, iż jestem trochę pijany
i może nie jestem dyrektorem, to jestem więcej wart niż ten markiz.
Czy Gonzalo opuszczał już hotel odkąd przyjechał?
Z tego co wiem, to nie.
- A wysyłał coś pocztą? - Nie.
Raczej nie powie nam, gdzie ukrył dokument.
- A co, jeśli go znajdziemy? - Ale go nie mamy.
On tego nie wie.
Zostaw nas samych.
Teraz.
O co chodzi?
Kiedy oni będą cię pakować,
zapłacisz rachunek i opuścisz hotel.
Widzę, że moja ciocia nic ci nie mówiła. Pewnie dlatego,
że nie jesteś już dyrektorem.
To twoja ciocia kazała mi cię wyrzucić, idioto.
Kłamiesz. Ciocia wie, że mam coś, co czyni mnie nietykalnym.
Już nie.
- To lista rezerwacji? - Tak.
- Mamy ważnych gości. - Tak, proszę pana.
- Muszę się zobaczyć z Donią Teresą. - Zaraz jej przekażę.
Jesteś pijany, Diego?
To jeszcze nie koniec. Daj mi to.
Daj mi ten dokument.
Jestem trochę pijany.
- Ale to mój dom. - Łajdak.
Nie chciałem tego kupić, ale nalegałaś, pamiętasz?
- Tak. - Kiedy byliśmy w Paryżu...
Uwierzyłem, że ze mną będziesz szczęśliwa.
Już nie wierzysz?
- A ty? - Nie wiem.
- Jestem twoją żoną. Tego chciałeś. - Chciałem czegoś więcej.
Chcę więcej.
Chciałem...
żebyś nie potrafiła mnie opuścić, żebyś była moją ukochaną,
która nie potrafi beze mnie żyć.
To właśnie do ciebie czułem.
I kiedy wróciliśmy z miesiąca miodowego,
każdy dzień dawał mi większą nadzieję.
Każdego dnia...
byłaś się mi bliższa.
I nagle...
Tak sobie myślę.
Pojedźmy w kolejną podróż.
Jak to zrobimy?
- Jaki podamy powód? - Już nie jestem dyrektorem.
Odzyskiwanie miłości żony to idealne usprawiedliwienie.
Wyjeżdżamy w przyszłym tygodniu. Pomyśl, gdzie chciałabyś jechać.
Diego, nigdzie nie jadę.
- Co ty mówisz? - Jeśli...
nam się nie układa, to wyjazd nie rozwiąże problemu.
Czy to jest powód, dla którego nie chcesz opuścisz hotelu?
- Co chcesz mi powiedzieć? - Już powiedziałem to, co chciałem.
- Wyjeżdżamy w przyszłym tygodniu. - A ja powiedziałam, że nie wyjadę.
- Co zrobisz? Zmusisz mnie? - Jeśli będzie to konieczne.
To było do ciebie, ale znalazłem to.
"Wiem, że oszukujesz swego męża. Przestań to robić, albo się o tym dowie".
- Chcesz mi coś powiedzieć? - Już wyciągnąłeś wnioski.
- Nie odpowiedziałaś mi. - Nie wiem, po co miałabym to robić.
Spójrz, jeśli włożysz tu zdjęcie i poruszasz nim, będzie jak wypukłe.
Jakby można było je dotknąć.
Teraz spójrz na to.
Mój ojciec.
- To ten mężczyzna z filmu. - Chyba się przyjaźnią.
Na pewno go nie znasz?
Nie.
Co się stało?
Diego ci to zrobił?
Miał to.
Nie wie o tobie, ale już mi nie ufa.
Ktoś inny wie o nas.
- Wiem, kto to napisał. - Przepraszam.
Jak mógł ci to zrobić?
To moja wina. Przepraszam.
- Mogłabym tu zostać do końca dnia. - To nie tak długo. Już prawie wieczór.
W takim razie, do końca tygodnia.
- Tu raczej nie przychodzi obsługa. - A komu ona potrzebna?
Okno.
Co z nim?
Jest czyste. Jeśli nikogo by tu nie było, byłoby zakurzone.
To znaczy...
- Widziałeś kogoś? - Nie.
Próbował zabić Andrésa i zna mojego ojca. To nie przypadek.
Śmierć twojego ojca i sprawę Andrésa musi coś łączyć.
Myślisz, że to on zabił mojego ojca?
Nie wiem.
- To jego pokój, czy tak? - To jego rzeczy.
Ktokolwiek chciał tu przyjść, uciekł, aby nie być z nim powiązanym.
- To może być tylko jedna osoba. - Angela?
Może ona wie, kto i co tu robił.
Chcesz ją o to zapytać? Wszystkiemu zaprzeczy.
Nie, jeśli zaskoczymy ją tu. Musimy sprawić, aby tu wróciła. Już wiem.
To musi być jutro. Jest późno i muszę wracać do pokoju.
Jasne.
- Przepraszam. - Co się dzieje, Julio?
Co to jest?
"Wiem, że oszukujesz swego męża. Przestań to robić, albo się o tym dowie".
Ktoś to zostawił dla Alicii, ale Diego to znalazł.
- Nie wiem, o co ci chodzi. - Nauczyłem cię pisać. Ty to napisałaś.
- Zrobiłaś to dla pieniędzy? - Nie.
- Lubisz jak twój chlebodawca cierpi? - Szanuję panią Alicię.
- Więc czemu chcesz ją skrzywdzić? - Chciałam ją od ciebie odsunąć.
- Ode mnie? - To dla ciebie. Wiesz, że cię kocham.
Ale to nie jest wzajemne.
I co? Tu chodzi o ciebie. Ona nigdy nie będzie twoja.
A ty wciąż się upierasz i cierpisz, dając sobie fałszywe nadzieje.
Chciałam, żeby cię zostawiła.
Może ja cię nie uszczęśliwię, ale ona też.
Może nie powinnam tego pisać. To tylko wszystko skomplikowało.
- Ale martwię się o ciebie. - Tylko pogorszyłaś sprawę.
I to bardzo. Jeśli mnie naprawdę kochasz, obiecaj, że nic więcej nie zrobisz.
- Ona nie zasługuje na ciebie. - Obiecaj, Isabele.
Powiedz, że będziesz milczeć.
Dobrze, ale tylko dla ciebie. I nie mów nic Donii Alicii.
Proszę.
Dobrze.
Ale to już koniec.
Możesz hałasować, jeśli chcesz. I tak nikogo nie obudzisz.
Szukałem cię, żeby cię przeprosić. Gdzie byłaś?
Po tym, co się stało, nie chciałam być z tobą.
Alicia.
Posłuchaj mnie, proszę. Bardzo cię przepraszam.
Co się z nami stało?
Jak mogliśmy zepsuć to, co nas łączyło?
Nie bój się.
Już cię nie skrzywdzę. Nigdy wcześniej tego nie robiłem.
I więcej nie zamierzam. To wszystko doprowadza mnie do obłędu.
Nie mogłem znieść myśli, że jesteś z innym mężczyzną.
To już się nie powtórzy. Przysięgam.
Bo wiem, że mogę ci zaufać.
Czy tak?
Tak.
Ten liścik...
To kłamstwo. Nie mam nikogo.
Bardzo cię przepraszam.
- Nie odtrącaj mnie, proszę. - Potrzebuję czasu. To wszystko.
- Powinnaś być już na dole. - Przepraszam Donia Angelo.
Widzę, że miałaś czas się umalować.
Pokojówki mają mieć czyste buzie.
- Nikt nie zauważy, proszę pani. - Ja zauważyłam. Oddaj to.
Idź to zmyć.
To niedopuszczalne. Gdzie jest Don Ernesto?
Nikt go nie widział. Pewnie wciąż w łóżku.
- O 6.30? Nie pleć bzdur. - Mam sprawdzić?
Przygotuj śniadanie. Ja to zrobię.
- Była umalowana? - Donia Angela z makijażem? Zapomnij.
DO DONII ANGELI
„Moja droga Angelo, jesteś wspaniałą kobietą.
Nie bądź zła, że tak odchodzę. Nie miałem odwagi, by się pożegnać.
Wracam skąd przybyłem.
Chcę, abyś pamiętała mnie jak przechodnia, którym zawsze byłem.
Mam nadzieję, że nie masz mi nic do zarzucenia.
Na zawsze zapamiętam twój uśmiech, który widziałem tylko dwa razy,
a mimo to skłonił mnie do kupna tamtych kolczyków,
których nigdy nie powinienem ci dać. Wybacz.
Z jakiegoś powodu moje serce wierzyło, że twoje odpłaci tym samym.
Mam nadzieję, że ta gafa nie zatrze miłych wspomnień o mnie.
Żegnaj, Angela.
A gdybyśmy się już nie spotkali,
wiedz, że zawsze będę cię miał w sercu.
Ernesto Varela".
W zeszłym roku, z powodu śmierci mojego męża,
nie odbył się coroczny bal maskowy w naszym hotelu.
W tym roku wznowimy tę tradycję.
Gdzie jest Ernesto? Przypuszczam, że chciałby to słyszeć.
- To będzie jego pierwszy bal maskowy. - Pan Ernesto wyjechał, proszę pani.
Wyjechał? Jakie wspaniałe poczucie odpowiedzialności i czasu.
To oznacza, że musicie dołożyć więcej starań.
Nie toleruję żadnych błędów
podczas tak głośnego wydarzenia.
- Pan Ernesto wyjechał? Dlaczego? - Nie pytajcie. Wracajcie do pracy.
Kto to zostawił? Widziałeś tu kogoś?
Czy to nie Don Carlos? Może Donia Teresa to zostawiła.
Co tu robisz, Julio? Musimy podać śniadanie.
- Co pani tu robi? - Odkryłam ten pokój zeszłej nocy.
- Ale ty już go znasz. - Przyszłam posprzątać.
- Wystraszył mnie hałas. - To byłam ja.
- Przyszłam odłożyć to na miejsce. - Chciałam, żebyś je zobaczyła.
- Co to za miejsce? - Należało do pani ojca.
Tu mógł być sam.
- Sam? Albo z tobą? - Pani ojciec zwierzał mi się.
Nie chciał się oczyścić. Nikt o tym nie wiedział.
Przestań udawać. Tu się spotykaliście?
Nie jestem tu, by cię osądzać za miłość do mojego ojca.
Ma pani do tego prawo.
Kochałaś go i myślę, że on ciebie też.
To jest poza naszą kontrolą. Nie bądź dla siebie tak surowa. Ja nie jestem.
A powinnaś. Ja cierpiałam i inni cierpieli przeze mnie.
Robiłam rzeczy, których nie powinnam.
Czy ktoś jeszcze wie o tym pokoju?
Znasz mężczyznę obok mojego ojca?
Nie. Ale pamiętam ten garnitur.
Pomogłam mu go wybrać i dopasować. Tu, w tym pokoju.
Nie był zadowolony z pracy krawca.
Czemu pytasz o tego człowieka?
Sądziłam, że znam jego przyjaciół, ale nie wiem, kto to.
Musieli być blisko, skoro znał ten pokój.
Może go odkrył, jak ty.
Odkryłam go, gdy zobaczyłam tego człowieka w tym oknie, na filmie ze ślubu.
Nic więcej pani nie powiem. Przepraszam, że skrzywdziłam pani rodzinę.
Nikogo nie skrzywdziłaś.
I nie martw się. Będzie tak, jakby ten pokój nigdy nie istniał.
Chciałbym, aby to było takie proste.
Co tu robisz? Don Diego cię szuka?
Nie mogę wciąż cię kryć. Nie psuj mojego planu.
- Czego ode mnie chcesz, Garrido? - Dobrze wiesz.
- Co mam ukraść? - Zawartość sejfu twojego męża.
- Jeśli chcesz pieniędzy, mogę ci je dać. - Chcę dokumentów z sejfu.
- Przykro mi, ale nie znam szyfru. - To się dowiedz.
Twój mąż ma tam spis wszystkich łapówek i szantaży.
Te dokumenty są wiele warte, a Diego pójdzie do więzienia.
Nie patrz tak. Sama go oszukałaś i nagle ci go żal?
Włożyłaś sporo wysiłku w okłamywanie męża. Postaraj się i tym razem.
- Coś się stało? - Nie, rozmawialiśmy o balu.
Zobaczę, czy moja suknia jest już gotowa.
Wszystko dobrze między wami?
Nie potrafiłeś jej śledzić ani dowiedzieć się, kto napisał ten list.
I masz jeszcze tupet pytać, co z nami?
Wątpię, aby po tym liście, pana żona nadal się z kimś spotykała.
- Nie wątp, Garrido, tylko się upewnij. - Staram się, proszę pana.
- Pytając moją żonę wprost? - Nie, proszę pana.
To możesz mi wyjaśnić, o czym gawędziłeś z moją żoną?
Odpowiedz na moje pytanie.
Pytałem o jej plany, by nie stracić jej z oczu.
Mam nadzieję, że jej nie stracisz, bo inaczej będę cię musiał zwolnić.
Co więcej, ty i ja będziemy mieć problem.
Zrozumiałeś?
- To strata czasu. - Zadawanie pytań nie boli.
- Starsza pani nigdy się nie zgodzi. - Trzy reale przeciwko pesecie.
Przygotuj swoje monety.
Pani Angelo?
- O co chodzi? - Chcemy o coś zapytać.
- Tak rozmawialiśmy między sobą. - O czym?
Chcielibyśmy zapytać panią...
czy, kiedy na górze będzie bal,
to możemy mieć swój własny na dole.
- Z maskami? - Taki mały.
Pan Ernesto mówił, że personel Marquisa de Segra zawsze miał taki.
Oczywiście przed balem, aby nie ucierpiała na tym nasza praca.
Możemy?
Muszę zapytać o to panią Teresę. Ja nie mam nic przeciwko.
Dziękuję.
- Jesteś mi winna pesetę. - Tak.
Sprawdziłaś odcinki do wypłaty?
Dopóki nie będzie nowego zarządcy, restauracją zajmie się Antonio.
- Pod twoim okiem. - Oczywiście.
Julio jest inteligentny i może zarządzać obsługą. Mój syn może mu asystować.
- A ty będziesz ich nadzorować. - Tak, proszę pani.
Pozostałych rzeczy dopilnuję osobiście.
Na bal możesz zatrudnić nawet czterech dodatkowych kelnerów i służących.
Myślę, że tyle wystarczy.
- Coś jeszcze? - Nie, proszę pani.
A raczej tak.
Personel prosił mnie o pozwolenie na zorganizowanie ich własnego balu.
Co to za absurdalny pomysł.
To byłby mały bal, przed tym prawdziwym, oczywiście.
Przekaż im, że nie potrzebują rozrywek.
Jak pani każe.
Poczekaj. Myślę, że to dobry pomysł. Zorganizuj to.
Dziękuję panu, i pani.
Za markiza zawsze pozwalaliśmy im mieć własny bal.
Stali się bardziej lojalni.
Zrobiłeś to, żeby mi się sprzeciwić?
Obrażasz mnie. Miałbym opierać swoje decyzje na czymś tak prymitywnym?
- Ten pokój jest taki smutny bez dziecka. - Pan Alfredo zabrał nawet jego ubranka.
- Myślisz, że opuści Donię Sofię? - Nadal mają problemy.
- Skończyłaś już? - Tak, pani Marquise.
- Na pewno masz coś do zrobienia. - Tak, proszę pani.
Musisz być bardziej dyskretny. Personel o nas plotkuje.
Dziwne, że prosisz o to mojego syna,
podczas gdy Alcarónowie bez skrupułów mówią o naszym upadku.
Matka złożyła mi wizytę.
To wielka niespodzianka, Marquise.
Skoro mój syn jest dyrektorem, nie muszę zapowiadać swoich wizyt.
Proszę wybaczyć.
Powinnaś mówić ciszej. Obudziłaś Alejandro.
Jak długo zamierzasz ciągnąć tę farsę?
Po tym, co ci zrobiła, możesz anulować małżeństwo.
- Nie chcę teraz o tym mówić, matko. - To odpowiedni czas.
- Czemu tolerujesz to dziecko? - To mój syn.
Straciłeś rozum? On nie ma krwi Vergarów.
- Zostawisz tytuł temu bękartowi. - Nie mów tak o Alejandro.
- Uznałem go za syna. - Kolejna farsa.
To jedyna dobra rzecz, jaka spotkała mnie w tej rodzinie. Nie wyrzeknę się go.
Odziedziczy twój tytuł?
Możesz mieć własne dzieci.
- Nie możemy ich mieć. - Nie z tą kobietą.
Wiele innych z chęcią da ci dziedzica. Nasz ród wciąż ma przyszłość.
Matko, jego przyszłość leży przed twoimi oczami.