Wiem, że okłamujesz swojego męża.
Garrido, masz śledzić moją żonę. Chce wiedzieć, dokąd chodzi i z kim.
Ale bądź dyskretny.
- Matko. - Elena, kochanie.
To Javier, o którym ci mówiłam.
Javier, proszę przestań.
Alfredo, z dzieckiem jest coś nie tak.
- Postradałaś zmysły, Belen. - Proszę tak nie mówić.
Ufałem ci, a ty zrobiłaś ze mnie idiotę.
Lepiej, jak zabiorę od ciebie dziecko.
PAMIĘCI JUANA LUISA GALIARDO
- Dońa Angela, czemu tu jesteśmy? - Róbcie, co wam się każe.
Wiem tyle, co wy. Dońa Teresa kazała was tu zebrać.
Ma opuścić to miejsce dzisiaj. Niech niczego nie zabiera.
Wracajcie do pracy.
Belen.
- Potrafię ci wybaczyć. - Muszę iść. Nie utrudniaj tego.
Nie musisz przechodzić przez to sama.
- Zostaw mnie, proszę. - Nie chcesz, żebym poszedł z tobą?
Jesteśmy małżeństwem.
Wyobraź sobie, że nigdy nim nie byliśmy.
I że nigdy mnie nie kochałeś.
To było również moje dziecko. I ty jesteś winna jego śmierci.
To wszystko przez ciebie. Nigdy ci tego nie zapomnę.
Co chcesz zrobić, Belen?
Nie masz nic.
Osobiście dopilnuję, aby nikt ci nie pomógł.
Umrzesz w samotności i zgorzkniała . I to niedługo.
Kiedyś za to zapłacisz.
Przykro mi z powodu dziecka.
Chyba rozumiesz, że lepiej o tym nie mówić.
Proszę się o to nie martwić.
Chciałabym o coś zapytać. Mój syn nie wiedział, co planowała Belen.
- Nie martw się. Nie zwolnię go. - Dziękuję, proszę pani.
Myślisz, że nie wiem, że ty również byłaś nielojalna?
Co ma pani na myśli?
Wiedziałaś, że twój syn i ta dziewucha ukrywali to dziecko.
- Powinnaś mi powiedzieć. - Proszę mi wybaczyć.
Oczywiście moja droga, ale wiedz, że gdybyś spełniła swój obowiązek,
ta biedna istota wciąż by żyła.
Wracaj do pracy. Trzeba posprzątać przed projekcją filmu.
- Przepraszamy za spóźnienie. - Chyba nie z powodu jakiegoś problemu.
Nie.
To wszystko jest z mojego pokoju, dlatego potrzebuję dużo miejsca.
Pójdę z tobą.
- Chcesz zobaczyć film ze ślubu? - Tak.
Myślę, że sędzia będzie łagodny, zważywszy na powód zabójstwa Beara.
Pani Murquia, znajdując broń już nam pani pomogła.
- Zwolnimy pani kuzyna. - Dziękuję.
Myślałem, że przyjdziesz porozmawiać. - Po co? Aby ci podziękować?
Jestem zainteresowany, a nie uprzejmy.
Dochowanie tajemnicy opłaci się bardziej niż zdradzenie jej twojemu mężowi.
Jakże to?
Don Diego poklepał mnie jak psa.
To niegodziwe, prawda?
Informacja o żonie spotykającej się z kelnerem jest warta więcej.
- Z nikim się nie spotykam. - Wiem, co widziałem moja pani.
Najwyraźniej się pan pomylił.
Kelner poszedł za mną, by mnie chronić.
To wszystko.
- Pani mąż w to wierzy? - Właśnie to mu pan powie.
Czy, że skłamał pan, by mnie szantażować? Nie sądzę.
- Co chce zrobić Garrido? - Nie wiem.
Jeśli powie Diego, to z nami koniec.
Z powodu kochanka, którego nie masz, znaczy mnie. Niezły układ.
- A jeśli mu damy, co chce? - Nie dam się szantażować.
Nie mogą nas znów widzieć razem.
Film przechodzi między tymi rolkami i z powrotem na szpulkę.
Tym można przewijać do przodu lub tyłu. To proste pani Murquia.
Podobno to jest niesamowite, jak wielka ruchoma fotografia.
Mam zdjęcie dziadka z Kuby. Mam je przynieść?
To działa tylko z własnymi obrazami.
- W takim razie to mnie nie interesuje. - A ja chcę to zobaczyć. A ty, Julio?
- Julio? - Tak, oczywiście.
Co robisz, Javier?
- Modlę się. - Co?
Twoje słowa skłoniły mnie do myślenia.
Adriana to pierwsza kobieta, której byłem wierny.
I straciłem ją przez swoją reputację. Nie musiałem nic robić.
Zapłaciłem za swoje grzechy.
Obwiniałem jej córkę, ale to była moja wina.
Muszę odpokutować.
- Wszystko w porządku? - Tak, pani.
Pani córka, Alicia może pomóc przy projekcji.
Nie, dziękuję.
O tam jest.
- Martwi mnie twój brat. - Co zrobił?
Nic i to mnie martwi. Nie pali ani nie pije.
Nawet nie patrzy na kobiety. I modli się.
Modli? Mój Boże, tylko tego brakowało.
Jak to wytłumaczysz?
List od przeora.
„Z radością zawiadamiam, że oczekujemy pana w pierwszym tygodniu marca".
Nie powinnaś czytać mojej korespondencji, matko.
- Ale wybaczam ci. - Co to za idiotyzmy?
- Piszą, że masz być nowicjuszem. - Tacy są zakonnicy.
Serdeczni i szczodrzy, sama dobroć.
Czy coś panu jeszcze podać? Prawie nic pan nie zjadł.
Nic więcej mi nie potrzeba, Julio. Dziękuję.
Wyjaśnijmy sobie coś. Javier Alcaron nie wstąpi do zakonu.
Nie, póki żyje jego matka. Co nie potrwa długo.
- To prosta decyzja, ale ostateczna. - O czym ty mówisz?
- Nie zostaniesz mnichem. - Wiem, że masz dobre zamiary.
- Dlatego ci wybaczam. - Przestań to powtarzać.
Jeśli tam pójdziesz, zapomnij o wynagrodzeniu.
Na nic twe groźby, matko. Nowicjusze muszą się zrzec swych dóbr.
Za pozwoleniem.
PRZYBYCIE GOŚCI
BANKIET WESELNY
PIERWSZY TANIEC MŁODEJ PARY
- Proszę pani. - Złap ją.
- Alicia, czy ktoś się pojawił? - Widziałeś?
- Podczas projekcji? - Co się przydarzyło Angeli?
- Nie, na filmie? - Co?
- Człowiek, który próbował zabić Andres. - Co?
- Chyba widziałam go na filmie. - Jesteś pewna?
Nie. Widziałam go przez kilka sekund.
Poprosiłam, żeby zostawili projektor. Może zobaczmy to jeszcze raz.
Musimy uważać na Diego.
Muszę już iść.
- Nie mnie się pani spodziewała? - Ani nikogo innego. Chcę zostać sama.
- To tyczy się również pana. - Nie, zostanę.
Jeśli Espinosa się nie pojawi, uznam, że się myliłem, co do was.
- Coś się stało? - Garrido.
- Cicho. - Czego chcesz?
Tego z czym się kojarzy ta rodzina: pieniędzy.
Nie mam ich wiele. Mogę sprzedać biżuterię.
Chcę opuścić ten hotel na zawsze, a do tego potrzebuję o wiele więcej.
Skąd mam je wziąć?
W hotelu jest wielu bogatych ludzi.
Pomożecie mi ich okraść. Powiem wam, których.
- Co zrobimy? - Czekamy. Tylko tyle możemy zrobić.
Widziałeś moją żonę?
Proszę się nie martwić. Wyszła na spacer, niedługo wróci.
- Proszę iść odpocząć. - Dziękuję, Garrido.
- Wiadomo już coś o tym liściku? - Jeszcze nie, proszę pana.
To na co czekasz?
To on.
- I drabina. - To tylko drabina.
Cofnij.
Teraz do przodu.
Tej drabiny użyto, kiedy Andres został porażony prądem.
Skąd wiesz, że to ta? Ile tam takich jest?
Tak wysoka jest tylko jedna. Powiem ci, co zrobisz.
Użył jej, żeby uszkodzić lampę.
Skąd wiesz, że to on?
Jest przebrany za kelnera.
- Coś ci to mówi? - Nie.
Na mój ślub wynajęto czterech dodatkowych kelnerów, nie był wśród nich.
Nie poznaję go.
Ale wiemy, po co tam przyszedł. Zabić Andresa.
Kto tam jest?
Spójrz, jest w oknie.
Był gościem hotelu.
Alicia, jesteś tam?
To ja. Nie mogłam spać, i zeszłam tu pooglądać film.
Co robiłaś z tyłu?
Można go obejrzeć i z tej strony.
Jak się czujesz?
A jak myślisz?
- Przepraszam, to głupie pytanie. - Nie, przynajmniej z tobą mogę pogadać.
Jest tak jakby się nic nie stało.
Ale ona odeszła, i Juanita też już nigdy nie zobaczę.
Mogę tu dziś spać? Nie chcę być sam i brakuje mi twojego chrapania.
Oczywiście.
Szukam pracy. Mają panowie jakieś drobne na bilet?
Proszę daj coś do jedzenia, trochę mleka. Proszę pani.
Widzę, że twój kuzyn jest już na wolności.
- Słyszałam, że cię wypuścili. - To dzięki tobie.
- Wyjeżdżasz? - Twoja matka nie pozwoli mi tu zostać.
A ty pozbawiłaś mnie jedynego miejsca, w którym mogłem tu zostać: więzienia.
Chcę, żebyś to wziął.
Tytuł własności do kopalni. Dlaczego?
- Tak będzie sprawiedliwie. - Nie mogę tego przyjąć.
Twoja matka zasługuje na to. A twój ojciec był dobrym człowiekiem.
Dziękuję.
Przykro mi, że musisz wyjechać.
- Miałaś wczoraj jakiś problem z Diego? - W porządku, Julio. Dziękuję.
Za pół godziny z tyłu hotelu.
- Czemu dałaś mu się oszukać? - O co chodzi, mamo?
Twój drogi kuzyn szantażuje nas teraz dokumentem od ciebie.
Już dość przeszłam z twoim ojcem, odgrzebując jego błędy.
Chciałam tylko naprawić wyrządzone przez niego krzywdy.
Z pewnością miałaś dobre zamiary, ale nie przysłużyłaś się rodzinie.
- Co słychać, kuzynko? - Ty podły draniu.
Mam powody, by takim być.
- To chyba sprawa dla dyrektora? - Alfredo nie jest naszym sprzymierzeńcem.
Nie jest w stanie zarządzać czymkolwiek. Czego się pan dowiedział?
Pani bratanek wie, z kim ma do czynienia.
Jeśli ukrył dokument tutaj, to musi mieć dobrą kryjówkę.
Niech pan jedzie do Santander, do prezesa banku Souras.
Nigdy się do nich nie zwracaliśmy.
Potrzebujemy pieniędzy, by uciszyć Gonzalo. Nasz bank nam ich nie pożyczy.
A czemu miałby to zrobić prezes banku Souras?
- Bo jest rogaczem? - To nie jest zabawne.
Jego żona ma romans.
A on był niedyskretny zatrzymując się u nas w hotelu.
Chce pani, aby jej mąż zapłacił za milczenie?
Co z tobą Diego? Wydajesz się niechętny.
Nie opuszczę hotelu na kolejne kilka dni.
Dlaczego?
Muszę rozwiązać sprawy z Alicią.
- Możesz to zrobić po powrocie. - Proszę pani...
Jestem właścicielką tego hotelu, a ty nie jesteś nawet dyrektorem.
Więc nie waż się tego odkładać. Wszystko w swoim czasie.
- Wiesz już coś o liście? - Nie, proszę pana.
Chodź ze mną, mam pomysł.
- Chcę porozmawiać z tą pokojówką. - Jak pan sobie życzy.
W czym mogę pomóc, don Diego?
Ktoś to zostawił dla mojej żony. Myślisz, że nie wiem,
ale ja zauważyłem, że nie umiesz czytać i pisać.
- Więc to raczej nie ty, prawda? - Nie, proszę pana.
Jesteś jej pokojówką. Znasz ją, bo ją obsługujesz.
Wiesz, kto to może być? Pomyśl zanim odpowiesz.
- Nie, proszę pan. Przykro mi. - Jesteś pewna?
Tak, proszę pana.
Napiszcie swoje imię, funkcję i numer pokoju.
- Do czego to, proszę pana? - Aby uaktualnić spis personelu.
Niech ktoś to zrobi za ciebie, Isabel.
Ona umie już pisać i czytać.
Usiądź.
- Czy to Isabel? - To też nie jej, proszę pana.
Dopilnuj tego.
Ten, kto chciał zabić Andresa, był w jednym z tych okien.
Jeśli znalibyśmy numer pokoju, moglibyśmy sprawdzić listę gości.
- Jakie to było okno? - Środkowe.
- Jesteś pewna? - Tak.
Byliśmy z tyłu ekranu.
Wzięłam to pod uwagę. To było to okno.
- Który to pokój? - Tego nie wiem.
Wiem, jak się tego dowiedzieć. Czekaj.
Panie Mendizábal?
- Alicia, czy to to okno, pokój 27? - Nie, to nie to.
- Co? - To nie to.
Alicia, czemu krzyczysz?
Pokojówka myła okna. Myślałam, że zaraz spadnie.
- Więc albo spadła, albo skończyła. - Najwyraźniej skończyła.
Muszę jechać do Santander. Mam nadzieję, że przyjdziesz się pożegnać.
Oczywiście, że będę.
- To nie to okno? - Nie, to na prawo.
- To? - Nie. To będzie pomiędzy.
Co masz na myśli? To pokój 28. Nie ma nic pomiędzy.
Niemożliwe. Czekaj na mnie w holu.
Najpierw byłem tu, a potem tu. Nie ma innego pokoju pomiędzy nimi.
Nie od wewnątrz, ale te okna muszą dokądś prowadzić.
Czekaj.
- Proszę pani. - Przepraszam panie Mendizábal.
- Właśnie przyszedł. - Czemu mi nie powiedziałeś?
Próbowałem, ale byłaś tak prędka.
- Kiedy on wyjeżdża? - Po południu.
- A ten drugi pokój? - Właśnie się wymeldowują.
To dobrze. Wrócimy tu wieczorem.
Diego się nie spodoba, jeśli znikniesz. Widziałaś, co było wczoraj.
Nie muszę się jemu tłumaczyć, co robię w nocy.
Poza tym wyjeżdża do Santander.
Przynieś świece, zapałki i wszystko, co będzie potrzebne.
Upewnij się, że masz nocną zmianę? O co chodzi?
Brakuje ci tylko wąsów, by być jak marszałek w akcji.
Czy to wszystko, na co cię stać?
Najbardziej lubię wasze poczucie humoru.
- Julio. - Tak.
- O wpół do pierwszej. - Tak jest.
Teraz idę się pożegnać z Diego.
Alicia, będę tu czekał.
Ty czytasz Biblię? Nie wierzę.
"Przypatrzcie się liliom na polu, nie pracują ani przędą.
Nawet Salomon, nie był tak przyodziany".
Javier, to nie lilia. I jest wyhodowana.
Nie zraża mnie twój sceptycyzm, siostro. Ale...
Wybaczam ci.
Coś się stało, proszę pani?
Nic takiego.
- Może pani pomogę. - Jak?
Śmierć jest nieodwracalna.
Właśnie się dowiedziałam, że mój wybranek...
- Moje kondolencje. - Nie płaczę za nim, lecz za siebie.
W końcu miałam mieć swoje własne życie.
A teraz moi rodzice...
wysyłają mnie do zakonu.
Życie w zakonie nie jest złe, moja pani. Ja również planuję przyjąć śluby.
- Co panią tak dręczy? - Coś pali mnie od środka.
Była pani u lekarza?
To nie choroba. To nieustający ogień.
Czuję, że się palę od środka.
To uczucia. Musisz nauczyć się je tłumić.
Nic dobrego z nich nie ma. Wiem to z własnego doświadczenia.
Za pozwoleniem.
Jak ci poszło?
Proszę się nie gniewać, ale moim zdaniem, pani syn nie lubi kobiet.
Jak na kogoś z takim zajęciem, nie masz za grosz intuicji.
Podałam mu się na tacy, ale nie zareagował.
Postaraj się podwójnie mocno.
Zapłacę również podwójnie. Będzie sprawiedliwe. Ale żadnych wymówek.
Bardziej od alkoholu kocha tylko kobiety.
Wiedziałabyś, gdybyś pracowała w Cantaloa.
Chcę, aby już na zawsze pozostał tak nieugięty.
Jak sobie pani życzy.
Homar z szampanem oraz filet wołowy. Zjem w swoim pokoju.
- To na rachunek mojej hojnej cioci. - Jak długo jeszcze potrwa ta błazenada?
Dopóki nie spłacisz tego, co jesteś mi winna.
- Musimy się tym zająć. - Im szybciej, tym lepiej.
Złożyłaś dwa razy tę samą.
Nie ma już nic do składania. Chciałam tu z tobą posiedzieć.
- Ostatnio niewiele uwagi mi poświęcasz. - Zrozum, nie mam za dużo czasu.
Dla mnie nie masz go wcale.
Skończ swoją pracę. Ja powinienem był już skończyć.
- Znajdujesz też czas dla innych. - To moja decyzja.
- Coś cię łączy z donią Alicią. - To kłamstwo.
- Widziałam, jak na siebie patrzycie. - To wytwór twojej wyobraźni.
Wiesz, że nie. Grozi ci niebezpieczeństwo, nie powinno tak być.
- Jak? - Że nie jesteś mój, tylko jej.
Ona jest zamężna i bogata. Nigdy nie potraktuje cię poważnie.
Mylisz się. Gdyby nie istniała, też nie byłbym twój.
- Co się stało Isabel? - Chce czegoś, czego nie może mieć.
Mogę dziś znowu spać u ciebie?
Oczywiście, ale wrócę późno. Właściwie to możesz pomóc mi i Alicii.
Tobie i donii... Nie.
Tutaj, dziękuję.
- Musisz mi pomóc? - Czego pani potrzeba?
Rodzice chcą mnie odesłać do zakonu zamkniętego.
Wzywa nas głos Boga, siostro.
Boję się, że moje powołanie nie jest tak mocne jak twoje.
Nie mów tak.
Ty poznałeś już świat grzechu i wybrałeś właściwą drogę.
Ja wstępuję do zakonu nie wiedząc, czego się wyrzekam.
- Nie rozumiem, siostro. - Nie chcę twojego zrozumienia, bracie.
Pokaż mi, czego się wyrzekam.
Panie, daj mi siłę, abym oparł się tej pokusie.
Pomóż mi wybrać. Błagam.
Widzę, że odzyskałeś apetyt.
A może wciąż chcesz zostać mnichem?
Wprost przeciwnie. Otworzyłaś mi oczy, matko.
To nie droga dla mnie. To nie jest moje prawdziwe powołanie.
Cieszę się, że jesteś taki rozsądny.
- Ożenię się z Amalią. - A kto to taki?
- Młoda wdowa. - To nie wdowa, tylko prostytutka.
Nie nazywaj tak mojej narzeczonej.
To wcale nie jest zabawne.
Matko.
Wybaczam ci.
- Czy coś się stało? - Wracaj do samochodu.
- Ale... - Do samochodu.
Wracamy do hotelu.
Zajmę się tym, Isabele. Idź już odpocząć.
- Przyniosę czyste ręczniki. - Nie.
- Zrobisz to jutro. - Chcę, żeby były na rano.
Proszę się nie martwić. Będę cicho.
- Nie o to chodzi. Nie potrzebuję ich. - Jak sobie pani życzy.
Dobranoc.
- Czy gość już wyszedł? - Tak, drugi pokój też jest pusty.
- Przyniosłeś, co mówiłam. - Tak.
- Powiadom nas, gdy ktoś nadejdzie. - Dobrze.
Don Diego, ten zegar się spóźnia.
Powiedz to dyrektorowi, to jego sprawa. Mnie to nie interesuje.