Isabel, jest ktoś inny.
Wiem, że to niemożliwe, ale i tak nie mogę.
Wiem, że okłamujesz swego męża.
Garrido, masz śledzić moją żonę.
Gdzie pani mąż trzyma ważne dokumenty?
W sejfie, w biurze. Tak sądzę.
To tytuł własności. Twój ojciec oszukiwał.
- Gonzalo chciał go, by się oczyścić. - Mam tytuł własności.
Wiem, że chciałeś go ukraść. Po to tu przyjechałeś?
Chcę 10 000 peset albo Alicia się dowie.
Niedaleko stąd mieszka kobieta, która oddaje znajdy innym.
- Cicho. - Co robisz?
Oddaj mi moje dziecko.
Teraz pomódlmy się do Wszechmogącego Boga.
Dziękuję, doktorze.
To wszystko, co mamy.
- Jak on się ma? - Wszystko w rękach Pana.
Jeśli tylko przeżyje tę noc.
Próbowałam wszystkiego, ale wciąż mu zimno.
Biedactwo.
Malutki, pokaż, jaki jesteś silny.
Belén nie mogę cię dłużej usprawiedliwiać. Donia Sofia wróciła już ze chrztu.
Zostaw go z Andrésem.
Śpij moje dziecko.
Śpij kochanie.
Śpij, gwiazdeczko mała.
Wiem, że żadna z nas nie dopuszcza takiej myśli...
ale Juan jest bardzo chory, a dziecko nie wstąpi do nieba bez chrztu.
- Juan wyzdrowieje? - Jak Bóg da.
Dla dobra jego duszy powinniśmy go ochrzcić.
- Ksiądz będzie tu na bankiecie. - A jeśli coś powie?
To duchowny. Obowiązuje go tajemnica.
- Chcę z nią porozmawiać. - Jak pan sobie życzy.
Gdzie jest dziecko? Jeśli je znów tu przyniesiesz...
Zostaw mnie, to ja zostawię ciebie. Nic od ciebie nie chce.
- Czemu miałbym ci wierzyć? - A ja tobie?
Nie mamy wyboru, inaczej zniszczymy siebie nawzajem.
Będę cię obserwował.
Obydwoje wiemy, że to nie koniec.
Zwariowałaś. Don Diego jest ojcem. Jak śmiesz stawać mu naprzeciw?
- Wszystkich nas zrujnujesz. - Ty i twój syn jesteście tego częścią.
Gdy wyzdrowieje, opuścisz hotel.
Nie możesz tu zostać.
Panie i Panowie chciałbym wznieść toast.
Za Alejandro Carlosa de Samaniego y Ruiz Alarcón,...
przyszłego markiza de Vergara.
- Za mojego wnuka. - Niech Bóg nad nim czuwa.
Córeczko.
Nie cieszy cię, że rodzina jest choć raz szczęśliwa?
Przynajmniej twój brat zachował się jak należy i nie usiadł z nami do stołu.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, amen.
Cokolwiek się wydarzy, to dziecko dostąpi radości życia wiecznego
- u boku naszego Pana. - Dziękuję, Ojcze.
- Już późno, synu. - Wiem, już wracam do pracy.
Zostanę z nim.
Panie, nie rozmawiam z tobą zbyt często.
Ale to dziecko nie powinno płacić za moje grzechy. Błagam cię.
Przynieście cygara i drinki. I podajcie suflet zanim opadnie.
Włóżcie w to trochę energii. Panienko?
Gdzie jest donia Angela? Nie widzę jej od jakiegoś czasu.
Nie.
Mój Boże, Ernesto, to mogłaby być twoja córka.
- Albo i wnuczka. - O czym pani mówi?
Jeśli lubisz kobiety, które lecą na tanie błyskotki, to twoja sprawa.
Ale zrób mi przysługę i poczekaj do końca zmiany.
- Co tu robisz? - Wiem, gdzie idziesz. Nie idź tam.
- Proszę, Isabel. - To niebezpieczne.
Wiem, że takie rzeczy mają miejsce, ale nie chcę ich oglądać.
- Wracajcie do pracy. - Tak, proszę pana.
Co tu robisz?
- Sama? - Palę.
To ja.
- Coś chciałaś? - Masz może papierosa?
Nie jesteś za młoda?
U nas kobiety nie zachowują się odpowiednio do swojego wieku.
Nie mów mamie.
Nic, co robimy nie dotrze do jej uszu.
Nie lubię sekretów.
Nie lubię mówić prawdy, jeśli ona tylko szkodzi.
Mam na myśli tylko błahe przyjemności.
- To prawda. - Życie jest za krótkie, by je odrzucać.
Spójrz na moją mamę. Jak późno odkryła prawdziwą miłość?
Ma niewiele czasu, by się nią cieszyć. Nie chcę takiego życia.
- Elena. - Kręci mi się w głowie.
- Elena, nie. - Wiem, że mnie pragniesz.
Jesteś urocza, gdybym nie poznał twojej mamy...
Zabrałbym cię do pokoju, ale kocham ją.
Myślałam, że jesteśmy podobni.
Szkoda.
Widział pan coś? Ja nie...
Personel widzi i słyszy tylko to, co powinien.
- Więc nic się nie wydarzyło. - Zupełnie. Ale powodzenia.
Niektórzy mają tak dużo, a inni tak mało.
Ona dopiero to odkryje.
Widziałeś moją córkę?
- Tak, w holu. - Dobrze się czujesz?
Tak. Nie.
Nie czuję się dobrze. Coś się stało.
- Szukałam cię. - Byłam się przejść.
Co mi chciałeś powiedzieć?
Że źle się czuję. Boli mnie głowa.
Każę przynieść ci herbatę z cytryną.
Skarbie, pójdziesz z nim? Pani Enriqueta chce ze mną porozmawiać.
- Pewnie chce poplotkować. - To chyba ją rozczaruję.
- Nie musi iść ze mną. - Zaopiekuje się tobą.
Mamy trochę nie będzie.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz, ale idź, a powiem twojej matce.
Będziesz wtedy ten gorszy.
Mama zna twoją reputację i ufa mi. Nigdy ci nie uwierzy.
Wchodź.
Nie pożałujesz.
Javier, otwórz.
- Wreszcie chciałbym... - Szczęściarz, mi już się nic nie chce.
- Z całym szacunkiem, wysłuchasz mnie? - Z całym szacunkiem, nie.
- Tym razem mnie wysłuchasz. - Proszę.
- Mam nadzieję, że ci się spodoba. - Co to?
- Prezent. - Dla mnie?
- Tak, ku czci twojego patrona. - Mojego patrona?
Tak, dopiero co. Świętego Angela de Mérici.
Nie wiesz kiedy są twoje imieniny?
- Pewnie, że wiem. - Zobaczyłem to w Cantaloa i ...
- pomyślałem o tobie. - Kto ci na to pozwolił?
Mogę myśleć, o czym tylko zechcę. Proszę. Mam nadzieję, że się spodoba.
- Bardzo dziękuje. - Bardzo proszę.
- To dla pana. - Dziękuję.
Gdzie jesteś Javier? Jestem sama w twoim pokoju, czekam na ciebie. Adriana.
Kochanie.
- Gdzie jest twoja mama? - Zaraz tu przyjdzie.
- Przestań, Javier. Co robisz? - Co ty robisz?
Nie zgadzam się. Proszę, przestań. Zaraz będzie tu moja mama.
- Zwariowałaś. - Wiem, że mnie chcesz, ale tak nie można.
- Proszę, przestań. - Javier, nie rób nic więcej.
- Co to znaczy? - To ona.
Mamo, zabierz mnie od niego.
- Spójrz, co zrobił. - Adriana, posłuchaj.
- Jak mogłeś z moją córką? - Nie wierz jej. To jej sprawka.
Sama zdarła sobie ubrania?
Nie kłam. Słyszałam, jak ci się opierała zanim tu weszłam.
Natychmiast stąd wyjdź.
Ale to mój pokój.
Nie chcę cię więcej widzieć. Wyjdź.
Okryj się. Natychmiast stąd wyjeżdżamy.
Udało się, tato. Wszystko poszło zgodnie z planem.
Ale myliłeś się co do Javiera. Umiał mi się oprzeć.
Wkrótce będziemy w domu.
Przepraszam, Isabel. Potrzebuję twojej pomocy.
- O co chodzi? - Potrzebne mi są ubrania do wioski.
Czy coś się stało? Coś pani grozi?
- To dotyczy mojego kuzyna. - Pani kuzyna?
Tylko nie mów mojemu mężowi.
Nie powiem.
Proszę na siebie uważać.
- Piśnij a nie żyjesz. - Co pan tu robi?
Szukam donii Alicii i jej zbira. Gdzie oni są?
Nie wiem, i nie polecam szukania ich po hotelu.
A kto o tym mówi? Zaprowadzisz mnie do nich.
Co tu robisz, Isabel?
- Powinnaś już spać. - Musimy porozmawiać.
- Jestem zajęty. Nie możemy później? - Nie ma czasu.
Dałam pani Alicii ubrania, by poszła sama do wioski.
Boję się, że coś jej się stanie. Powiedz to Julio.
- Zaraz mu powiem. - Ale nie mów nikomu więcej.
Wracaj do pokoju. Ja się tym zajmę.
- Na pewno poszła do pensjonatu. - Poszedłbym...
Nie, zadzwoń do agenta Ayala.
Tu jesteś, ptaszyno.
- Jesteś cała? - Tak.
Dobranoc.
Juanito, chodź skarbie.
Tatuś przyjdzie później. Pracuje.
Zaopiekujemy się tobą. Wkrótce wyzdrowiejesz.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Otulę cię.
Cieplutko co.
Juanito.
Juanito ?
Obudź się, Juanito.
Proszę, nie.
Otwórz oczka.
Dlaczego?
Boże, dlaczego?
Pójdę tam sama.
Pozwól mi iść z tobą. Nie musisz stawać mu naprzeciw.
Muszę to zrobić.
Zostanę tutaj.
Czemu jeszcze nie śpisz?
Co się stało?
Juanito wyzdrowiał.
Witaj, malutki.
Alejandro?
Alfredo. Alejandro.
Coś się dzieje z dzieckiem?
Pomóż mi. Obudź go.
Nie.
- Synku. - Obudź go, proszę.
Oczekuję wyjaśnień.
- Wyjaśnień? - Garrido o wszystkim mi powiedział.
Po co tam poszłaś?
Chciałam dowieść niewinności Gonzala.
Twój kuzyn ma zalety, ale niewinność do nich nie należy.
Nie zabił mego ojca.
- I osiągnęłaś swój cel? - Nie wiem.
To jest w rękach inspektora i sędziego. Coś jeszcze?
Garrido stanie przed sądem za śmierć tego bandyty, Beara.
Czemu byłaś tak nierozważna? Mógł cię zabić.
Chcesz mi powiedzieć coś jeszcze?
Alicia, moje dziecko. Nie wiem, co mu jest. Nie rusza się.
- Nie wiem, co robić. - Chodź.
To się dopiero co stało. Nikt jeszcze nie wie. Moja matka prosi o dyskrecję.
Ponieważ byłaś jego mamką, chciała, żebyś wiedziała.
Angela, moja mama chce, żebyś się wszystkim zajęła.
Przykro mi. Ktokolwiek był jego matką, śmierć dziecka zawsze jest smutna.
Strata dziecka musi być straszna. Dobrze, że wciąż mamy swoje.
- Zamknij się? - Co się stało?
Spędziłam z nim więcej czasu niż jego tak zwani rodzice.
Pomyśl o naszym szczęściu. Takie chwile uświadamiają nam to.
- Co on ma na buzi? - To nic.
Chyba nic.
Diego wie?
Garrido mu nie powiedział?
Nie wiem.
O co chodzi?
Dziecko Sofii nie żyje.
Przykro mi.
To niesprawiedliwe. Był jeszcze taki mały.
Czy zgodzą się państwo na to?
Jeśli państwo chcą, mogę zabrać małego.
Nie, chcę jeszcze na niego spojrzeć.
- Nie, Alfredo. - Będzie tylko gorzej.
- Co się stało? - Zadrapanie.
- Nie ma go. - Jakie zadrapanie?
Wczoraj się podrapał. Było duże.
Spójrz, nie ma po nim śladu.
- Jest za blady, by je widzieć. - Mój Boże.
Widziałaś je, tak? To nie mój syn.
Wszyscy byśmy tego chcieli.
Uspokój się. Bredzisz z bólu.
Nie chcę się uspokajać. To nie jest mój syn, słyszysz?
Ja też bym chciała, żeby nasz syn żył. Oddałabym za to życie.
Ale to on.
Puść go. Musi się uspokoić.
Bardzo mi przykro z powodu tego wszystkiego.
- Coś ty zrobiła? - O co chodzi?
Zadrapanie. Oszalałaś, Belén.
Nic nie mów, proszę. Co miałam zrobić?
- Jeśli się dowiedzą, to będzie koniec. - Nie mów im.
- Nie mogę stracić ich obojga. - O czym wy mówicie?
- Daj mi dziecko, Angela. - Nie.
- Rób jak pan każe. - To nasz syn, Juanito.
Trzymaliśmy go w ukryciu, bo hotel na to nie pozwala.
- Ale zabierzemy go stąd. - Ucisz się, synu.
- Chodź ze mną. - Nie.
Dokąd pan go zabiera? Nie może pan go zabrać, bo pana nie żyje.
To twoje dziecko nie żyje.
- Co on mówi? - Porozmawiaj ze swoją żoną.
- On go zabiera. Zrób coś. - To nie takie proste.
Zostaw mnie.
Nie oszalałem. To jest nasze dziecko.
Pozbądź się tego.
Pospiesz się, proszę.
Co ty zrobiłeś? Skąd masz to dziecko?
Widzisz, ma ranę.
Ale mamo...
To znaczy, że...
- było dwoje. - Tak, dwoje.
Są identyczni i muszą być od jednej matki, którą nie byłaś ty.
Ty za tym wszystkim stałaś. Obie mnie oszukałyście.
Nie.
Alfredo, uspokój się. Nasze dziecko jest znowu z nami.
- Tylko to się liczy. - Nie.
Matka mi mówiła, że to oszustwo. Nie wierzyłem jej, tylko tobie.
- Potraktowałaś mnie jak głupca. - To nieprawda.
Ciąża, poród, to wszystko kłamstwa.
Straciłam dziecko, gdy spadłam ze schodów.
I nie mogę już mieć dzieci.
- Z korzyścią dla nas wszystkich. - Proszę, niech pani wyjdzie.
- Naprawdę bardzo mi przykro. - Czemu mi nie powiedziałaś?
- Czemu to zrobiłaś? - Co mam powiedzieć, żebyś mi wybaczył?
Nie odpowiedziałaś mi. Dlaczego?
Jeśli nie masz odwagi, by mi powiedzieć...
to prawda musi być okropna.
- Jak mogłaś? Nasz syn. - To nie był twój syn. Tylko mój.
Urodziłam ich, karmiłam. Nie porównuj swego żalu do mojego.
Kochałem go jak własne. Uznałem go za własne.
Uznałbym obydwoje, gdybyś mi powiedziała.
Zostałbym z tobą bez względu na wszystko.
Czemu mnie tak potraktowałaś?
Moja matka miała rację.
Jestem idiotą, co nie? Za takiego mnie miałaś.
Ty i wszyscy inni.
Tylko my i kilku członków personelu wie, co się stało z dziećmi.
Żadne słowo nie wyjdzie z tego hotelu. Nasze imię nie zostanie splamione.
Wszyscy będziemy ofiarami oszustwa.
- Zapewniam, że sprawca za to zapłaci. - Nie powiem ani słowa.
Ale oczywiście prawdziwi sprawcy nie zapłacą za to.
Znowu.
Przykro mi, Sofia.
- To podłe, co zrobiła ta pokojówka. - Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Kłamałam.
Męża...
was wszystkich i samą siebie.
Teraz płacę za grzechy.
Miałaś rację, mamo. Ze wszystkim.
Sądzisz, że jak się czuję?
Nie, nie zrobię tego. Uszanuj moją decyzję.
Mam ku temu powody. Nie nalegaj.
Nie mogę teraz rozmawiać. Zadzwonię później.
Widzę, że się pakujesz.
Możesz tu zostać jak długo chcesz.
- Przykro mi, że tak to się kończy. - To się jeszcze nie skończyło.
Spakowałem się, bo opuszczam swój pokój.
- Nie rozumiem mój drogi. - Nie nazywaj mnie tak.
Sądziłam, że markiz powstrzymuje się od grubiaństwa.
Nie zostawię syna i nie zrzeknę się stanowiska.
Nie jesteś teraz w stanie kierować czymkolwiek.
Kim jesteś, by mi to mówić?
- Właścicielem tego hotelu. - Słucham? Współwłaścicielem.
To także mój hotel. Jestem dyrektorem i nigdzie nie jadę.
Teraz, gdy wiem jacy jesteście,...
nie ułatwię wam tego. Dobranoc.
Tęskniłeś za mną?
Ja bardzo.
Kochasz go, nie?
Nawet jeśli to nie twoja krew.
Ani twoja, ale ty o tym wiedziałaś.
Od początku go kochałam, bo znów nas połączył.
To właśnie problem. Zawsze kochałem go, jak swoje własne...
i zamierzam robić to dalej.
- Zostaw nas samych. - Nie.
Nie przyszedłem tu się godzić. Przyszedłem po syna.
Wyjdź.
Nie chciałam tego. Byłam szczęśliwą mężatką...
spodziewającą się dziecka, dopóki ty nie zepchnąłeś mnie ze schodów.
- A może nie pamiętasz? - To był wypadek.
Wypadek, który zabił dziecko a mnie wysterylizował.
Mogłam stracić wszystko.
- Co miałam zrobić? - Powiedzieć mi prawdę.
Prawdę? Skąd miałam wiedzieć, że sobie poradzisz i mnie nie wyrzucisz?
- Tylko dziecko cię tu trzymało. - Chciałaś mnie czy mój tytuł?
Odpowiedz.
Markiza de Vergara. Czy o to ci chodziło?
Gdy ty chciałeś się zabić...
powstrzymałam cię od tego, zostałam z tobą i pomogłam ci zdobyć to, co masz.
Nie ty jedna się poświęciłaś.
Poszedłem dla ciebie do więzienia, na cztery miesiące.
Przez cały ten czas nie powiedziałaś mi prawdy.
Nie mogę być z kobietą, która mi nie ufa.
Alfredo, proszę.
Zraniliśmy siebie nawzajem, ale czas o tym zapomnieć i zacząć od nowa.
Jeśli nie dla mnie, zrób to dla dziecka.
Lepiej, jak odsunę od ciebie dziecko.