A jeśli twoja żona dowie się o dziecku?
Chcę 10 000 peset. Jutro.
Isabele, jest ktoś inny.
Wiem, że to niemożliwe, ale i tak nie mogę.
Zasługujesz na szczęście, Julio. Daj mi szansę.
To tytuł własności. Twój ojciec oszukiwał.
Gonzalo chciał to, by oczyścić swoje imię. Miał motyw, by zabić twego ojca.
Jeśli Alfredo byłby bogaty, byłby groźnym przeciwnikiem.
Ale bez pieniędzy łatwo będzie go wyeliminować.
Markiza de Vergara zbankrutowała.
Alfredo de Vergara sprzedaje posiadłość i eksmituje swoją matkę.
Alarcónowie z litości czynią go dyrektorem hotelu.
O co chodzi?
Nie odchodź.
Skoro mamy Beara, na razie nie musimy śledzić przemytników.
Uciekł.
- Masz pieniądze? - Nie.
Nigdy ich nie dostaniesz.
Mam pokazać dziecko Alicii i twojej matce?
Jakie dziecko?
Wiem, że okłamujesz swego męża. Przestań albo twój mąż się o tym dowie.
Kochanie.
Widziałeś Gonzala?
Trudno powiedzieć, co kto robi i o jakieś porze, czyż nie?
Dlaczego go szukasz?
Chcę go zaprosić na chrzest mojego siostrzeńca.
- Pozwól to zrobić siostrze, jest matką. - A ja matką chrzestną.
Nie widziałem go. A ja muszę rozwiązać pewien problem.
- Mam nadzieję, że to nic ważnego. - Ja też.
Diego jest w naszym pokoju. Weź to. Powiem ci, kiedy to odłożyć.
W holu jest Gonzalo.
Porozmawiam z nim.
Nie musisz. Wiem, że go szanujesz.
Garrido, masz śledzić moją żonę.
Chcę wiedzieć z kim i gdzie chodzi.
- I dla swojego dobra, bądź dyskretny. - Będę.
Alicia.
Sofia właśnie powiedziała mi o chrzcie.
Nie dlatego tu jestem.
- Coś się stało? - Mam tytuł własności.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Wiem, że chciałeś go ukraść.
Według niego to mój ojciec był winny, a twój niesłusznie oskarżony.
Dlatego tu przyjechałeś, tak?
Czy to dziwne, że chcę oczyścić imię rodziny?
- Kiedy się dowiedziałeś? - Niedawno.
Kiedy?
- Czy mój tata wciąż żyje? - Umarł zaraz po.
- Byłeś zamieszany w jego śmierć? - Proszę cię. Był moim wujkiem.
I pozwolił twojemu umrzeć w więzieniu. Nie wierzę, że nic nie zrobiłeś.
Nie zrobiłem.
Kiedy się dowiedziałem, rozmawiałem z twoim ojcem.
Powiedziałem mu, że wiem, iż zmusił mojego ojca, by zapłacił za ten szwindel.
Jak mogłeś to zrobić własnemu bratu?
- Gonzalo, nie jesteśmy sami. - Nie obchodzi mnie, że inni usłyszą.
Sprawy rodzinne załatwiamy między sobą.
Twój ojciec też krzyczał. I spójrz, jak skończył.
- Przez ciebie. - Wiedział, co robi.
Nie wiedział, że pójdzie do więzienia sam.
- Był moim bratem. Byłem bezradny. - Mogłeś się przyznać.
Wtedy rodzina straciłaby wszystko.
Ja straciłem wszystko.
Tobie i twojej matce nic nie brakowało.
Nie chcę twojej pomocy. Chcę sprawiedliwości.
Sprawię, że prawda wyjdzie na jaw.
Nie masz dowodu. A bez niego wezmą cię za wariata.
Nie idź ścieżką ojca. Zapomnij o tym, a ja o ciebie zadbam.
Nigdy. Zapłacisz za to. Jeśli nie w więzieniu, to własną krwią.
- Wyrzućcie go i więcej nie wpuszczajcie. - Nie unikniesz kary.
Groziłem mu. Przysięgłem, że się zemszczę, ale nie zrobiłem tego.
Dlaczego mam ci wierzyć? Mój ojciec umarł zaraz po tym.
- Nie było mnie tu, gdy umarł. - Gdzie byłeś?
Wsiadłem w pierwszy pociąg i wyjechałem. Gdy się dowiedziałem, byłem już daleko.
Nic nie zrobiłem twojemu ojcu, za to twoja rodzina zniszczyła mnie.
- Daj mi tytuł własności. - On może zaszkodzić mojej rodzinie.
- Hotel już jest w kiepskim stanie. - Nie użyję go przeciwko tobie.
Chcę tylko oczyścić imię ojca. Proszę.
- Czyż to nie cudowny dzień, Mateo? - Zaraz może padać.
Nawet jeśli będzie lać, to wciąż będzie wspaniały.
- Telegram dla donii Adriany. - Dziękuję.
- Złe wieści? - To od mojej córki.
Z zemsty, mój mąż wyrzeka się jej.
Wyrzucił ją. Nie ma dokąd pójść.
Hotel jest duży. Może tu zostać.
Wiedziałam, że to zrozumiesz.
Nie wyjechałaś jak doradzałam.
Przepraszam, ale jestem dorosła.
Trudno ci w to uwierzyć, ale twój syn również.
Jak dobrze go znasz. Chcę z tobą porozmawiać.
- Mów, mamo. - W biurze.
- Co ona tu robi? Miała wyjechać. - Wróciła, by być ze mną.
Powinna wrócić do męża.
Prawie by cię zabili. Czemu się upierasz?
- Ponieważ ją kocham. - Co ty wiesz o miłości?
Ona mnie nauczy. Poślubię ją i będziemy razem na zawsze.
Kochanie, nie masz pojęcia, co znaczy - na zawsze.
Zakochałeś się po raz kolejny i znów zrujnujesz komuś życie.
Dla jej dobra, pozwól jej wrócić do męża.
- Tym razem to, co innego. - Na pewno.
Mogłaby być twoją matką. Kazałeś jej porzucić rodzinę.
Mylisz się, mamo.
Zostawiła tylko tego idiotę, a córka ma tu przyjechać.
I będziesz jej ojcem?
Jeśli to polega na rozwiewaniu złudzeń dziecka, to nie będzie trudno.
Nic nie wiesz o życiu.
Nieważne, co zrobisz. Będę z nią, mimo to.
- Pana pokój... - Nie wchodź tam.
Gdzie moje dziecko?
- Gdzie on jest? - Jakie dziecko?
- Jeśli go skrzywdzisz, przysięgam... - Co mi zrobisz?
To także twój syn.
Wiem, że go nie skrzywdzisz. Gdzie on jest?
Tego dziecka nigdy nie było.
Zapomnij o nim. Tak będzie najlepiej.
- Isabel, czy pan Javier wychodził? - Nie wiem, a co?
- Nieważne. Andrés, nie wchodź tam. - Co się stało?
- Juan śpi. Popilnuję go. - Dam mu tylko buziaka.
- Nie. - Czemu nie?
Długo go usypiałyśmy. Nie chcemy, żeby się obudził.
- Wracaj do pracy. - Jak sobie życzysz, mamo.
Wchodź.
Gdzie Juan?
Nie powiedziałam nic Andrésowi, ale ja chcę znać prawdę.
- Gdzie jest mój wnuk? - Nie wiem.
- Zabrali go? - Kto?
- Jego prawdziwy ojciec. - Jak on się nazywa?
Nie znasz go. Jest poważany i mieszka niedaleko.
- Chyba chce go mieć przy sobie. - Pójdę do sierocińca.
Już byłam, nikt nie przyniósł im dziecka.
- Kto jest ojcem? Pójdę tam. - Nie zabrał go tam.
- Jest żonaty. - Coś ty zrobiła,...
- że przyszedł po dziecko? - Nie wiem.
Kiedy się nawarzyło piwa, trzeba je wypić.
Ale Andrésowi trzeba oszczędzić bólu. Nic mu nie powiemy.
A dziecko?
Niedaleko mieszka kobieta, która oddaje znajdy do innych.
Co robisz?
Gdzie ona mieszka?
Pani Angelo, ponieważ niedawno był dzień pani patrona...
O Boże, Ernesto, nie tak oficjalnie. Jeszcze raz.
Pani Angelo, proszę nie wziąć tego za zbyt frywolne,...
ale ostatnio przypomniałem sobie, że niedawno był dzień pani patrona.
- Zrób jak powiedziałam. Szybko. - Tak, proszę pani.
- Mogę panią zatrzymać? - Jestem zajęta. Rozwiąż to sam.
Czy o wszytko musicie mnie pytać?
- Jak się masz, Julio? - Dobrze.
Jutro po pracy idziemy na zabawę.
Będzie muzyka, a ty lubisz tańczyć.
- Dasz mu to? - Nie wiem.
Gonzalo wydawał się uczciwy, a personel potwierdził jego relację.
Wcześniej kłamał, żeby to dostać.
Nie chodziło mi o niego. Prosił nas o to agent Ayala.
- Powinniśmy mu to dać. - Będzie podejrzewał Gonzala.
Jeśli jesteś pewna, że jest niewinny, nie musisz się martwić.
Okazuje się, że mój ojciec był bezlitosny,
a nie dobry i uczciwy, jak go pamiętam.
Uwierz mi, teraz już niczego nie jestem pewna.
- To sprawdźmy jego historię. - Jak?
Jeśli tu został, to musiał zatrzymać się w pensjonacie Paquita.
To zdjęcie Gonzala może się przydać.
- Czy coś się stało? - Nie, proszę pani.
Usłyszałem głosy, więc wszedłem.
Daję kelnerowi instrukcje odnośnie śniadania.
- Coś jeszcze? - Nie. Przepraszam.
Dobrze, że tu traktuje się nas jak meble.
- Idę do wioski. - Pójdę z tobą.
- Chciałaś coś Isabele? - Nie. Przyszłam po kwiaty.
- Będę na zewnątrz. - Dobrze.
Dziękuję.
Mogę dla pani coś zrobić? Wygląda pani na zmartwioną.
Nie, nie jestem.
Może mi pani zaufać.
Wiem. Dziękuję.
Przepraszam.
- Nie możesz iść. Pójdę sama. - Co?
- Poradzę sobie. Wybacz. - Nie szkodzi.
Przepraszam.
- Co pani tu robi? - Może mi pani pomoże.
- Zna pani tego mężczyznę? - Jak mogłabym go zapomnieć.
- Don Ramiro. - Nie, to Gonzalo, mój kuzyn.
Nie, don Ramiro.
- Jest pani pewna? - Miał na imię jak mój ojciec.
- Czy to on jest na tym zdjęciu? - Jak najbardziej.
- Proszę spojrzeć tutaj. - A kiedy tu był?
W zeszłym roku, od ósmego do dziesiątego lutego.
- Czy coś się stało? - Mój tata zmarł dziewiątego lutego.
Bardzo mi pani pomogła. Dziękuję.
Słyszałem głosy.
Spokojnie, to nie policja.
- A kto? - Panienka Murquia.
- Sądzisz, że zabił go Bear? - Był z jego bandy.
Miał zeznawać przeciwko niemu. A on szuka zemsty.
- Złapaliśmy go dzięki... - Julio i Alicii.
Pojadę ich ostrzec. Zajmij się ciałem.
- Nie ja powinienem dać to polecenie? - Wiesz, że nie znoszę chodzić.
Mama i Belén coś przede mną ukrywają.
Julio.
- Co mogę dla pana zrobić? - Przyszedłem ostrzec ciebie i Alicię.
Alicia pojechała do Cantaloa.
Dzień dobry.
Proszę uciekać.
- Zostaw mnie. - To ja.
- Tędy, panie Garrido. - Schowaj się.
- Tu jest pani Murquia. - Nic pani nie jest?
Dziękuję, Garrido. Uratowałeś mi życie.
To mój obowiązek. Odprowadzę panią do hotelu.
- Przepraszam, ale mam kilka pytań. - Ale pani...
Proszę się nie martwić. Odprowadzi ją jeden z moich ludzi.
- Dlaczego Garrido cię śledził? - Nie wiem, ale musimy być ostrożni.
Więc twój kuzyn zatrzymał się w Cantaloa.
Tak, pod fałszywym nazwiskiem. Nie musisz pytać.
- Był tu w dniu śmierci mojego ojca. - Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Nie mogę uwierzyć, że jest mordercą.
Jeśli jest niewinny, to wszystko wyjaśni. A może kłamie.
Kiedy ciebie niesłusznie oskarżano zaufałam ci, czyż nie?
Teraz ty musisz zaufać mi.
Nie chcę go skazywać, tylko poprosić o pomoc Ayalę.
Wierzy nam, a ja nie chcę go okłamywać.
- Daj mi trochę czasu. - Po co?
Twój kuzyn już cię okłamał i zrobi to znowu.
Ayala wie, jak go przesłuchać.
Jeśli jesteś taki pewien, to czemu przyszedłeś?
Nie pozwolę ci samej chodzić, gdy Bear jest na wolności.
Chodźmy, bo będzie padać.
Minęły zaledwie dwa tygodnie, a już mi jej brakuje.
- Moje dziecko. - To twoja córka?
Mamo, tak bardzo tęskniłam. Mam ci tyle do opowiedzenia.
Byłam na zakupach w Madrycie i kupiłam ci ten naszyjnik.
Elena, to Javier, o którym ci mówiłam.
Może to dziwne, ale kocham twoją matkę i...
Dziękuję, że uszczęśliwił pan moją matkę.
- Wiem, że świetnie się dogadacie. - Z pewnością.
- Czy ona nie jest aniołem? - Brakuje jej tylko skrzydeł.
Pójdę się przebrać i odłożyć twoje bagaże.
- Czy możesz jej pokazać hotel? - Oczywiście.
Chodźmy, chcę zobaczyć każdy zakątek.
Co się dzieje, skarbie?
- Co chciała twoja matka? - Nie przyjdzie na chrzest.
Po tym, co jej zrobiłem, nie chce wywoływać konfliktu.
Może dlatego, bo nie będzie tam żadnej osobistości.
- Co mu jest? - Chyba jest głodny.
Belén jeszcze nie przyszła.
Co to znaczy? Ma się zajmować tylko Alejandro.
Kąpiel mu dobrze zrobi. Przygotuj ją.
- Pilnuj wody, a ja go rozbiorę. - Proszę się nie kłopotać.
To nie kłopot. Nie spędzam z nim zbyt dużo czasu.
Jest podrapany. Dlaczego?
- Ma ostre paznokietki. - Naprawdę?
Uważaj na rączki.
- Mamo, Juanita nie ma w pokoju. - Pewnie jest z Belén.
Jej też jej nie mogę znaleźć. Ernesto mówi, że wyszła.
Mamo.
- Mamo. - Angela, widziałaś Belén?
Tylko nie mów, że nie wiesz, gdzie jest jedna z pokojówek.
- To byłby pierwszy raz. - Wyszła.
Jak to? Nie może tak po prostu wyjść.
Wysłałam ją po lekarstwo do aptekarza.
Musiałaś akurat ją? Ma się zajmować tylko moim wnukiem.
Sądziłam, że mądrzej przydzielasz pracę.
Przepraszam, powinnam brać przykład z pani
i wybierać pokojówkę, która najlepiej panią zadowoli.
Jeśli to coś, czego nie lubię, błędy...
lub brak szacunku. - Wiem, proszę pani.
- Kiedy wróci, przyślij ją do mnie. - Tak zrobię.
- Czemu nie powiedziałaś, że wyszła? - Nie chciałam cię martwić.
Dziecko źle wyglądało. Zabrała je na spacer.
To nie jest dzień na spacer. Może padać.
- Nie ukrywasz czegoś przede mną? - Dlaczego?
Nigdy nie broniłaś Belén przed donią Teresą.
Nie zrobiłam tego dla niej, tylko dla dziecka.
- Czego chcesz? - Przyszłam po dziecko z hotelu.
- Jakie dziecko? - To, które przyniósł pan Murquia.
- Nie marnuj mojego czasu. - Nie ma tu żadnego dziecka.
Jeśli pozwolisz.
- Cicho. - Co robisz?
Odezwij się a podetnę ci gardło.
Oddaj mi moje dziecko.
Jeśli pan Murquia cię zapyta, powiedz, że je oddałaś.
Jeśli znowu zbliżysz się do mego dziecka, zabiję cię.
Ta ścieżka powinna być gdzieś tu.
Jak się masz, kochanie?
Dlaczego Garrido mnie śledzi?
Kręcił się tu jakiś złodziej i kazałem cię chronić. Gdzie on jest?
Na policji. Składa zeznanie.
- A co się stało? - Obronił mnie przed atakiem.
Jesteś cała? Dobrze, że podjąłem kroki.
Tak. Teraz pójdę się przebrać.
- Użyłeś fałszywego nazwiska. - Nie wierz tej kobiecie.
Ona nie ma powodu, by kłamać, a ty tak.
Co zrobiłeś mojemu ojcu?
Powiedz mi.
Nie mogłem wyjechać, jakby nic się nie stało.
- Co zrobiłeś? - Chciałem odzyskać, co moje?
Tak, zostałem w wiosce, nie tylko, by odzyskać dokument.
Byłem wściekły i chciałem zemsty. Nie sądziłem, że sprawiedliwość nastanie.
Dostałem pokój na fałszywe nazwisko i zdobyłem broń.
- Czy coś się stało? - Don Carlos nie żyje.
Don Diego kazał zwołać personel.
Zgon albo ktoś wykonał mój plan.
Stałem tam z bronią zamiast być w drodze do domu.
Wybiegłem.
Wydawało mi się, że ktoś mnie śledził. Bałem się.
Musiałem uciekać, a najpierw pozbyć się broni.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Rozumiesz dlaczego.
Jeśli to prawda, powinieneś iść na policję.
Oszalałaś? Groziłem twemu ojcu, upozorowałem wyjazd
i kupiłem broń. Obciążyłbym sam siebie.
Kłamstwa ci nie pomogą.
Ani przyznanie się, że chciałem zabić.
Chciałbym ci wierzyć, ale nie wiem, co myśleć.
Ayala odkryje to prędzej czy później. to zależy od ciebie.
Przepraszam, że cię w to wplątałem.
- Wiem o wszystkim. - Ocaliłem ją.
To twoja praca.
Widziałeś ją z mężczyzną?
Była z kuzynem w restauracji.
- Ta pani ma mieć najlepszą obsługę. - Tak, panie Diego.
- Spędź trochę czasu ze swoją żoną. - Dobrze.
W takie deszczowe dni najlepiej być w hotelu.
- Dzięki temu będzie pani jeszcze lepiej. - Ależ pan szarmancki.
Myśli pani, że mógłbym zarabiać jako kelner?
Nie musi pan. Jest pan Alarcónem, a oni zawsze sobie radzą.
Nie zawsze. Słyszała pani o panu Ricardo.
A to ci dramat.
Tylko Gonzalo wybrał dobrą drogę. Jakim był chłopcem?
Był bardzo mądry. Często przychodził do hotelu.
Chyba dobrze żył z kuzynkami, zwłaszcza z Alicią.
Byli wspaniałą parą.
- Wybacz mi. - Nie szkodzi.
Kiedy rodziny się poróżniły, musieli się rozstać.
Z czego się bardzo cieszę.
Nie musi się pan nim martwić.
To co powiedziałeś wywołuje podejrzenia, co do pana Gonzalo.
Przypominam, że oficjalnie pan Carlos zmarł z przyczyn naturalnych.
- Nie możemy podawać arszeniku? - Nic już nie możecie zrobić?
Sędzia Barrera niechętnie działa przeciwko donii Teresie,
ale to dotyczy Gonzalo, za którym on nie przepada.
I to pomoże?
To i dokument, który odzyskaliście.
Mówiłem, że go nie mamy.
To czego pan jeszcze szuka z panią Alicią?
To ten dokument widział pan Gonzalo...
a brak pani Alicii świadczy o tym, że nie chce donosić na swego kuzyna.
- Czy mam rację? - Wolałbym nie odpowiadać.
Dajcie mi ten dokument. On pomoże śledztwu
- i przekona sędziego. - Czy on na to pozwoli?
Nawet Barrera uznał to za dziwne,
że próbowano ukraść zwłoki don Carlosa, jak tylko chcieliśmy je ekshumować.
Nie sądzę, by narażał swoją pozycję stojąc w obronie Gonzalo.
Zamierza pan aresztować Gonzalo?
Zatrzymam go kilka godzin na przesłuchaniu i poszukam tropu.
- Jeśli pozwoli na to mój zwierzchnik. - Co mówiłeś?
Pytałem, czy się zgodzisz.
- Jeśli jesteś tego pewien, tak. - Chodźmy.
- Dokąd? - Poszukać Gonzala.
Ayala aresztował twojego kuzyna. Chce z nim tylko pogadać.
Gonzalo chciał wyjechać. Ktoś musiał go ostrzec.
- Rozmawiałam z nim. - Co ci powiedział?
Chciał zabić mego ojca, nawet kupił broń, ale tego nie zrobił.
Tym razem mu wierzę.
Nie zabił go, bo był już martwy. To kiepskie usprawiedliwienie.
Nie łatwo przejść od zamiarów do czynów, sam o tym dobrze wiesz.
Też chciałeś zabić Alfredo, a nie zrobiłeś tego.
Wiesz, dlaczego? Bo jesteś dobrym człowiekiem, a nie mordercą.
Tak samo jak Gonzalo.
Poza tym, mój ojciec został otruty. Gonzalo miał broń, więc jest niewinny.
Muszę odnaleźć tę broń, by udowodnić, że mówi prawdę.
Ukrył ją rok temu. Może już jej tam nie być.
- Zatem pozwól mi powiedzieć Ayali. - Nie, to mój kuzyn.
Chcę wiedzieć przed innymi. Obiecaj, że poczekasz.
Daj mi słowo, Julio.
Masz moje słowo. Tylko nie działaj na własną rękę.
Widziałaś, jakie to niebezpieczne.
Muszę iść na chrzest.
Spotkamy się po uroczystości w pokoju z miernikami.
To pasuje do małych stolików.
- Jeśli deszcz tego nie zniszczy. - Zaraz przestanie padać.
Wyglądasz na strapionego. Dobrze się czujesz?
Niezupełnie. Ayala aresztował twojego bratanka.
- Jego? Za co? - Nie wiem. Musi być jakiś powód.
- Pójdę się przebrać. - Tak, kochanie.
Czy między wami jest coś nie tak?
- Jesteś pewien? - Niepokoi mnie jej troska o kuzyna.
Tak wiele wody upłynęło.
Mnie niepokoją jego obecne intencje.
- Odzyskałeś tytuł własności? - Nie mogę go znaleźć.
Musiał go ukryć. Niech Garrido przeszuka hotel.
- Garrido jest zajęty czymś innym. - Niech zajmie się tym.
Widzę, że pani odpoczywa...
Myśli pan, że jak siedzę to znaczy, że odpoczywam?
To odpowiednia pozycja do tego.
Nie mam pana szczęścia. Ja nigdy nie odpoczywam.
Gdybym tak robiła, to ten hotel rozleciałby się na kawałki.
Teraz, jeśli pozwolisz albo i nie mam coś do zrobienia.
- Masz bezwzględną rację. - Bardzo dobrze.
Pani Angelo.
- Jest zmarznięty. - Nie słyszę w tym deszczu. Wieki minęły.
Osusz go i przebierz, zanim się zaziębi.
Idź, nikogo tam nie ma.
Skarbie, zaraz będzie ci ciepło.
Chodź, mój kochany.
Co ty i moja matka wyczyniacie?
Tylko nie mów, że przemókł. To tylko dziecko.
- Teraz cię potrzebuje. - Jest zmarznięty.
Poszukaj doktora.
Jakie imię wybraliście dla tego dziecka?
Alejandro Carlos de Samaniego y Ruiz Alarcón.
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i syna i Ducha Świętego. Amen.
Jako rodzice chrzestni macie pomagać w chrześcijańskim wychowaniu tego dziecka,
aby poznało Jezusa i żyło w głębokiej wierze.