Gdybyś zmarł, nie wybaczyłabym sobie.
- Żona idzie ze mną. - Puść mnie.
Będzie potrzebne coś więcej niż ciało.
Zatrzymałem żebro Don Carlósa Alarcóna.
Jeśli porcelana będzie czarna, oznacza to obecność arszeniku.
Don Gonzalo Alarcón. Jego ojcem był brat Don Carlosa.
Prawie zrujnował rodzinę z powodu szwindli, związanych z kopalniami.
Ktoś chciał cię zabić.
- O co chodzi? - Morfina.
Zrób pacjentowi zastrzyk co sześć godzin.
- Pół strzykawki. Więcej jest śmiertelne. - Wiem.
- Jak długo muszę to brać? - Chyba dopóki nie minie ból.
Zawroty głowy. Morfina dokończy to, czego nie zdołał ten strzał.
- Dziwnie się czuję, robiąc to. - Dlaczego to mówisz?
Niedawno to ja leżałem w łóżku.
Matka powiedziała mi, że po wypadku posłano po doktora.
Bardzo martwiono się, czy uda mi się w ogóle przeżyć.
Zastanawiałem się dlaczego. Jestem tylko kelnerem.
Jesteś kimś więcej.
- Dorastałeś w tym domu, z nami. - Tak.
Pamiętam, jak graliśmy z panem i pana rodzeństwem jak...
- Bracia? - Przyjaciele, chodziło mi o przyjaciół.
Ale zrozumiałem, że jestem tylko służącym,
niezależnie, jakie są moje odczucia, nie będę nikim więcej.
Dlatego się zastanawiam, czy kiedyś nie zrobiłem czegoś źle.
Czegoś tak złego, że zasłużyłem na taką karę.
Nie, Andrés. Nie zrobiłeś nic, żeby zasłużyć na ukaranie.
- Jak Don Javier? - Przeżył.
- Dziękuję. - Jest pod opieką pana przyjaciela.
- Będzie podawał mu morfinę. - Który przyjaciel?
Chyba nazywa się Andrés.
- Tutaj przechowywane jest srebro. - I chemikalia do czyszczenia go.
- Co za niespodzianka. - Przyjemność po mojej stronie.
- Wróciłeś nie mówiąc mi? - Nie lubię przykuwać uwagi.
Dlatego ubierasz się tak skromnie i używasz wejścia dla służby?
- Byłeś w tawernie w wiosce? - Znasz mnie, pani, zbyt dobrze.
Przedstawiam ci moją przyjaciółkę, Agathę.
Chce być pisarką, a ja oprowadzam ją po hotelu.
Ten człowiek należy do jednej z najważniejszych rodzin w Madrycie.
Jestem oczarowany.
Miło było cię widzieć. Nie zabieram już czasu.
- Agatho, pokażę ci spiżarnię. - Zaraz panią dogonię.
- Przepraszam, spieszę się. - Rozumiem.
- Kelnerzy mają mało czasu. - Co pani powiedziała?
Pana ubrania są tanie i znoszone, więc nie jest pan bogaty.
Manicure jest idealny, jednak nie używa pan perfum ani nie ma biżuterii.
To znaczy, że pracuje pan w luksusowym miejscu.
A od chwili, kiedy pana zobaczyłyśmy, jest pan nerwowy.
- Dobrze mi poszło? - Tak.
Ale nie wspomniała pani, że podawałem jej śniadanie.
Tak.
Proszę nic nie mówić.
Łatwiej dotrzymać tajemnicy, jeśli dostanie się coś w zamian.
- Co? - Dobrą historię.
A czym jest dobra historia bez dozy romantyzmu.
Pocałunek.
Dobrze. Ale musisz zamknąć oczy.
- Obudź się. - Nic mu nie jest.
Co się stało?
Wpadłam na Andrésa, wychodząc z Diego.
Mówił, że miał wstrzyknąć morfinę, ale był nerwowy.
- Coś powiedział? - Nie musiał.
Bałam się, że wie o naszych podejrzeniach względem Javiera i coś zrobi.
Wykręciłam się od wyjścia z Diego i przybiegłam.
Kiedy przyszłam, siedział i rozmyślał.
Może powinien wiedzieć, że jest synem Don Carlosa.
To byłoby niebezpieczne. Twoja matka nigdy go nie zaakceptuje.
Nie wiesz, jak mi trudno, widzieć go codziennie, kiedy nam służy...
Jak ja i inni.
- Przepraszam, nie powinnam. - Rozumiem.
Alicia powiedziała mi wszystko.
Dlaczego Don Javier chciałby mnie zabić?
Nie wiem.
Jeśli tak było, skończy w więzieniu.
Tu jesteś.
Doño Tereso, jak Javier?
Nie wiem, co zrobiłaś, ale go opętałaś.
Nic nie zrobiłam, ale czuję to samo.
Nie obchodzi mnie, co czujesz.
Dobrze. Porozmawiajmy otwarcie.
Nie lubisz mnie i robisz wszystko, by rozdzielić mnie z Javierem.
Nieprawda.
Nie mogę jednak zaakceptować, że strzelano do mego syna.
Jeszcze nic nie zrobiłam, by was rozdzielić, ale zrobię.
Mój mąż próbował zabić Javiera. Cóż gorszego możesz zrobić?
Jeśli uciekniesz z Javierem, nie dostanie ani centa z majątku.
- Nie możesz tego zrobić. - Oczywiście, że mogę.
Mój syn może żyć bez żony,
ale nie bez pieniędzy.
- Kocha mnie. - Kiedy będziesz biedna, opuści cię.
Co zrobisz za kilka lat, kiedy nie będziesz już atrakcyjna?
Myślisz, że z tobą zostanie?
Widzisz. Wystarczy, że otworzyłam ci oczy.
Obydwie wiemy, że to ulotny romans.
Javier spotka inną, a o tobie zapomni.
Chcesz zrujnować sobie życie dla kilku miesięcy namiętności?
Już mi lepiej.
Może to morfina.
O co chodzi?
Javier, chcę cię przeprosić. Od początku coś do ciebie czułam.
Wiem, ja także. Wciąż czuję.
Nazwałam to miłością, ale to tylko fanaberia.
Jak to?
Don Eusebio i ja mamy córkę.
Jaki to ma związek z naszym uczuciami?
Spójrz, co twój mąż zrobił. A córka może tu mieszkać.
Nie kłamałaś, mówiąc, że mnie kochasz.
Kłamałam.
Pochlebiało mi to. Przepraszam. Naprawdę mi przykro, Javier.
Nie wierzę ci, Adriano.
- Czy to twoja sprawka, matko? - Cieszę, że ufasz w moje możliwości.
Jednak nie są w stanie zmienić uczuć.
Gdyby były, zmusiłabym ją do powrotu do męża.
- Rozmawiałeś z moim bratankiem? - Nie miałem czasu, Doño Tereso.
Więc to zrób.
Nie spodziewałem się ciebie znowu.
Mimo że odziedziczyłeś wystarczająco dużo, ciotka nie policzy ci za hotel.
Nie sprowokujesz mnie tym razem. Nie chcę konfliktu.
- Czego chcesz? - Już powiedziałem ciotce.
- Pojednania z rodziną. - W rocznicę śmierci Don Carlosa?
Według ciebie to pewnie akt boskiej sprawiedliwości.
Po tym, jak twój ojciec zmarł sam w celi.
Wątpię, by Bóg mieszał się w ohydne sprawki tej rodziny.
Widzę, że nie dasz się sprowokować.
Doña Teresa spodziewa się ciebie na kolacji. Popracuj nad manierami.
- Za 30 minut wywołaj mnie do telefonu. - Tak jest.
Dziękuję.
Co za niespodzianka.
Pozwolimy sobie na więcej łakoci niż inni.
Najpierw ja się tutaj ukrywałem, ale widzę, że zaszły zmiany.
Cieszę się, że Javier ma się lepiej.
Zobaczysz go jutro na mszy.
Wierz lub nie, ale marzyłem o tej chwili.
Być pojednanym z rodziną, leczyć rany zadane przez starszych.
Najbardziej żal mi było ciebie, kuzynko. Wiesz o tym.
Oczywiście.
Gonzalo ma rację. Pora dopuścić do głosu nowe pokolenie.
Kwestionujesz moją wielkoduszność?
Przyznacie, że ojciec i Diego dokonali niemożliwego,
skłaniając Alfredo do zarządzania hotelem.
Przyjąłem to z radością.
Markiz dyrektor podnosi rangę hotelu.
A ja mogę spędzać czas z żoną.
Ojciec chciał, żebyśmy wszyscy pracowali w hotelu. Ja także.
- Liczę na was wszystkich. - Don Carlos lubił zaskakiwać.
A mój ojciec...
Szkoda, że tak to się skończyło. Obyśmy nie powielali ich błędów.
- Telefon do pana. - Dziękuję. Wybaczcie państwo.
Chodźmy. Chcę wiedzieć, gdzie idzie.
Nie możemy później?
Nie powiem o Bogu, dającym chleb tym bez zębów,
bo ich żarłoczność spowodowałaby kompleksy u rekina.
- Na pewno poszedł tędy? - Tak, ale nie wiem, gdzie dalej.
- A jak nigdzie nie poszedł? - Chodź.
Nie, ciekawiej będzie przekonać się, co robi albo kogo szuka.
- Czy coś się stał? - Señor Villanueva nie zszedł.
Może źle się czuje. Sprawdzę, co u niego.
- Ja to zrobię. - To nie zajęcie dla dyrektora.
Przepraszam.
Señor Murquía.
- Inspektorze? - Ma pan ogień?
Oczywiście.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Idź za Gonzalo. Zmienię cię na górze.
Dlaczego śledzi pan Don Gonzalo?
- Señorita, to poważna sprawa. - Jestem dobrym obserwatorem.
I nie sądzę, że Don Carlos umarł z przyczyn naturalnych. Nieprawdaż?
Dlaczego tak pani mówi?
Nie bez przyczyny policja infiltruje hotel
w pierwszą rocznicę śmierci właściciela.
Proszę sobie dać spokój albo pozna pani system penitencjarny od środka.
- Jest pan policjantem. - W rzeczy samej.
Może to pana zdziwi, ale czuję, że ktoś mnie śledzi.
- Naprawdę? - Czy może pan zostać tu na straży?
- Oczywiście. - Jestem wdzięczny.
Wymknął się, Hernando.
- Wymknął się tobie. - Naprawdę nie potrzebujecie pomocy?
Wszedł do tego pokoju.
Szybko, proszę iść.
- Nie miał nic przy sobie. - Musiał zostawić w środku.
Proszę zostać.
Ja to zrobię.
Czasami jesteś zaskakująco pomocny.
Don Diego, przepraszam. Mam problem z pokojem.
- Sekunda. - Chcę porozmawiać.
- Zajmij się panią. - Chcę powiedzieć, jak wspaniały to hotel.
Z przyjemnością posłucham, jutro. Teraz jestem zajęty, proszę zrozumieć.
Tutaj jest.
Cieszę się, że znaleźliście to, co moje.
- Jednak nie macie tu czego szukać. - Mieliśmy swoje powody.
Powody mnie nie interesują. Macie nakaz przeszukania?
Nie.
W takim wypadku muszę panów prosić o opuszczenie hotelu, jutro z rana.
Panowie.
- Gdzie pan idzie. - Wynoś się.
Wynoś się stąd.
- Przepraszam na chwilę. - Źle się czujesz?
- Jestem zmęczona, chcę odpocząć. - Pójdę z tobą.
Doña Teresa, chciałbym pokazać moją mowę na jutrzejszą mszę.
Oczywiście.
Musi być w pokoju Javiera.
Szafa jest otwarta. Chodź.
- Co ty tu robisz? - Pytali o ciebie.
- Odejdź, nie masz tu czego szukać. - Uważaj albo wypruję ci flaki.
- Zrób coś. - Jeszcze mówi.
- Pozwolisz go zabić? - Czekaj.
- Teraz pewnie chcesz rozmawiać. - Ty draniu.
Pytali mnie znowu o noc, kiedy było przyjęcie u konsula.
- Już ci zapłaciłem. - Zapłaciłeś, żebym skłamał. Chcę więcej.
- Bo powiem, że wcześniej wyszedłeś. - Nie zapłacę ani pesety więcej.
Julio, patrz.
Obudź się.
Zabierz go stąd. Ja zajmę się Don Javierem.
- Nikogo nie ma. - Już wiem, skąd przezwisko „Niedźwiedź”.
- Alicio, co ty tu robisz? - Spokojnie, tamtego człowieka już nie ma.
Wszystko słyszałam.
Kłamałeś. Mówiłeś, że byłeś w tawernie, kiedy próbowano zabić Andrésa.
- Javier, musisz powiedzieć mi prawdę. - Wyszedłem wcześniej tamtej nocy.
Poszedłem do pokoju Andrésa.
Kiedy przyszedłem, spał, bezbronny.
To była idealna okazja.
Napełniłem strzykawkę i byłem gotowy to zrobić.
Wszyscy myśleliby, że to był błąd, wypadek.
Ale nie miałem odwagi.
Wtedy przyszedł Julio, żeby zobaczyć, co z Andrésem.
Gdyby mnie zobaczył, byłbym oskarżony o coś, czego nie zrobiłem.
Uderzyłem go i uciekłem.
Schowałem się w pustym pokoju. Kiedy miała przybyć policja,
zostawiłem wiadomość służącej, żeby posprzątała pokój.
- Chciałeś zabić Andrésa. - Ale nie zabiłem, nie mógłbym.
Dlaczego?
Z powodu tego listu?
Ja także znam sekrety rodzinne, mnie też próbują trzymać w niewiedzy.
Oszalałem, kiedy zrozumiałem, że nie ja, tylko Andrés, odziedziczyłby wszystko.
- Że ojciec kochał go bardziej. - To nasz brat.
Dlatego nie mogłem tego zrobić. Bo jest naszym bratem.
Nie tknął wtedy Andrésa.
Wypadek to nie sprawka Javiera.
Był ze mną podczas wesela. Wierzę mu, Julio.
- Teraz mamy inny problem. - Wiem, kto nam pomoże.
Widziałeś wannę? Jest ogromna. Oboje się zmieścimy.
- Mam nadzieję, że to nie zaproszenie. - Jestem zbyt zmęczony.
To jest nasza pierwsza i ostatnia noc w hotelu.
To o noc dłużej, niż spodziewałeś się spędzić w takim miejscu.
- Hernando, czy ty chrapiesz? - Nie.
- Nic o tym nie wiem. - Dobrze.
Nie znoszę chrapiących ludzi.
Dobranoc.
Agencie.
Ja też nie mogę znieść ludzi, którzy chrapią.
Potrzebuję pomocy.
Zaczekam na zewnątrz.
Okradał hotel i zaatakował mojego brata.
Teraz mamy go zabrać?
Może spędzić noc w naszym pokoju i zabierzemy go jutro.
- Znalazł pan, czego szukał? - Nie.
Może pani pomoże?
Gdzie mąż trzyma ważne dokumenty?
Sądzę, że w sejfie, w biurze.
Musi mieć tam dokument, przechowywany w skórzanej tubie.
Chcę go przeczytać.
Możemy spróbować, ale chciałabym, żeby był pan ze mną szczery.
Co pan robi w hotelu? Czy to ma związek ze śmiercią ojca?
Zakładam, że mogę liczyć na pani dyskrecję.
Pani matka dopilnowała, by dr Schneider nie mógł zbadać ciała Don Carlosa.
Został ponownie pochowany, nie dostarczywszy nowych faktów.
Oficjalnie pani ojciec zmarł z przyczyn naturalnych.
- A nieoficjalnie? - Zatrzymałem żebro pani ojca.
To pomogło mi odkryć, że Don Carlos został otruty arszenikiem.
Ale nie mogę tego użyć przed sądem.
- Więc moja matka... - Wiem tylko, że staje na głowie,
żeby ukryć wszystko, co dotyczy śmierci Don Carlosa.
Czy dokument, którego pan szuka, ma z tym związek?
Z pani kuzynem, Doño Alicio, z Don Gonzalo.
Co on ma do tego?
Wierzę, że ten dokument rzuci światło na ostatnie dni pani ojca.
Pomoże nam ustalić, dlaczego został zabity i przez kogo.
Znajdźmy ten dokument, ale najpierw proszę mi wszystko powiedzieć.
To, czego szukasz, jest w bezpiecznym miejscu.
Uwierzyłam, że miałeś dobre zamiary, ale najwyraźniej kłamałeś.
Przyszedłem szukać prawdy i ją znalazłem.
Nie, prawda to coś, w co wszyscy wierzą.
Ten, kto ją kwestionuje, jest szalony albo zdesperowany.
- Widziałem ten dokument. - Nikt inny go nie zobaczy. Nie ma dowodu.
Gonzalo, proszę.
Twój ojciec i mój mąż nie żyją, tak jak ich światy i konflikty.
Nie kontynuujmy tej wojny.
Oczywiście, Méndez. Jesteś pewien, że będzie czas na kolejną edycję?
Wspaniale, dziękuję.
- Co tu robisz? - Chcę zaproponować układ.
Po ślubie skończyłem z pokojówkami.
A jeśli żona dowie się, że masz ze mną dziecko?
Jedyne dziecko urodzone w tym hotelu, to dziecko Sofíi i Alfredo. Twoje zmarło.
Naprawdę?
- Andrés jest z Don Javierem. Mamy czas. - Kończy mi się cierpliwość.
Urodziłam dwoje dzieci, Diego.
Mamy bliźnięta.
Niemożliwe.
Nie będzie wątpliwości, że jestem matką Alejandro, jeśli pokażę jego bliźniaka.
- Nie udowodnisz, że jestem ojcem. - Może nie, ale to i tak będzie skandal.
Doña Teresa zda sobie sprawę, kto zawinił.
Chcę dziesięć tysięcy peset. Jutro.
Jeśli ich nie dostanę, Alicia pozna prawdę.
Potrzebuję czasu.
Masz jeden dzień. A teraz odejdź.
Wiesz coś o Don Javierze?
Wszedł do twojego pokoju i wziął morfinę.
Gdyby nie ty, zabiłby mnie.
Nie chciał cię skrzywdzić.
- Dlaczego wszedł? - Chciał tylko morfinę.
- Na pewno? Strzykawka była pełna. - Opróżnił nią otwarte fiolki.
- To bardzo dziwne, Julio. - Andrés, pomyśl o tym.
Nie miał nic wspólnego z tamtą próba. Był w kościele z Alicią.
Ktokolwiek próbował mnie zabić, wciąż czyha, a my nie wiemy, kto.
Dlaczego nie próbował znowu. Mógł.
- Powiedź, czy jest coś jeszcze? - Nie i nie pozwolę cię skrzywdzić.
Dziękuję. Przez ciebie mam masę problemów, ale cieszę się, że jesteś.
Mogę na tobie polegać.
- Co z tobą? - Jestem tylko trochę zmęczony.
- Jeśli chcesz pogadać albo towarzystwa... - Isabel, jesteś aniołem.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie, to ja przepraszam.
To głupie. Nie lubisz mnie. W porządku.
- Nie o to chodzi. Lubię cię, ale... - Jest ktoś inny.
Oczywiście, że jest. Dlaczego nie jest z tobą?
Gdyby cię kochała, zrobiłaby wszystko, by być z tobą.
Julio, jaki sens ma samotność?
Jak długo będziesz czekał na nieosiągalne?
Zasługujesz na szczęście, mogę ci je dać, tylko daj mi szansę.
Dlatego, że cię lubię, nie chcę cię skrzywdzić.
Tak, jest inna kobieta i wiem, że to niemożliwe...
- ale nie mogę... - Nie musisz się tłumaczyć.
Nie należysz ani do mnie, ani do niej. To ja przepraszam.
Alicio, Agatha wyjeżdża już do Paryża.
- Mam nadzieję, że się podobało. - Bardzo.
Sądzę, że niedługo wróci. Pisze powieść kryminalną.
- Ma bujną wyobraźnię. - Wciąż mam dużo pracy.
- O czym jest? -Tajemnice szyku.
Jest o zamożnej kobiecie, zabitej w wielkiej posiadłości na wsi.
- Głównymi podejrzanymi są krewni. - Interesujące.
Policja nie może rozwiązać sprawy. Rodzina zatrudnia detektywa.
Zdegradowany inspektor, drażliwy i próżny.
Towarzyszy mu nieco mniej sprytny pomocnik.
Poznałaś agenta Ayala.
Jest też romans między damą z wyższych sfer a służącym.
Cóż za fantazja.
Cieszę się, że pobyt w hotelu stał się inspiracją.
Chodźmy, masz pociąg.
- Proszę nie cierpieć dla miłości. - Co mówisz?
Obserwuję, pani jest jak otwarta książka. Jest pani na rozdrożu.
- Jestem zamężna. - To nic nie znaczy dla serca.
Proszę się zdecydować. Im dłużej pani czeka, tym bardziej cierpi.
Życzę udanej podróży.
Diego, czy możesz...Przepraszam, Alfredo.
Diego jest w holu. Obyś się przyzwyczaiła, że to teraz mój gabinet.
- Chciałam coś schować do sejfu. - Nie zmieniałem kombinacji.
Możesz wprowadzić swoją, kiedy tylko przeniosę dokumenty.
Przechowuję też rzeczy osobiste.
- Czy przechowasz mój naszyjnik? - A pudełko na biżuterię w naszym pokoju?
Zamek jest zepsuty. Jutro oddaję do naprawy.
Tu jest bezpiecznie. To prezent od ciebie, nie chcę go stracić.
Dobrze.
- Widziałaś kombinację? - Tylko początek.
Niekompletny jest na nic.
„Ogród różany”. Co to jest?
Nietrudno się domyślić. Tam Diego wyznał mi miłość.
- W głębi duszy to romantyk. - Wspaniale.
Kiedy będziemy na mszy, możesz ukraść dokument.
- Są tutaj? - Przyjechali rano.
Kiedy wrócimy, rozlokuj ich w holu hotelu.
- Alicio, idziemy? - Tak.
Różany...
ogród.
Idę do pokoju.
- Masz? - Chodź.
- Czy kuzyn jest zamieszany w śmierć ojca? - Nie wiem.
To akt własności kopalni, używany przez wuja Ricardo do machlojek.
Dlaczego moja matka i Diego to mają?
- Kopalnie należą do twojej rodziny. - Nie do wujka?
Najwyraźniej nie. Były twojego ojca.
Używał wuja jako przykrywki, żeby tamten odpowiadał.
Mój ojciec był uczciwym człowiekiem.
Przykro mi, twój ojciec był oszustem i pozwolił bratu umrzeć w więzieniu.
Gonzalo chciał oczyścić jego imię. Miał powód, by zabić twego ojca.
Panie i panowie, pozwólcie, że powiem kilka słów.
Zgromadziliśmy się tutaj, by upamiętnić i uczcić
Don Carlosa Alarcóna,
założyciela Grand Hotelu i jego pierwszego dyrektora.
Funkcja dyrektora przypadła teraz mnie,
przyjmuję ją jako obowiązek, słodki obowiązek.
Jego kości spoczywają w zimnym grobowcu,
jednak jego dusza zawsze będzie z nami.
Szczęśliwa dusza. Chciałby, żeby takim go pamiętano.
Dziękuję także Doñe Teresie za pokładane we mnie zaufanie,
za powierzenie mi miejsca jej męża.
Chcę też podziękować mojej ukochanej żonie.
„Markiz de Vergara zrujnowany.
Don Alfredo de Vergara sprzedaje wszystko i eksmituje matkę.
Rodzina Alarcóns powierza mu stanowisko dyrektora Grand Hotelu z litości”.
Co się stało?