Musimy natychmiast oddać 300 tys. peset.
Potrzebujemy tej jałmużny.
Hotel ma kryzys Potrzebuję pieniędzy.
Będzie potrzebne coś więcej, niż ciało.
Zatrzymałem żebro Don Carlósa Alarcóna.
Przy odrobinie szczęścia, wyjawi nam prawdę.
„Nie zaprzeczę uczuciom, ale musisz przystać na koniec tego,
co nie powinno było się zdarzyć. Wybacz.”
Więc urodziłaś dwoje dzieci.
Ani ona ani mój syn nie powinni wiedzieć więcej.
Nie możesz zostać z dzieckiem. Złapią cię.
Pojutrze o 18:30.
Bagaż musi być na stacji na czas. Pociąg nie zaczeka.
Oczywiście. Oby nie wyjeżdżali państwo wcześniej przez hotel.
Moja żona ma wahania nastroju. Tęskni za rodziną.
Wyjeżdżacie. Jak to?
Pobyt był bardzo miły ale krótszy niż zakładałem.
- Czy to problem? - Oczywiście, że nie.
Przepraszam. Idę z żoną do kościoła.
Święta Mario.
Łaski pełna.
Zgrzeszyłaś, córko?
Złamałam szóste przykazanie.
Szóste?
Miałam nieczyste myśli i pragnienia.
Tylko myśli?
Całowałam też człowieka, który nie jest moim mężem.
- Podobało ci się to? - Bardzo.
Bardzo.
- Dobrze. - Dobrze?
Nie, nie dobrze. To, co zrobiłaś jest złe, córko.
- Ale jeśli nie działałaś w złej wierze... - Nie wiem, ojcze.
- Ojcze? - Tak, córko?
Nie dasz mi pokuty?
Odmów 14 razy Ojcze Nasz i 17 razy Zdrowaś Mario.
11 Wyznań Wiary i 8 razy Witaj Królowo.
Nie wiem, czy zapamiętam.
Zapisałem ci.
„Najdroższa Adriano, znam cię dwa dni, a już nie mogę wyobrazić sobie
życia bez ciebie.
Powiedziałaś, że nie chcesz mnie widzieć,
ale jeśli to czytasz, to nie jest prawda.
Mówisz tak, bo nic nie możesz poradzić na tę miłość.
Wyjedźmy razem. Zrobię wszystko, by być ciebie wartym.
Będę czekał jutro przy wejściu dla służby”.
Trzymaj.
Jutro zapłacisz rachunek, opróżnisz skrytkę
- i wyjedziemy nim się zorientują. - Dlaczego nie teraz?
Będą wiedzieli, że to ty, jeśli wyjedziesz w nocy bez płacenia.
- Wystarczy. - Widziała nas.
- Jak się całowaliśmy? - Jak wychodziliśmy z sejfu.
Myślisz, że nas szpiegowała, by zapobiec kradzieży?
Nie dbała o to.
Prawie mi żal tego tłuka.
Przynieś szampana. Mamy wiele do uczczenia.
- a bez szampana... - Bez muzyki.
- Zagrasz dla mnie? - Dlaczego nie?
Muzyka ucichła.
Czekam na przeprosiny.
Takie karty dostałeś. Nie przywiązuj do tego zbyt dużej wagi.
Zabiłaś tamtą kobietę i obarczyłaś mnie winą.
- Mogłem zostać skazany na śmierć. - Ona rzuciła się na mnie.
Musiałam ją zabić. Kiedy wyszłam na zewnątrz, zobaczył mnie porządkowy.
Powiedziałam, że widziałam uciekającego mordercę.
I dlatego jestem świadkiem.
Dlaczego podłożyłaś broń i oskarżyłaś mnie?
Zniknąłeś. Tylko tak mogłam cię znaleźć.
I jako jedyny świadek mogę cię ocalić.
- I zmusić do wykonywania poleceń. - Tak.
Nigdzie nie idziesz.
To jest skrytka młodej damy.
Zaskoczona?
Co się dzieje, Julio?
Ona rzuciła się na mnie. Kiedy wyszłam na zewnątrz,
zobaczył mnie porządkowy. Powiedziałam, że widziałam uciekającego mordercę.
Ty draniu.
I kto to mówi.
To zeznanie wyznaczy, by uznać panią za winną.
Panie Olmedo, jest pan wolny.
Ty draniu, jeszcze za to zapłacisz.
Zdrajczyni.
- Byłam przynętą, by pojawiła się policja. - Musiałem coś zrobić.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Znam Cecilię, trudno ją oszukać.
- Musiałem zdobyć jej zaufanie. - Dlatego ukradłeś broszkę?
Pożyczyłem. Wiedziałem, że oddam. Mówiłem ci, że nie jestem złodziejem.
- Tak mało pokładasz we mnie wiary? - Przyłapałam cię, a ty mnie uderzyłeś.
Alicio, nigdy bym cię nie skrzywdził. Przykro mi, że nie mogłem temu zapobiec.
Byłoby fair, jeśli ja uderzyłabym teraz ciebie.
- Nieprawdaż? - Chyba tak.
- Co...? - Kontynuuj.
To boli bardziej, niż uderzenie.
Wystarczy, że Cecilia cię spoliczkowała.
- Jesteś pewien, że tak to było? - Oczywiście, że tak, Hernando.
Jeśli porcelana zabarwi się na czarno,
zawierała arszenik.
Proszę bardzo. Don Carlos Alarcón został otruty arszenikiem.
Nie bój się. Nie lubię pojedynków. Nie mam ani odwagi ani zamiaru.
Nie przeproszę za miłość do twej żony.
Kto to mógł zrobić?
Ta sama osoba, która robi wszystko, by utrudnić śledztwo.
- Doña Teresa de Alarcón. - Doña Teresa de Alarcón.
- Gościom nie wolno tu wchodzić. - Co?
Ubrudził się pan?
Proszę mnie zostawić.
- Widziałeś coś dziwnego? - Wniesiono jesiotra.
Nie, tutaj. Jakiś hałas.
Słyszałem wystrzał, jakby zapalało auto, ale nie jestem pewien.
- Na zewnątrz? - Tak.
Chodź ze mną.
- Nic nie widzę. Chodźmy. - Czekaj.
Pomóż mi go podnieść. Ostrożnie.
Po co ta papierkowa robota? Jesteśmy policjantami, nie pisarzami.
- Hernando, jaki mamy dzień? - Masz kalendarz przed sobą.
- Próbuję coś ci powiedzieć. - To dlaczego po prostu tego nie zrobisz?
Dzisiaj jest ósmy lutego. Czy coś ci to mówi?
Niedługo Karnawał.
To też. A jutro jest dziewiąty lutego,
dzień śmierci Don Carlosa Alarcóna.
Zapewne będzie wielu ludzi. W zeszłym roku przyjechali nawet z Argentyny.
Jednym z nich może być morderca.
Podobno sprawca zawsze wraca na miejsce zbrodni.
- Co chcesz zrobić? - Myślę...
Nie jesteś ciekaw, jak to jest mieszkać w Grand Hotelu?
- Witam, poprosimy o pokój. - Jedną chwileczkę, proszę.
Chcecie zatrzymać się w hotelu, mając kwatery w Cantaloa?
Nawet przedstawiciele prawa mogą sobie czasem pozwolić na luksus.
Byleby nie był za drogi.
Był pan tak aktywny, nawet niepokoił zmarłego,
- dziwi mnie ta przerwa. - Byliśmy tu wiele razy służbowo.
Teraz, gdy nie mamy pilnych zadań, jesteśmy dla przyjemności.
Mam nadzieję.
Proszę. Dwa pokoje na pierwszym piętrze.
- Boy hotelowy zaniesie bagaż. - Dwa? Nie, jeden.
Obawiam się, że budżet pozwala nam na jeden pokój.
- Co to za luksus, dzielić pokój. - Jestem twoim przełożonym.
- Utrzymujecie hierarchię poza służbą? - Oczywiście. Dlaczego nie.
Niech personel ma ich na oku. Jeśli złamią regulamin, wykopać ich.
Tak, Doño Tereso.
Pani syn Don Javier został ranny.
- Proszę się nie ruszać. - Nie robię tego specjalnie.
Trzymaj tutaj. Uciskaj.
- Potrzeba morfiny. - Pójdę do wioski.
- Teraz. - Masz wciąż morfinę?
W jednej z szuflad.
Andrés... pospiesz się.
Proszę, morfina. Przeżyje to?
Zatamowałem krwawienie. To już coś.
- Javier, co się stało? - Twój brat został postrzelony.
- Przez kogo? - To nie ma znaczenia.
Doktorze, proszę zrobić wszystko, by ocalić życie mojego syna.
- Co się dzieje? - Jest taka sama.
- Co? - Morfina.
Wzięli ją, kiedy chcieli mnie zabić.
- Ta była konsula, Señora Bakthiari. - Dlaczego to mówisz?
Widziałem fiolki na nocnym stoliku Don Javiera, kiedy konsul umarł.
- Nie mówiłem, bo byłbyś podejrzliwy. - I miałbym powód.
Doktor oznaczył fiolki, dając mi je, abym wiedział, jaką brać dawkę.
- Ta ma takie oznaczenie. - Niemożliwe.
Kiedy próbowali cię zabić, Javier spotkał się z Niedźwiedziem.
- Z kim? - Z przemytnikiem.
Pewnie, mamy zaufać uczciwemu przemytnikowi.
Don Javier to brat Alicii. O to chodzi.
Nie. Jeśli chcesz, pójdę do tawerny i sprawdzę, czy Misiek kłamał.
- Pójdę z tobą. - Nie, kryj mnie.
- Alicia może. - Nie chcę jej mówić, zanim nie sprawdzę.
Doktor będzie nas informował.
- Kto znalazł mojego syna? - Ja.
- Doktor potrzebuje więcej ręczników. -Tak.
- Kto to zrobił mojemu synowi. - Coś widziałem, ale niedokładnie.
- Wybierasz się gdzieś? - Nie, przepakowywałam walizkę.
Wiesz, co się stało? Słyszałam, że szukali doktora.
Nie, kochanie. Nie wiem.
Witam. Chciałabym porozmawiać z pani mężem.
Zapraszam.
Doña Teresa.
Na osobności.
Zostaw nas na moment, proszę.
Zaczekaj na zewnątrz.
- Jak mogłeś? - Nie wiem, o czym mówisz.
- Nie kłam. Strzelałeś do Javiera. - Do nikogo nie strzelałem.
Nie, proszę.
Jeśli chciałabym, żebyś nie żył, byłbyś martwy.
To z zazdrości. Mój syn cię obraził.
Ale nie będę tego tolerować.
- Zapłacisz za to. Zagalopowałeś się. - Nie masz dowodu. Policja...
Nie potrzebuję dowodu ani policji.
Ale twoje życie zależy teraz od życia mojego syna.
Jeśli umrze, to nie sam.
- Nie wolno pani tu wejść. - Doktorze, proszę.
- Adriano, wejdź. - Tylko na chwilę.
- Javier? - Twój mąż.
- O Boże. - Miałem nadzieję, że cię zobaczę.
Jeśli byś zginął, nie wybaczyłabym sobie.
- Wracaj do pokoju. - Nie.
Zostaw ją.
- Żona idzie ze mną. - Puść mnie.
- Idziemy. - Panowie, proszę.
- Pacjent i ja potrzebujemy ciszy. - Chodźmy.
- Puść mnie - Adriano...
- Nie mogę tak zostawić Javiera. - Nic mu nie będzie. Chwasty nie umierają.
Co robisz? Ludzie na nas patrzą.
- Eusebio, nie wyjeżdżam. - Adriano...
- Powiem tylko raz. Chodź, albo... - Co zrobisz? Mnie też zastrzelisz?
Uwolniłabym się od ciebie raz i na zawsze.
Adriano, zachowuj się rozsądnie.
Zachowywałam się rozsądnie przez ostanie 20 lat.
Pora, bym zaczęła myśleć o sobie i swoim szczęściu.
Zostaję.
Przykro mi z powodu brata.
Co stało się z Javierem?
Mam powiedzieć, że to wypadek przy czyszczeniu broni.
- Jaka jest prawda? - Strzelał do niego gość.
Sądzę, że twoja matka wymierzy sprawiedliwość.
- To szaleństwo. Porozmawiam z nią. - Tylko ja wiem.
- Jeśli jej powiesz, wydasz mnie. - Powiem, że wiem od kelnera.
Będą się zastanawiali.
Masz rację.
- Twoja matka każe mu za to zapłacić. - Według ciebie to sprawiedliwość?
Morderca mojej siostry jest wolny.
- Nie wierzę w sprawiedliwość. - To nie usprawiedliwia zemsty.
Chodzi mi tylko o brata.
- Gdzie idziesz? - Do wioski, coś załatwić.
Gdzie idziesz?
Do wioski, ale nie mów nikomu.
Nigdy cię nie zdradziłam. Mogę iść z tobą.
Lepiej pójdę sam, ale dziękuję ci.
- Isabel, co się stało z Don Javierem? - Podobno został postrzelony.
Zawsze sprawiał kłopoty.
Twoja troska o rodzinę Alarcón jest godna pochwały, ale by ją pokazać,
powinnaś zanieść te ręczniki. Natychmiast i bez gadania.
- Może zrobić to sama. - Tak, proszę pani.
Musimy porozmawiać.
Jeśli powiem Andrésowi to, co wiem, myślisz, że ci wybaczy?
Skąd ten wyraz twarzy?
To cud, że nikt dotąd nie odkrył tego dziecka.
Ale ryzyko rośnie z każdym dniem.
Mówiłem to Belén. Ale nie znalazłem jeszcze pracy w wiosce.
- Rozmawiałam z przyjaciółmi w Cantaloa. - Ty masz przyjaciół?
Zajmą się dzieckiem, dopóki nie znajdziesz pracy i nie odejdziesz.
- Nie zostawię syna. - Mamy opuścić hotel?
Boli mnie to, że muszę was rozdzielić,
- ale tak będzie najlepiej dla dziecka. - Andrés, powiedz coś.
Ja też coś mogę powiedzieć, nie sądzisz?
Mama ma rację, tak będzie lepiej. Niedługo będziemy razem.
- Nie chcesz go widzieć? - Chcę.
Możemy odwiedzać go codziennie. Ale nie damy rady dużej go ukrywać.
Musi stąd zniknąć.
- Trzymasz stronę matki. - Tak będzie najlepiej.
- Nie opuszczę ani Juana ani Alejandro. - On nie jest twoim synem.
Także mnie potrzebuje.
Nigdzie nie jadę.
Doña Teresa to główna podejrzana. Tu możemy obserwować ją
i znajomych jej męża. Staraj się nic nie mówić.
- I być na wszystko wyczulonym? - Tak, oczywiście.
Wielu ludzi przybędzie na rocznicę śmierci Don Carlosa.
- W rzeczy samej. - Pewnie miał wielu przyjaciół.
Jest też dużo pozorów. Tamten człowiek nie znosił Don Carlosa.
Ale napycha się tutaj. Jestem pewien, że nie tylko on.
Wtedy tutaj nie pracowałem. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, pytajcie tamtą panią.
Córka przyjaciół z Torquay, na południu Anglii.
Zostaje kilka dni, zanim ruszy do Paryża.
Agatha Mary Clarissa Miller.
Agatho, miło cię poznać. Jestem Alicia Alarcón.
Przyjemność po mojej stronie. Twój angielski jest doskonały.
- Bez porównania z twoim hiszpańskim. - Ojciec był surowym nauczycielem.
Mój hiszpański to wynik jego wysiłków.
- A ci panowie? - Agenci Ayala i Hernando.
Czemu zawdzięczamy wizytę? Jakieś wieści związane ze śmiercią ojca?
Tu jesteśmy w ślepym zaułku. Przyjechaliśmy odpocząć.
Inspektorzy na wakacjach w luksusowym hotelu. Niezły początek powieści.
Agatha lubi pisać kryminały.
Jest lekarz. Proszę wybaczyć.
- Brat nie jest już zagrożony. - Proszę?
Skąd pan wie?
Pali dla przyjemności i nawet ogląda się za kobietami.
Albo jest cynikiem albo brat czuje się lepiej.
Oby miał pan rację.
- Doktorze. - Señorita Alarcón, brat ma się dobrze.
- Jest pan interesującym mężczyzną. - Wiem.
- Don Carlos umarł niespodziewanie. - Doña Teresa musiała cierpieć.
Choć trudno to sobie wyobrazić, bo zawsze jest taka opanowana.
Bardzo cierpiała. Ona i Don Carlos byli idealną parą.
To przyjemność, po takim czasie.
A dla mnie zaskoczenie.
Rozumiem, ale kiedy przychodzę w takim dniu, chodzi o pojednanie.
Cieszę się, bratanku.
Przepraszam, kim jest ten dżentelmen?
To Don Gonzalo Alarcón. Jego ojciec był bratem Don Carlosa.
- Było źle a skończyło się jeszcze gorzej. - Co ma pani na myśli?
- Nie powinnam o tym mówić. - Oczywiście.
Don Ricardo był czarną owcą w rodzinie.
Don Javier musi to mieć po wujku.
Don Javier to święty w porównaniu z bratem Don Carlosa.
Prawie zrujnował rodzinę i skończył w więzieniu.
Przyczyną były szwindle związane z kopalniami.
Nie mówi im pani zbyt wiele?
Gdybyśmy mówili, o czym powinniśmy, życie byłoby nudne.
- Nieprawdaż? - Całkowita racja.
- Czy Don Ricardo wyszedł z więzienia? - W trumnie.
- Przykro mi. - Kiedy doszło do tej tragedii?
- To brzmi jak przesłuchanie. - Ponad rok temu.
Don Carlos nie ruszył palcem, aby wyciągnąć brata z więzienia.
A jak już miał to zrobić, było za późno.
Zabił się.
- A Don Carlos zmarł niedługo po nim. - Pan zdecydował zabrać jego duszę.
Oby się pogodzili na tamtym świecie.
Może Don Gonzalo pogodził się z Don Carlosem. Jest tutaj.
Przybył kilka dni przed śmiercią Don Carlosa.
Chciał się pogodzić, ale nie wiem, czy mu się udało.
Słyszałam ich kłótnie.
Ostrożnie, boli mnie.
Ale nas przestraszyłeś. Kto ci to zrobił?
To był wypadek.
Głupi i niebezpieczny wypadek. Na szczęście nie było tak źle.
- To tyle. - Najważniejsze, że nic ci nie jest.
Zostawcie nas. Javier musi odpoczywać i chcę z nim pomówić.
Dlaczego powiedziałaś, że to wypadek? Don Eusebio strzelił do mnie.
- Wiem. - Puścisz mu to płazem?
Gdybyś zmarł, zapłaciłby tak samo.
- A teraz będzie lepiej, jak odjadą. - On powinien iść do więzienia.
Żebyś mógł mieć jego żonę a hotel uwikłać w skandal?
Żona jest własnością męża. To niesprawiedliwe, ale tak jest.
- Kocham Adrianę. - Zapomnij o niej. To rozkaz.
Zwykle nie wypełniam ich z niedbalstwa,
ale tym razem zrobię to z pełną świadomością.
Nie wyrzeknę się tej kobiety.
Przepraszam, ktoś do pani.
Dopilnuję, żebyś miał spokój.
Don Javierowi nic nie grozi, ale musi odpoczywać.
Zaczekam.
- Nie mogę wrócić do męża. - Należy pani do niego, jeśli mi wolno.
Wszystko inne wywoła skandal w rodzinie i w naszym hotelu.
Obiecałam Javierowi, że będę u jego boku.
Znajdź wolny pokój dla pani. Dam znać, kiedy będzie mogła pani przyjść.
- Dziękuję. - Proszę za mną.
Głęboko żałuję swojej impulsywności.
Jeśli pani synowi nic nie jest, mam nadzieję, że będę mógł odjechać.
Nie mogę się doczekać, aż opuścicie wraz z żoną hotel.
Jest problem...
Moja żona nie chce ze mną jechać.
- Nie mogę bez niej wyjechać. - Zajmę się tym.
Bardzo dziękuję, Doño Tereso.
Doña Adriana chciała wejść do twego syna, nie chciała słuchać.
- Dałem jej wolny pokój. - Porozmawiam z nią.
Za kilka miesięcy, kiedy sprawa przycichnie,
złodzieje obrabują Don Eusebio i pobiją przy stawianiu oporu.
Myślisz, że ten tchórz będzie walczył? Więcej życia jest w słowach.
Mój bratanek, Don Gonzalo, jest w hotelu.
- Wyrzucić go? - Nie.
Powiedział, że przybywa w pokoju. Wydaje się szczery.
Lepiej nie wierzyć pozorom. Będę miał na niego oko.
Zaczekaj.
Wiem, że powiedziałeś markizie.
- Proszę pani... - Dlaczego mam tolerować te intrygi?
Dla dobra hotelu.
Mam wiedzieć o twoich planach, jasne?
Albo co? Nie będę już dyrektorem? Nie wyrzucisz własnego zięcia.
Małżeństwo z moją córką daje ci poczucie bezpieczeństwa.
Co zrobiłaby Alicia, gdyby wiedziała, kto jest ojcem Alejandra?
Zbyt wiele ukrywasz, Diego. Przez to jesteś bezbronny.
Chodź, malutki.
Chodź tutaj.
Co robisz z moim synem?
Twój syn to mój wnuk. Stanowi też ryzyko.
Wyobraź sobie, że ktoś nas zobaczy.
- Poradzę sobie. - Ja się dowiedziałam, ktoś inny też może.
Mój syn nie będzie dorastał z obcymi, w brudnej wiosce.
Jak możesz być tak głupia i samolubna? Przez ciebie nas zwolnią i stracisz syna.
Wyjedziemy tylko w lepsze miejsce.
Co zrobisz? Będziesz go nosić w fartuchu?
Jutro to dziecko będzie w Cantaloa.
Nie martw się. Mamusia zrobi wszystko, żeby nas nie rozdzielono.
Wiem, kto nam pomoże.
Co się stało? Wydajesz się smutna.
Przepraszam. Nie chcę pani obarczać moimi problemami.
Czy mogę coś dla ciebie zrobić?
Chodzi o tego chłopaka, kelnera Julio. Wie pani, o kim mówię?
Pracuje tutaj od jakiegoś czasu.
To mój przyjaciel i mi pomaga.
Z jego spojrzenia i słów wnioskuję, że mnie lubi.
- A ja lubię jego. - Wobec tego wszystko w porządku.
Nie. On nie chce wykonać następnego kroku.
- Daj mu czas. - To nie kwestia czasu.
Wciąż coś czuje do innej.
- Wiesz, kim ona jest? - Nie.
Wydaje mi się, że ona kogoś ma. Może ma nawet męża.
Dokonała wyboru i powinna uwolnić Julio. Nie sądzi pani?
- Oczywiście. -A ona wciąż go zwodzi.
Cierpię z powodu Julio. W ten sposób nigdy nie będzie szczęśliwy.
- Jesteś gotowa? - Tak, czekałam na ciebie.
Co jest , kelner? Czekasz na kogoś, czy szukasz kłopotów?
Nie wierzę, że byłeś z Javierem, podczas przyjęcia.
- Nazywasz mnie kłamcą? - Chcę tylko znać prawdę.
Daj mi coś w zamian.
Chodźmy.
Od ciebie zależy, czy zacznę mówić. Postawiłem dużo pieniędzy.
- Jesteś gotowy? - Zaczynajmy.
Zabawę czas zacząć!
Wstawaj, do cholery!
Proszę. Niezła sumka.
Masz, co chciałeś. Teraz mów.
Nie mam nic więcej do powiedzenia. Javier był ze mną całą noc.
Dziękuję.
Javier wyszedł wcześniej.
- Dlaczego go okłamałeś? - Bo zarobię więcej.
- Czy to nie młodzieniec z wypadku? - Tak.
- Wstrzykiwałeś morfinę. - Tak.
Dawaj pacjentowi zastrzyk co sześć godzin.
- Pól strzykawki, więcej jest śmiertelne. - Wiem.
Andrés?
- Andrés, czy coś się stało? - Proszę państwa.
Jestem odpowiedzialny za dawanie pani bratu morfiny.
- To duża odpowiedzialność. - Dasz sobie radę.