Vergara jest skończony.
- Przeczytasz umowę? - Ufam ci na słowo.
Hotel ma dług w skarbie państwa. Trzysta tysięcy peset.
Przepraszam, że przerywam, ale potrzebuję pomocy.
Podoba ci się w hotelu, Isabel?
- Tak. Poznałam tu kogoś wyjątkowego. - Wie, że go lubisz?
On kocha kogoś innego.
Aby sprawdzić, czy pani ojciec został zamordowany, musimy ekshumować zwłoki.
- Co ty knujesz? - Nic, mamo.
Powiedz prawdę.
Pomyślałam, że pomogę przy dziecku, gdy będzie się pani pakować.
Nie poradziłabym sobie bez ciebie, Ángelo. Zawsze się tobą zajmowała, gdy byłaś mała.
Ona cię kąpała i czuwała przy tobie, gdy byłaś chora.
Każdy z nas ma w życiu swoje stanowisko. Ángela wiedziała, co ma robić.
Znała swoje obowiązki i je wypełniała.
Zawsze była idealną ochmistrzynią.
Mam nadzieję, że ten nagły wyjazd nie wiąże się z niczym poważnym.
Nie. Chodzi tylko o dokumenty związane z pewną własnością.
Miłej podróży.
- Myślisz, że coś wiedzą? - Wydają się bardzo spokojni.
To dobry czy zły znak?
Jeśli chodzi o Alfredo, to dobry. Można go przejrzeć na wylot.
Z moją córką nigdy nie wiadomo.
Boję się tego, co zrobi, gdy się dowie.
- Odziedziczyła charakter po matce. - Tylko częściowo.
Jeśli potwierdzi pani tożsamość podejrzanego, sprawa będzie zamknięta.
Rozumie pani, że to wielka odpowiedzialność?
- Tak. - Doskonale.
Proszę wskazać spośród tych pięciu mężczyzn tego, którego pani widziała.
Wolałabym, żeby oni mnie nie widzieli.
- Rozumie pan moją ostrożność? - Oczywiście.
- To żaden z nich. - Niech się pani upewni.
Nie ma tu mężczyzny, którego widziałam.
W takim razie jest pani wolna.
Dam znać, gdy kopia pani zeznania będzie gotowa do podpisu.
Oczywiście.
Musimy porozmawiać.
Pani żarliwość, by się ze mną widywać, zszarga mi reputację.
- Chodzi o Julia. - Za późno. Już go tu nie ma.
- Jak to? - Świadek już zeznawał?
- Tak. - Ale pan wie, co to za kobieta.
To złodziejka, która już kiedyś zdradziła Julia.
Jeśli ceni pani pana Olmedo, a myślę, że tak jest, to proszę już nic nie mówić.
Także nie ufam tej kobiecie, ale tak się składa, że jest świadkiem.
I na tym koniec?
Świadek nie rozpoznała podejrzanego pośród mężczyzn, których jej pokazaliśmy,
wśród których był pan Olmedo.
- Nie rozpoznała go? - Tak powiedziałem.
- A Julio? - Został zwolniony z aresztu.
Warunkowo, ale tak czy inaczej, zwolniony.
Dziękuję. Proszę dać znać, jeśli będę mógł w czymś jeszcze pomóc.
Dzień dobry.
- Tu są pani perły. - Dziękuję.
- Podoba się pani nasz hotel? - Jest piękniejszy niż sądziłam.
- W czym mogę pomóc? - Mam rezerwację. Cecilia Mieres.
- Co ty robisz? Odejdź. - Muszę z tobą porozmawiać. To ważne.
Zaraz przyjdzie mój mąż. Nie wiesz, do czego jest zdolny. Idź.
- Gdzie i kiedy możemy się spotkać? - Javier...
- Nie możemy się spotkać. - To nie zajmie długo.
- Gdzie idziesz? - Nie przychodziłeś, więc...
Niewiele się spóźniłem.
- Widziałeś Julia? - Jest chory. Czy ja mogę w czymś pomóc?
- To delikatna sprawa. - Jak pan woli.
Mój przyjaciel ma problem sercowy, związany z zamężną kobietą.
I w chwili słabości ta zamężna kobieta pocałowała pana przyjaciela.
Tak, skąd pan wie?
Hotelowy taras to niezbyt bezpieczne miejsce.
Każdy mógł pana zobaczyć.
W tym wypadku byłem to ja.
Grozi pan, że mnie wyda?
Gdyby mnie pan znał, wiedziałby pan, że nie ma takiej możliwości.
Ale powinien pan być ostrożny.
Nie wszyscy są tacy jak ja.
Przepraszam. Po prostu nie wiem, co robić.
Co zaszło między panem a tą kobietą?
Nie mogę wytrzymać bez jej widoku. Nigdy wcześniej się tak nie czułem.
Próbowałem zrobić na niej wrażenie, udając kogoś innego, ale mnie przejrzała.
- Źle się zaczyna. - Ale potem podziało się lepiej.
- Pocałowałem ją, a ona dała mi w twarz. - To ma być poprawa?
Widziałeś, jak mnie całuje. To zdecydowana poprawa.
Ale od rana mnie unika.
Wyznał pan miłość tej kobiecie?
- Nie miałem okazji. - Więc musi pan to zrobić.
Jeśli nie może pan z nią porozmawiać, proszę napisać jej liścik.
Nigdy nie byłem dobry w pisaniu.
Mogę pomóc.
Adriano?
- Posłuchaj mnie. - Nie mów do mnie. Odejdź.
- Chcę ci tylko coś dać. - Nie chcę.
Zostałeś źle poinformowany.
Nie wybieramy się z mężem do miasteczka. Będziesz musiał sam nadać list.
Widzę, że mamy podobny plan dnia.
Cały czas się spotykamy.
Przepraszam, że przeszkodziłem w czytaniu.
- Mam nadzieję, że ci się nie narzucał. - Ależ skąd.
Chciał jedynie poprosić, żebyśmy wysłali za niego ten list.
Taki elegancki hotel nie ma usług pocztowych?
Zawsze mnie dziwi, jak szybko młodzi ludzie wracają do zdrowia.
- Nie rozumiem. - Powiedziano mi, że był pan chory.
- Bo byłem. - Nie widać.
Mogę wiedzieć co to była za kapryśna choroba?
Jedna z tych przypadłości, które szybko mijają.
Oczywiście.
Zdaje mi się, że wiem, co cię dopadło.
Masz szczęście, że kiedyś byłem młody i jeszcze to pamiętam.
Powiedz, ładna jest?
Tak, bardzo ładna.
Ogol się, ubierz i idź do restauracji.
A jeśli doña Ángela zapyta, nie przyznaj się do romansów.
- Angina to lepsze wytłumaczenie. - Dziękuję.
Zdążyłaś? Moja matka była w korytarzu.
- Widziałam, jak wychodzi. - Synu?
- Andrés. - Idę.
- O co chodzi? - Wasza pościel.
Niech to będzie ostatni raz, kiedy zostawiasz ją w pralni.
Przepraszam.
Co to?
- Ubranka dziecięce. - Pewnie są Alejandro.
- Pewnie pomylili się w pralni. - Albo twoja matka o wszystkim wie.
- Nic by nie posiedziała? - Nie wiem.
- Jestem gotowy. - Idź podać herbatę i ciasta.
Masz chwilę, Julio?
Chodź.
- Cukier. - Co?
- Cukier. - Isabel, mam robotę.
- Tutaj się go przechowuje. Cukier. - Bardzo dobrze.
Ale łatwo zauważyć, że cukier idzie do słoja z cukrem w środku.
Co jest tutaj?
Cia...
Ciaste...
- Ciasteczka. - Bardzo dobrze.
To nie wszystko. Patrz, napisałam to.
- Jesteś doskonałą uczennicą. - Espinosa, ciasta!
"Stolik 14: Doña Cecilia Mieres."
Mam nadzieję, że masz miły pobyt.
- I że będzie krótki. - Jesteś strasznym niewdzięcznikiem.
- Jeśli nie mogę więcej służyć... - Uratowałam ci tyłek. Okaż wdzięczność.
Czemu mam być wdzięczny? Bo przestałaś kłamać?
Czekałby cię stryczek. Jest trochę ciaśniejszy niż muszka.
Nasłałaś na mnie policję, ale wiem, że to morderstwo to twoja sprawka.
Masz dowód? Nie. Ale ja mam swoje słowa.
Jestem świadkiem, pamiętasz? To wystarczy, by znów posłać cię za kraty.
- Czemu mnie ocaliłaś? - Twoja śmierć mi się nie przyda.
Bardziej przydasz mi się żywy.
Zawsze marzyło mi się mieszkać w luksusowym hotelu.
- Nie stać cię na niego. - Tak myślisz?
- Tak. - Przy tych wszystkich bogatych gościach
- i kelnerem za wspólnika? - Nie licz na mnie.
Oczywiście, że na ciebie liczę. Zrobisz, co ci każę.
Jeśli nie, powiem inspektorowi, że chcę jeszcze raz rozpoznać świadków.
I zrobisz to jeszcze z jednego powodu.
Nigdy nie wiodło ci się lepiej, niż gdy pracowaliśmy razem.
- Mówię nieprawdę? - Nie jestem już taki jak kiedyś.
Byliśmy idealną parą. W każdym sensie.
- Tylko ty to tak pamiętasz. - Ty też, mój drogi.
A gdybyś o czymkolwiek zapomniał, chętnie odświeżę ci pamięć.
Czekam na ciebie w moim pokoju o siódmej.
- Jesteś wiedźmą. - Rozumiem, że się zgadzasz.
O siódmej. Przynieś szampana.
Wiesz, że go uwielbiam.
Właśnie byłam w areszcie. Cieszę się, że wróciłeś.
Mówiłem, żebyś nie traciła wiary. Jak świadek mógł mnie rozpoznać,
- skoro nigdy nie byłem w tamtym miejscu? - Masz rację.
A znasz świadka?
To jakaś nieznajoma kobieta. Przepraszam, muszę wracać do pracy.
Brawo, panie kelnerze.
Dla pewności, że mnie nie zdradzisz, chcę żebyś okazał mi wierność.
Jak?
Ubrudzisz sobie ręce. Coś dla mnie ukradniesz.
Nie zaryzykuję swojej pracy.
Zaryzykujesz, i będziesz miał z tego zysk. Zaczniesz od czegoś małego.
Broszki.
- Gdzie ona jest? - Na ubraniu twojej chlebodawczyni.
O kim mówisz?
- Co się dzieje? - Nic.
Możesz mówić swobodnie przy Sofíi. Wie o majątku.
Cóż rzec? Niektórzy mężczyźni zaskakują cię nawet po śmierci.
Kto by pomyślał, że skończę w biedzie.
- To nie wygląda na biedę. - Nie oszukuj się.
Przy obecnym stanie rzeczy, nie mogę już gościć ludzi mojego stanu.
O tym właśnie chciałem porozmawiać.
Hotel ma dług i szybko potrzebuję pieniędzy.
Trzysta tysięcy peset.
Chciałabym ci pomóc synu, ale ledwie starcza mi na własne wydatki.
Pewnego razu zastaniesz matkę nad cerowaniem skarpetek. Wybaczcie.
Słyszałaś ją. Chyba nie dam rady jej namówić.
To nie jest kwestia namowy.
Powiedz jej, że to wszystko sprzedasz.
Nie mogę sprzedać wszystkiego bez jej zgody.
To co zrobisz? Będziesz siedział z założonymi rękoma?
To moja matka. Nie mogę jej tego zrobić.
Może mieszkać władnym domu, tylko nie w tym.
I będzie miała dwóch czy trzech służących, a nie dwudziestu.
Nie każ mi wybierać.
Nie ma innego sposobu. Albo staniesz po stronie matki, albo mojej i syna.
- Mąż nie odstępuje jej na krok. - To wszystko komplikuje.
- Wiem. - To pokazuje, że jest mądrym człowiekiem.
Jesteś po jego stronie czy mojej?
Nigdy nie wychodzi z pokoju. Chyba mnie unika.
To nie taki znów zły znak. Jeśli pana unika, to oznacza to...
- Co? Że się mnie boi? - Nie, że boi się samej siebie.
Kogokolwiek się boi, nie mam jak jej tego przekazać.
Dlatego właśnie tu jesteśmy. Proszę mi to dać.
Czy to zamówienie señor Eusebia?
- Tak. - Sam się tym zajmę.
- Przepraszam, niczego nie zamawiałam. - Pani mąż to zamówił.
Proszę to zabrać. Nie mam apetytu.
Nie spojrzy pani? Może zmieni pani zdanie?
- Niech pan posłucha. - Tak?
Powiedziałam, żeby pan to zabrał. W całości.
- Dlaczego jej tego nie dałeś? - Dałem, ale odmówiła.
- Może tego nie zauważyła. - Zauważyła, ale i tak zwróciła.
- Może powinien pan zrezygnować? - Nie mogę.
Nie mogę przestać o niej myśleć. To się nigdy wcześniej nie zdarzyło.
- Tak się dzieje prawie zawsze. - To "prawie"...
To "prawie" nazywa się nadzieja.
Powodzenia.
Skończyłem, moja droga.
Wiem, że ryzykuję, pisząc tę wiadomość, ale wymagają tego okoliczności.
Nie mogę zaprzeczyć swoim uczuciom, bo me czyny i tak ujawniają zbyt wiele.
Pogódź się z końcem tego, co nigdy nie powinno się zdarzyć.
Błagam, byś o mnie zapomniał.
Co tu robisz?
Pracuję, a ty?
Próbuję powstrzymać cię przed popełnieniem głupstwa.
Nic nie mów. Wiem, kim jest ta kobieta.
- Kim? - To Cecilia, twoja dawna miłość.
Posłała cię do więzienia i oskarżyła o morderstwo.
- Jestem wolny dzięki niej. - Widzę, że kazała ci za to zapłacić.
Nie chciałem tego robić, ale inaczej wycofa zeznania.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Jak miałabyś mi pomóc?
- Musisz na nią donieść. - Nie mogę.
Jeśli dowiedzą się, że jest złodziejką, unieważnią jej zeznania.
- A jeśli ja to zrobię? - Wykluczone.
Nie wiesz, jaka jest niebezpieczna.
Nie mam innego wyboru, jak robić, co każe.
I tyle? Poddajesz się?
Nie pozwolę ci kraść w hotelu.
Co pani widzi w tym kelnerze? Nie może pani oderwać od niego wzroku.
Jestem córką właścicielki. Obserwujemy każdy szczegół.
- Jest pani pewna, że to dlatego? - Wątpi pani w moje słowa?
Niektórych spojrzeń nie da się pomylić z niczym innym.
Wiem kim pani jest i po co przyjechała.
Nie będę kłamać. Jestem wolna tak jak Julio. Kiedyś byliśmy kochankami.
Nie jest tu pani dla miłości. Zmusiła go pani do kradzieży.
Proszę dziś wyjechać, bo inaczej wezwę policję i każę panią aresztować.
Jeśli pójdę do więzienia, pani kelner trafi na szafot.
To zależy od pani. Proszę wyjechać i wszystkiemu zapobiec.
Kelner, proszę posprzątać ze stolików. Będę tu miał poufne spotkanie.
- Oczywiście. - I przynieś kawę i likier.
- Dzień dobry. Proszę tędy. - Każ przyjść recepcjoniście.
- Jakiś problem z uzyskaniem zaliczki? - Nie.
- Przeliczył pan? - Tak. Trzysta tysięcy peset.
- Proszę przygotować naszą skrytkę. - Oczywiście.
Gdzie jest broszka? Twoja wielbicielka groziła mi policją.
Alicia mnie przyłapała. Ale nic nie powie, jeśli ją poproszę.
- Więc to zrób. Nie chcę ryzykować. - To jest warte ryzyka.
Słyszałem, jak dyrektor mówi o trzydziesty tysiącach peset.
- Gdzie? - W skrytce markiza Vergary.
Wymaga dwóch kluczy: recepcjonisty i gościa.
- Zdobędę ten od gościa. - A ja od recepcjonisty.
Załatw sobie skrytkę, żeby było łatwiej. To będzie idealna kryjówka.
Zaczynasz mi przypominać Julia, w którym się zakochałam.
Oto pani klucz. Aby otworzyć skrytkę, proszę mnie zawołać, a przyjdę ze swoim.
- Proszę pamiętać, potrzeba dwóch kluczy. - Dziękuję, Mateo.
- Mogę ci coś poradzić? - Oczywiście.
Masz w sobie naturalną elegancję.
- Niech jej nie zepsuje niechlujny krawat. - Dziękuję.
- Co za niezdara. - Ja to podniosę.
- Proszę, pani klucz. - Dziękuję, jesteś aniołem.
- Wzięła pani skrytkę, mimo że wyjeżdża? - Postanowiłam zostać na kolejną noc.
Jeśli pani nie wyjedzie, wezwę policję.
Proszę nie udawać. Wiem o wszystkim. O waszym pocałunku.
O tym, jak chciała pani uciec z Juliem, ale on nie przyszedł. O wszystkim.
Okłamał panią.
Jeśli pani chce, możemy o tym porozmawiać z pani mężem.
Niczego nie dotykaj.
Telegram od doktora Schneidera. Złe wieści.
Pojechał na konferencję do Argentyny.
Widzę, że już wiesz. No to mamy pecha.
Myślę, że pech nie ma nic wspólnego z jego nagłym wyjazdem.
Teraz musimy zrobić to, co zrobiłby Schneider.
- My? - Bardzo pojedyncza liczba mnoga, druhu.
Mogę cię nazywać druhem?
- Zgoda. Powinieneś przeczytać telegram. - Po co? Wiem, co mówi.
Nie wiesz. A przynajmniej nie wszystko.
Przebywa na konferencji w Argentynie. Stop.
Wykonać próbę Marsha. Stop.
Użyć cynku i kwasu siarkowego. Stop. Dodać...
Poczciwy doktor Schneider. Co za profesjonalista.
Na co czekasz? Idź wszystko kupić.
- Nadal mamy szansę. - Nie, inspektorze.
Dzwonił sędzia. Przyjadą zabrać ciało.
Inspektorze?
Czym mogę służyć tym razem?
Chcę zgłosić kradzież.
- Wie pani, kim jest złodziej? - To kobieta.
Cecilia Mieres. Zatrzymała się w Grand Hotelu.
- A co ukradła? - To.
Ale to jest w pani posiadaniu.
- Udało mi się to odzyskać. - Jak?
Zabrałam jej to z pokoju. Wiem, że tak nie wolno, ale...
- Jest pani właścicielką broszki? - Nie, należy do mojej matki.
- To ona powinna zgłosić kradzież. - Ona o tym nie wie.
- Wmówiłam jej, że ja ją mam. - Dlaczego?
Ochroniła pani złodziejkę, a teraz na nią donosi?
Mam powody wierzyć, że dziś wieczorem znów coś ukradnie.
Rozumiem. Dziękuję za informację.
Dziękuje mi pan? Tylko tyle ma pan zamiar zrobić?
Nie. Poradzę też, żeby się pani przestała bawić w hotelowego detektywa.
Ma pani zbyt bujną wyobraźnię.
Niczego sobie nie wyobrażam. Ta kobieta okradnie...
Niech pani posłucha. Proszę zostawić śledztwo profesjonalistom.
Wciąż myślisz tak samo o tej litościwej damie?
Moja matka mawiała, że w wyższych sferach ludzie mają za dużo wolnego czasu.
A sama była z wyższych sfer.
Niesamowite.
Słyszałem, że miała miejsce jakaś kradzież.
Wiesz coś na ten temat?
- Nie. - Masz jakieś podejrzenia co do służby?
- Wątpię, by zrobił to nasz personel. - Tak? A pamiętasz Christinę Olmedo?
Tak.
Miała wypadek, kiedy przyszła kraść do hotelu.
Nie wszyscy uważają, że to był wypadek.
A co uważają?
Że została zabita, a morderca nadal jest na wolności.
Pana kawa.
- Co za absurd. - Skoro pan tak mówi.
Skoro potrzebowałaś, by Alfredo spłacił dług hotelu,
to trzeba mu było powiedzieć, zamiast oszukać go w umowie.
Bałam się, że nie będzie chciał nam pomóc. Przepraszam.
Mój mąż jest honorowym człowiekiem. O tym także wiesz.
Czy jest przygotowany na taką inwestycję? Dla dobra nas wszystkich?
Pieniądze już tu są, w depozycie.
Ale to nie w porządku, że Alfredo musi płacić za pomyłki innych.
Nie za darmo.
- Czego chcesz? - Stosownej rekompensaty.
Spłaci twój dług, a ty mianujesz go dyrektorem na 10 lat.
Nie podoba mi się, że targuje się ze mną własna córka.
I dasz mu jedną trzecia hotelu.
Jak śmiesz?
- A ty byłaś ze mną uczciwa? - Nie prowokuj mnie.
A jeśli dowie się prawdy o tobie?
Alfredo kocha mnie, czy na to zasługuję, czy nie.
Czy nadal będzie cię kochał, gdy się dowie, że udałaś ciążę?
Nie wiem. Jesteś gotowa się przekonać?
- Wstyd mi za ciebie. - Robię jedynie to, czego mnie nauczyłaś.
- Musisz być ze mnie dumna. - Nie ustąpisz?
Nie.
Ma pani gościa.
Czeka na panią.
Alfredo i Sofía nie mogą wiedzieć, że tu jestem.
O co chodzi, markizo? To mi nie wygląda na towarzyska wizytę.
Słyszałam, że chcesz zrobić mojego syna dyrektorem hotelu.
Zgadza się. To się pani nie podoba?
Tak samo jak i pani.
Nie wiem, co zrobiła pani córka, by to osiągnąć,
ale jeśli liczy pani na coś więcej niż tytułu Alfredo, to się pani łudzi.
To znaczy?
Alfredo nie ma żadnych pieniędzy. Odziedziczył jedynie długi.
Mój mąż, proszę wybaczyć określenie, był niereformowalnym libertynem.
Zapewniam panią, że mój syn nie ma pieniędzy.
To co pani pokazał pochodzi ze sprzedaży naszej posiadłości.
Czyżby Alfredo sprzedał waszą rezydencję?
Wiem, że nigdy się nie przyjaźniłyśmy, ale teraz powinnyśmy trzymać się razem.
Nie widzi tego pani? Nasze dzieci knują przeciw nam.
Ze względu na nas obie, niech się im pani nie da zwieść.
- Stało się. - Mam nadzieję, że jesteś zadowolony.
Tak, mamo. Bardzo.
Powinniśmy to uczcić szampanem.
Proszę bardzo. Dołączę do was później.
Za pozwoleniem.
Czekam na twoje wyrzuty.
Będę wdzięczny za wyjaśnienia.
Czemu dała pani tej pokrace jedną trzecią hotelu?
Teraz nie liczy się nasza duma, tylko przyszłość hotelu.
- Potrzebowaliśmy pieniędzy i mamy je. - W zamian za co?
Markiza straciła rezydencję i ma teraz drobne uposażenie.
- Wszystko dzięki swojemu synowi. - Bardzo ciekawe.
Będziemy musieli latami znosić Alfredo,
a on nie da nam żadnych pieniędzy.
Dlatego podpisałam umowę.
Gdyby był bogaty, byłby trudnym przeciwnikiem.
Ale bez pieniędzy, posiadłości
i ze swoim słabym, melancholijnym charakterem
da się łatwo wyeliminować.
Chyba nie sugeruje pani...
Tak, kiedy nadejdzie odpowiednia pora.
Jest pani wyjątkową kobietą. Nie przestaje mnie pani zadziwiać.
Nie zapominajmy, że Alfredo ma żonę spośród Alarcónów.
Jeśli moja córka będzie musiała wybierać, wybierze swoją rodzinę i syna.
Znam pewne sekrety, które wymuszą na niej tę decyzję.
Na pewno ma pani rację.
Kupiłem wszystko co trzeba.
Ale chyba jest już za późno.
A gdybym ci powiedział, że mam żebro.
Powiedziałbym, że nawet dziesięć to za mało.
A przynajmniej jeśli to cielęcina. Obaj lubimy dobrze zjeść.
Żebro don Carlosa Alarcóna, Hernando.
Jak mało po nas zostaje, prawda?
Proponuję zrobić z nim to, co zrobiłby Schneider.
- A co nam to da? - W świetle prawa nic.
Żaden z nas nie jest koronerem, a tego żebra nie powinno tu być.
Ale przy odrobinie szczęścia odkryjemy prawdę.
- Od kiedy wiesz? - A jakie to ma znaczenie?
Dlaczego nic nie powiedziałaś?
Naprawdę mnie o to pytasz? Ukryłeś przede mną dziecko.
Jeśli Doña Teresa się dowie, odbierze je nam.
- A ty... - Jestem twoją matką.
- I ochmistrzynią w tym hotelu. - Tak.
Mam obowiązek powiedzieć mojemu chlebodawcy.
Ale to twój wnuk.
Więc urodziłaś dwoje dzieci.
Jedno oddałaś, a drugie zatrzymałaś.
Mówi pani, jakbym to zaplanowała.
Nie spodziewałam się tego. Co miałam robić?
Nie to, co zrobiłaś. Oszukałaś doñę Teresę i mojego syna.
- Nie miałam innego wyboru. - Mogłaś mi o wszystkim powiedzieć.
Przecież pani mnie nienawidzi.
i zawsze robi pani to, co nakazują zasady.
Jeśli tak, to czemu jeszcze nie zdradziłam señorze twojego sekretu?
Zasady to zasady.
Ale są ważniejsze rzeczy.
Nie powie pani doñie Teresie?
Ani ona, ani mój syn nie powinni już nic więcej wiedzieć.
Ale nie możesz tu zostać z dzieckiem. W końcu cię przyłapią.
Nie mamy gdzie się podziać.
Znajdź pracę w innym domu. Pomogę ci, ile zdołam.
Dziękuję.
Nie robię tego dla ciebie, ale dla mojego syna i wnuka.
Nawet jeśli nie powinnam.