Prędzej czy później dowiem się, co przede mną ukrywasz.
Oszukałaś Andrésa i innych, ale nie mnie.
Sprzedałaś dziecko Alarcónom. Udowodnię to.
Znalazłem to w naszym pokoju.
Daj mu cały świat, ale nie pozwól, by mnie zostawił.
- Muszę się poddać . - Nie tylko o to chodzi.
Zaproponujesz swoje stanowisko Alfredo.
Obawiam się, że księgi pana ojca nie były w tak dobrym stanie jak sądzono..
Co to znaczy? Nic tu nie ma.
Odciągnie pytania Alicii od nas i od prawdy.
- Co miałeś zamiar zrobić Andrésowi? - Jestem jego ojcem.
Twój ojciec miał zamiar uznać Andrésa.
I był bardzo hojny dla Pablo. Coroczna wpłata do końca życia.
Mój ojciec kazał Diegowi, podpisać zlecenia wypłat.
Nie musi wiedzieć, dla kogo były.
Pierwsze przyszło na dzień przed śmiercią ojca.
Drugie nie przyszło rok później. Wypadek Andrésa zdarzył się wcześniej.
Z powodu ślubu. Diego zajął się wszystkim przed naszą podróżą poślubną.
To dlatego druga płatność zbiegła się z wypadkiem Andresa.
Powiesz mu?
Nie, to decyzja Pabla. A raczej Juana.
Co się stało, Alicio?
Nic, nie czuję się najlepiej.
Jesteś taka cały dzień. Nie myśl, że nie wiem, dlaczego.
- O co twoim zdaniem chodzi? - Pytałaś Ángelę o swojego ojca.
Jestem pewien, że nie pojechałaś do Aldain po prezent dla mnie, tylko z tego powodu.
- Jaki związek ma Aldain z moim ojcem? - Nie wiem, ale ty pewnie wiesz.
- Dziękuję. - Dlaczego wybrałaś się do Aldain?
Pokojówka widziała, jak ojciec kłóci się z człowiekiem z Aldain.
Ponoć wyglądał na przestraszonego. Dlatego tam pojechałam.
- Dowiedziałaś się czegoś? - Nie, niczego.
Widzisz, że możesz mi się zwierzyć?
Nie czujesz się teraz lepiej?
Czasem mam wrażenie, że jesteś tak daleko, że zaczynam za tobą tęsknić.
- Jestem tu. - Więc mi to okaż, najdroższa.
Pamiętasz Paryż?
Spędziliśmy w łóżku długie godziny.
Tęsknię z tamtymi czasami.
"Detektyw Ayala i jego pomocnik Hernando byli widziani w Aldain."
- Co o tym myślisz? - To skandal.
Nie jesteś już detektywem, a ja twoim pomocnikiem.
Czy bardziej zadziwiające nie jest , że widziano nas tam, gdzie nas nie było?
Tak, to też dziwne.
Gdzie idziesz?
Dzień dobry. Inspektor Ayala z policji.
Na pewno jest pan detektywem Ayalą?
- On już nie jest detektywem. - Proszę samemu zobaczyć.
Przepraszam, ale ten poprzedni był wyższy i przystojniejszy,
i miał chyba bujniejsze włosy.
Tych dwóch, z którymi pan rozmawiał, to byli oszuści podający się za nas.
- Co im pan powiedział? - Pytali o człowieka z jedną ręką.
I było ich troje, nie dwoje. Dwóch mężczyzn i kobieta.
- Jak wyglądała kobieta? - Była bardzo ładna.
- Zjecie z nami śniadanie?
- To bardzo miło. - Dziękujemy.
- Proszę, moja droga.
Dzień dobry wszystkim.
Może pan nie pamiętać, ale kilka lat temu poznaliśmy się w teatrze w Barcelonie.
Byłam tam z mężem za czasów narzeczeństwa.
Tristan i Izolda. Tak, bardzo dobrze pamiętam.
- Dlaczego nie zabrałeś mnie ze sobą? - Na operę? I to po niemiecku?
Nudziłabyś się.
Przyjaciele mi o niej opowiadali. To wspaniała historia o miłości.
Jak moja ulubiona książka, Kastylijscy kochankowie. Ktoś ją czytał?
Na miłość boską. Proszę jej wybaczyć.
Rozmawiamy o operze, nie o romansach.
- Przepraszam. - Nie ma powodu.
- Daj spróbować. Ty już to robiłaś. - Zaczekaj. Najpierw cylinder,
a teraz korba, o tak.
- Kto to nagrał? - Don Pablo. Ładnie śpiewa, prawda?
- Nic pani nie jest? - Coś się stało?
Czy nie wystarczy, że moje pokojówki słuchają muzyki zamiast pracować?
- Isabel? - Tak?
- Wiesz, jak to działa? - Trzeba przekręcić korbę.
To przekręć.
- Czy mogę porozmawiać z twoim gościem? - Oczywiście.
- Jak się dowiedziałaś? - Przez fonograf.
Usłyszałam kołysankę, którą śpiewałeś kiedyś Andrésowi.
Chyba powinienem poszerzyć repertuar.
Dlaczego pozwoliłeś nam wierzyć, że umarłeś?
Nie zachowuj się, jakby cię to obchodziło. Nigdy ci na mnie nie zależało.
- Kochałam cię. - Ale nie tak jak don Carlosa.
Wiedziałem, że nigdy mnie nie pokochasz. Poprzez śmierć dałem nam wolność.
Andrés kochał cię jak prawdziwego ojca. Wycierpiał najwięcej.
Dlatego wróciłem.
Andrés zasługuje na to, by wiedzieć, dlaczego zniknąłem.
- Nie. - Nie? Nie możesz mnie powstrzymać.
Nie sądzisz, że zadałeś mu wystarczająco dużo bólu?
Robisz to z jego powodu, czy aby uspokoić swoje sumienie?
A co z twoim? Powiedziałaś mu, kto jest jego prawdziwym ojcem?
Czy wie, że spędził całe życie jako służący swojego rodzeństwa?
- Co by mu to dało? - Jego całe życie jest kłamstwem.
Jest szczęśliwy. Proszę, nie mów mu.
Co się stało?
- Nic? - Płaczesz?
- Pablo coś ci powiedział? - Ja nie płaczę.
- Czego chcesz? - Nie bój się mnie.
Chcę ci tylko coś powiedzieć.
- No to się pospiesz. - Chodzi o twojego ojca.
- Znałeś go? - Tak.
Ledwie go pamiętam.
Wiem, że lubiłem się z nim bawić w chowanego w kuchni
i że śpiewał piękne kołysanki.
Tylko tyle. Ale był dobrym ojcem. Na pewno.
Wielka szkoda, że zginął na wojnie.
Znałeś go. Opowiedz mi, jaki był.
Nie był złym człowiekiem. Miał swoje wady jak wszyscy.
Popełniał błędy i próbował je naprawić.
Był dumny ze swojego syna. Bardzo dumny.
Kochał go do szaleństwa i bardzo chciał wrócić do niego do domu.
Ale jego dusza została na tamtej łodzi.
Wiedziałem, że byłby z ciebie bardzo dumny.
Każdy ojciec chciałby mieć takiego syna.
- Dziękuję. - To należało do niego. Kochał muzykę.
Miałem to przez wiele lat, a teraz należy do ciebie.
Co to?
Moja żona Belén opiekuje się dzieckiem doñy Sofíi.
Schowanym w tych ubraniach?
Proszę nikomu nie mówić.
Jeśli go znajdą, to mi go zabiorą. To mój syn.
Twój syn?
- Czyli jego wnuk? - Daliśmy mu na imię Juan, po ojcu.
- Pewnie bardzo by chciał go zobaczyć. - Chciałbym, żeby ojciec tu był.
Mały wierci się i nie chce spać, a ja nie jestem dobry w kołysankach.
Znam jedną. Twój ojciec mnie nauczył.
Co się stało? Jesteś blada jakbyś zobaczyła ducha.
Rozmawiałeś z tym człowiekiem?
Tak. Dał mi fonograf. Rozłożył go w jadalni.
Wiesz, że należał do twojego ojca?
- Nie. - Pablo poznał go na Filipinach.
Opowiadał mi o nim.
Señorito Alarcón?
Teraz nazywam się Murquía, panie detektywie.
Teraz jestem inspektorem. U pani zmieniło się na lepsze.
Jest coś, czym mamy się martwić?
Tak. Może mi to pani wyjaśni, bo bardzo mnie to intryguje.
Co inspektor Hernando i ja robiliśmy z panią w Aldain dwa dni temu?
- Nic. Nie byliśmy razem w Aldain. - Dziękuję. Bardzo bystra odpowiedź.
Nie byłam tam z panami.
Przynajmniej w tej kwestii mamy zgodność.
Przyznam, że było mi miło, gdy ktoś opisał mnie jako młodego i przystojnego.
- Niestety moja młodość dawno przeminęła. - Ktoś musiał się pomylić.
Myślałem podobnie, aż usłyszałem, że była pani w domu jednorękiego mężczyzny.
Zechce pani porozmawiać ze mną na osobności?
Nie rozumiem, dlaczego ktoś chciałby zabić pani ojca.
- Ja również. - Dlaczego więc uważa pani, że go zabito?
Odkryłam, że ojciec umarł kiedy indziej niż mi się mówi.
- Jak się pani dowiedziała? - Nie mogę powiedzieć.
Ale jeśli data na akcie zgonu jest fałszywa,
- to z przyczyną zgonu może być podobnie. - Ciekawe, ale nieprzekonywujące.
Jest coś jeszcze.
Pokojówka widziała, jak tamtego dnia ojciec kłócił się z jakimś człowiekiem.
Z jedną ręką. To jego domu szukałam w Aldain.
Też rozpytywałem o tego człowieka. Na poczcie powiedziano mi,
że w przeddzień śmierci pani ojca otrzymał sporą sumę pieniędzy.
Pewnie pojechała tam pani, myśląc, że to ma jakiś związek.
Ma pan rację, ale się myliłam. Ten człowiek nie jest niebezpieczny.
Nie powie nam pani, jak się tego dowiedziała, prawda?
Mogę jedynie powiedzieć, że mój ojciec był przestraszony.
I że obawiał się o swoje życie.
Kiedy dowiedziałem się, że tajemniczy, jednoręki człowiek otrzymał te pieniądze,
w dzień śmierci don Carlosa Alarcóna
też przyszło mi na myśl, że nie umarł on z przyczyn naturalnych.
- Pomoże mi pan? - To pani musi pomóc mnie.
Aby sprawdzić, czy pani ojciec ostał zamordowany,
musimy ekshumować jego ciało.
Ale nie możemy tego zrobić bez oficjalnej prośby kogoś z rodziny.
Pozwoliłem sobie przygotować ten dokument.
Zdaję sobie sprawę, że to będzie dla pani bardzo trudne,
ale tylko w ten sposób może pani uhonorować ojca.
Wiem.
Chcesz przeczytać umowę zanim podpiszesz?
Jesteśmy ludźmi honoru. Wierzę ci na słowo.
Diego, wyjaśnij nowemu kierownikowi, z czym wiąże się jego praca.
Z przyjemnością.
- Telefon do pani. To pilne. - Przełącz.
- To dla dobra hotelu, Diego. - Oczywiście, Alfredo.
Kto wpadł na taki szalony pomysł?
Alicio, nie uwierzysz.
Ekshumują ciało twojego ojca.
- Dlaczego? - To sprawka Ayali.
- I uzyskał zgodę. - Istnieją wątpliwości co do jego śmierci?
Absolutnie nie.
Kto może być tak podły, by profanować kości zmarłych?
Masz jakieś wieści, czy tylko chciałaś herbaty?
Tak, o Pablo. Ale jest coś ważniejszego.
Moja matka wie. Ktoś zadzwonił, żeby jej powiedzieć.
Osoba, która zabiła twojego ojca nie pozwoli na ekshumację zwłok.
Ayala nie może tego zrobić w sekrecie. Chyba, że ten ktoś go uprzedzi.
Antonio jest mi winien kilka przysług. Zaraz zamienię się z nim zmianami.
- Spotkamy się przed cmentarzem. - Dobrze.
Czy wycieczka Alicji do Aldain ma z tym coś wspólnego?
Niczego się nie dowiedziała, ale wpadła na Ayalę.
Wątpię, by Alicia zrobiła coś takiego.
To niczego nie wyjaśnia. Zajmij sie tym.
Mam sprawę do załatwienia, ale nie chcę, żebyś ty to robił.
Nie powinny na nas wskazywać żadne ślady. Znajdź kilku ludzi, którym ufasz.
Tędy.
- Chyba nas ubiegli. - Chcą przenieść jego ciało.
Co się stało, Adriano?
- Zaczekaj tu. - Bądź ostrożny.
Co za niespodzianka, panie Olmedo.
- Stać, bo będę strzelał. - On jest niewinny.
- Biegnij za nim. - Po co? Jest szybszy ode mnie.
- Jestem aresztowana? - Oczywiście, że nie. Może pani pójść.
- Nie powinniśmy jej aresztować? - To nam nie pomoże schwytać Olmedo.
- Nie lubię robić tego, czego nie trzeba. - Nie musisz mi mówić.
A teraz na chwilę zapomnij o żywych. Naszej uwagi wymaga martwy człowiek.
Jeśli chcesz kogoś aresztować, zakuj tych dwóch zanim się ockną.
Wiesz, dlaczego zawsze piję na umór?
Kiedy piję, o wszystkim zapominam.
Ale dziś nie chcę zapomnieć. Dlatego przestałem pić wcześnie.
- To nie jest dobry moment. - Zakochałem się.
Bardzo się cieszę. A teraz proszę mi wybaczyć.
Nie ma się z czego cieszyć. Ona jest mężatką.
Zakochałem się po uszy w zamężnej kobiecie. Biada mi.
Nie wiem, co począć. Co byś zrobił, gdybyś się zakochał w mężatce?
- Musiałbym wiedzieć, co ona czuje. - Też nie jesteś jej obojętny.
Więc wyznałbym jej swoje uczucia.
Jesteś mądry.
- Jeśli matka zobaczy cię w tym stanie... - Zdziwiłbym się, gdyby nie zobaczyła.
Zakochałem się, siostrzyczko. Co ty na to?
Ayala będzie cię szukał.
Co zrobisz?
Nic nie mów. To był tylko pocałunek na pożegnanie.
Muszę uciekać z hotelu. Nie mogę pozwolić, by mnie aresztowali.
Nie masz nic wspólnego z morderstwem, o które cię oskarżają.
- Jak mogę to udowodnić? - Nie wiem, ale musi być jakiś sposób.
Ucieczka jest jak przyznanie się do winy.
Lepiej tak niż pójść na szafot.
Ocaliłaś mi życie. Dziękuję ci za wszystko, co zrobiłaś.
Nie patrz tak na mnie.
Tym razem nie poproszę cię, żebyś poszła ze mną.
Nie powiesz mi, o co chodzi?
Miałem cię zapytać o to samo.
Nie zrobiłem tego tylko dlatego, że nie chcę, żebyś mnie okłamywała.
Widzę, że bardzo ufasz swojej żonie.
Trudno jej ufać, kiedy ukrywa przed tobą, co robi.
Wiem, że byłaś na cmentarzu.
To nie ma z tobą nic wspólnego, więc ci nie powiedziałam.
Wszystko co robisz, ma ze mną coś wspólnego.
Co tam robiłaś?
- Naprawdę nie wiesz? - Dlatego pytam.
Nie podejrzewałeś, że chcą ekshumować ciało mojego ojca?
Chyba nie jest trudno zrozumieć, że to mnie dotyczy.
Powinnaś mi była powiedzieć.
- Poszedłbym z tobą. - Dobranoc, Diego.
To była tylko kwestia czasu.
Radzę, żeby nie stawiał pan oporu.
- Cernudo, gdzie jest Espinosa? - Wstał rano z gorączką.
- Ale wstał? - To znaczy obudził się z gorączką.
- Mogę sprawdzić, czy lepiej się czuje. - Tak, zobacz, czy niczego mu nie trzeba.
- Rozumiem, że chcesz mi coś powiedzieć.
- Nie powinieneś być taki pobłażliwy. - "Pobłażliwy" to nie jest właściwe słowo.
- Chodzi o słowo "ludzki". Znasz je? - Zasady to zasady.
I należy je szanować, nawet jeśli są niesprawiedliwe.
Tak, nawet wtedy. Tylko tak można utrzymać porządek.
- Rozumiem, że jesteś za porządkiem. - Do pewnego stopnia.
- To nie jest kwestia stopni. - Jak uważasz.
Ale jeśli zasady to zasady, to wszyscy powinni ich przestrzegać.
- Twój syn też. - A zrobił coś złego?
Ostatnimi czasy przymykałem oko za każdym razem, gdy gdzieś znikał.
A wiesz, dlaczego tak robię? Przez wzgląd na ciebie.
- Andrés nie wykonuje dobrze swojej pracy? - Wykonuje. Gdy tu jest.
Ale często go nie ma. Gdy tylko ma okazję, znika w swoim pokoju.
Nie wiem, co tam robi i do tej chwili mnie to nie obchodziło.
Ale od teraz dopilnuję, aby twój syn
wykonywał polecenia matki w każdym szczególe. A teraz wybacz.
Nie mogę znaleźć Julia. Wie pani, gdzie jest?
- Julio odszedł. - Niemożliwe. Nie zabrał swoich rzeczy.
Powiedziałem don Ernesto, że jest chory.
Dobrze zrobiłeś.
Gdzie on jest?
Wczoraj Ayala widział Julia.
- O co chodzi? - Ayala przyszedł wczoraj późno do hotelu.
- To znaczy, że go aresztowali. - Przez nakaz?
Musimy coś zrobić. Jeśli skażą go za morderstwo,
to nie poślą go do więzienia. Dostanie karę śmierci.
- Gdzie pani idzie? - Zobaczyć się z Ayalą.
- Co to da? - Nie wiem, ale muszę coś zrobić.
- Ale mamo... - Cicho. Prawda się wydała.
Powiedziano mi, że ostatnio nie wywiązujesz się z obowiązków.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Porzucasz pracę kiedy chcesz i bez pozwolenia.
- Co ty knujesz? - Nic, mamo.
Powiedz prawdę. Co robisz, kiedy tak znikasz?
Odpoczywam. Nie wszyscy mają tyle energii co ty, a ta praca jest wyczerpująca.
Posłuchaj uważnie. Jeśli znów usłyszę, że nie wywiązujesz się z obowiązków,
wyrzucę cię na bruk, bez względu na to, czy jesteś moim synem, czy nie.
- Zrozumiałeś? - Tak.
A teraz zejdź mi z oczu, zanim znów cię uderzę.
Czegoś pani potrzeba?
Strasznie cuchniesz, Juan.
Ale jesteś taki słodki.
Nie odwracaj oczu. Im lepiej się przyjrzymy, tym więcej sekretów odkryjemy.
Martwi kryją sekrety, ale ich nie odkrywają.
Jeśli chcieli przenieść ciało, to musi zawierać coś obciążającego.
Powiedz nam, don Carlosie, co ci takiego zrobili?
Przestań. Rozmowy ze zmarłymi przyniosą nam pecha. On i tak nie odpowie.
Odpowie, jeśli zadamy właściwe pytania. Podaj mi małą piłę.
- Proszę wybaczyć. Musiałam przyjść. - Oczywiście.
To naturalne, że chce pani wiedzieć, jakie poczyniliśmy postępy.
Badanie ciała pani ojca nie wykazało śladów morderstwa.
Ale nie jestem koronerem. - To co dalej?
Najlepszy jest doktor Juan Schneider i wysłałem mu telegram.
Jeśli pani ojca zamordowano, znajdzie na to choćby najmniejsze dowody.
- Coś jeszcze? - Tak.
- Aresztował pan Julia Olmedo. - Nie mogła pani tego odwlekać bez końca.
On jest niewinny.
Pani pracownik jest głównym podejrzanym w sprawie o morderstwo.
Świadek widział, jak strzela do ofiary.
Co więcej, w jego domu znaleziono narzędzie zbrodni.
- Zabierze go pan do Blancaró? - Nie chcemy, żeby znowu uciekł.
Do Cantaloi przyjedzie świadek na oględziny.
Czy mogę z nim porozmawiać?
Nie zezwolę na żadne odwiedziny do przyjazdu świadka.
Jest bardzo ładna, prawda? I litościwa, skoro okazuje kelnerowi tyle troski.
Gdzie idziesz?
Upewnić się, że ta litościwa pani nie poszła do cel.
Wyciągnę cię stąd.
Niech mnie pani nie zmusza, żebym panią aresztował. Proszę już iść.
Urocza dama, prawda?
Co by sobie pomyślał señor Murquía o pana przyjaźni z jego żoną?
- Inspektorze? - Tak?
Czy wszystko w porządku?
- Trochę kręci mi się w głowie. - Niech pani usiądzie.
- Ma pan sole trzeźwiące? - Niestety nie.
- Może kieliszek likieru? - Poproszę.
"11.30: spotkanie ze świadkiem w sprawie Julia Olmedo."
- Mateo, mogę zobaczyć księgę gości? - Oczywiście.
Co powiedzieli?
Przyjedzie świadek, żeby zidentyfikować mordercę.
- Myśli pani, że się tu zatrzyma? - Mam taką nadzieję. Dziękuję, Mateo.
- Cecilia Mieres Ruiz. C. M. R. - Zna ją pani?
- Dziękuję. - Wszystko dobrze? Masz zmartwioną minę.
Chciałam wiedzieć, czy nadal gości u nas señor Villarin.
- Żebym mogła pozdrowić jego córki. - Już wyjechał.
- A gdzie byłaś? - Lekarz zalecił mi spacery.
Mało aktywne kobiety są mniej płodne. - Ty, mało aktywna?
- Jadłaś już śniadanie? - Nie.
- Dyrektorze... - Nie.
Dyrektorem jest teraz markiz Vergara.
Tam siedzi jego żona. Miłego dnia.
Miłego dnia.
Dzień dobry, Sofío.
Teraz możesz w spokoju zjeść śniadanie.
Don Alfredo pana prosi.
Dobrze. Moja droga markizo, pozwól, że zajmę się twoim mężem.
Dlaczego jest w takim dobrym nastroju?
Nie mam pojęcia.
Wybacz, Alicio.
Twoja kolej. Mały śpi.
- Musisz mnie zawieźć do Cantaloi. - Przepraszam, ale teraz nie mogę.
Ta kobieta jest świadkiem przeciw Julio. Cecilia. Nic ci to nie mówi?
Jego dawna miłość. Nie możemy pozwolić, by znów zniszczyła mu życie.
Matka właśnie dała mi ostrzeżenie. A właściwie to dwa.
Będę ryzykował posadą, ale jedźmy.
A gdzie masz niby jechać?
Señora kazała mi się zawieźć do Cantaloi.
Na co czekasz? Idź się przebrać.
Pani syn martwił się, że się pani nie zgodzi.
Skoro pani cię potrzebuje, reszta może zaczekać.
Jedźmy. Słyszałeś matkę.
Nie ma pośpiechu, ale nie krępuj się spakować swoje prywatne rzeczy.
Nie po to mnie wezwałeś, prawda?
Nie. Chciałbym, żebyś został zastępcą dyrektora.
Alfredo, wiesz, że w każdej chwili możesz liczyć na moją pomoc i wsparcie.
Coś jeszcze?
Nie wydajesz się szczególnie niezadowolony ze zmiany.
Dotarło do mnie, że twój mąż lepiej sprosta wymaganiom tej pracy.
A to co jest dobre dla hotelu, jest dobre i dla mnie.
Przyznam, że nie spodziewałam się takiej reakcji z twojej strony.
Nie mam innego wyboru. Muszę już iść.
Stracił stanowisko, tak jak chciałaś.
Skoro tak dobrze to znosi, to nie tego chciałam. Coś jest nie tak.
Pokaż mi umowę.
"W wypadku niewypłacalności firmy
podpisujący umowę będzie musiał zainwestować wszystkie swoje środki."
- Nie mam już więcej pieniędzy. - Moja matka ani Diego o tym nie wiedzą.
- To chyba standardowa klauzula. - Alfredo.
Jeśli kazali ci to podpisać, to musi być jakiś powód.
- Zapytaj księgowego, jaka jest sytuacja. - Wykluczone.
Czy muszę ci przypominać, jacy są Diego i moja matka?
Nie muszę pytać księgowego. Księgi są tutaj.
Proszę.
Hotel ma dług w skarbie państwa. Trzysta tysięcy peset.
Trzeba je zapłacić w ciągu tygodnia. Wrobili nas.
Mogę się zrzec posady.
To byłby koniec hotelu.
Hotel jest teraz naszą przyszłością. Nie rozumiesz? To wszystko, co mamy.
To tyle co nic.
- Nie, jeśli spłacimy dług. - Jasne, tylko z czego?
Jeśli zdobędziemy te pieniądze, będziesz mógł zażądać wszystkiego.
- Muszę zawieźć señorę do Cantaloi. - A dziecko?
- Gdzie jest twoja matka? - Na górze.
Nie nastawiła pani żelazka.
- Sama to zrób. Doña Teresa mnie wzywa. - Tak jest.
Nie będzie nas tylko jeden dzień. Złożymy wizytę matce Alfredo.
O co chodzi, Ángelo?
Pomyślałam, że pomogę przy dziecku, kiedy będzie się pani pakować.
Anioł z ciebie. Przewiń go.
Oczywiście.