Znalazłam ten kawałek papieru w popielniczce w moim pokoju.
Nadal widać datę, 10 lutego. Dlaczego mówili, że umarł dzień wcześniej?
Gdy zobaczą mnie z dzieckiem doñii Sofíi, odgłosy płaczu przestaną ich zastanawiać.
Prędzej czy później dowiem się, co przede mną ukrywasz.
Znalazłem to w naszym pokoju.
Oddaj mu wszystko co masz, nie może mnie opuścić.
- Więc muszę ustąpić. - Zrobisz to.
Oddasz Alfredo swoje stanowisko.
Obawiam się, że finanse pana ojca nie były w tak dobrym stanie, jak sądziliśmy.
Podrobił pan akt zgonu mojego ojca. Chcę wiedzieć, kto za to zapłacił.
Pomyślałem, że lepiej będzie dać to pani osobiście.
- Co w niej było? - Nic, była pusta.
To jakiś absurd. Zwabiliśmy tu doktora, żeby dowiedzieć się, kto za tym stoi,
a zdobyliśmy tylko tę pustą kopertę.
A jeśli nie jesteśmy tak sprytni, jak myśleliśmy?
Może domyślili się, że to pułapka i udawali, że w nią wpadli?
Chcieli, byśmy widzieli, jak doktor daje kopertę Ángeli.
Ale nie myśleli, że dowiesz się, że jest pusta.
- Czemu mieliby to robić? - Nie wiem.
Komu Angela oddała kopertę?
Mojej matce.
Proszę mnie wezwać, gdyby czegoś pani potrzebowała.
- Nie pozwolę, byś odebrał mi wnuka. - Alfredo, proszę.
Nie zamierzam zabierać go ze sobą. Przyszedłem się tylko pożegnać.
Alfredo, poczekaj do jutra, dobrze?
Jutro ujrzysz wszystko w innym świetle.
To wszystko, na co się stać?
- Prosiłam go o przebaczenie, na próżno. - Cóż za ironia.
Teraz, gdy Alfredo wreszcie został markizem, postanowił cię opuścić.
A ty w ogóle się nie starasz, by go zatrzymać.
To przeze mnie nie mógł pożegnać się z ojcem, i przez ciebie.
- Rozumiem jego żal. - Wszystko zależy od ciebie.
Na twoim miejscu próbowałabym go przekonać. Zrobiłabym wszystko.
Nie wyrzekłabym się bogactw markiza. Użyłabym wszelkich środków.
Sofío, proszę, wyjdź.
Alfredo.
Proszę, błagam cię.
- Pomyśl o naszym synu. - Przykro mi.
Alfredo, proszę, nie rób tego.
Błagam.
Jestem nikim.
Vergara jest w ruinie, nic mi nie zostało.
Masz mnie. Myślałeś, że mogłabym przestać cię kochać?
- Naprawdę tak sądziłeś? - Co mam teraz zrobić?
Nie wiem. Ale wiem, czego nie wolno ci zrobić.
Nikomu nie powiesz o tym, co właśnie powiedziałeś mnie. Zwłaszcza mojej matce.
Nie, kochanie. To byłoby nagrodą za obrazy, których się dopuścił.
Matko, nic dziwnego, że Alfredo odmówił.
Na pewno zrozumiesz, że był na mnie zły. Na nas obie.
Rozumiem. Był wściekły i odmówił przyjęcia tego stanowiska.
A ty na pewno zrozumiesz, że nie dam się znowu upokorzyć.
Mam powody, by sądzić, że tym razem nie odmówi.
Niesłychane. Co to za powody?
Myślę, że nie będzie mógł mnie opuścić, nawet jeśli dam mu ku temu dobry powód.
Powiedzmy, że masz rację, a Alfredo przyjmie moją ofertę.
Nie sądzisz, że powinien zapłacić za to, że mnie obraził?
- Co masz na myśli? - Nie bądź głupia, Sofío.
Twój mąż musi poprosić mnie o ponowienie oferty, którą tak wyniośle odrzucił.
- To by go upokorzyło. - Zgadza się.
Doño Adriano, donie Eusebio. Witamy w Grand Hotel.
- Dziękujemy. - To piękny hotel.
Proszę o miskę wody i sól. Bolą mnie stopy.
- Oczywiście, donie Eusebio. - Dziękuję.
Proszę mu wybaczyć. Jest niepoprawnym pragmatykiem.
Ciekawe co tak delikatna dama widziała w tak potwornym mężczyźnie?
O co chodzi?
Alicia wypytywała doktora Bernárdeza o datę śmierci mojego męża.
- Co jej powiedział? - Jeszcze nic.
Kazałam mu przynieść tę kopertę do hotelu.
Po co? Jest pusta.
Alicia go śledziła, więc widziała, jak dał ją doñii Ángeli.
- Teraz to na nią padną podejrzenia. - A Alicia przestanie podejrzewać nas.
Nie dowie się prawdy.
Tak czy inaczej, moja żona jest zawzięta. Muszę nadal ją obserwować.
Jak sobie życzysz. Ale dopóki podejrzewa Angelę, nie mamy czym się martwić.
W dzieciństwie przychodziłam patrzeć, jak to robisz.
Pamiętam, jak mnie pani obserwowała.
Nazywała mnie pani "Lángelą" i prosiła, bym pozwoliła sobie pomóc.
- Zgadzałaś się? - Cóż za pytanie. Oczywiście, że nie.
Może i była pani dzieckiem, ale również "señoritą Alarcón”,
zawsze o tym pamiętałam.
Był u ciebie doktor. Jeśli coś jest nie tak, chciałabym wiedzieć.
To nie miało związku z moim zdrowiem. Proszę już o to nie pytać.
Te łyżki są zadrapane. Kto ostatni czyścił srebro?
- Ja, doño Ángelo. - Masz je wypolerować do czysta.
Staram się czegoś je nauczyć, ale wciąż bujają w obłokach.
Ángelo, co wiesz o śmierci mojego ojca?
Niewiele. Pani ojciec rzadko wychodził z pokoju w swych ostatnich dniach.
Nie widywał go prawie nikt z personelu.
Natalio, proszę, uważaj. Bardzo panią przepraszam.
Nie szkodzi, Ángelo.
Chciałabym, żebyś szczerze opowiedziała mi o śmierci mojego ojca.
Nie mam pani nic więcej do powiedzenia. Przepraszam, muszę wracać do pracy.
Potrafisz rozmawiać ze służącymi?
Wiem, co robisz. Nie pozwolę, by obwinili o to wszystkich.
- Nic nie zrobiłam. - Ginie srebro stołowe.
Przysięgam, niczego nie ukradłam. Musisz mi uwierzyć.
Doña Alicia mówiła, że się denerwowałaś, gdy doña Angela cię strofowała.
- Nic nie zrobiłam. - Nie wygląda na to, Natalio.
Zdenerwowałam się, ale nie z tego powodu.
Doña Angela okłamała señoritę Alicię, mówiąc, że nikt nie widział dona Carlosa.
Mówiła, że don Carlos nie wychodził przed śmiercią z pokoju. To kłamstwo.
- Widziałaś go na zewnątrz? - Poza hotelem, na stacji.
Proszę, nie mów nikomu. Nie powinnam była tam być.
Poszłam zobaczyć się z przyjacielem. Bałam się, że mnie zobaczy.
Widziałam jak wychodził z poczty i nagle się zatrzymał.
Myślałam, że mnie zauważył. Ale zaczął rozmawiać z jakimś mężczyzną.
- Wiesz, kto to był? - Nigdy wcześniej go nie widziałam.
Nie miał jednej ręki. Prawej, albo lewej.
- Tej, którą się je. - Więc prawej.
Co powiedział donowi Carlosowi?
Wiem tylko tyle. Wysiadł z tego samego pociągu co mój przyjaciel, z Aldain.
- To było bardzo dziwne. - Dlaczego?
Don Carlos wyglądał na przerażonego, jakby tamten człowiek miał go skrzywdzić.
Mój przyjaciel odwrócił moją uwagę, chwilę potem już ich nie było.
Donowi Carlosowi nic się nie stało.
Przynajmniej nie tego dnia. Ale następnego już nie żył.
Najlepsze w tym urządzeniu jest to, że nie tylko odtwarza muzykę,
- ale i nagrywa dźwięki. - Jak to możliwe?
Widzicie ten cylinder? Igła przenosi nagrywany dźwięk.
Najlepiej sprawdź to sama. Powiedz coś.
- Ale co? - Cokolwiek. Imię, miejsce urodzenia.
Mam na imię Isabel. Isabel Beneito Fontes.
Jestem z Ponferrada, w prowincji León. Dobrze?
- To byłam ja? - Tak. Oto przyszłość.
Wkrótce w każdym domu będzie taki fonograf.
Każdego, kto to dostrzeże, czekają lata zyskownej pracy.
To zabrzmiało, jakby łatwo było skonstruować coś takiego.
A kto mówił o konstruowaniu? To niesamowite urządzenia.
Ale mogą się popsuć. Każdego, kto potrafi je naprawić, czeka świetlana przyszłość.
- Można by się z tego utrzymać? - Oczywiście, i to dobrze.
- Rozmawiałaś z matką? - Już ci mówiłam.
Jest gotowa, by ponowić swoją ofertę.
- Nie słyszałeś? - Nie mówisz mi wszystkiego.
Czekam na złą wiadomość.
- Chce, byś ją o to poprosił. - Mam ją błagać na kolanach?
Musisz okazać stanowczość.
Trudno o to na kolanach.
Alfredo, moja matka oczekuje, że poprosisz ją o posadę współdyrektora.
Powiedz lepiej, że chcesz rządzić sam, a Diego ma ustąpić.
Nigdy nie radziłem sobie z intrygami.
Zanim pójdziesz się z nią zobaczyć, pomyśl co będzie najlepsze dla twego syna.
Sama myśl o spotkaniu z twoją matką przyprawia mnie o niepokój.
- Ta książka musi bardzo panią zajmować. - Proszę mi wybaczyć.
Nie chciałam nikogo urazić, dałam się ponieść lekturze.
Moja żona ma słabość do powieści. Interesują ją bardziej niż samo życie.
- Są ucieczką. - Tak twierdzisz, moja droga?
Dlaczego ktoś, kto nie jest w zamknięciu, chciałby uciekać?
Za bardzo ufa pan logice. Nie ma niczego złego w czytaniu powieści.
- Czytuje je pani? - Kilka przeczytałam.
Romantyczna heroina buntuje się przeciw swemu położeniu,
a jej nieokrzesany adorator wyznaje jej miłość w przesadzony sposób.
- Takie rzeczy się zdarzają. - Pozwól. Moja droga.
"W jego oczach dostrzegła namiętność mężczyzny zaślepionego miłością.
Drżąc, powiedział jej, że nigdy nie pozwoli jej odjeść,
co wiedział już, zanim ją posiadł".
Żałuję, że nie mogę zostać z panią dłużej, ale mam kilka listów do napisania.
Skąd ten pośpiech?
Rozmawiałem z señoritą Alicią. Jedziemy do Aldain.
Czekasz na gratulacje? Dobrze znasz moje zdanie.
- Andrés, mówiłem o naszej trójce. - Nie mogę ot tak wskoczyć do pociągu.
- Dlatego pojedziemy samochodem. - My?
- Señorita Alicia i ja. - A ja się nie liczę?
- Tak, będziesz prowadził. - Chwileczkę.
- Tylko ty to potrafisz. - Nie jadę.
To rozkaz żony dyrektora hotelu.
Dlaczego ty? Czy señora Alicia nie może zabrać jednego z szoferów?
Osobiście mnie poprosiła. Co mam zrobić? Odmówić rozkazowi Alarcóna?
Nie, ale co mam zrobić z dzieckiem?
Też nie chcę go opuszczać.
Zmienia się w oczach. Chciałbym być z nim przez cały dzień.
- Jedź, niedługo znowu go zobaczysz. - Nigdy nic nie wiadomo.
Mój ojciec odszedł, gdy miałem 5 lat. Pamiętam, gdy widziałem go po raz ostatni.
Jego zapach, uśmiech. Szczególnie jego uśmiech.
Potem usłyszałem, że utonął.
Jedziesz załatwić tylko drobną sprawę. To nie to samo.
- Widziałeś moją żonę? - Godzinę temu pojechała gdzieś autem.
- Mówiła, że jedzie do Aldain. - Do Aldain?
Tak, proszę pana. Czy coś nie tak?
Garrido, weź drugi samochód i jedź do Aldain. Sprawdź, co tam robi.
- Powinna już tam dotrzeć. - Dobrze.
Andrés, na pewno wiesz, co robisz?
Nie jestem mechanikiem, ale jeśli pasek wypadł, to trzeba go wsadzić z powrotem.
Dlaczego szukacie tego jednorękiego mężczyzny?
Mógł mieć coś wspólnego ze śmiercią dona Carlosa.
I z tym, co stało się tobie.
- Mnie? - Pamiętasz, że chcieli cię zabić?
- Nie przypominaj mi, już po wszystkim. - Nadal nie wiemy, kto to zrobił.
Mieszkańcy Aldain nie odpowiedzą na twoje pytania.
- Ja nie będę ich o nic pytał. - Mnie nie zaufają.
- Ty też nie będziesz z nimi rozmawiał. - Chcesz, żeby señora to zrobiła?
- Co ty sobie wyobrażasz? - Więc kto będzie pytał?
Inspektor Alaya, policja. Szukamy pewnego człowieka.
Wiemy tylko, że nie ma jednej ręki i mieszkał tu rok temu.
- Przepraszam. - Pilnuję własnych interesów.
Ayala, narysuj jego portret.
- Nie zapomnij o uszach, wyróżniają się. - Tak jest.
Wyślemy za tobą list gończy. Pożałujesz, że nie chciałeś nam pomóc.
Jest tu tylko jeden jednoręki. Mieszka w domu nad kanałem.
- Spójrz na mnie. Coś jeszcze? - Nie.
-"Nie, proszę pana". - Nie, proszę pana.
Dobrze, wracaj do pracy.
- Wyślecie ten list gończy? - To nie będzie konieczne.
Czy w takim razie mogę zatrzymać portret? Spodoba się mojemu wnukowi.
Daj mu go.
Proszę.
- Wracajmy do domu, nie ma go. - Tak łatwo się nie poddamy.
Julio, co robisz? A jeśli nas zobaczą?
Pomyślą, że jesteśmy z policji i mamy nakaz.
Weszłam przez okno na tyłach. Chodźcie.
Dzień dobry. Czy przechodziła tędy ładna i dobrze ubrana kobieta?
Nie będzie zachwycony, gdy nas tu zobaczy. Patrzcie, ma strzelbę.
Musimy się dowiedzieć, czy był zamieszany w śmierć jej ojca.
Pomogła mi poznać prawdę o mojej siostrze. Tobie też pomogła.
- Możemy zrobić choć tyle. - To dlatego tu jesteś?
- Zapewniam cię, że tak. - Spójrzcie.
Wycinki na temat hotelu.
"Carlos Alarcón, dyrektor Grand Hotel, zmarł w wieku 65 lat".
A to jego nekrolog.
Może ten, kto zabił mego ojca chciał zabić także Andrésa?
- To możliwe. - Czy mógł to zrobić jednoręki człowiek?
Czeki.
Dostał pieniądze z hotelu dzień przed śmiercią twego ojca
- i dzień przed twoim wypadkiem. - Mogę sprawdzić, kto mu je wysłał.
- To jego dom. - Chodźmy.
- Okno. - Możemy wejść przez okno.
- Stoisz na mojej sukience. - Przepraszam.
- To jedyna dobra kryjówka. - Wejdź.
Nie podoba mi się to. Ten jednoręki ma temperament.
- Na pewno tu weszła? - Eulalia widziała, jak tu wchodziła.
- A mężczyźni, którzy jej towarzyszyli? - Mówili, że są z policji.
Inspektor Ayala i ten drugi. Ale wątpię w to.
Chodźmy.
- Don Javier? - Doña Adriana.
Widzę, że mieliśmy ten sam pomysł.
- Wygląda pani na zaskoczoną. - Ta książka nie pasuje do pana reputacji.
Może to moja reputacja nie pasuje do mnie. Przeczytała ją pani?
Jak tylko sprowadził ją mój księgarz.
- To wspaniała historia miłosna, prawda? - Nie mogę się od niej oderwać.
- Jaki jest pana ulubiony rozdział? - Nie potrafiłbym wybrać.
Spotkanie na targu kwiatowym? Czy ucieczka do Paryża?
A może ten, w którym bohaterka udaje, że nie rozpoznała księcia? Mój ulubiony.
Wygląda na to, że myślimy tak samo. To wspaniały rozdział.
Wątpię, panie Alarcón. W książce nie ma takiego rozdziału, ani księcia.
- Chyba źle mnie pani zrozumiała. - Wręcz przeciwnie.
Pana oszustwo jest równie oczywiste, co cel tej farsy.
- Nie wiem, o czym pani mówi. - Proszę nie udawać.
Pana reputacja pana wyprzedza. Próbował mnie pan uwieść.
- Znalazłeś moją żonę? - Tak, poszła do pana biura.
- No proszę, moja żona wróciła. - Szukałam cię.
Przepraszam, pogoda jest taka piękna, że zapomniałam o całym świecie.
Rzeczywiście, Alicio.
- Co robiłaś w Aldain? - W Aldain?
Czy to nie tam pojechałaś?
- Kazałeś mnie śledzić? - Kazałem cię komuś poszukać.
Aldain nie jest bezpiecznym miejscem dla młodej kobiety.
Choć podobno byłaś w dobrym towarzystwie. Oficerowie Ayala i Hernando?
Spotkałam ich na miejscu, ale pojechałam tam sama.
Mam prawo wiedzieć dlaczego.
A ja mam prawo do zachowania prywatnych spraw dla siebie.
Oczywiście, ale to może oznaczać, że mam powód do zmartwień.
Pojechałam coś zamówić.
Czy twój mąż nie ma prawa wiedzieć, co takiego?
Nie, bo zamówiłam to właśnie dla niego. Oby zdążyli na twoje urodziny.
Zostało tylko dziesięć dni.
Musisz uzbroić się w cierpliwość.
Mamy powody do obaw. Alicia pojechała do Aldain.
Nie powiedziała mi po co, ale zamierzam się tego dowiedzieć.
Otrzymałam właśnie okropne wieści.
Ufam jednak dyrektorowi tego hotelu, więc w nie nie uwierzyłam.
- Co to za wieści? - Usiądź. Napijesz się czegoś?
Ministerstwo skarbu interesuje się naszym hotelem.
Rozpuszczają plotki, że mój mąż pozostawił po sobie nieopłacone długi.
Plotki pojawiły się już po śmierci twojego męża.
Sam mi o tym powiedziałeś. Ktoś chciał nas zrujnować.
- Kazałem ci usunąć to zagrożenie. - I zrobiłem to, doño Tereso.
- Słono za to zapłaciłem, ale to zrobiłem. - Wcale nie, Diego.
Gdyby tak było, dług byłby wyrównany.
Podają kwotę wysokości 300 tysięcy peset.
Nie pozostawiasz mi wyboru.
Chciałam powiedzieć twojemu szwagrowi, że nie chcę mieć z nim nic do czynienia,
po tym, jak pozwoliłabym mu się upokorzyć.
Muszę się jednak opanować.
Potrzebujemy pieniędzy tego słabeusza.
- Kto tam? - To ja.
Witaj, matko.
- Jest tu Alfredo? - Doño Tereso.
Sofía prosiła, bym ponowiła swoją ofertę uczynienia cię współdyrektorem hotelu.
Odmówiłaś, chyba, że poproszę cię osobiście. Jeśli tego właśnie chcesz...
Nie musisz tego robić. Poświęciłeś się dla mojej córki.
- Poszedłeś do więzienia, by ją chronić. - Ją i nasze dziecko.
Jesteś markizem, nie musisz nikogo o nic prosić. To ja składam ci ofertę.
Nie możesz dzielić stanowiska z człowiekiem, którego nienawidzisz.
Co sugerujesz?
Byś został dyrektorem Grand Hotel, niezależnie od Diego.
Nie dotykaj, jeśli nie wiesz, jak to działa.
- Chyba spodobał się wam ten fonograf. - Przepraszamy, donie Pablo.
Nie macie za co. Chcę, byście cieszyli się nim tak samo jak ja.
- Nastawmy jakąś muzykę. - Oczywiście, a wy zatańczycie.
- Nie poprosisz młodej damy do tańca? - Ja? Nie.
- Dlaczego nie? - Nie potrafię tańczyć.
Ktoś mi kiedyś powiedział, że na naukę nigdy nie jest za późno.
Myślałam, że nie potrafisz tańczyć.
Señorita Alicia.
Nie martwcie się, to wasz czas wolny.
Chciałam porozmawiać z panem Espinosą.
- Przyjaciel Ernesto nalegał na taniec. - Nie musisz mi niczego wyjaśniać.
Czy coś się stało?
Diego wszedł, gdy sprawdzałam księgi.
- Zobaczył cię? - Nie. Ale to on podpisał tamte czeki.
Tak?
Wejdź, Andrés.
Czy to prawda, co mówił pan wczoraj o fonografach i ich naprawie?
- Nie zwykłem kłamać. - Może mi pan pokazać, jak to się robi?
- To łatwiejsze, niż się wydaje. - Mam talent do takich rzeczy.
Może mi pan nie wierzyć, ale dziś rano naprawiłem nieznany sobie samochód.
Widzę, że nie zauważyłeś. Albo tylko to udawałeś.
Jeśli zbyt długo noszę protezę, robią mi się odciski. Tylko morfina pomaga.
Przypomniałem sobie, że muszę coś zrobić.
Zostań jeszcze chwilę. Ernesto jest bardzo wyrozumiały.
Usiądź. Naprawdę chciałbym z tobą porozmawiać.
- Jednoręki tu jest. - Co mówiłeś?
Uspokój się, nic nie rozumiem.
- Ten jednoręki tu jest. - Jesteś pewien?
To przyjaciel Ernesto, Pablo.
Może to nie ten sam człowiek?
Jak pani myśli, ilu jednorękich mężczyzn czyha na moje życie?
- Ma nawet morfinę. - A jeśli to nie on?
- Oskarżymy biednego kalekę. - Co zrobimy?
Musimy potwierdzić, że to ten sam człowiek.
Jest teraz w swoim pokoju. Wyjdzie na kolację.
Będę w restauracji z rodziną. Daj mi znać.
A ja? Nie zostawiaj mnie samego. Może przyjść i mnie zabić.
Spokojnie, nie sądzę, by dzisiaj tego próbował.
- Jadł pan już kolację? - Nie, ale nie kłopocz się.
- Zabiorę coś do pokoju Ernesto. - To żaden kłopot. Proszę usiąść.
- Coś nie tak? - To proteza. Straciłem rękę.
- Nie zauważyłaś? - Nie, doskonale pan wygląda.
- Andrés, nie zjesz kolacji? - Nie jestem głodny.
Idę do swojego pokoju. Nie, na drugi koniec hotelu. Smacznego.
- Stań na straży, sprawdzę jego bagaż. - Co ja mam robić?
- Idź do swojego pokoju. - Wie, że tam będę.
Nie, powiedziałeś mu, że gdzieś idziesz. Pomogę ci, jeśli będzie trzeba.
- Jak cię ostrzec, jeśli ktoś nadejdzie? - Nie wiem. Zagwiżdż.
- Dama nie powinna gwizdać. - Więc tego nie rób. Podnieś głos.
Dobrze.
Jak pan stracił rękę?
- Nie bądź bezczelna, Isabel. - Nie szkodzi, chętnie o tym opowiem.
Gdy sprzątałem stajnie w Urugwaju, w mojej ręce utknęła drzazga.
Nie zwróciłem na to uwagi i wdała się infekcja.
Gdy w końcu poszedłem do lekarza, gangrena doszła już za daleko.
- Cóż za pech. - Ja uznałem to za karę.
- Jak może pan tak mówić? - Gdybyś znała wszystkie moje grzechy,
zrozumiałabyś o czym mówię.
Proszę tak nie mówić, ma pan dobrą twarz. Mówi się, że w twarzy odbija się dusza.
Pozory często mylą, a ja znam wielu brutali o twarzach aniołów.
Nie traćmy nadziei. Pod swoją surową maską
doña Ángela może skrywać złote serce.
- Pójdę z tobą. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Doño Alicio. - Właśnie cię szukałam, Ernesto.
- Czy coś się stało? - Owszem.
Nie sądzisz, że to niegrzecznie trzymać swego gościa w kwaterach dla służby?
Nie pokazałeś mu nawet reszty hotelu.
Rzeczywiście. To, że pozwoliła pani mu to zostać, było wystarczającą łaską.
ZWRÓCIĆ BILET PO PRZYBYCIU
- Jestem pani ogromnie wdzięczny. - Nalegam.
Mimo to muszę odmówić. Bardzo pani dziękuję.
Jak sobie życzycie. Skoro chcecie udać się już na spoczynek...
- Dobrze się pani czuje? - Tak, doskonale.
Na pewno?
- Tak, Ernesto. Dobranoc. - Dobranoc.
To on?
Co teraz?
Gdy Ernesto wyjdzie, porozmawiam z nim. Zaczekaj w moim pokoju.
- Kto tam? - Isabel.
- Co się stało? - Jeden z samowarów cieknie.
- Skończyłem już zmianę. - Twoja matka każe ci go naprawić.
Co robisz? Miałeś siedzieć w pokoju.
Powiedz to mojej matce.
Nie martw się, obserwuję pokój Ernesto.
- Jeśli Pablo wyjdzie, będę wiedział. - Będę w restauracji.
Proszę.
- Don Ernesto? - Julio.
Taki pośpiech jest wskazany podczas pracy, ale nie w czasie wolnym.
- Szukam pana przyjaciela. - Wyszedł. Nie mógł spać.
- Wie pan, dokąd poszedł? - Nie mam pojęcia.
- Coś nie tak? - Skądże.
Jesteś już bezpieczny. Zajmę się nim.
Masz mocny cios, chłopcze. Mało kto powaliłby mnie jednym uderzeniem.
Powiedz mi prawdę, albo dostaniesz jeszcze mocniej.
Co chciałeś zrobić Andrésowi?
Julio, nie.
W dzieciństwie była pani najlepszą z Alarcónów. To się nie zmieniło.
- Zna mnie pan? - Nie możesz tego pamiętać.
Miałaś tylko dwa lata, gdy opuściłem hotel.
- Pracowałeś tu? - Przez dziesięć lat.
Ale jeśli spytasz o Pablo, nikt nie będzie go pamiętał. Miałem na imię Juan.
- Jestem ojcem Andrésa. - Nie, jego ojciec zginął na Filipinach.
Podczas wojny nie trudno zniknąć i wrócić jako ktoś inny.
- To było 20 lat temu. - Wiem.
Dlaczego pan zniknął?
Nie chcę obrażać pamięci twojego ojca.
- Wiem, że on i Ángela byli kochankami. - Przez pięć lat o niczym nie wiedziałem.
Gdyby to była chwila słabości, wybaczyłbym jej.
Ale Ángela kochała dona Carlosa, a on kochał ją.
Oto co odkryłem. Od zawsze byli kochankami.
Wyobrażacie to sobie? Służąca i Alarcón? To niemożliwe.
Każde z nich poślubiło kogoś swojego stanu. Oboje byli nieszczęśliwi.
- A Andrés? - Zajmowałem się nim przez sześć lat.
Wiedziałem, że nie jest moim synem, ale się z tym pogodziłem.
- Więc dlaczego go porzuciłeś? - Byłem wściekły. I dumny.
Miałem wiele powodów, żaden z nich nie był dobry.
- To był największy błąd mojego życia. - Dlaczego wróciłeś?
Widziano cię, jak rok temu rozmawiałeś z moim ojcem.
Jednorękiemu mężczyźnie trudno znaleźć pracę.
Znałem sekret dona Carlosa, więc zażądałem od niego pieniędzy.
Dla mnie i dla mojego syna.
Zawiodłem go, gdy był dzieckiem, więc chciałem zapewnić mu przyszłość.
Wiem, że to nie wynagrodzi twych cierpień, ale Andrés dostanie co do niego należy.
Uznam go za mojego pierworodnego. Odziedziczy część hotelu.
- Dlaczego dopiero teraz mi o tym mówisz? - Nie mogłem zrobić tego wcześniej.
Obserwują mnie, stawka jest za wysoka. Ale nie martw się.
Wszystko już przygotowałem. Przyszłość Andrésa zostanie jutro zapewniona.
Gdy usłyszałem, że umarł,
wiedziałem, że jego obietnice nie zostaną spełnione.
- Więc czemu wróciłeś teraz? - Starzeję się.
Jestem chory.
Gdy dowiedziałem się o wypadku mojego syna...
Chciałem zobaczyć go po raz ostatni.