Er lag een verbrand papiertje op m'n kamer.
Er staat 10 februari op. Ze zeiden dat hij de 9e was overleden.
Als ze me met Sofía's baby zien, vinden ze het gehuil normaal.
Vroeg of laat kom ik er wel achter wat je verbergt.
Ik vond dit in onze kamer.
Bied hem alles, als hij maar blijft.
Ik zal moeten inbinden. -Je biedt Alfredo jouw functie aan.
De financiën van uw vader waren niet zo solvent als u dacht.
U hebt de overlijdensakte vervalst. Wie heeft u daarvoor betaald?
Ik wilde het u persoonlijk geven.
Wat was het? -Niets, het papier was leeg.
We lokken de dokter in de val om uit te vinden wie erachter zit...
...en zien alleen een lege envelop.
Zijn we minder slim dan we denken?
Misschien wisten ze het en doen ze alsof ze in de val trapten.
Ze wilden dat we de dokter met Ángela zagen.
Maar ze rekenen er niet op dat wij weten dat de envelop leeg is.
Waarom zouden ze dat doen? -Geen idee.
Naar wie heeft Ángela de envelop gebracht?
Naar m'n moeder.
Als u verder niets wenst, mevrouw.
Je neemt niet m'n kleinzoon mee.
Dat ben ik niet van plan. Ik kwam afscheid van hem nemen.
Alfredo, wil je tot morgen wachten?
Dan kijk je er vast anders tegenaan.
Dacht je hem zo tegen te houden?
Ik heb hem al om vergeving gevraagd. -Wat ironisch.
Nu hij eindelijk markies van Vergara is, verlaat hij je.
En jij laat hem gewoon gaan.
Door mij heeft hij geen afscheid kunnen nemen van z'n vader.
Z'n verbittering is geen gril. -Je moet zelf weten wat je doet.
Maar als ik jou was, zou ik alles doen om hem over te halen.
Ik zou het markizaat niet opgeven en alles in de strijd gooien.
Sofía, ga alsjeblieft weg.
Alfredo?
Alsjeblieft, ik smeek het je. Denk aan onze zoon.
Het spijt me.
Alfredo, doe het alsjeblieft niet. Ik smeek het je.
Ik ben niets.
Vergara is geruïneerd. Ik heb niets meer.
Je hebt mij. Of heb je ooit gedacht dat ik niet meer van je zou houden?
Dat m'n liefde kon overgaan? -Wat moet ik in godsnaam doen?
Geen idee. Maar ik weet wat je niet gaat doen.
Je gaat dit niemand vertellen. En vooral niet aan m'n moeder.
Sorry, maar dat doe ik niet.
Dan zou ik de kleineringen van je echtgenoot belonen.
Het is logisch dat Alfredo weigerde.
Hij deed het, omdat hij boos op me was. Op ons.
Ik snap best dat hij uit boosheid geen mededirecteur wilde worden.
En jij zult begrijpen dat je moeder zich geen tweede keer laat beledigen.
Ik denk dat hij het nu zou willen.
Nee maar. En welke redenen heb je daarvoor?
Ik denk dat hij me niet zal kunnen verlaten, ook al gaf ik daar reden toe.
Stel dat je gelijk hebt en Alfredo m'n aanbod wil aannemen.
Vind je niet dat hij eerst iets goed te maken heeft?
Hoezo? -Hou je niet van de domme, Sofía.
Hij moet me vragen of ik m'n aanbod, dat hij zo hautain afwees, wil herhalen.
Dat zou vernederend voor hem zijn. -Precies.
Doña Adriana en don Eusebio, welkom in het Gran Hotel.
Wat een prachtig hotel.
Kunt u een kom lauw water met zout laten brengen? M'n voeten doen zeer.
Maar natuurlijk, don Eusebio. -Dank u wel. Lieveling?
Vergeeft u hem. Hij is een onverbeterlijke pragmaticus.
Wat ziet zo'n verfijnde dame in zo'n monster van een man?
Is er een probleem?
Alicia heeft dr. Bernárdez naar Carlos' overlijden gevraagd.
Wat heeft hij gezegd? -Niets.
Ik heb hem deze envelop naar het hotel laten brengen.
Waarom? Hij is leeg.
Alicia zal hebben gezien hoe hij hem aan Ángela gaf.
Dat zal haar verdacht maken. -En de aandacht van ons afleiden.
En van de waarheid.
M'n echtgenote is volhardend. Ik hou haar in de gaten.
Goed. Zolang ze Ángela verdenkt, maak ik me geen zorgen.
Ik weet nog dat je dit vroeger deed. -En ik weet nog hoe u naar me keek.
U noemde me altijd 'Lángela' en vroeg altijd of u mocht helpen.
Mocht dat? -Hoe komt u erbij? Natuurlijk niet.
Al was u nog zo klein, u was señorita Alarcón, en dat vergat ik nooit.
Ik zag dat de dokter bij je was. Als er iets is, weet ik dat graag.
Het ging niet om m'n gezondheid, mevrouw.
Vraagt u alstublieft niet door.
Er zitten krassen op deze lepels. Wie heeft ze als laatste gepoetst?
Ik, doña Ángela. -Polijst ze tot er geen kras meer op zit.
Je doet je best om ze iets te leren, maar hun gedachten dwalen af.
Ángela, wat weet je over de dood van m'n vader?
Niet veel, mevrouw. Uw vader kwam z'n kamer niet uit in die laatste dagen.
Van de bediening zag bijna niemand hem nog.
Natalia, wees voorzichtig. Het spijt me zeer, mevrouw.
Dat vind ik niet erg, Ángela.
Maar wat vertel je me niet over de dood van m'n vader?
Ik kan u niet meer vertellen. Nu moet ik weer aan het werk.
Kun je de dienstmeisjes bewerken?
Ik weet wat je doet. We draaien er allemaal voor op.
Ik heb niets gedaan. -Er ontbreekt bestek.
Ik heb echt niets gestolen, Julio. Je moet me geloven.
Doña Alicia zag hoe nerveus je werd. -Ik heb niets gedaan.
Zo ziet het er niet uit, Natalia.
Ik werd nerveus om iets anders.
Doña Angela loog tegen señorita Alicia. We hebben don Carlos wel gezien.
Ze zei dat don Carlos z'n kamer niet had verlaten voor z'n dood.
Heb je don Carlos dan gezien? -Buiten het hotel, op het station.
Zeg het tegen niemand. Ik had daar niet mogen zijn.
Ik had met een vriendin afgesproken. Ik wou niet dat hij me zag.
Hij kwam uit het postkantoor en stopte opeens.
Ik dacht dat hij me had gezien, maar hij praatte met een man.
Kende je die man? -Ik had hem nooit eerder gezien.
Hij miste een arm, Julio. De rechterarm, of de linker.
Waar je je lepel mee vasthoudt. -Dat is rechts. Wat zei hij?
Weet ik niet. Hij stapte uit dezelfde trein als m'n vriendin, die uit Aldain.
Het was een vreemde situatie. Don Carlos zag er heel bang uit.
Alsof die man hem iets ging aandoen.
M'n vriendin leidde me af en toen ik weer keek, was de man weg.
Don Carlos was ongedeerd. Maar de volgende dag was hij dood.
Het mooiste is dat er niet alleen muziek uitkomt...
...maar het neemt ook geluiden op. -Hoe kan dat?
Zien jullie deze cilinder? De naald legt het geluid vast met een tekening.
Ik zal het voordoen. Zeg eens iets.
Zoals wat? -Wat dan ook, je naam, geboorteplaats.
Ik heet Isabel.
Isabel Beneito Fontes. Ik kom uit Ponferrada, in de provincie León.
Zo goed?
Was ik dat? -Ja. Dit is de toekomst.
Straks heeft elk huis een fonograaf, zoals dit apparaat heet.
Zoals jullie kunnen zien, biedt hij een onafhankelijke bron van werk.
Als iemand je zo hoort, lijkt het alsof ze makkelijk te maken zijn.
Je maakt ze niet zelf. Apparaten zijn geweldig, maar ze gaan ook kapot.
Wie ze kan repareren, zit gebakken.
Zou je daarvan kunnen leven? -Zeker weten. Het verdient zelfs goed.
Heb je met je moeder gepraat? -Ik zei het al.
Ze wil je de functie graag opnieuw aanbieden.
Hoorde je me niet? -Je hebt nog niet alles verteld.
Ik wacht op het slechte nieuws.
Ze wil dat jij het vraagt. -Moet ik haar erom smeken?
Wat maakt het uit? Ga erheen en doe je gezag gelden.
Dat kan niet als ik moet smeken.
Alfredo, m'n moeder verwacht dat je mededirecteur wilt worden.
Doe dat niet. Zeg dat je directeur wilt worden en laat haar Diego wegsturen.
Ik ben niet goed in intriges.
Voor je gaat, denk je aan je zoon en wat het beste voor hem is.
Ik raak al van streek bij de gedachte.
U ging helemaal op in uw boek. -Vergeeft u me.
Soms laat ik me zo meeslepen dat ik erg onbeleefd overkom.
M'n vrouw heeft een zwak voor romans. Ze boeien haar meer dan haar leven.
Ze zijn gewoon een ontsnapping. -Als jij het zegt.
Je hoeft pas te ontsnappen als je opgesloten zit.
U hecht te veel aan logica, don Eusebio. Er is niets mis met romans lezen.
Kent u ze? -Ik heb er wat gelezen.
Er is altijd een romantische heldin...
...die weldra een aanbidder krijgt die haar overdreven z'n liefde betuigt.
Zulke dingen kunnen echt gebeuren. -Mag ik even, lieverd?
'In z'n ogen zag ze de passie van een door liefde verblinde man.
Trillend zei hij dat hij haar niet kwijt wilde, dat was al zo voor hij haar bezat.'
Al zou ik graag nog van uw gezelschap genieten, ik moet wat brieven schrijven.
Wat heeft er zo'n haast?
Ik heb Alicia gesproken. We gaan naar Aldain.
Ik ga je niet feliciteren. Je weet hoe ik erover denk.
Ik bedoel wij drieën. -Ik kan niet gewoon een trein nemen.
We hebben besloten met de auto te gaan.
We? -Señorita Alicia en ik.
Nu tel ik niet mee. -Jawel, jij rijdt. Ik kan niet rijden.
Ik ga niet mee. -De directeursvrouw vraagt het je.
Waarom jij? Kan ze niet een chauffeur bellen?
Ze heeft mij gevraagd. Moet ik het soms weigeren?
Nee, maar wat doe ik met de baby?
Ik wil ook niet bij hem weg, al zijn het maar een paar uur.
Hij verandert zo snel. Ik zou de hele dag bij 'm willen zijn.
Je zult hem nog vaak genoeg zien. -Je weet maar nooit.
M'n vader voer uit toen ik vijf was. Ik herinner me hem nog.
Hoe hij rook, en hoe hij glimlachte. Vooral z'n glimlach.
Later bleek hij verdronken te zijn.
Je gaat alleen even naar Aldain. Dat is anders.
Heb je m'n vrouw gezien? -Ze is naar Aldain vertrokken.
Naar Aldain? -Ja, mijnheer. Is er iets mis?
Garrido, rijd snel naar Aldain. Zoek uit wat m'n vrouw daar doet.
Ze zou daar nu al moeten zijn. -Goed.
Andrés, weet je wat je doet?
Ik ben geen monteur, maar als er een riem los zit, moet hij er terug op.
Waarom wil je die eenarmige man vinden?
Hij weet meer over de dood van don Carlos. En over jou.
Over mij? -Dat ze je wilden vermoorden.
Herinner me er niet aan. -We weten nog niet wie dat was.
Verwacht je antwoorden in Aldain? -Ik ga geen vragen stellen.
Ze zullen mij niet vertrouwen. -Jij vraagt ook niets.
Moet de dame het doen? -Wat denk je?
Wie gaat er dan vragen stellen?
Inspecteur Ayala, nationale politie. We zijn op zoek naar een man.
We weten alleen dat hij eenarmig is en hier een jaar geleden woonde.
Neem me niet kwalijk. -Ik heb genoeg aan m'n eigen zaken.
Ayala, maak een portret van hem.
Teken z'n oren goed, ze vallen op. -Ja, mijnheer.
Uw portret gaat in het archief. U kunt beter meewerken.
Er is hier maar één eenarmige man. In het huis bij het kanaal.
Kijk me aan als ik tegen u spreek. Vergeet u iets?
Nee, mijnheer. Goed, ga maar weer aan het werk.
Gaat m'n portret nog in het archief? -Dat hoeft niet meer.
Zou ik het dan mogen hebben? M'n kleinzoon is er vast blij mee.
Geef het aan hem.
Alsjeblieft.
Hij is niet thuis. Kom mee. -Zo snel geven we het niet op.
Julio, wat doe je nu? Stel dat iemand ons ziet.
Ze denken dat we agenten zijn.
Ik ben door het raam geklommen. Kom op.
Hallo, hebt u een knappe en goed geklede dame voorbij zien komen?
Als hij ons ziet, zal hij niet blij zijn. En hij heeft een geweer.
Hij kan met de dood van Alicia's vader te maken hebben.
Zij heeft mij geholpen met m'n zus. En jou ook.
Nu kunnen wij haar helpen.
Ben je daarom hier? -Ja, dat verzeker ik je.
Krantenknipsels over het hotel.
'Hoteldirecteur Carlos Alarcón overleden op 65-jarige leeftijd.'
En z'n overlijdensbericht.
Zou de moordenaar van m'n vader het ook op Andrés hebben gemunt?
Zou het de eenarmige man kunnen zijn?
Postwissels.
Hij kreeg geld van het hotel een dag voor je vader stierf...
...en een dag voor jouw ongeluk. -Ik vraag na wie ze gestuurd heeft.
Dit is zijn huis. -We moeten weg.
Het raam. -We kunnen door dit raam gaan.
Je staat op m'n jurk. -Sorry.
Dit is de enige goede plek.
Ik ga hier niet graag naar binnen, de eenarmige man is erg opvliegend.
Weet je zeker dat ze hier was? -Eulalia zag haar naar binnen klimmen.
En de mannen die erbij waren? -Ze zeiden dat ze agenten waren.
Ene inspecteur Ayala en een ander die de bevelen gaf. Ik geloofde ze niet.
Kom mee.
Don Javier? -Doña Adriana.
We hadden hetzelfde idee.
U kijkt verrast. -Dat boek past niet bij uw reputatie.
Of m'n reputatie past niet bij mij.
Hebt u het gelezen? -Zodra m'n boekhandelaar het had.
Het is een prachtig liefdesdrama, hè? -Erg meeslepend.
Wat is uw lievelingspassage? -Het zijn er zoveel. Ik kan niet kiezen.
De ontmoeting op de bloemenmarkt? Of de vlucht naar Parijs?
Of is het de mijne, als ze doet alsof ze de hertog niet herkent?
Ja, we zijn het eens. Dat hoofdstuk is erg fijngevoelig.
Dat betwijfel ik, señor Alarcón.
Dat hoofdstuk staat niet in het boek. En ook geen hertog.
U hebt me verkeerd begrepen. -Integendeel.
Uw acteren is net zo duidelijk als het doel dat u ermee nastreeft.
Welk doel bedoelt u? -Kom, mijnheer. Uw reputatie is bekend.
U probeerde me te verleiden.
Heb je m'n vrouw gevonden? -Ja, ze betrad zojuist uw kantoor.
Kijk, de verdwenen vrouw is terug. -Ik zocht je. Het was zo'n mooi weer...
...dat ik de tijd vergat. -Je bent uren weg geweest, Alicia.
Wat ben je in Aldain gaan doen?
In Aldain? -Daar ben je toch geweest?
Heb je me laten volgen? -Ik wilde dat ze je vonden.
Aldain is geen plek voor een dame in haar eentje.
Ik hoorde dat je vergezeld werd door agenten Ayala en Hernando?
Ik kwam ze tegen, maar ik ben er alleen naartoe gegaan.
Mag ik niet weten waarom?
Mag ik niets voor mezelf houden? -Natuurlijk, maar dat zou erop wijzen...
...dat ik me zorgen moet maken.
Ik ben iets gaan bestellen.
Mag je echtgenoot dat niet weten?
Nee, niet als het voor hem is. Hopelijk is het klaar met je verjaardag.
Dat is al over tien dagen.
Je moet geduld hebben.
Er is reden tot bezorgdheid. Alicia is in Aldain geweest.
Ze wilde niet zeggen waarom.
Ik heb slecht nieuws gekregen.
Maar omdat ik m'n directeur vertrouw, geloofde ik het niet.
Wat voor nieuws?
Ga zitten. Wil je iets drinken?
Er zijn ogen gericht op dit hotel.
Er zijn geruchten verspreid dat m'n man belastingschulden had.
Daar zijn ze al voor gekomen.
Ja, ze probeerden ons te ruïneren. En jij zou afrekenen met die dreiging.
Dat heb ik gedaan. Al kostte het meer dan ik had voorzien.
Niet waar, Diego. Want het probleem is er nog steeds.
We moeten een schuld van 300.000 peseta's vereffenen.
Ik heb geen alternatief.
Ik wilde het markiesje gaan vertellen dat ik niets voor hem had...
...nadat hij zich had vernederd...
...maar ik moet me beheersen. We hebben het geld van die sul nodig.
Wie is daar? -Ik ben het.
Hallo, moeder. -Is Alfredo er?
Doña Teresa.
Sofía vroeg me je opnieuw te vragen of je met Diego het hotel wilde leiden.
En u wilde dat ik het zelf zou vragen. Als u dat wilt...
Laat maar. Je hebt je opgeofferd voor m'n dochter.
Je hebt haar goede naam gered. -En die van ons kind.
Je bent nu markies en hoeft me niets te vragen. Ik hoor het je aan te bieden.
Gezien je status en loyaliteit...
...past het niet je functie te delen met iemand die je minacht.
Wat stelt u me voor?
De directie boven Diego. Je zou aan het hoofd van het Gran Hotel staan.
Raak 'm niet aan als je niet weet hoe hij werkt.
De fonograaf trekt de aandacht. -Sorry, don Pablo.
Nee, ik ben blij dat jullie er ook van genieten.
Zet u wat muziek op? -Als jullie gaan dansen.
Vraag je de jongedame ten dans? -Ik? Nee.
Waarom niet? -Ik kan niet dansen.
Iemand vertelde me dat het nooit te laat is om iets te leren.
Je kon toch niet dansen?
Señorita Alicia.
Het is niet erg, jullie hebben vrij. Ik wilde Mr Espinosa even spreken.
Pablo wilde dat we dansten. -Je hoeft me niets uit te leggen.
Is er iets gebeurd? -Diego kwam het kantoor binnen.
Zag hij wat je deed? -Nee. Hij heeft de postwissels getekend.
Ja? Andrés, kom binnen.
Klopte het wat u gisteren zei over het repareren van muziekapparaten?
Mij zul je niet horen liegen. -Kunt u me uitleggen hoe hij werkt?
Het is minder ingewikkeld dan het lijkt. -Het ligt me wel.
Vanmorgen heb ik 'n auto gerepareerd.
Ik zie dat je het nog niet had gezien of zo beleefd was om het te negeren.
Van m'n prothese krijg ik zweren. Alleen morfine kan de pijn verzachten.
Ik moet nog wat dingen doen.
Blijf even, Ernesto is heel begripvol. Ik wil heel graag even met je praten.
De eenarmige man is hier. -Wat zeg je? Word even rustig.
Ik versta je niet.
De eenarmige man is hier.
Zeker weten? -Het is Ernesto's vriend, Pablo.
Het kan een andere man zijn.
Hoeveel eenarmige mannen zijn er in de omgeving? Hij heeft morfine.
Als hij het niet is, beschuldigen we een kreupele man.
Wat doen we? -We zoeken uit of het dezelfde man is.
Hij is nu op z'n kamer. Straks komt hij met ons eten.
Ik ben in het restaurant met m'n familie. Kom me halen.
Wat moet ik doen? Straks komt hij me vermoorden.
Dat probeert hij niet tot vanavond.
Don Pablo, hebt u gegeten? -Ik wil je niet tot last zijn.
Ik eet iets op Ernesto's kamer. -Het is geen moeite. Gaat u zitten.
Wat is dat? -Een prothese. Ik ben m'n arm kwijt.
Had je dat niet gezien? -Nee, het valt helemaal niet op.
Andrés, eet je niet? -Nee, ik heb geen honger.
Ik ga naar m'n kamer... Nee, de andere kant op. Smakelijk.
Let jij op. Ik kijk in z'n bagage.
Verstop je in je kamer. -Hij denkt dat ik daar ben.
We letten goed op.
Hoe waarschuw ik je als hij komt? -Geen idee. Fluit maar.
Een jongedame mag niet fluiten. -Dan verhef je je stem.
Goed.
Hoe bent u uw arm verloren?
Wees niet zo brutaal, Isabel. -Nee, ik wil het best vertellen.
Ik werkte in de stal in Uruguay en kreeg in splinter in m'n hand.
Hij raakte ontstoken. Toen ik naar de dokter ging...
...was het koudvuur al vergevorderd. -Wat een pech.
Ik zag het eigenlijk als een straf. -Wat zegt u nu?
Als je wist hoeveel ik gezondigd heb, begreep je het wel.
U lijkt me een goed man. Het gezicht weerspiegelt de ziel.
Maar schijn kan bedriegen. Ik ken schurken met engelachtige gezichten.
We moeten blijven hopen dat er achter haar strenge masker...
...een goed hart zit bij doña Ángela.
Ik loop mee. -Goedenavond.
Goedenavond.
Doña Alicia. -Ik was naar jou op zoek, Ernesto.
Is er iets gebeurd, señorita? -Inderdaad. Is het niet ongehoord...
...om uw gast hier te houden? Hij moet het Gran Hotel toch zien?
Nee, hoor. Ik vond het al heel aardig dat hij hier mocht logeren.
Ik ben u zeer dankbaar.
Maar ik sta erop. -Ik sta erop uw aanbod af te wijzen.
Dank u wel, señorita. -Goed, als u liever gaat slapen...
Voelt u zich wel goed, doña Alicia? -Ja, prima.
Weet u het zeker?
Ja, Ernesto, goedenavond.
Is hij het?
En nu?
Als Ernesto weggaat, ga ik erheen. Wacht op mijn kamer.
Wie is daar? -Isabel.
Wat is er? -Er lekt een samowaar in de eetzaal.
Ik heb geen dienst. -Je moeder wil dat jij 'm repareert.
Je moet je in je kamer opsluiten. -Zeg dat tegen m'n moeder.
Ik let op de kamer van Ernesto. Ik zie het als Pablo eruit komt.
Ik ben in het restaurant.
Kom binnen.
Don Ernesto? -Zo'n haast is goed als je werkt...
...maar niet in je vrije tijd.
Ik zoek uw vriend. -Hij is even weg, hij kon niet slapen.
Weet u waar hij is? -Ik heb geen idee.
Is er soms iets? -Nee, don Ernesto, helemaal niet.
Je bent veilig. Ik handel dit wel af.
Je slaat hard, knul. Weinig mensen krijgen me met één klap neer.
Vertel de waarheid of ik sla nog harder. Wat ging u met Andrés doen?
Niet doen, Julio.
Je was vroeger al de braafste Alarcón. En je bent nog altijd een engeltje.
Kent u mij? -U zult het zich niet herinneren.
U was amper twee jaar toen ik het hotel verliet.
Hebt u hier gewerkt? -Tien jaar lang.
Maar u zult niets over een Pablo vinden. M'n naam was Juan.
Ik ben de vader van Andrés. -Die is gesneuveld.
In een oorlog kun je verdwijnen en als een ander terugkomen.
Dat was twintig jaar geleden. -Ik weet het.
Waarom hebt u dat gedaan?
Ik wil uw vaders nagedachtenis niet bezoedelen.
Ik weet dat Ángela z'n minnares was. -Dat duurde bij mij vijf jaar.
Iets kortstondigs had ik haar vergeven.
Maar Ángela hield van don Carlos, en hij van haar. Dat had ik ontdekt.
Ze hadden altijd van elkaar gehouden. Maar een bediende met een Alarcón?
Dat was ondenkbaar.
Daarom trouwden ze allebei met iemand uit hun eigen klasse.
En Andrés? -Ik heb zes jaar voor hem gezorgd.
Het voelde alsof hij mijn zoon was.
Waarom liet je hem dan in de steek? -Uit boosheid of trots.
Ik had allerlei slechte redenen. Het was de grootste fout van m'n leven.
Waarom bent u teruggekomen? -U hebt m'n vader vorig jaar gezien.
Met één hand vind je moeilijk werk.
Ik kende het geheim van don Carlos en wilde geld van hem.
Voor mij en voor m'n zoon.
Ik had hem ooit verlaten en wilde z'n toekomst zeker stellen.
Het zal niet alles goedmaken, maar ik zal Andrés geven wat hem toekomt.
Ik zal hem als m'n eerstgeborene erkennen. Hij zal het hotel erven.
Waarom vertel je me dat nu pas? -Het kon niet eerder.
Er staat te veel op het spel. Maar ik heb alles voorbereid.
Morgen zal het opgelost worden.
Toen ik las dat hij overleden was, wist ik dat z'n belofte...
...nooit werkelijkheid zou worden.
Waarom bent u nu teruggekomen? -Ik word oud.
Ik ben ziek.
Toen ik las dat m'n zoon een ongeluk had gehad...
...wilde ik hem nog één keer zien.