Wszyscy muszą myśleć, że umarł, inaczej nam go zabiorą.
Wiem, że sprzedałaś dziecko Alarcónom. Zamierzam to udowodnić.
Potrzebuje pan kogoś do noszenia skrzyń z rybami? Jestem silny jak wół.
Musimy stąd odejść, Belén.
Co się stało, kochanie?
Mój ojciec umarł.
Pozwoli nam pan przeszukać swój pokój?
Przyniesiesz opium o dwunastej.
Znalazłam ten kawałek papieru w popielniczce w moim pokoju.
Nadal widać datę, 10 lutego. Ale mój ojciec umarł dziewiątego.
- W jaki sposób zmarł ojciec? - Nie było mnie przy tym, nie pomogę.
- Możemy porozmawiać o tym później. - Przepraszam, muszę coś zrobić.
- Spóźniłeś się 10 minut. - Bez obaw, przyniosłem je.
Gdzie jest?
- Co to? - Twoje pieniądze, całość. Przelicz.
- Nie chcę pieniędzy, tylko towaru. - Już go nie mam.
- Sprzedałeś to komuś innemu, oszuście? - Nie, przysięgam.
- Alaya węszył, musiałem się tego pozbyć. - Nie wierzę ci.
- Przysięgam! - Nie obchodzi mnie to.
Możesz być głupcem albo kłamcą, ale ja nie jestem żadnym z nich.
Obiecałem moim klientom towar. Nie zepsujesz mi reputacji.
Będziesz musiał pojechać do Barcelony. Chcę mieć opium do jutra, do szóstej.
- Gdzie je zdobędę? - To już nie mój problem.
Gdzie ukryliście opium?
Hernando.
Zgodnie z moim doświadczeniem, człowiek, który nie chce mówić pod groźbą,
nic ci nie powie, nawet, jeśli będziesz go bił. Albo skłamie.
- Więc co zrobimy? - Coś strasznego.
Jeśli ten człowiek się nie przyzna, będziemy musieli go wypuścić.
- Wypuścimy go? - I aresztujemy innych ludzi Niedźwiedzia.
Czy to nie tak zwą twojego szefa?
Na pewno stwierdzą, że wypuściliśmy cię, bo coś nam powiedziałeś.
Z tą zranioną ręką długo nie wytrzymasz.
Nie, żebym nie doceniał twoich mięśni, ale on chyba bardziej boi się niedźwiedzia.
Słyszałeś go. Jeśli nie chcesz, żebyśmy cię wypuścili, zacznij mówić.
Gdzie trzymają opium?
- Pójdę do więzienia gdzieś daleko? - Wyślemy cię najdalej, jak się da.
Ukrywają opium w karczmie, skąd wysyłają je do Barcelony.
- Musimy obserwować tę karczmę. - Twoja bystrość mnie zadziwia.
- Wreszcie, wszędzie cię szukałam. - Od rana jestem zabiegany.
Coś odkryłam.
Matka mówi, że znalazła ojca wieczorem dziewiątego lutego
i wezwała lekarza, który stwierdził jego zgon.
- I...? - Javier.
- Javier? - Wiem, że coś ukrywa.
- Co ci powiedział? - Że wcześnie się położył.
Ale dobrze go znam. Denerwował się. Nie mówił prawdy.
- Okłamał cię. Widział się z twoim ojcem. - Skąd wiesz?
Andrés usłyszał ich kłótnię.
- Wiem, że to twój brat... - Tu chodzi o śmierć mojego ojca.
- Muszę wiedzieć, co się wydarzyło. - Więc musisz porozmawiać z Javierem.
Próbowałam, nic mi nie powie.
Wiem, jak zmusić go do mówienia, ale to nie będzie łatwe.
- Może lepiej będzie to ukryć. - Rozkazujesz mi?
- Każdy może nas tu zobaczyć. - Stań na straży.
Myślę, że ten człowiek jest z policji.
Skąd wiesz?
Widziałem, jak podpisywał listę gości, którą musieliśmy oddać władzom.
Powiedz Katalończykowi. Schowamy przesyłkę w wiadomym miejscu.
Możemy się już odprężyć. Myślę, że sporo zyskałeś moim kosztem.
- Nam obu wyszło to na dobre. - Jeśli mnie się wiedzie, to tobie też.
- Ładny samochód. - Należy do jednego z gości.
- Szczęściarz z niego. - Niezbyt. Musi go sprzedać.
Nie wiedzie mu się w interesach, potrzebuje gotówki.
Chciałbyś go kupić?
Markizie.
Przykro mi z powodu pana straty, donie Alfredo.
Donie Wenceslao, widział go pan tuż przed jego śmiercią, prawda?
Tak. Pana ojciec walczył do końca.
Po raz ostatni chciał ujrzeć syna i swojego wnuka.
Ale to był ciężki bój, w końcu musiał ulec.
Zapewniam, że to o panu myślał w momencie śmierci.
Markizie? Jestem wykonawcą ostatniej woli pana ojca.
Wiem, że to niewłaściwy moment, ale muszę z panem porozmawiać.
- Ma pan rację, to nie jest dobry moment. - Proszę o wybaczenie.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć o tym, że odchodzisz?
To pomysł mojego męża, nie mój. Sama dopiero się dowiedziałam.
Co zamierzasz zrobić?
Mogę nadal przychodzić do hotelu, by karmić pani syna.
A jeśli zachoruje?
Jeśli odejdziesz, wyciągnę konsekwencje. Już nigdy nie zobaczysz mojego dziecka.
Upewnię się, byś nie znalazła pracy w Cantaloi ani żadnym innym hotelu.
- Rozumiesz, Belén? - Tak, proszę pani.
Zawarłyśmy umowę. Nie próbuj jej łamać.
Kochany, kiedy wróciłeś?
Nie jesteś chora?
Poczułam się lepiej i poszłam na spacer z Alejandrem.
O co chodzi?
Po powrocie z pogrzebu ojca znalazłem to w naszym pokoju.
- Nie wiem, co to. - Oczywiście, że wiesz.
Znalazłem to w twoich rzeczach. To bieluń.
To po nim wymiotowałaś i miałaś wysypkę. Wcale nie byłaś chora.
Ja i dziecko nie mogliśmy podróżować, nie miałam wyboru.
Więc symulowałaś chorobę, żeby wyszło na twoje?
Powstrzymałaś mnie przed odwiedzinami u ojca i pokazaniem mu naszego syna.
- Nie wiedziałam, że umrze. - Ale umarł!
Gdy wszystko będzie już gotowe, wyjeżdżamy do Vergary.
- Nie możesz odebrać mnie rodzinie. - Nie mówiłem o tobie, moja droga.
Tylko o sobie i moim synu.
Alfredo odkrył, że symulowałam chorobę. Chce zabrać dziecko i mnie opuścić.
Alfredo cię kocha. Poszedł za ciebie do więzienia.
Dlatego nic u niego nie wskóram, ale ty możesz.
Powiedziałaś, że po jego powrocie zrobisz z niego współwłaściciela.
Daj mu, czego zechce, ale nie pozwól, by mnie opuścił.
Ja i Alfredo mielibyśmy razem kierować hotelem? To nie ma sensu.
Hotel działa doskonale, odkąd ja nim zarządzam.
Tu nie chodzi o twoją niekompetencję, tylko o Alfreda.
Musimy go przekonać, by nie zabierał stąd mojego wnuka.
Moim kosztem?
- Nie mam innego wyjścia. - Oczywiście, że masz.
Nikt by po nim nie płakał, gdybyśmy się go pozbyli.
Zapłaciliśmy wysoką cenę za twoje ambicje. Zapomniałeś już o liście?
- Chciałeś nawet zrezygnować. - Rozwiązałem ten problem.
A ja pozwoliłam ci poślubić moją córkę i nadal prowadzić ten hotel,
chociaż mogłam ci to wszystko odebrać. Rób więc co ci każę.
Wygląda na to, że muszę się zgodzić.
Zaproponujesz Alfredo przejęcie twojego stanowiska.
Upewnij się, żeby uwierzył, że to dzięki jego umiejętnościom.
Czy to dlatego mi wybaczyłaś, doño Tereso? Bym później musiał za to zapłacić?
Nie schlebiaj sobie. Zrobiłam to wszystko dla rodziny i dla tego hotelu.
Wybacz, ale wątpię w to.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.
Cieszę się, że tu jesteś, skoro połowa personelu zachorowała.
- Czy coś się stało, proszę pani? - Nie.
Może mi się pani zwierzyć.
Wiem. Ale powiedz mi coś o sobie, Isabel. Jesteś tutaj szczęśliwa?
Tak, chociaż dzisiaj mieliśmy wyjątkowo dużo pracy.
- A twoje koleżanki? - Dobrze mnie traktują.
Co do chłopców...
- Jeden z nich jest wyjątkowy. - Naprawdę? Kto taki?
Jeden z kelnerów. Jest dla mnie bardzo miły, i cierpliwy.
Uczy mnie...
Jak zachowywać się przy gościach.
- Wie, że go lubisz? - Nie wiem.
Dobrze się dogadujemy, choć on sam może tak nie uważać.
My, kobiety, dostrzegamy takie rzeczy, a jego czasem ogarnia melancholia.
- Myślę, że kocha kogoś innego. - Kogoś innego?
Tak mi się wydaje. Kogoś, kto nie kocha jego. No nie wiem...
Musi być szalona, skoro nie chce tak przystojnego i dobrego człowieka.
Może wcale nie jest taki dobry?
Myśli pani, że mam szansę, jeśli uda mu się o niej zapomnieć?
Diego. Czy coś się stało?
Mam spotkanie z Alfredem. Muszę się odświeżyć. To nie będzie łatwe.
Przykro mi.
Pójdziemy później na spacer?
- Przepraszam, nie czuję się najlepiej. - Chyba nie jesteś w ciąży?
Dlaczego wciąż o to pytasz?
Chyba po prostu chcę zostać ojcem.
Napije się pan czegoś, donie Javier?
- Wygląda na to, że coś pan świętuje. - Wiesz, co to jest?
- Klucz, proszę pana. - Do cudownego auta, które należy do mnie.
Proszę mi o nim opowiedzieć.
To maszyna, ale zdaje się żywa.
Możesz pokazać ten dokument prawnikowi, ale zapewniam, że jest prawdziwy.
Doña Teresa chce, byś razem ze mną prowadził hotel.
Bo jestem teraz markizem?
Kazała mi spisać ten kontrakt jeszcze przed śmiercią twojego ojca.
- Cóż za zbieg okoliczności. - Czy to nie tego zawsze chciałeś?
- Wreszcie to dostałeś. - Tak, chciałem tego od zawsze.
Twoja służalczość względem doñii Teresy pozbawiła cię męskości i honoru.
Żałosne.
Możesz powiedzieć swojej właścicielce, że ten pies nie połasi się na jej kość.
Proszę o przysłanie kogoś z obsługi. W moim biurze stłukł się wazon.
- Alfredo, proszę. - Nie potrafiłaś mnie nawet poprosić.
Kazałaś Diego zaoferować mi pozycję, o której marzyłaś bardziej niż ja.
- Proszę cię teraz, zostań. - Przykro mi, za późno.
- Nie wyjeżdżaj. - Każę przygotować sobie inny pokój.
Jutro rano wracam do Vergary.
- Jeszcze jedna, a się pan przewróci. - I co z tego?
- Javier. - Napijesz się, siostro?
- Chodźmy, zanim zobaczy cię matka. - Pomóc pani?
To nie będzie konieczne. Dość już zrobiłeś.
Chodźmy, Javier.
Czujesz się już lepiej?
Jutro będę czuł się gorzej, możesz być tego pewna.
- Nie pozwól, by matka się dowiedziała. - Ja jej nie powiem.
Pamiętasz, jak mnie uziemiła, gdy nie powiedziałam, kto nie zamknął stajni?
Gdyby ojciec dowiedział się, że to byłem ja...
- Co między wami zaszło? - Spytaj lepiej, co nie zaszło.
Mówię o nocy, gdy umarł.
- Alicio, proszę. - Mnie możesz powiedzieć.
- Nie byłem u niego. - Słyszano, jak się z nim kłóciłeś.
Zawsze się kłóciliście. O co chodziło tym razem?
Wróciłem do domu pijany, nie pierwszy raz.
Ojciec zobaczył mnie w korytarzu i zawołał do swojego pokoju.
Już wiele razy się na mnie gniewał,
ale tym razem było znacznie gorzej.
Mogę na ciebie krzyczeć ile chcę, a ty i tak co noc wracasz pijany.
Szastasz pieniędzmi i wdajesz się w konflikty z gośćmi.
Skończyłeś, ojcze?
Chciałem uczynić się mężczyzną, jakim powinieneś być. Na próżno.
- Masz mnie za nikogo. - Nie można na ciebie liczyć.
- Nie interesowało cię to, czego chciałem. - Nigdy niczego ci nie brakowało.
To ciągnie za sobą wielką odpowiedzialność.
- To koniec, Javier. - Koniec?
To dla mnie bolesne, ale nie mam wyjścia.
Nie wiem, jaka będzie twoja przyszłość, ale nie będzie związana z hotelem.
O czym ty mówisz, ojcze?
W spadku zostawię ci niewielką sumę, możesz zapomnieć o reszcie.
- Nie zrobisz mi tego. Jestem twoim synem. - Nie zachowujesz się jak mój syn.
Jeśli cię nie powstrzymam, zrujnujesz naszą rodzinę.
Ojcze, proszę.
- Ojcze. - Javier, ja...
To przeze mnie umarł ojciec.
To prawda.
To chciałaś wiedzieć?
Rozmawiałaś z Javierem?
- Nie musisz mi mówić. - Czy to nie tego chciałeś?
Nie chcę, byś była smutna.
Mój brat potwierdził, że ojciec zmarł dziewiątego lutego.
Więc jak mógł napisać list następnego dnia?
Nie wiem, może pomylił datę.
Albo to podróbka.
- A może twój brat się myli. - Nie, Javier nie kłamie.
Skąd wiesz?
Pokłócili się. Widział, jak ojciec miał zawał.
Nie pomógł mu, wyszedł.
Mój brat jest przekonany, że ojciec umarł przez niego.
Czuje się, jakby sam go zabił. Czy ktoś mógłby tak skłamać?
Nie, Julio. Nie chcę już tego ciągnąć.
Nalej mi. Potem schowaj to w wiadomym miejscu.
Idziemy.
Nawet o tym nie myśl.
Poproszę.
Szkoda, że nie zdążyłeś się napić. Nie zrobisz już tego przez długi czas.
- Wiecie, z kim macie do czynienia? - Z moim biletem powrotnym do Madrytu.
Hernando, obawiam się, że musimy wypuścić tych panów.
- Dlaczego? - Nie aresztujecie mnie?
Noszenie czegoś takiego w kieszeni jest nieco dziwne, ale to nie zbrodnia.
Javier Alarcón. Sukinsyn.
Szukam Javiera Alarcóna.
- Nie wolno tu panu być. - Muszę się z nim zobaczyć.
- Wpuścicie mnie? - Oczywiście, że nie.
- Dwójka starców miałaby mnie powstrzymać? - Jestem bokserem-amatorem.
Ale jeśli bokser uderzy chłopca, wszyscy uznają, że nie jest mężczyzną.
Gdy zadzwonię,
pojawią się tu wszyscy kelnerzy, a pan będzie zupełnie sam.
- Inspektorze! - Agencie!
Nie czepiaj się tak, Hernando. W czym możemy pomóc, panie Alarcón?
Aresztujcie mnie i zamknijcie na resztę życia.
Czuć od pana alkoholem, ale to nie powód, by pana aresztować.
Co zrobił pan tym razem?
Sprzedałem opium handlarzowi.
I zaniosłem ciało konsula do kościoła.
- Na pewno panowie to podejrzewali. - Oczywiście.
Ale muszę pana zawieść. Przenoszenie niepogrzebanego ciała
i sprzedawanie jedzenia po wygórowanych cenach to nie przestępstwa.
- Na pewno? - Oczywiście.
Przykro mi, ale w tym kraju nie zamyka się nikogo za głupotę.
Nie mógłbym zostać tu na noc?
Nawet gdyby pan tu zamieszkał, nie obronimy pana przed własną głupotą.
Dobranoc.
Pokojówki będą miały jutro dużo pracy w tym pokoju.
- Proszę, nie zabijaj mnie. - Nie trzeba mnie było oszukiwać.
Wszystko wyszło na dobre. Zawdzięczasz mi wolność.
- Nie prowokuj mnie. - Wiesz, że to prawda.
- Mogę ci coś zaoferować. - Co to?
Ten samochód jest warty więcej, niż dostałbyś za opium.
To, że jestem wolny, a ty nadal żyjesz, to jeden wielki zbieg okoliczności.
Zatrzymam ten samochód, ale nadal jesteś moim dłużnikiem.
Jeśli znowu mnie oszukasz, zabiję cię.
Julio, to ja.
- Co to za zapach? - Ryby. Nie miałem czasu, żeby się umyć.
- Wracasz do nas? - Nie, tylko na noc.
- Nie mam jeszcze gdzie spać. Mogę? - Oczywiście.
- Bardzo się starasz dla swojej rodziny. - Jestem teraz wolny.
Nawet jeśli pachnę rybą, łuski kaleczą mi ręce,
muszę wstawać wcześniej i usuwać rybom te ohydne wnętrzności.
To obrzydliwe, ale Belén i dziecko na to zasługują.
Oczywiście.
Coś nie tak?
Nie. Po prostu się cieszę, że znowu pakujesz mnie w kłopoty.
Chodźmy.
- Co to za zapach? - Mężczyzny budującego przyszłość.
Więc tacy mężczyźni pachną okropnie.
Wyrzuciłem dzisiaj sporo śmieci. Będziemy mieć więcej miejsca, niż myślałem.
Znajdę jakieś stare meble, ty i Juan będziecie mogli ze mną zamieszkać.
Możemy pracować razem.
- Mam być żoną rybaka? - Szybko się przyzwyczaisz.
Będziesz mogła opuścić ten hotel na dobre.
- Na dobre? - Nie będziesz musiała tu wracać.
Nie będziesz już musiała karmić dziecka doñii Sofíi. Juan dostanie całe mleko.
Doña Sofía nigdy się nie zgodzi. Chce, bym nadal karmiła dziecko.
Doña Sofía nie jest twoją szefową.
- To dziecko mnie potrzebuje. - Niech znajdą inną mamkę.
Przywiązałam się do niego.
Gdy zamieszkamy w wiosce, szybko o nim zapomnisz.
Nie jest twoim synem.
Śpijmy już. Rano muszę wcześnie wstać.
Przychodzę w imieniu klucznicy Grand Hotel.
O tej porze? Czego pani chce?
- Chodzi o pana nowego pomocnika. - O Andrésa?
Dzień dobry, Martinie. Jestem wypoczęty i gotowy do pracy. Od czego mam zacząć?
Przykro mi, nie możesz tu już pracować.
- Co? - Słyszałeś. Albo ja albo ty.
- Zrobiłem coś nie tak? - Lepiej zapytaj o to matkę.
Pomogę pani.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Mój synek. Odszedł rok temu.
- Przykro mi. - To niesprawiedliwe.
Gdyby to był inny dzień, inna godzina, nadal byłby wśród nas.
- Co się stało? - Dostał wysokiej gorączki.
Lekarz już wcześniej go wyleczył.
Mój mąż po niego poszedł, ale go nie zastał.
- Który to był lekarz? - Doktor Bernárdez.
Przykro mi. Doktor był wtedy w Grand Hotel, przy moim ojcu.
Nie, proszę pani. Jego sąsiad powiedział, że pojechał do Madrytu,
- na premierę w operze. - To na pewno było dziewiątego?
Nigdy nie zapomnę tego dnia. Gdyby był w Cantaloi, mój synek nadal by żył.
Dwie kostki cukru czy jedna?
Sofío... nic ci nie jest?
Alfredo mnie zostawi.
Chce zabrać dziecko.
- Co się stało? - Sofío, nie martw się.
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by go od tego odwieść.
Jesteś moją córką. Nie pozwolę, by coś złego stało się moim dzieciom.
Musimy teraz szczególnie trzymać się razem.
Dziękuję, że mnie pan przyjął.
Czy to nie mogło poczekać na mój powrót do Vergary?
Obawiam się, że finanse pana ojca nie były w tak dobrym stanie, jak myśleliśmy.
- Miał jakieś długi? - Jakieś?
Pana ojciec zastawił swoją posiadłość, by pokryć swoje zwiększające się wydatki.
Miał również wcześniejsze długi.
Sprzedaj część ziemi i je spłać.
Chyba pan nie rozumie.
Po spłaceniu długów nic już nie pozostanie.
Straci pan nawet dom.
Odziedziczył pan tytuł i nic poza nim.
Jest pan zrujnowany.
Przykro mi.
- Antonio, cieszę się, że wyzdrowiałeś. - Dziękuję panu.
Wszyscy czujemy się już lepiej. Choroba chyba już przeszła.
- Cieszę się. Kto ustalał plan? - To pismo doñii Ángeli.
- Matko. - Czy coś się stało?
Nic, czego byś nie planowała. Straciłem pracę.
Andrés, jak możesz zwracać się w ten sposób do matki?
Nie wiem, o czym mówisz. Postanowiłeś opuścić hotel.
- Przestaniesz mieszać już w moim życiu? - Nic nie zrobiłam.
Andrés, gdzie idziesz?
Bierzcie się do roboty.
- O co chodzi? - Doktora nie było tu dziewiątego.
Nie mógł potwierdzić zgonu mojego ojca.
- Twoja matka... - Wiem, kłamała.
A Diego, Javier i Sofía albo zostali oszukani jak ja, albo też kłamią.
- Dlaczego? - Nie wiem. Muszę porozmawiać z doktorem.
Jeśli podrobił akt zgonu, jest z nimi w zmowie i niczego nam nie powie.
Nie musi. Ważne, że powie nam, kto kazał mu kłamać.
Doktorze Bernárdez, jak się pan miewa?
Odczuwam boleści. To nic poważnego, ale mój mąż nalegał, bym z panem porozmawiała.
Wyjeżdża pan? Chodzi mi tylko o krótką rozmowę.
Bardzo pan miły. Dziękuję.
Doktor wyjeżdża za kilka godzin, musimy się spieszyć.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale muszę panią o coś spytać.
Przykro mi, Belén, ale będzie lepiej, jeśli na razie tu zostaniesz.
Łamiesz mi serce, ale masz rację. Przynajmniej jedno z nas musi zarabiać.
Moja matka zostawi cię w spokoju, skoro już nas rozdzieliła.
Będziemy za tobą tęsknić.
Znajdę jakąś pracę i po ciebie wrócę.
Andrés, doña Teresa postanowiła przywrócić cię na stanowisko. Gratulacje.
Mnie? Dlaczego?
Twoja matka poprosiła doñę Alicię o wstawienie się za tobą u doñii Teresy.
Matce trudno odmówić prośbom syna.
- Przepraszam za spóźnienie, doktorze. - Do rzeczy, proszę. Spieszę się.
Potwierdził pan śmierć mojego ojca 9 lutego, zgadza się?
Mówiła pani, że ma pani boleści.
Tamtego wieczoru nie był pan w Cantaloi, a w Madrycie, w operze.
- Ktoś na pewno to potwierdzi. - O co tu chodzi?
Podrobił pan akt zgonu mojego ojca.
Chcę wiedzieć dlaczego i kto panu zapłacił.
Nie będę tego słuchał. Nie spodziewałem się tego po pani.
Zaczyna się czegoś domyślać. Nie wiem, co robić.
Dobrze, zrobię to.
Dziękuję, że pan przyszedł, doktorze. Za mną proszę.
Przepraszam, czy mógłby pan powiedzieć donowi Ernesto...
Proszę. Wolałem dać to pani osobiście.
- Dziękuję, doktorze. - Bardzo proszę o dyskrecję.
- Doño Ángelo, może nam pani pomóc? - Oczywiście.
Właśnie widziałam, jak wychodził doktor. Z kim rozmawiał?
- Z Ángelą. Dał jej jakąś kopertę. - Widziałeś, co w niej było?
Dowiem się tego, jeśli ją czymś zajmiesz.
- Pablo. - Ernesto.
- Co tu robisz, stary przyjacielu? - Jadę do Madrytu. Chciałem cię odwiedzić.
Przenocujesz dziś w hotelu. W moim pokoju jest dość miejsca.
Nie chcę ci przeszkadzać. Wynająłem już pokój w wiosce.
Daj spokój, zostaniesz tutaj. Patricio, zaprowadź pana do mojego pokoju.
Dziękuję.
Kim jest ten człowiek?
To mój przyjaciel, Pablo Llanos. Będzie spał w moim pokoju.
- W pana pokoju? Cóż to za nonsens? - O co chodzi, Ángelo?
Don Ernesto chce przenocować przyjaciela w swoim pokoju.
Walczyliśmy razem na Filipinach. Ten człowiek uratował mi życie.
Proszę, by mógł tu zostać przez kilka dni. Jest tu przejazdem.
Zasady są zasadami. Pokoje personelu nie są zajazdem.
Ángelo, czasem trzeba łamać zasady w imię sprawiedliwości.
- Ernesto, twój przyjaciel może tu zostać. - Dziękuję.
- Ángelo, pozwól, że... - Nie musi pani niczego wyjaśniać.