Twój ojciec miał nieślubne dziecko.
- Niemożliwe. - To Andrés.
- Andrés jest moim półbratem? - I pierworodnym.
- Spójrz, Belén, to nasz syn. - To niemożliwe.
Wszyscy muszą myśleć, że zmarł, inaczej nam go odbiorą.
To twoja nowa mamka.
Wiem, co zrobiłaś.
Twój ojciec nie będzie już miał wielu okazji, by zobaczyć swego wnuka.
Alfredo poszedł za mnie do więzienia. Nie mogę mu odmówić.
Ty nie, ale natura tak.
Przykro mi, kochany. Nie mogę z tobą pojechać.
- Opium. - Czuję wielki spokój.
Julio, musisz mi pomóc.
Widać u niego objawy zatrucia.
Javier Alarcón.
Chodźmy.
Chodź tu, ślicznotko. Postawię ci coś do picia.
- Zostaw mnie w spokoju. - Mogę cię uszczęśliwić.
Zostaw ją.
Takie kobiety zazwyczaj tu nie chadzają.
- Jestem siostrą Javiera Alarcóna. - Wiem.
Jesteś tu kawałem mięsa w klatce ogarów. Musisz odejść.
Muszę wiedzieć, czy mój brat był tu zeszłej nocy.
Twój brat zazwyczaj jest tu każdej nocy.
- Wiesz, o której tu przyszedł? - Nie, byłem bardzo zajęty.
- Jestem pewna, że nic ci nie umyka. - Proszę, wyjdź.
Jeśli chcesz bym odeszła, odpowiedz.
Jeśli tego nie zrobisz, wywołam tu bójkę.
No dobrze. Rozmawiał z tamtym człowiekiem. Na twoim miejscu bym się nie zbliżał.
Z nim nie można ot tak porozmawiać.
- Puszczaj. - Sebastián.
Masz szczęście. Pytanie, czy aby na pewno.
Czego taka dama jak pani chce od kogoś takiego jak ja?
Podobno mój brat był tu zeszłej nocy. Czy to prawda?
- Señorita Alarcón, jak mniemam. - Tak.
Ja i pani brat prowadziliśmy razem interesy.
Wie pan, o której tu dotarł? Proszę, to bardzo ważne.
Jak mógłbym odmówić tak pięknej kobiecie?
Nie jestem pewien, ale był tu chyba około jedenastej.
Dziękuję.
- Nie wypuszczę pani bez tańca. - Puszczaj.
Idziemy.
To tam chodzisz się bić?
Uwierz, nie robię tego dla przyjemności.
- Dowiedziałaś się czegoś? - Tak.
Javier był tam w czasie, gdy próbowano zabić Andrésa, to nie mógł być on.
Ale ten, kto tego próbował, nadal jest na wolności.
Moja rodzina może nie mieć z tym nic wspólnego.
To nie moje wymysły. Znalazłem morfinę i list.
Morfina. Widziałeś, gdzie nas doprowadziła.
To musiała być jakaś pomyłka. To, co usłyszałeś o liście również.
Widziałeś, jak to się mogło skończyć.
Nie pozwoliłbym, żeby coś ci się stało.
Gdzie byłaś? Szukałem cię godzinami.
- Poszłam na spacer. - O tej porze? Czemu mi nie powiedziałaś?
Mam pytać o pozwolenie, gdy chcę wyjść na spacer? O to chodzi w małżeństwie?
Nie, o szacunek i zaufanie. A ty coś przede mną ukrywasz.
Alicio, co się dzieje?
Przed naszym powrotem wszystko było w porządku. Co się stało?
Możesz mi powiedzieć.
Nic. Nic się nie stało.
- Dobry wieczór, inspektorze Hernando. - Pani wybaczy, nie jestem inspektorem.
No tak, w Cantaloi nie ma żadnego inspektora.
- W czym mogę panom pomóc? - Musimy porozmawiać z pani synem.
- Macie nakaz? - Nakaz?
- Spóźniłeś się. Ktoś cię widział? - Czego chcesz?
Mojemu przyjacielowi zostało trochę opium.
- Ile za nie dasz? - Ja nie kupuję, tylko sprzedaję.
Więc możesz sprzedasz mi jeszcze trochę?
Chodzi nam tylko o nieoficjalną rozmowę.
Uważam, że śmierć pana Bakthiariego
może doprowadzić do skandalu, o ile nie zajmiemy się nią w odpowiedni sposób.
Proszę wejść i poszukać mojego syna. Mogą z nim panowie porozmawiać.
Bardzo dziękujemy.
- Don Javier Alarcón? - To policja.
- Wrobiłeś mnie? - Nie, przysięgam. Zabierz opium.
Oszalałeś? Nie mogą go przy mnie znaleźć.
Javier Alarcón? Policja.
- Don Javier. - Jestem. W czym mogę pomóc?
Znaleźliśmy w kościele ciało jednego z państwa gości, pana Bakthiariego.
- Boże, tak mi przykro. - Miał przy sobie pana wizytówkę.
I co z tego? Rozdaję je wszystkim gościom. Co panowie sugerują?
Uważamy, że konsul zmarł z przedawkowania opium,
które pomógł mu pan zdobyć.
- Ja? To jakiś absurd. - Możemy przeszukać pana pokój?
Proszę bardzo.
Nie pójdzie pan z nami?
- Co ukrywasz przed swoją matką? - O czym ty mówisz?
- Chodźmy do twojego pokoju. - Nie masz prawa.
Możesz być moim synem, ale jeśli nie wpuścisz mnie do swojego pokoju,
poproszę doñę, by kazała ci mnie tam wpuścić. Jak wolisz.
- Wstawaj. - Co?
- Wstawaj. - Nadal boli mnie noga.
Kłamcę można złapać szybciej niż kalekę. Wstawaj.
No już.
Prędzej czy później to znajdę, możesz być tego pewien.
Co się stało, kochanie?
Mój ojciec umarł.
"10 lutego 1905 roku".
Minął prawie rok od śmierci ojca.
9 lutego. Nigdy nie zapomnę tej daty.
- Stójcie, nie wolno wam podać tej zupy. - Ale...
- Słyszeliście mnie. Wylejcie ją. - Dlaczego?
Bo wam każę. A może mam zawołać matkę?
- Macie wszystko wylać. - Dobrze, proszę pana.
Ile zdążyliście już podać?
- Radzę nie próbować tej zupy. - O co chodzi?
- Nie powinni jeść tej zupy. - Coś z nią nie tak?
Spróbowałem jej, jest okropna.
Każ ją stąd zabrać. Nie pozwól, by to się powtórzyło.
Oczywiście, proszę pani.
Podamy inne pierwsze danie. Kolację podamy na koszt hotelu.
Gdy następnym razem zechcesz bawić się w smakosza, nie rób tego przy gościach.
Możesz w to nie wierzyć, ale obchodzi mnie los tego hotelu.
Nie wiem, o co chodzi. Przyrządziłam ją tak, jak zawsze.
Nieważne, co to było, dobrze, że Don Javier odkrył to na czas.
To pan ma próbować jedzenia przed jego podaniem, nie don Javier.
Ale proszę się nie martwić. Nikomu o tym nie powiem.
Zapewniam panią, że dobrze znam swoje obowiązki.
- No już, wylejcie te pomyje. - Niczego tu nie wyrzucamy.
Ta zupa nie nadaje się dla gości,
ale może się nią posilić nasz personel.
Ayala szukał pana Bakthiariego. Wygląda na to, że miał przy sobie opium.
- Belén, co zrobiłaś z dzieckiem? - Przepraszam, byłam zdesperowana.
- Ale nie mogłam tego zrobić. - Wiedziałem, że tego nie zrobisz.
Oddanie go w niczym nie pomoże, ale wciąż mamy ten sam problem.
Po nakarmieniu dziecka doñii Sofíi nie mam już prawie mleka dla Juana.
- Biedactwo wciąż płacze. - Coś wymyślimy.
- Znajdą go. - Chodźmy do pokoju, przemarzłaś.
Nie możemy tam wejść. Chciałam, ale jedzą teraz kolację.
Może wejdziemy głównym wejściem? Mały jest teraz cicho, chodźmy.
Chodźmy, kochanie.
Mogłabym wiedzieć, gdzie byłaś?
Matko, zostaw ją. Doña Sofía jej potrzebuje.
Chyba jej to nie obchodzi, skoro poszła sobie do wioski.
A czy ty nie powinieneś sprzątać jadalni?
Pani syn poprosił mnie dziś o wolny wieczór. Zgodziłem się.
Ostatnio zachowujesz się w sposób niegodny mojego syna.
Jestem pewna, że to w dużej mierze wina Belén.
Możesz być pewny, że prędzej czy później dowiem się, co przede mną ukrywasz.
Niczego nie ukrywam, matko.
Nie, dziękuję.
Diego.
- Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć. -Czy coś się stało?
Owszem. Przyszedł telegram. Obawiam się, że mam złe wieści.
Ojciec Alfreda, markiz de Vergara, zmarł dwie godziny temu.
- Nie wiedziałam nawet, że chorował. - Wiesz, jak to bywa.
Alfredo prosił nas o dyskrecję.
Każę spakować walizki i przygotować samochód.
Moja siostra na pewno go teraz pociesza, ktoś musi się tym wszystkim zająć.
Przeproś moją matkę, nie będzie mnie na kolacji.
Julio.
Isabel?
- Dobry wieczór, Inés. - Przepraszam was.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Już idę.
- Uczę ją czytać. - Nie prosiłam o wyjaśnienie.
- Isabel nie potrafi czytać? - Nikomu nie mów.
- Mogłaby stracić przez to pracę. - Wiesz, że taka nie jestem.
- Dlaczego mnie szukałaś? - Nie szukałam.
Ale muszę ci coś pokazać.
Znalazłam ten kawałek papieru w popielniczce w moim pokoju.
A także pozostałości czerwonej koperty.
Więc teraz mi wierzysz, że twoja matka i Diego spalili ten list?
Wiem, że nie kłamałeś, Julio, ale się myliłeś.
Data wciąż jest czytelna, 10 lutego. A mój ojciec zmarł 9 lutego.
- To niemożliwe. - Umarli nie piszą listów.
Miałam rację. Ten list był podróbką.
Jesteś pewna, że twój ojciec tego nie napisał?
Wydajesz się zmartwiony faktem, że moja matka i mąż nie chcieli nikogo zabić.
To pismo twojego ojca?
- To tylko kilka liczb. - Ale wyglądają na jego pismo.
Tak, wyglądają.
W hotelu musi być sporo dokumentów spisanych jego ręką.
Porównajmy je, a o wszystkim zapomnę. Zajrzyjmy do jego biura.
Telefon do pana. Mówią, że to pilne.
- Słucham. - Przyniesiesz opium o dwunastej.
Jeśli się nie zjawisz, jutro znajdą twojego trupa.
- A jeśli wejdzie twój mąż? - Powiemy mu, że uczyłeś mnie czytać.
Bajki Ezopa. Mój ojciec dał mi je, gdy byłam mała.
Brakuje dedykacji. Ktoś wydarł pierwszą stronę.
Ojciec zawsze zapisywał swoje nazwisko i datę na ostatniej stronie.
- Jej też brakuje. - Czekaj.
Tutaj też nic nie ma.
W tej też.
- Nie ma jego listów i pocztówek. - Może jakiś podpisany kontrakt?
Pusto.
Zniszczyli wszystkie próbki pisma twego ojca.
Mateo, są w moim biurze.
- Alicia. - Witaj, kochanie.
- Co ty tu robisz? - Szukałam tej książki.
- To książka dla dzieci. - Pierwsza, jaką dostałam od ojca.
- Śmierć markiza... - Przyniosła ci smutne wspomnienia?
Chciałam mieć coś, co należało do niego. Znalazłam to.
Nie wiesz, gdzie trzymają dokumenty mego ojca?
- Jakie dokumenty? - Jego zapiski, wszystko.
Pamiętam, że zawsze notował coś w starym dzienniku.
Nic o tym nie wiem, ale znasz swoją matkę. Woli spoglądać w przyszłość.
Pewnie wszystkiego się pozbyła, powinniśmy brać z niej przykład.
- Oczywiście. Chodźmy na kolację. - Już jadłem. Mam teraz coś do zrobienia.
Diego, masz rację.
Nie czuję się dobrze, chciałabym porozmawiać o ojcu.
Dobrze go znałeś. Może pójdziesz ze mną na spacer?
Teraz?
Mamy piękny wieczór.
Dobrze, chodźmy.
Wyglądam jak wieśniaczka.
Nie mogę uwierzyć, że mojego ojca nie ma już wśród nas.
Nie mogłem się z nim nawet pożegnać.
Nigdy nie ujrzał swojego wnuka.
Nikt nie wiedział, jak było z nim źle.
Wejść.
- Przyszłam po dziecko, proszę pani. - Dobrze.
- Mogę zajmować się nim przez całą noc. - Dobrze.
Samochód czeka.
Pojadę z tobą. Czuję się już lepiej.
Nie, kochanie. Wystarczy nam jednego nieszczęścia.
Odpoczywaj. Przekażę twoje kondolencje matce.
Co robisz?
- To dziecko doñii Sofíi. - Jedno nam wystarczy.
Nie bądź niemądry. To tylko na tę noc.
Jeśli wszyscy je tu zobaczą, przestanie ich dziwić ten nocny płacz.
To prawda, wszystkie dzieci wyglądają tak samo.
Nieprawda, bardzo się różnią.
Spójrz na ich ubrania.
- Ten będzie markizem. - A Juanito będzie kelnerem.
Boże, Antonio. Zwolnią cię, jeśli zobaczą cię w takim stanie.
- Na co tak patrzysz? - Zobacz.
- Niczego tu nie ma. - Nic.
- Idź do swojego pokoju. - Nie chcę.
Musisz zostać w czterech ścianach. Ernesto cię zwolni, jeśli cię zobaczy.
- Dokąd idziesz? - W hotelu jest Alfonso XIII.
Muszę pogratulować mu zaręczyn.
- Wcale go tu nie ma. - Jest, widziałem w gazecie.
Dobrze, jest tu, ale wypoczywa. Przekażę mu twoją wiadomość.
Wracaj do swojego pokoju.
- Co ty wyprawiasz? - Widać stąd morze.
Może latarnię też widać.
Głupek. Najpierw musisz je otworzyć.
Antonio, kładź się. A ty się nie ruszaj.
Niczego nie widać, mamy noc. Połóż się. Ty też.
- Co tu się dzieje? - Nic.
- Jak to, nic? - Coś im zaszkodziło.
- Właśnie tak działa wino. - Niczego nie pili. To coś innego.
- Zupa? - Chcę jeszcze.
- To musiała być ta zupa. - Powiadomię doktora.
- A jeśli do jutra im nie przejdzie? - To będę pracował za czterech.
No już, do łóżka, obaj.
- Co się dzieje? Gdzie są wszyscy? - Nadal źle się czują.
Powiedz mi, dlaczego tyle płaczesz?
Właśnie tak, cichutko.
Cieszę się, że jesteś już ubrany, Andrés. Proszę, chodź ze mną.
- Co się stało? - Potrzeba nam pomocy w restauracji.
Połowa personelu zachorowała. Na szczęście pozostałym nic nie jest.
Będziemy dziś musieli pracować ciężej.
- Dwie czy trzy kostki cukru? - Dwie poproszę.
Przeszukałam swój pokój, ale niczego nie znalazłam.
Zniknęły nawet zdjęcia, które dla mnie podpisał.
Nie można wymazać wszelkich śladów osoby. Coś musiało przetrwać.
- Ale gdzie? - Do kogo mógł coś napisać?
Pani wybaczy.
Chyba mieliśmy ten sam pomysł.
- Kto to? - Mój ojciec.
Miał tu z 20 lat. To było wiele lat przed jego ślubem.
"Dla mojej kochanej Ángeli. Villafranca del Bierzo, 15 kwietnia 1869".
Litery E i O, liczby, i to, jak łączy litery B i R... Wyglądają tak samo.
- No i ta litera F, taka... - Krzywa.
Gdy byłam mała, mówił mi, że to wiatr ją połamał.
Ten list nie może być podróbką. Twój ojciec nadal żył 10 lutego.
Więc czemu powiedzieli, że zmarł dzień wcześniej?
Przyjechałam zaraz po pogrzebie, widziałam jego ciało w trumnie.
Nie wiem, co się wydarzyło, ale razem się tego dowiemy.
- Kto był wtedy w hotelu? - Wszyscy.
Moja matka, Diego, Javier, Sofía.
- Nie spytasz ich o to. Ja to zrobię. - Popytam wśród personelu.
- W czym mogę pomóc? - Musisz się rozmnożyć.
I to już.
Ciekawe jak poradziłby sobie z tym don Carlos. Wszyscy go chwalą.
Zatrudniłby na szybko zastępstwo. Był dla nas jak ojciec.
- Jak umarł? - Na atak serca, nocą.
Biedak. Był zupełnie sam, w nienajlepszym stanie umysłowym.
Andrés, odłóż tę miotłę i zajmij się tacami.
Gościom nie może niczego zabraknąć, nieważne, czy w kuchni jest czysto.
Gdy skończysz, pomóż pokojówkom z obrusami.
- Mają już wystarczająco roboty. - Robi się.
Co było nie tak z umysłem dona Carlosa?
Julio, goście chcieliby zjeść ciepły posiłek.
- Z życiem, chłopcze. - Tak, proszę pana.
- Dlaczego się spóźniłeś? - Przepraszam.
Staram się jak mogę z moimi starymi kośćmi.
- Gdzie twój syn? - Poszedł do pracy w fabryce żelaza.
Mówi, że taka praca ma przyszłość. Zupełnie jakby miało zabraknąć ryb.
Dzieci rzadko spełniają nasze oczekiwania.
Podobnie jak nie wybiera się matki.
Wiesz, jaki jest z tobą problem, Andrés?
Gdy powinieneś pracować w ciszy, rozmawiasz albo narzekasz.
Albo opowiadasz o swojej żonie, dla której dziecko doñi Sofíi
jest wymówką, by nie pomagać pozostałym. Ale to nie potrwa długo.
- Cóż, miłego dnia. - Proszę pana.
Jeśli potrzebuje pan kogoś do pomocy, to ja jestem silny jak wół.
Wolałbyś pracować w wiosce niż w hotelu?
W wiosce nie może być tak źle. Ludzie wydają się mili.
Co pani tu robi?
Usłyszałam o chorobie personelu, chciałam sprawdzić, czy tobie nic nie jest.
- Jak widać, jestem zdrowa. - Czy mam powiadomić doktora Bernárdeza?
Dziękuję, pani matka już to zrobiła.
Dobrze znałaś mojego ojca, prawda?
Był dobrym człowiekiem, na pewno dobrze pani o tym wie.
- Wiem, że bardzo cię szanował. - Ja jego również.
Nie było mnie tu, gdy umierał.
Nikt się tego nie spodziewał. To stało się nagle, w środku nocy.
Lekarz mówił, że nie cierpiał. Poszedł spać i zgasł jak świeca.
Ja...
Wszyscy go kochali. Praca następnego dnia, zupełnie jakby nic się nie stało,
była najcięższą rzeczą, z jaką przyszło się nam zmierzyć.
Myślę, że chciałby odejść w taki sposób. Dobrze go znałam.
Chciałby, żebyśmy wspominali go z uśmiechem.
Dziękuję, Ángelo.
Nie ma za co, proszę pani.
Chcesz odejść z hotelu? Wybrałeś sobie najgorszy możliwy moment.
Jeśli się nie pospieszę, ktoś inny dostanie tę pracę.
Jeśli odejdziesz w ten sposób, może już nigdy nie będziesz mógł wrócić.
Nawet jeśli twoja matka jest tu klucznicą.
Dobrze to przemyślałem.
Dobrze, skoro nie ma innego wyjścia,
- spakuj się i opuść hotel. - Co się dzieje?
- Dlaczego każesz mojemu synowi odejść? - Poprosił mnie o to, to jego pomysł.
Chce się przeprowadzić z żoną do wioski.
Co robisz? Dlaczego przebrałaś małego Alejandro w te szmaty?
Zwymiotował. Przebrałam go, żeby wyprać jego rzeczy.
Chcę wiedzieć, jaki głupi pomysł zaszczepiłaś w umyśle mojego syna.
- Słucham? - Chcesz mi go odebrać, tak?
- Nie wiem, o czym pani mówi. - Pewnie myśli, że za nim pójdziesz.
Ale ja nie zamierzam spokojnie się temu przyglądać.
- Co pani zrobi? - Na pewno ci tego nie powiem.
Ale znam różnicę pomiędzy spojrzeniem matki i mamki.
Oszukałaś Andrésa i pozostałych, ale nie mnie.
Sprzedałaś swoje dziecko Alarcónom. Zamierzam to udowodnić.
Niby jak? Zadrze pani z doñą Teresą?
Urodziłaś już, więc przekonasz się, do czego jest zdolna matka.
Podejdź.
W porządku.
Czy słyszała pani, że Belén, mamka, chce opuścić hotel?
Nie powiedziała mi o tym.
Przysłać ją do pani z dzieckiem, żeby mogła ją pani o to spytać?
Ángelo, dziecko jest tutaj.
To jakiś obłęd. Twoja matka już mnie za to karze.
To nie potrwa długo. Wszystko zaplanowałem. Jeszcze tylko kilka dni.
Przygotuję mieszkanie, które wynajął mi Martin, ten rybak.
Wypoczniesz tam, a dziecko będzie mogło płakać do woli.
- Już to robi. - To w pobliżu łowiska.
Nie jest duże, ale będzie naszym domem.
Nie chcę, byś stąd odchodził. To dobra praca, lepsza niż rybołówstwo.
Nie dbam o pracę, tylko o ciebie i dziecko. Nie możemy tu zostać.
- Znowu chcesz dręczyć moją żonę? - Czy dziecko doñii Sofíi nadal tu jest?
Zaniosłam je już na dół. Jego matka lubi częste spacery.
- Chodź, doña Sofía chce z tobą pomówić. - Zaraz zejdę.
- Było blisko. - Dlatego musimy odejść.
- Odchodzisz? - To dla Belén, i dla dziecka.
Pomagaj im pod moją nieobecność. Wrócę po nich najszybciej, jak będę mógł.
Nie martw się, nic im nie będzie. Ale co ja tu pocznę bez ciebie?
Na pewno wpakujesz się w kłopoty.
Mówiłeś, że don Carlos cierpiał na umyśle przed śmiercią.
- Skąd o tym wiesz? - Tak przypuszczam.
W ostatnich tygodniach chciał, bym był jego służącym.
Był dla mnie bardzo miły, zupełnie bez powodu.
Pytał mnie o różne rzeczy i sprawił, że było mi z nim bardzo dobrze.
Jak wyglądał dzień jego śmierci?
Wieczorem podałem mu zupę.
Lubił zjeść trochę przed snem.
- Nie zrobisz mi tego. Jestem twoim synem. - Nie zachowujesz się jak mój syn.
Jeśli cię nie powstrzymam, zrujnujesz naszą rodzinę.
Przyszedłem nie w porę, więc odszedłem.
Już nie wróciłem. Następnego dnia powiedziano nam, że umarł.
- Chorował? - Nie, to był dla wszystkich wielki szok.
- Jesteś pewien, że kłócił się z Javierem? - Tak.
Współczułem mu jeszcze bardziej wiedząc, że odszedł w niezgodzie ze swoim synem.
Nic w tym dziwnego. Jest pierworodnym, przyszłym markizem.
Ale wątpię, by Alfredo chciał, by testament został szybko odczytany.
- To szlachetnie z jego strony. - Rozmawiałaś z Alfredem?
Musi być załamany. To straszne, nie być na miejscu w takim momencie.
Mnie też nie było przy śmierci ojca. To nadal boli.
Takie nieszczęścia trudno przewidzieć. Zresztą niczego by to nie zmieniło.
Tylko Bóg mógłby pomóc. To on decyduje o naszym odejściu.
Opowiedz mi o tym. O śmierci ojca. Nigdy o tym nie rozmawiałyśmy.
O czym tu opowiadać? To był bardzo smutny moment.
Możemy o tym porozmawiać później, w wolnym czasie.
Dlaczego nie teraz? Jesteśmy tu razem.
Chciałabym usłyszeć o jego ostatnich chwilach.
- Co zrobił? Co powiedział? - Nie mogę ci pomóc, Alicio.
Byłam w swoim pokoju, chora. Alfredo się mną opiekował.
Byłam w ogromnym szoku, gdy wyzdrowiałam i mi o tym powiedzieli.
Ja też nie podam ci żadnych szczegółów. To był zwyczajny dzień.
Aż twoja matka znalazła go w jego pokoju, beż życia.
- A ty, matko? - Nie zasmucaj jej.
Nie szkodzi, Diego. To naturalne, że jest ciekawa. Znalazłam jego ciało.
Twój ojciec położył się wcześniej, a ja do późna pracowałam.
Znalazłam go leżącego, nieruchomego. Od razu wezwałam doktora Bernárdeza.
Ale nie mógł nic zrobić. Jego serce się zatrzymało.
- Cieszył się dobrym zdrowiem. - Widocznie się co do tego myliliśmy.
Czy to stało się nad ranem? Kolejnego dnia, dziesiątego?
Nie, doktor powiedział, że ojciec nie żył od kilku godzin.
- A ty, Javier? - Ja?
- Widziałeś go? - Nie, położyłem się wtedy wcześniej.
Wybaczcie, mam coś do zrobienia.