- Co się stało? - Wypuszczą dziś Alfreda.
Opium.
Dwanaście tysięcy peset, połowa z góry.
- Przyłącz się do mnie. - Czuję ogromny spokój.
Twoje dziecko. Belén zaczęła rodzić.
Oto twoje dziecko, mój drogi.
To niemożliwe.
- Wszyscy muszą myśleć, że zmarło. - Poszedłem za Belén do lasu.
- Miała przy sobie list. - Zdobyłeś go?
Diego mnie wyprzedził.
Jeśli Andrés dowie się, że don Carlos był jego ojcem, i tak tego nie udowodni.
Możemy go ukrywać, ale musi mieć jakieś imię.
- Jakie imię ci się podoba? - Juan, jak mój ojciec.
Juan, po ojcu. Oczywiście.
- Podoba mi się. - Juanito.
Dlaczego nie otwierasz?
Andrés.
Włóż coś na siebie. Doña Teresa chce, byś przyszła do pokoju doñii Sofíi.
- Po co? - By zrobić to, o co zostanie poproszona.
- No już, ubieraj się. - Nie widzisz, jaka jest słaba?
Nie jest tak słaba jak myślisz, prawda, Belén?
Señora mnie potrzebuje?
- Dlaczego tak ją traktujesz? - Nadal nie nauczyłeś się latać.
- Co to ma znaczyć? - Obudź się, synu.
Też jestem matką, mogłabym złożyć ci kondolencje.
- Pani syn żyje. - Twój też.
Wiem, co zrobiłaś. Nie wiem, jak nazwać kogoś, kto sprzedaje własne dziecko.
Nie wiem, o czym pani mówi.
Ale skoro też kiedyś pani rodziła, powinna mnie pani zrozumieć.
Nie oczekiwałam, że się przyznasz.
Czemu nikomu o tym pani nie powie? Fałszywe oskarżenie panią pogrąży.
A jeśli ma pani rację, to ciekawe jak zareaguje na to doña Teresa.
Nie martwię się o doñę Teresę, tylko o mojego syna.
Nie poddam się, dopóki nie zobaczy, kogo naprawdę poślubił.
Andrés pozna kiedyś prawdę, zadbam o to.
Prawda jest taka, że Andrés mnie kocha i zawsze będę dla niego najważniejsza.
Proszę mu wszystko opowiedzieć. Ciekawe, jak zareaguje.
To twoja nowa mamka. Oby z nią poszło nam lepiej.
Muszę porozmawiać z nią na osobności.
Wiesz, co tu robisz.
Jeśli chcesz żyć, musisz zachować całkowite milczenie.
Wygląda na to, że mały Alejandro znalazł nową mamkę.
- Dokąd idziesz? - Do pokoju. Jestem zmęczony.
Odpoczniesz później. Najpierw przynieś piwa dla mamki twojego siostrzeńca.
- Piwa? - Nie patrz tak na mnie.
Nie tylko ty możesz czerpać korzyści z piwa. Muszę teraz porozmawiać z Diego.
Znalazłeś list?
Nie powiesz mi, co w nim było?
Wolałbym nie.
Powiedz mi.
Twój ojciec miał nieślubne dziecko.
- To niemożliwe. - Tym dzieckiem jest Andrés.
Julio, to jakiś absurd. To by oznaczało, że Andrés jest moim półbratem.
Pierworodnym, dziedzicem tego hotelu.
- Wiesz, co to oznacza? - Oczywiście.
Nie, nie wiesz.
Gdybyś znał mojego ojca, zrozumiałbyś. Był dobrym człowiekiem.
Nigdy nie oszukałby mojej matki i nie odtrąciłby własnego dziecka.
Nie był taki.
Przykro mi, ale to wszystko wyjaśnia. To dlatego chcieli zabić Andrésa.
Kto? Moja matka i mój mąż?
- Masz ten list? Daj mi go. - Nie, twoja matka i Diego go spalili.
- Przeczytałeś go? - Nie, słyszałem, jak o nim rozmawiali.
Schowałem się w twoim pokoju.
Pomyśl, Julio.
Nie widziałam tego listu u Diego, muszę polegać na tym, co podsłuchałeś.
Alicio, posłuchaj. Nie okłamałbym cię, a na pewno nie mógłbym cię skrzywdzić.
Gdy próbowali zabić Andrésa, to Belén miała ten list.
To z nią musisz porozmawiać, nie ze mną.
Kto by pomyślał, Belén? Alarcón podaje ci piwo.
To boli, prawda? Dziewica Maryja zawsze wygląda tak błogo podczas karmienia.
Chociaż mamki moich dzieci mówiły, że na początku to było przyjemne.
Nie.
Na pewno musisz przez to przechodzić?
Nie rozumiem.
Mam powody by sądzić, że moja synowa nie była w ciąży.
To niemały zbieg okoliczności, że straciłaś dziecko w dzień jej porodu.
Nie wiem, o co pani chodzi.
Tylko jedna rzecz jest gorsza od utraty dziecka i karmienia cudzego.
Karmienie własnego dziecka, które i tak zostanie ci odebrane.
W naszym domu zawsze brakuje służby. Płacimy więcej, a praca jest lżejsza.
Wystarczy, że udowodnisz swoją lojalność i zakończysz tę farsę.
- Eliso. - Nie wiem, o czym pani mówi.
- Za chwilę otrzymasz pilny telefon. - Dziękuję.
- Czy ma pan chwilę? - Proszę wejść, markizo.
Czy jest pan całkowicie pewien, że ciąża Sofíi była oszustwem?
Powiedziałem, co wiedziałem. Obawiam się, że nie mogę zrobić nic więcej.
Czyżby, don Diego? Wygląda na to, że twoja teściowa rządzi tu silną ręką.
Mieliśmy umowę, dotrzymałem jej. Nie chcę tu Alfreda, tak samo jak pani.
- Wejść. - Przepraszam, doño Eliso.
Ktoś do pani dzwoni, mówi, że to pilne.
- Belén. - Muszę odpocząć.
- O co chodzi? - Miałaś ten list.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Dobrze wiesz.
Chciałaś pokazać go Ayali. Diego ci go zabrał, a teraz to ja go mam.
- Naprawdę? - Więc jednak wiesz, o czym mówię.
Zniszczyli go, ale teraz już wiem, że go miałaś i co w nim było.
- Co zamierzasz zrobić? - Powiedzieć Andrésowi.
Gdybym miała ten list, sama bym mu powiedziała. Teraz nie ma to sensu.
Andrés zasługuje na prawdę.
Taką, że nazywał ojcem nie tego człowieka, a jego matka go okłamywała?
Że jego prawdziwa rodzina traktuje go jak służącego?
Na to właśnie zasługuje?
Nie udowodnimy tego bez listu, tylko go skrzywdzimy. Teraz jest szczęśliwy.
Unieszczęśliwiłbyś go. Zrobiłbyś to przyjacielowi?
Ktoś chciał go zabić. Zasługuje na to, by wiedzieć kto.
I myślisz, że ja...
Jestem jego żoną. Gdyby Andrés umarł, wszystko bym straciła.
Proszę, nie mów mu o tym.
Wtedy zrozumiałby, że poślubiłaś go dla zysku.
Zniszczyłbyś go.
Kochasz Andrésa?
Tylko on mi został.
Był głodny, poszedłem po mleko.
- Zostawiłeś go samego? - Nikogo nie było w pobliżu.
- Wszyscy są zajęci w restauracji. - Nie powinieneś go zostawiać.
- Dałeś mu to mleko? - Tak, ale wypluł je i zaczął płakać.
- O co chodzi? - Nie mam mleka.
Jestem mamką doñii Sofíi, jej dziecko wszystko wypiło.
Co? Możemy na zmianę go pilnować, nie wróciłem jeszcze do pracy.
Ale skoro tamto dziecko wypija całe mleko, to co z nim?
Andrés, mam dobre wieści. Możesz wracać do pracy.
Dziękuję, Ernesto.
Przepraszam, señoro Murquía. Przez to ucho nie słyszę zbyt dobrze.
Dlaczego pani tak na mnie patrzy? Chodzi o to ubranie? Znowu pracuję.
Życzę ci wszystkiego dobrego, Andrés.
- Przykro mi z powodu dziecka. - Dziękuję pani.
Szukałam cię, Alicio.
Coś nie tak? Urodził ci się siostrzeniec, powinnaś być szczęśliwa.
Jestem. Po prostu myślałam właśnie o ojcu.
- O jego rzeczach. To należało do niego. - Tak, sama mu to dałam.
Jaki on był?
Myślę, że znałaś go najlepiej.
Pytam o jego młodość. Zanim go poślubiłaś.
Był po prostu młodszy. Był tym samym dobrym człowiekiem, jakiego znałaś.
Minął prawie rok od jego śmierci.
Dziewiąty lutego. Nigdy nie zapomnę tej daty.
Ale teraz muszę myśleć o przyszłości. O moim wnuku.
- Dlaczego nie odwiedzisz siostry? - Myślałam, że Javier u niej jest.
Ja też. Obie myślałyśmy, że możemy na nim polegać.
Panie Bakthiari, proszę ze mną współpracować.
Mówiłeś, że nauczysz mnie czytać i pisać. Kiedy zaczniemy?
- Nie wiem. Gdy będziemy mieć czas. - Teraz mam trochę wolnego.
- Julio, potrzebuję twojej pomocy. - Może dziś wieczorem?
Potrzebuję cię teraz.
- Zabił pan konsula? - Nie, nic nie zrobiłem.
Chyba wziął coś, przez co źle się poczuł. I to bardzo.
- Pomóż mi go podnieść. - Po co?
Zaniesiemy go do jego pokoju. Nikt nie może się dowiedzieć, że tu był.
Jeśli mi nie pomożesz, powiem wszystkim, że go zabiłeś.
- Na korytarzach jest pełno ludzi. - Jego pokój jest na tym piętrze. Chodźmy.
No już!
Teraz, nikogo nie ma.
Też się cieszę, że pana widzę, panie Montejo, ale chyba przesadził pan z winem.
- Julio, przygotuj zimną kąpiel. - Tak, proszę pana.
- Musiałem coś zrobić. - Cicho.
- Chodźmy do jego pokoju. - Nie.
- Nie widzieliśmy konsula cały dzień. - Nie opuszczał hotelu?
- Policja. - Wiedzielibyśmy o tym.
- Musimy wracać do pana pokoju. - Tylko nie do mojego.
Chce pan, żeby zobaczyli nas z trupem? Idziemy.
To tutaj.
Panie Bakthiari, proszę otworzyć. Policja.
Nie możemy już zabrać go do jego pokoju.
Ayala widział, że nikogo tam nie ma.
Gdy droga będzie wolna, wyjdziemy drzwiami dla obsługi. Zaraz sobie pójdą.
Trzymaj go.
Sprawdź inne pokoje na tym piętrze, może konsul jest w którymś z nich.
- Ja przesłucham personel. - Czy to na pewno dobry plan?
Lepszy niż dobry. To rozkaz.
Na fotel.
Przeszukają pokoje i przesłuchają służbę. Co robić?
Don Javier!
No już.
Panie Alarcón, tu policja. Prosimy otworzyć.
Chwileczkę.
Co się dzieje?
- W czym mogę pomóc? - Widział pan pana Bakthiari?
Nie.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Gotowe. Mam nadzieję, że wie pan, co robi.
Nie, musisz mi z tym pomóc. Wsiadaj.
- Chyba już dość zrobiłem. - Jeśli mnie zostawisz, zwolnię cię.
Nie zapominaj, kim jestem. Jeśli coś się stanie, pójdziesz na dno ze mną.
Stój. Tutaj.
- Wygląda dobrze. - Wcale nie, nie żyje.
Ważne, że nie jest już w moim pokoju. Idziemy.
Co się stało, matko?
Twój ojciec jest bardzo chory.
- Myślę, że powinieneś jechać do domu. - Nie będę miała nic przeciwko.
Ty i dziecko też powinniście pojechać.
Twój ojciec nie będzie już miał wielu okazji, by ujrzeć swojego wnuka.
Dopiero urodziłam, nie mogę wyjechać w tak daleką podróż.
Mój syn nie robił żadnych problemów, by przyjechać tu zaraz po ślubie.
- Matko, proszę. - Potrzebuję czasu na dojście do siebie.
Wiesz, jak wiele poświęciłem dla ciebie i dziecka.
Mój ojciec zasługuje, by go ujrzeć.
Bez dyskusji. Powiedz pokojówkom, by przygotowały twój bagaż.
Belén, twoja mamka, pojedzie z nami.
Co z Juanem? Potrzebuje cię.
Nie wiem. Martwię się tylko o to, by nikt się o nim nie dowiedział.
Niewiele brakuje. Wszyscy wciąż pytają, skąd dochodzi ten płacz.
- Nie płacze już tak często. - To dobry chłopiec. Prawda, Juanito?
Pewnie zmęczył go już ten płacz. A może jest chory?
Dałam mu tyle mleka, ile mi zostało, ale nie wiem, czy to wystarczy.
Musimy go gdzieś przenieść.
- Gdzie? - Nie wiem.
I tak będzie go słychać.
- Do pokoju z licznikami. - Gdzie?
Do pokoju z licznikami. Nikt tam nie wchodzi.
- Nie możemy zostawić go samego. - Oczywiście, że nie.
W dzień możemy się zmieniać, a w nocy przynosić go tutaj.
Mamy inne wyjście?
Dziecko doñii Sofíi płakało przez cały dzień. Słychać je nawet u nas.
Belén jest jego mamką, może zabrała go na górę. Biedaczka.
Rodziła na dole, zupełnie sama. Widać, kto tu jest bogaty, a kto biedny.
- A teraz inne dziecko dostaje jej mleko. - Traktują nas jak bydło.
Bydło nosi dzwonki, które brzmią lepiej niż wasza paplanina.
Pracę powinno się wykonywać w ciszy.
- Coś nie tak, synu? - Nie, matko, dlaczego pytasz?
- Co to za dźwięk? - Pewnie jedno z kół.
- Co tam masz? - Doño Ángelo.
Skąd ten pośpiech? Zaniosłaś już obrusy do jadalni?
- Jeszcze nie. - A gdzie twoja skrucha i przeprosiny?
Don Ernesto przeorganizował skład na bieliznę.
- Słucham? - Ręczniki, obrusy, wszystko.
Nadal uczymy się, gdzie wszystkiego szukać.
- Odłóżcie wszystko na swoje miejsca. - To zajmie dużo czasu.
- Więc się pospieszcie. - Tak, proszę pani.
To tylko na jakiś czas.
Niedługo będziemy mieli własny dom w wiosce, tam możesz płakać do woli.
Ale nie będziesz, bo mamusia odda ci całe swoje mleko.
Chodź tu.
Urośniesz i będziesz jadał pieczoną cielęcinę,
albo potrawkę z kurczaka, też jest bardzo dobra.
Tatuś będzie ci śpiewał kołysanki, tak jak robił to jego ojciec.
Ale musisz być cierpliwy.
Śpij dobrze, mój...
Śpij dobrze...
Jak mi poszło?
Śpij dobrze, mój mały
Śpij dobrze, kochany
Śpij dobrze, moja gwiazdko
Za mną, proszę.
Wybacz, doño Ángelo, ale muszę obsłużyć gości.
To nie była prośba.
- Czy coś się stało? - Pokojówki spóźniają się z pracą.
Niczego nie mogą znaleźć w składzie na bieliznę.
- Więc chyba mają jakiś problem. - Tak, pana.
Rozumiem. Kazałem kelnerom przeorganizować skład.
Obrusy i ręczniki do naczyń znalazły się przy wejściu,
to oszczędzi im czasu.
- Dla nich to wygodne. - Dla pokojówek też.
Nikt nie będzie im przeszkadzał podczas prasowania. To chyba dobry pomysł?
To, że podejmuje pan decyzje za moimi plecami jest okropnym pomysłem.
Przepraszam, jeśli panią uraziłem.
Ale na pewno się pani zgodzi, że taki układ jest bardziej praktyczny.
- Ángelo, o co chodzi? - Przepraszam, że podniosłam głos.
Ale don Ernesto przeorganizował skład na bieliznę, nie pytając mnie o zgodę.
Zapytał o to mnie, uznałam, że to świetny pomysł.
- Pokojówki szybko się przyzwyczają. - Skoro tak pani uważa...
- Pomóc pani? - Nie.
Isabel, zanieś te poduszki do pokoju señory Alicii.
Dobrze, proszę pani.
Pani pozwoli, że pomogę. Wiem, gdzie wszystko odłożyć.
To nie będzie konieczne.
Doño Ángelo, chcę pani pomóc.
Musimy to skończyć do kolacji.
Nalegam.
- Naprawdę chce mi pan pomóc? - Tak.
Więc proszę się zamknąć i stąd wyjść.
Nie znalazłam ci dziecka, by miała je wychowywać matka Alfreda.
Co mam zrobić? Alfredo poszedł za mnie do więzienia. Nie mogę mu odmówić.
Ty nie możesz. Ale natura tak.
Spokojnie, to cię nie zabije. Po prostu poczujesz się gorzej.
Oszczędzono ci bólów porodowych, więc zawalcz o syna teraz.
Musimy się pospieszyć.
Tego też się pozbądź. Musimy usunąć wszelkie ślady po konsulu.
- Coś nie tak? - Nie.
Pospiesz się.
Julio, jestem teraz mężatką. Nie możesz tak po prostu tu wchodzić.
- A wcześniej mogłem? - Co cię tu sprowadza?
Co to?
Morfina. Była u twojego brata. To właśnie nią próbowano zabić Andrésa.
Najpierw moja matka, później mąż, a teraz także brat.
Kto będzie następny? Mój siostrzeniec, noworodek?
Gdybym miał więcej pewności albo ci nie ufał, zaniósłbym to Andrésowi.
Porozmawiaj o tym z bratem.
Chcę tylko poznać prawdę i upewnić się, że Andrésowi nic już nie grozi.
Wejść.
Pani matka panią prosi.
- Dlaczego? - Pani siostra źle się poczuła.
- Kochanie, dobrze się czujesz? - Nie.
- To na pewno coś poważnego? - Oczywiście, jest rozpalona.
Lekarz mówił, że to nic poważnego, ale powinna teraz leżeć.
Przykro mi, kochany. Nie będę mogła pojechać z tobą.
- Szkoda, że nie możesz jechać, Sofío. - Będziemy się nią opiekować.
- A dziecko? - Pojedzie z nami.
Nie.
Wiem, że chcesz ujrzeć ojca, ale nie zabieraj ze sobą dziecka.
Musi być teraz przy mnie.
Zostawmy ich, moja droga.
Spokojnie, na pewno niedługo poczujesz się lepiej.
Chodźmy.
Sofíi nic nie będzie. Zawsze była najsilniejsza z nas.
Jako dziecko nigdy nie chorowała.
Co to robi w twoim pokoju?
- Co to? - Morfina.
Po co ci ona?
Cieszę się, że dbasz o moje zdrowie, ale nie martw się, nie należy do mnie.
Podczas przyjęcia na cześć konsula ktoś próbował zabić syna Ángeli.
Co to ma wspólnego z morfiną?
Ten ktoś użył morfiny Andrésa i zabrał jej trochę ze sobą.
Kto ci o tym powiedział?
- Andrés. - Był chory. Może majaczył.
- No i kto chciałby zabić Andrésa? - Wiem tylko, że masz morfinę.
Ta morfina nie ma z tym nic wspólnego. Należy do pana Bakthiariego,
który ma problem z opium i jego pochodnymi.
Gdzie byłeś po tamtym przyjęciu?
- Myślisz, że próbowałem zabić Andrésa? - Nie, więc nie bój się, tylko odpowiadaj.
Byłem w karczmie w Cantaloi, załatwiałem to, czego chciał Bakthiari.
- Morfinę? - Opium.
Proszę, nie mów nikomu. To moja jedyna tajemnica. Nie próbowałem nikogo zabić.
- Julio, skończyłeś już zmianę? - Zostały mi dwie godziny.
Jesteśmy umówieni na wieczór? Nauczysz mnie pisać?
- Oczywiście. - Dobrze.
- Widziałaś Andrésa? - Obok kuchni, jakiś czas temu.
Juanito, muszę już iść.
- Wszędzie cię szukałem. Co tu robisz? - Sprawdzałem bezpieczniki.
- Nie mieliśmy żadnej awarii. - To prawda.
Dlaczego mnie szukałeś?
Chciałem z tobą porozmawiać, ale nie wiem od czego zacząć.
Więc ja zacznę pierwszy.
Belén prosiła, bym ci nie mówił, ale skoro już pracuję, będziemy potrzebowali pomocy.
Tylko na tobie mogę polegać.
O co chodzi?
Chodź.
- Kim jest to małe stworzenie? - To dziecko Belén. Nasz syn.
Nikt nie znaczy dla mnie tyle, co on i jego matka.
- Dlaczego go ukrywacie? - Belén miała oddać go do adopcji.
Jeśli go znajdą, odbiorą go jej.
Co chciałeś mi powiedzieć?
W porównaniu z tym? Nic.
- Juan, to Julio, przyjaciel. - Juanillo.
Nie, nie Juanillo. Juan.
Jak możesz robić to własnemu ojcu?
Pojedziemy tam, gdy Sofía wyzdrowieje.
Zachorowała właśnie teraz? Nie bądź naiwny, synu.
Nie zostawię tu żony i dziecka.
A co z twoim ojcem?
Życzę ci miłej podróży, Eliso. Oby twój mąż wkrótce wyzdrowiał.
Dziękuję, moja droga, ale wszystko w rękach Boga.
Choroby i ozdrowienia nie leżą w naszej mocy, prawda?
Oczywiście.
Odprowadzę cię. Pani wybaczy.
Belén, mam dobre wieści.
Don Alfredo i doña Sofía nie wyjeżdżają. Zostajesz tutaj.
- Zostawiłeś dziecko same? - Nie.
- Jak to? - Julio jest moim najlepszym przyjacielem.
- Powiedziałeś mu? - Nie zdradzi nas.
Mówił coś o mnie albo o tobie?
- Nie, a co miał mi powiedzieć? - Nie wiem.
- Wokół pełno złych ludzi, nie ufaj im. - Julio jest inny, pomoże nam.
- Ale nie z tym, czego teraz potrzebujemy. - Znowu?
Jest głodny. Nie chce smoczka, wody z cukrem ani krowiego mleka.
Dłużej już tego nie zniosę.
W kilka tygodni znajdę nam miejsce w wiosce.
Nie wytrzymam nawet dnia dłużej. Boję się, że coś stanie się dziecku.
Może powinniśmy oddać go komuś, kto będzie mógł się nim zająć.
Nie.
Już raz chciałaś to zrobić i później tego żałowałaś.
- Przepraszam. Zasnąłem. - Coś o tym wiem. Chodź.
- Juanito, w ogóle nie spałeś. - Biedny maluch.
- Nie ruszałem go. - Dobrze się ksiądz spisał.
- Zostawiam go panu. - Dziękuję.
- Czy ksiądz coś widział? - Nie.
Znalazł trupa siedzącego w ten sposób. Nie widział, by ktoś wchodził do kościoła.
- Nie ma dokumentów. Nie wiemy kto to. - Pozwól, że zgadnę, Hernando.
Myślę, że to perski konsul, który zniknął z Grand Hotel.
- Może to była naturalna śmierć. - Nie wydaje ci się to dziwne?
Nie, może przyszedł się pomodlić i miał tu jakiś atak.
Obudź się, Hernando. Co muzułmanin miałby robić w katolickim kościele?
Zapytam jeszcze raz: nie wydaje ci się to dziwne?
Chyba tak.
Na co patrzymy?
Źrenice, paznokcie...
język.
Widać znaki zatrucia.
Czym się zatruł?
W jego kufrze było tyle opium,
że dałoby się nim uśpić oddział kawalerii, wliczając w to konie.
Jak myślisz, czym się zatruł?
Może opium?
Sprawdzałem, nie ma portfela.
Portfela nie. Ale ma to.
Javier Alarcón. Chodźmy.
- Widziałeś Julia? - Nie, ale chyba pora na jego zmianę.
Dziękuję.