- Myślę, że nie przeżyje. - Wypadki chodzą po ludziach.
Gdyby coś stało się mnie lub dziecku...
To dziecko nie będzie chronić cię wiecznie.
Dopuszczanie Alfreda do interesów nie przyniesie nam niczego dobrego.
Najpierw będzie musiał wyjść z więzienia.
- A inspektor Ayala? - Nim też się już zajęłam.
Zdegradowali mnie do stopnia agenta.
- Smaczny? - Podejrzanie smaczny, jak na taką cenę.
Z przemytu.
Opium.
Dwanaście tysięcy peset, z góry.
Andrés się obudził.
Odkryłem, że to nie był wypadek. Ktoś celowo uszkodził lampę.
- Musi być jakieś wyjaśnienie. - Tak, ktoś próbował cię zabić.
Znowu tego próbował. Ukrył się w pokoju 22.
Te pokoje są położone nad pokojem konsula. Były zamknięte dla bezpieczeństwa.
Tak, ten pokój był zamknięty,
do czasu aż ukrył się tu niedoszły zabójca.
- Dlatego jest teraz otwarty. - A klucz?
- Sprawdziłem to, jest w recepcji. - Musiał użyć klucza uniwersalnego.
- Wygląda jak inne, ale ma złoty brelok. - Kto posiada taki klucz?
- Moja matka, Diego... - Twoja rodzina.
Doña Ángela, nowy kierownik, opiekunowie poszczególnych pięter...
Nie wiem, czy ktoś jeszcze.
- To mógł być każdy. - A może ktoś ukradł ten klucz?
Dopiero co doszło tu do kradzieży, jeśli powiemy, że ktoś tu wchodził,
Ayala poszuka odcisków palców.
Mogę rozpuścić plotkę, ale jak sprawić, by dowiedzieli się wszyscy?
Wystarczy, że powiemy największej gadule w tym hotelu.
- Oczywiście, nikomu o tym nie powiem. - Wiem, że mogę pani ufać, Lady.
Czy nauka nie jest wspaniała?
Więc nasze palce pozostawiają ślady, jak ślady zwierząt?
Mam nadzieję, że to pomoże nam znaleźć pani naszyjnik.
Nie mogę się już doczekać.
To jedno z niewielu dobrych wspomnień, jakie pozostawił mój mąż.
Proszę się nie martwić.
Dzień dobry, Sofío.
Jak się dzisiaj miewasz? Widzę, że twój brzuch powiększa się każdego dnia.
Wątpię, by było to ciekawsze od podróży po Europie, mój drogi.
Doño Sofío, powinna to pani przeczytać.
Co się stało? Coś złego?
Wypuszczają Alfreda. Jeszcze dziś.
Nie wiem, co zrobiłaś, matko, ale jestem ci wdzięczna.
Pohamuj swoją radość, jesteśmy wśród ludzi.
- Kiedy wróci Alfredo? - Dzisiejszego popołudnia.
Matko, mam nadzieję, że dotrzymasz swojej obietnicy.
Oczywiście,
ale teraz powinnaś myśleć o swoim dziecku, to ono jest najważniejsze.
Mówiono mi, że jesteś dyskretną położną, która zrobi wszystko za odpowiednią cenę.
- A mnie mówiono o pani hojności. - Widzę, że się dogadamy.
Chodzi o jedną z pokojówek, Belén Martín.
Nie chce tego dziecka, zamierza mi je powierzyć. Zrozumiałaś?
Tak, proszę pani.
Przyniosę je do pani i powiem, że zmarło podczas porodu.
- To znacznie więcej niż zwykle. - Myślisz, że się pomyliłam?
Gdy już urodzi, a ty przyniesiesz mi dziecko, pozwól jej umrzeć.
Słucham?
Daj się jej wykrwawić, niech to wygląda jak naturalny zgon.
Jeśli wykonasz moje polecenia, dostaniesz dwa razy tyle.
Jakieś pytania?
Nie, proszę pani. Dziękuję.
Z markizą de Vergara proszę.
Jak się pani miewa, markizo? Tu Diego de Murquía.
Kiedyś mi pani pomogła, chcę oddać przysługę.
Chodzi o pani synową. Myślę, że ciąża Sofíi jest oszustwem.
Proszę przyjechać jak najszybciej.
To nie potrwa długo, Sofío. Graj na czas, zrób co ci każe Alfredo.
Gdy tylko zobaczy dziecko, o wszystkim zapomni.
Przede wszystkim nie pozwól, by cię dotknął.
Dzień dobry, donie Alfredo. Witamy z powrotem. Jak było we Włoszech?
Wspaniale, dziękuję.
Wyglądasz cudownie.
Julio, uspokój się. Zaraz coś zniszczysz.
Nie rozumiem. Ten mężczyzna zabił moją siostrę, a teraz jest na wolności.
Tylko dlatego, że jest bogatym markizem.
- Twoja złość niczego nie zmieni. - Oczywiście, że nie.
Julio, co zamierzasz? Nie zrób niczego głupiego.
Señorita Alicia!
Co ty tu robisz? Powinieneś odpoczywać.
Proszę nie martwić się mną, tylko Juliem i donem Alfredo.
Wejdź.
Dzień dobry.
Masz dzieci?
Nie, proszę pana.
Ja niedługo będę miał. Wyobrażam sobie, jak będzie wyglądało.
Jego oczy, rączki...
W życiu nie ma niczego ważniejszego.
Ojcostwo...
Alicio. Cieszę się, że cię widzę.
Właśnie się dowiedziałam, że wróciłeś ze swojej podróży.
Porozmawiamy wieczorem.
Dobrze.
Przepraszam, Julio. Bałam się, że coś mu zrobisz.
Na pewno ci ciężko, gdy widzisz go na wolności.
Dlaczego go wypuścili? Moja siostra nie żyje, a on jest tutaj.
Codziennie będę musiał go oglądać.
Jest mężem mojej siostry i ojcem jej dziecka.
Dla mnie to też nie jest łatwe.
Przez chwilę chciałem to zrobić.
- Pomścić siostrę. - Nie, nie jesteś mordercą.
- Co ty tu robisz? - A ty?
- Kelner w pustym pokoju? - Miałem przestawić kilka mebli.
- Przyszłaś tu posprzątać? - Jestem pokojówką, to moja praca.
Belén, niedługo urodzisz.
Powiedz to doñie Ángeli.
Brakuje nam rąk do pracy, mam tu dokładnie posprzątać.
I właśnie to zamierzam zrobić.
- Wyjdź stąd, to trochę potrwa. - Kto kazał ci tu posprzątać?
Ktoś zostawił notkę w pralni.
Dlaczego pytasz?
Marnują twój czas, nie możesz tu posprzątać, póki nie skończę.
Wróć za jakiś czas.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
- Zostawili jej notkę. - Tak czy inaczej, ma klucz.
Pewnie z czasów, gdy była tu kierowniczką.
Dlaczego miałaby skrzywdzić Andrésa? To jej mąż.
Nie wiem, ale się dowiem.
- Dobrze się czujesz? - Doskonale, proszę pani.
- Nie wyglądasz na to. - Noszę spory ciężar.
- Więc nie wzywać jeszcze położnej? - Nie, proszę pani.
Policja, niech nikt się nie rusza.
Czemu mam zawdzięczać tak częste wizyty policji?
Zaskakującej jakości twojego rumu. Jest za dobry jak na swoją cenę.
Ayala.
Oskarżacie mnie o sprzedaż rumu w dobrej cenie?
Jeśli to zbrodnia, to aresztujcie mnie za bycie uczciwym karczmarzem.
Sprzedaż rumu z przemytu jest przestępstwem.
Więc przyszliście w sprawie rumu?
Będziecie musieli przyjść kiedy indziej, właśnie mi się skończył.
Pokaż nam swoje piwnice.
Widzicie? Pusto.
Sami sprawdźcie.
Panowie.
Co za pech, przeszukujemy tę karczmę w momencie, gdy skończył się rum.
Przeciwnie, mieliśmy szczęście.
Co to oznacza, gdy w karczmie kończy się rum?
Że mieszkańcy Cantaloi lubią zaglądać do kieliszka.
Że wkrótce przybędzie nowa dostawa, a my będziemy mogli złapać przemytników.
- Gdzie rozładują dostawę? - Zazwyczaj robi się to przy granicy.
- W pobliżu nie ma granicy. - Ale jest morze. To nasza granica.
- Chodźmy. - Jeśli zaczekamy, złapiemy wszystkich.
Albo pozwolimy im uciec. Idziemy.
Pistolet.
Z całym szacunkiem, myślę, że to koszmarny pomysł.
To rozkaz.
Pójdziesz pierwszy.
Idziemy.
- Skąd mam wiedzieć, że to opium? - Nie ufasz mi?
- Zaczynam mieć dość... - Policja!
Zostawcie towar i nie ruszajcie się.
Lepiej będzie...
Uciekajcie!
- Mam nadzieję, że tyle wystarczy. - Owszem.
Dotrzymał pan słowa. Pora, bym okazał swą wdzięczność.
- Zapłacił mi pan. Jesteśmy kwita. - A gdzie w tym wdzięczność?
Chcę się z panem podzielić radością palenia opium. Chyba mi pan nie odmówi?
- Proszę się położyć. - Nigdy nie paliłem opium.
Opisywanie opium byłoby jak powiedzenie, że Wenus
to cycki i wagina. Proszę się położyć.
Proszę mu się poddać, a przez moment poczuje pan,
jakby świat był w idealnej harmonii, jak najdoskonalsza melodia.
Paracelsus nazwał opium "kamieniem wieczności".
Przez moment będziemy nieśmiertelni.
Dziękuję, ojcze.
Chciałem ci tylko powiedzieć, że wróciłem już ze swojej podróży.
Tak, zobaczę się dziś z matką.
Odezwę się niedługo.
- Twoja matka przyjeżdża do hotelu? - Nie chce przegapić porodu.
Przyjedzie następnym pociągiem. Nie cieszy cię to?
Bardzo mnie cieszy.
Chce tu być podczas porodu, tak powiedział Alfredo.
- Coś podejrzewa. - Nie denerwuj się, to nic nie da.
Musimy trzymać ją z daleka od ciebie i naszej tajemnicy.
Co zrobimy? Cały czas będzie przy mnie.
Belén ma już skurcze. Może urodzić w ciągu kilku godzin.
Musimy trzymać markizę z dala od ciebie, za wszelką cenę. Wejść.
W czym mogę pomóc, doño Tereso?
Markiza de Vergara przyjedzie do Cantaloi o piątej.
- Wyślij na stację szofera. - Tak, proszę pani.
Niech ją odbierze i udaje, że coś stało się z samochodem.
Markiza ma przybyć do hotelu najpóźniej, jak to możliwe.
Jak sobie pani życzy.
Co wzięłaś z pokoju doñii Teresy? Idziesz do Ayali?
Puszczaj, Julio!
Dlaczego masz klucz uniwersalny? Co się dzieje, Belén?
Puszczaj!
Masz coś wspólnego z tym, co stało się Andrésowi?
Co ci jest?
- Nie próbuj mnie oszukać. - Dziecko.
Rodzi się.
Nie bój się, chodźmy.
Szybko, zaraz urodzi. Wezwijcie położną, szybko!
- Już nie wytrzymam. - Jeszcze kawałek.
Niech wszyscy wyjdą, poza nią.
- Zaraz urodzi. - Już mówiłem, wynocha!
Nie zostawiaj mnie.
No już, wychodzimy. Nikogo tu nie wpuszczaj.
Nie możesz mi tego zrobić, Diego.
- Oddaj mi list. - Co?
Słyszałaś.
Jeśli chcesz, bym wpuścił położną, oddaj mi list.
Nie mam go, przysięgam.
Garrido cię z nim widział. Wiem, że go masz.
Okaż mi współczucie, to twoje dziecko.
Don Diego kazał nikogo nie wpuszczać.
Mógłbym ci go zabrać, ale sama mi go oddasz.
Diego, możesz...
Jeśli chcesz urodzić to dziecko...
- Jest twoja. - Przynieście bandaże i ciepłą wodę.
Jeśli nie jest pani zadowolona, przeniesiemy panią do pokoju numer 50.
Belén zaczęła rodzić. A ja zdobyłem list.
- W końcu jakieś dobre wieści. - Co stanie się z jej dzieckiem?
To już moja sprawa.
Każ wszystkim opuścić korytarze i schody prowadzące do zaplecza.
- Ángelo, znasz problem Sofíi. - Tak, proszę pani, byłam dyskretna.
Przygotuj jej pokój. Dziecko wkrótce przyjdzie na świat.
- Wszyscy muszą myśleć, że to jej dziecko. - Jak sobie pani życzy.
- Sofío, to już. - Co takiego?
Twoje dziecko. Belén rodzi.
- Alfredo. - Nie martw się, zajmę go czymś.
A markiza dotrze tu za późno.
- Co się stało? - Markiza. Przyjechała samochodem.
- Zatrzymaj jakoś markizę. - Tak, proszę pani.
Doño Tereso, to prawda, że Sofía rodzi?
Tak, jest w dobrych rękach. Poród może potrwać bardzo długo,
a mężczyźni najczęściej tylko przeszkadzają. Zaczekaj w salonie.
Racja, muszę zachować spokój. Dziękuję.
Gdzie mamy zanieść pani bagaże, markizo?
- Gdzie mój syn? - Proszę zaczekać, zawołam go.
Urocze. Myślisz, że możesz mnie zatrzymać?
- Markizo, proszę... - Dość.
Matko, przybyłaś w samą porę. Sofía właśnie rodzi.
Przykro mi, ale to niemożliwe. Sofía nie jest w ciąży. Oszukała cię.
Co ty mówisz, matko? Sam dotykałem jej brzucha.
Gdy była ubrana, prawda? Czułeś, jak dziecko się ruszało?
- Chodźmy do jej pokoju. - Właśnie rodzi, to nie jest dobry moment.
Dla niej na pewno nie.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Chłopiec.
- Mogę go zobaczyć? - Nie, to nie twoje dziecko.
Gdzie ona jest?
- Przykro mi, nie może pani wejść. - Nie dam się zatrzymać służącej.
Powiedz wszystkim, że matka i dziecko zmarli podczas porodu.
- Doña Elisa. - Gdzie twój brzuch, moja droga?
- Co robisz? - Przykro mi.
- Andrés, nie słyszałeś? - O czym?
Belén rodzi. Jest w pralni.
Na litość boską.
Doña Teresa nie chce, by ktoś tam wchodził.
Zostanę ojcem.
Kochanie, co się dzieje?
- Alfredo, ja... - Poszłyśmy tylko wykąpać dziecko.
Oto twój syn, mój drogi.
- Co się stało? Dlaczego jesteś sama? - Pomóż mi, proszę. To boli.
Czuję ruch. Rodzi się!
To niemożliwe.
Przyj.
Miał pan rację, panie Bakthiari. Odczuwam wielki spokój.
Jakby nic złego nie mogło się zdarzyć.
Skąd ta mina? Nie cieszysz się, że zostałaś babcią?
- Jest! - To niemożliwe.
Spójrz, to nasze dziecko.
To niemożliwe.
- Umieram, Andrés. - Nie, sprowadzę lekarza.
- Nie, musisz ukryć dziecko. - O czym ty mówisz? Dlaczego?
Wszyscy muszą myśleć, że zmarło, inaczej je nam odbiorą.
- Zaraz wracam. - Andrés, musisz to zrobić.
Tatuś znajdzie teraz lekarza dla mamusi.
Musisz to zaczekać, cichutko.
- Dokąd biegniesz? - Matko, potrzebuję lekarza.
- Co się stało? - Belén urodziła.
Ona też? Czy coś stało się dziecku?
Straciła je. Bardzo krwawi, potrzebuje lekarza.
Jedyny lekarz w hotelu jest u dziecka doñii Sofíi.
- Czy nie powinno ważyć więcej niż 3 kilo? - Ważne, że jest zdrowe.
Kiepsko się przysysał. Prawie nic nie wypił.
Nie powinien pan zbadać także matki?
- Nie mam nic przeciwko. - Nie trzeba, czuję się dobrze.
- Zupełnie jakbyś w ogóle nie rodziła. - Matko, proszę.
Nasza rodzina cechuje się dobrym zdrowiem, prawda doktorze?
Oby dziecko też je odziedziczyło.
Andrés, przestań pukać.
- O co chodzi? - Przepraszam panią.
Moja żona właśnie straciła dziecko, wykrwawia się.
Proszę, czy doktor mógłby ją obejrzeć?
Kochanie, przyszedł doktor. Wszystko będzie dobrze.
Proszę się odsunąć.
Kto się nią zajmował, położna czy rzeźnik?
Gdzie dziecko?
- Urodziło się martwe. - Co z nim zrobiłaś?
Pewnie położna je zabrała.
- Możemy zostać sami? - Oczywiście. Nie martw się.
Nie pozwolę się wypraszać w swoim własnym hotelu.
Nie pozwolę, by coś jej się stało. Jest dla mnie wszystkim.
Gdy byłem chory, całymi miesiącami śniłem tylko o niej.
- Doktorze. - Bez obaw, wydobrzeje.
- Widzisz? Belén jest silna. - Dziękuję, doktorze.
Jest bardzo słaba. Przez kilka dni trzeba podawać jej mięso, jajka i rosół.
- Musi odzyskać krew. - Niczego jej nie zabraknie.
Dziękuję, doño Tereso. Mogę do niej wejść?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Szukałam cię. - Chcę porozmawiać z twoją matką.
Jest z Sofíą. Moja siostra właśnie urodziła.
Idź już. Muszę powiedzieć bratu.
Co się stało?
Poszedłem za Belén do lasu. Miała przy sobie list.
Ten sam, za którego zabili moją siostrę.
- Zdobyłeś go? - Diego mnie wyprzedził.
Co Diego ma wspólnego z tym, co stało się Andrésowi?
- Już wcześniej niesłusznie go oskarżałeś. - O nic go nie oskarżam.
Mówię tylko, że ma list, to może być kluczem do wszystkiego.
Chyba ma go w swojej marynarce.
Ten list może nam powiedzieć, kto chce zabić Andrésa.
- Chcesz go potrzymać? - Chyba się pobrudziłeś.
Nie szkodzi.
Lepiej daj mi tę marynarkę.
- Każę ją wyczyścić. - Zostaw, sam to zrobię.
- O co chodzi? - Dlaczego nie chciałaś potrzymać dziecka?
Nie wiem.
Lepiej się przyzwyczajaj. Niedługo możemy mieć własne.
Nie miałaś szukać brata? Spóźnia się.
Nie mogłam go znaleźć. Spróbuję później.
- Masz ten list? - Nie.
- Próbowałaś go zdobyć? - Oczywiście, choć nie musiałam.
Dziękuję ci za zaufanie. Diego nie trzymał listu w marynarce.
- Na pewno go ma? - Tak, musi być w jego...
waszym pokoju.
- Javier? - Chwileczkę.
Panie Bakthiari.
- Javier, wszystko w porządku? - Tak, zaraz przyjdę.
- O co chodzi? - Sofía właśnie urodziła chłopca.
- Wszyscy na ciebie czekają. - Dokończę się ubierać.
Co się stało? Straszny tu bałagan.
- Uciąłem sobie drzemkę. - Przysłać pokojówkę?
Nie, niedługo znów się położę. Za chwilę do was przyjdę.
"Monsieur Bakthiari, konsul Persji".
Zawiadowca stacji to do ciebie przysłał. Chyba się pomylił.
Ktoś taki jak ja łatwo wyróżnia się w takim miejscu,
ale żeby pomylić mnie z konsulem?
Błąd polega na tym, że powinni byli wysłać to mnie. To ja tu teraz rządzę.
Hernando, musimy przymykać oko na takie drobnostki.
A jak ty byś się poczuł, gdyby przysłano to mnie?
Okropnie.
- Przypadkowo otworzyli kufer. - Tak, znam się na takich przypadkach.
Znaleźli tam coś podejrzanego. Dlatego nam go wysłali.
Ciekawe, co to może być.
- Dlaczego go nie otworzysz? - Właśnie miałem taki zamiar.
Co to? Wygląda jak opium.
To opium, prawda?
Jak to, które przechwyciliśmy na plaży.
Co powinniśmy teraz zrobić?
- Cóż... - Tak, masz absolutną rację.
Musimy pójść do Grand Hotel i porozmawiać z panem Bakthiarim.
- Skąd pewność, że się tam zatrzymał? - Albo tam, albo u doñii Paquity.
Gdzie indziej miałby zatrzymać się konsul?
Dlaczego miałem go ukryć? Wszyscy wiedzą, że rodziłaś.
Niech myślą, że zmarło.
To szaleństwo. Nie rozumiem, dlaczego?
Po naszym rozstaniu doña Teresa złożyła mi propozycję.
Powiedziała, że sama nie utrzymam dziecka, ale istnieje inne rozwiązanie.
Powiedziała mi o wpływowych przyjaciołach, którzy bardzo chcieli mieć dziecko.
Moja hańba mogła być ich błogosławieństwem.
- I błogosławieństwem dla dziecka. - Zgodziłaś się na to?
Byłam zupełnie sama.
Jej słowa mnie przekonały. Oczywiście, że się zgodziłam.
Ale skoro jesteś ze mną, nie chcę go oddawać. Chcę, by był naszym dzieckiem.
Jeśli doña Teresa dowie się, że dziecko żyje, odbierze je nam.
Nikt nie może się o nim dowiedzieć. Nikt.
Ktoś na pewno je usłyszy.
- Moja matka mogłaby nam pomóc. - Jej tym bardziej nie wolno nic mówić.
Przynieś mi go, nakarmię go.
Zniszczyłeś już list?
- Uwierzyłabyś, gdybym powiedział, że tak? - Oczywiście, że nie.
Dlatego ci go daję.
Sama możesz go zniszczyć.
To wszystko załatwia.
Andrés może dowiedzieć się, że don Carlos był jego ojcem, a i tak tego nie udowodni.
Grand Hotel zawsze będzie należał do Alarcónów.
Do mojego syna, nie do bękarta.