"Kochana matko. Przepraszam, że tak dawno nie pisałem.
Wiem, że to zwykła wymówka, ale w Grand Hotel wiele się ostatnio wydarzyło.
Cztery miesiące temu señorita Alicia poślubiła dona Diego Murquíę".
Tak.
"Słyszałem, że wesele było wspaniałe.
Doña Teresa zaprosiła człowieka z nowym wynalazkiem: kamerą filmową.
Nie widziałem jej, ale podobno jest niesamowita.
Robi zdjęcia, na których ludzie poruszają się jak żywi.
Pomyśl tylko: a gdyby udało się zrobić to samo ze zdjęciami ojca
by znów zobaczyć, jak się śmiał albo palił fajkę?
Chciałbym, żeby ten człowiek wrócił, mógłbym zobaczyć, jak było na weselu.
Gdy oni świętowali, ja byłem zajęty w Cantaloi.
Następnego dnia rano widziałem, jak wyjeżdżali.
Señorita Alicia, a teraz doña Alicia de Murquía, i jej mąż
pojechali za granicę na miesiąc miodowy.
To musiał być szczęśliwy dzień dla rodziny Alarcón.
Ale nie był taki dla mnie, ani dla reszty służby".
Inés, idź po serwetki i zanieś je do jadalni.
Jesús, nakryj do stołu razem z dziewczętami z kuchni.
Nasi goście to dystyngowani ludzie, nie będą jeść rękoma.
"Gdy señorita Alicia wychodziła za mąż, wydarzyło się coś strasznego".
Wątpię, by przeżył.
Porażenie prądem może wywołać nieodwracalne szkody.
"Chciałem wrócić do Blancaró, by być z tobą, matko.
Jednak wypadek Andrésa sprawił, że zmieniłem zdanie.
Odkryłem coś w restauracji, gdzie doszło do wypadku.
Prąd poraził Andrésa, gdy ten wymieniał żarówki.
Pamiętam, jak mówił, że wyłączył światło.
Oczywiście, ktoś mógł włączyć je przypadkiem.
Jednak znalazłem coś jeszcze.
Dwa przewody nie były na swoim miejscu.
Ktoś uszkodził lampę, by mojego przyjaciela poraził prąd.
Ale kto to zrobił? I dlaczego?".
Jesús, kto rozdzielał zajęcia przy organizacji wesela?
Kazałam mu wyczyścić wszystkie klamki.
- Więc kto dał mu tamto polecenie? - Nie wiem. Ale źle się stało.
Podczas naszej ostatniej rozmowy robiłam mu wyrzuty.
Być może umrze
i nigdy nie dowie się, jak bardzo kochała go jego matka.
- Na pewno to wie. - Dziękuję, chłopcze.
"Gdy go takim widziałem, zdałem sobie sprawę, że jedyną osobą,
która mogłaby mi powiedzieć, kto kazał Andrésowi wejść na drabinę, jest on sam.
A on nie był w stanie niczego powiedzieć.
Postanowiłem zostać i dowiedzieć się, kto mu to zrobił,
oraz powstrzymać tego kogoś przed powtórną próbą.
Nie musiałem długo czekać na potwierdzenie moich obaw".
Kto tam?
"Tajemniczy intruz uciekł. To mógł być każdy w tym hotelu.
Pracownik, nawet gość. Ktoś, kogo widywałem codziennie
z jakiegoś powodu czyhał na życie Andrésa.
Nie mogłem ufać prawie nikomu, ale nie zamierzałem ryzykować życiem przyjaciela.
Upewniłem się, żeby przy Andrésie zawsze był ktoś godny zaufania".
- Dokończysz? - Nie martw się tym.
" Doña Alicia i don Diego nadal przebywali na miesiącu miodowym.
Sądząc po ich pocztówkach, byli razem bardzo szczęśliwi.
Nie tylko ich nie było w hotelu.
Mąż doñii Sofíi, don Alfredo, markiz Vergary,
zniknął z hotelu po weselu.
Podobno wybrał się w podróż, lecz myślę, że nie jest to cała prawda.
Mam nadzieję, że zapłaci za to, co zrobił.
Współczuję jego żonie. Jest niewinna, a teraz została sama, nosząc dziecko.
Belén również jest w ciąży, choć jej nie wolno wypoczywać.
Nie może obsługiwać gości, ale w hotelu i tak jest sporo pracy.
Don Javier nie ma czasu dla swojej siostry.
Zarządza teraz dostawami, co pochłania cały jego czas.
Doña Teresa po wyjeździe dona Diego sama zarządza hotelem.
Dba o najdrobniejszy szczegół".
Nie bądź taki delikatny, musimy znaleźć ten list.
Jeśli nie znajdziemy go tutaj, będziemy musieli przeszukać pokoje służby.
- Co tu robisz? - Przyszłam po brudną pościel.
Doktor na ciebie czeka. Musimy upewnić się, że dziecku nic nie jest.
- Jak sobie pani życzy. - Przykro mi z powodu twego męża.
Ale wypadki chodzą po ludziach.
Tak. Byłoby gorzej, gdyby coś przydarzyło się mnie albo dziecku.
- Dziecko nie będzie chronić cię wiecznie. - Co innego ten list.
Andrés jest synem dona Carlosa. Mój mąż odziedziczy ten hotel.
"Mimo mych lęków i stanu mego przyjaciela, hotel działa jak zawsze".
Zaczynasz o dwunastej.
" Doña Teresa nie znalazła zastępstwa dla dona Benjamína.
A raczej żaden z kandydatów nie wytrzymał tu długo.
Zatrudniła jednak nowych kelnerów i pokojówki w zastępstwie za Belén.
Myślę, że nowi pracownicy świadczą o tym,
że musiałby zdarzyć się cud, by Andrés nie umarł.
Nigdy nie wierzyłem w cuda, matko. Jednak teraz nie jestem już taki pewien".
Przez to święte namaszczenie...
"Dzisiejszego ranka proboszcz Cantaloi przyszedł wypełnić ostatnią posługę.
Wszyscy myśleliśmy, że Andrés umrze.
Porzuciliśmy nadzieję.
Jego matka, która przez ostatnie cztery miesiące praktycznie nie spała,
nie mogła patrzeć na jego śmierć.
Jego nienarodzony syn miał go nigdy nie poznać.
Mógłby po nim tylko płakać, jak my teraz".
Andrés.
- Doño Ángelo. - Czego chcesz?
Andrés się obudził.
Belén. Ale...
Jak długo spałem?
- Andrés, synu. - Przepraszam, matko.
"Wszystkich przepełniało szczęście, jednak ja miałem też powód do zmartwień.
Niedoszły zabójca Andrésa mógłby spróbować ponownie po owym cudzie".
- Doña Ángela cię szukała. - Po co?
Przekazuję ci tylko wiadomość.
- Przekażesz Mateo ten list do wysłania? - Oczywiście.
Dziękuję.
- A znaczek? - Powiedz mu, że zapłacę jutro.
W zeszłym tygodniu też mu to powiedziałam.
Co powiedział?
- Andrés. - Co?
- Co powiedział doktor? - Noga nadal będzie mnie boleć,
będę musiał brać morfinę. A moje ucho już się nie wygoi.
A jeśli nie będę już mógł być kelnerem? Nie zniosę pracy w kuchni.
Powinieneś się cieszyć, że żyjesz.
Nie zaczynaj znowu, że ktoś chce mnie zabić.
- To był wypadek. - Kto kazał ci wymienić żarówki?
Powiem ci, to dowód na to, że to był wypadek - señorita Alicia.
Ma pan doskonałe referencje.
Dlaczego rzucił pan służbę u księcia Segry?
Nie dogadywałem się z nową klucznicą.
- Była niekompetentna? - Wręcz przeciwnie. Zbyt skrupulatna.
Może pani nie wierzyć, ale przez półtora roku nie widziałem, by się uśmiechała.
Jesteśmy służbą, nie komikami.
Ale w wolnym czasie możemy się odprężyć.
- No proszę, uśmiechnęła się pani. - Bo wspomniał pan o czasie wolnym.
- Chyba nigdy nie pracował pan w hotelu? - To pewnie jak praca w wielkim domu.
Opiekował się pan tylko księciem, my mamy tu wielu gości.
Koniec jednego dnia pracy oznacza początek kolejnego. Ciężko o powód do uśmiechu.
Miło było pana poznać.
Na pewno znajdzie pan bardziej odpowiednią pracę.
Dobry kierownik sali nigdy nie pozna smaku potrawy, zanim jej nie skosztuje.
Jeśli doña Teresa się zgodzi, może pan zacząć jeszcze dzisiaj.
Dziękuję.
- Cieszę się, że cię widzę, bracie. - Brakowało nam tu ciebie.
Sofío, wyglądasz wspaniale. Brzuszek ci urósł.
Kim jest ta urocza pani?
Przepraszam, jestem nowym kierownikiem, Ernesto Varela.
To najmłodsza córka doñii Teresy, Alicia.
Zawsze patrzysz na nią w ten sposób?
- Nie, dlaczego? - Pozwól.
Gdy byłem w twoim wieku, zakochałem się w baronowej.
- I co się stało? - Skończyłem tutaj, poprawiając ci muszkę.
Wysnuj własne wnioski.
Od teraz to będzie nasz pokój. Czyż nie jest cudowny?
W rzeczy samej.
Doña Ángela kazała mi służyć państwu wszelką pomocą.
Możesz rozpakować nasze walizki.
Kochanie, muszę omówić interesy z twoją matką.
- Muszę cię opuścić. - Oczywiście.
- Proszę zostawić to mnie. - Chętnie pomogę.
- Jak ci na imię? - Isabel.
- Co mam zrobić z tym? - Postaw na stole.
- To kopia wieży Eiffla. - Wygląda, jakby zostawili rusztowania.
Obiecałaś to synowi? Dopuszczenie Alfreda do interesów w niczym nam nie pomoże.
Nie myślałam, że aż tak cię to zmartwi.
Może i jest głupi, ale zabił Cristinę, by ci się przypodobać.
Nie sądzę, by przydał nam się ktoś tak nieprzewidywalny.
Najpierw będzie musiał wyjść z więzienia.
Nasi prawnicy mają zadbać, by dostał jak najwyższy wyrok.
-Sofía myśli, że chcesz mu pomóc. - I nadal ma tak myśleć.
Gdy już urodzi, będzie miała ważniejsze sprawy na głowie.
Uwierz, gdy Alfred wyjdzie z więzienia, o ile w ogóle się to stanie,
minie już tyle czasu, by wszyscy zapomnieli o dawnych obietnicach.
Znalazłaś już ten list?
Jeszcze nie.
A Andrés wyzdrowiał po swoim wypadku. To prawdziwa katastrofa.
Jeśli list zostanie ujawniony, będziemy mieli wielki kłopot.
- A co z inspektorem Ayalą? - Nim też się już zajęłam.
Nie mów, że sprawiłaś, by wezwano go do Madrytu.
Zrobiłam coś znacznie lepszego.
- Telegram? - Tak, z Dyrekcji Generalnej.
Nie musisz go czytać. Dobrze wiem, co w nim jest.
Skoro w ciągu poprzednich trzech miesięcy nie doszło do podobnych przestępstw,
sprawa zostaje zamknięta, a ja mam wracać do Madrytu.
Masz rację co do pierwszej części, lecz nie co do drugiej.
Zdegradowali mnie do stopnia agenta?
- Cóż za hańba. - Bycie agentem to nie hańba.
Owszem, jeśli zostajesz nim po 17 latach w stopniu inspektora.
Co gorsza, ten rozkaz odwraca nasze role.
Czy to nie absurd, że jesteś teraz moim przełożonym?
To tak zwracasz się do przełożonego?
Proszę przyjąć moje przeprosiny.
Głowa do góry, agencie Ayalo.
Jesteś w kwiecie wieku. Chodźmy świętować mój awans.
- Nie awansowałeś, Hernando. - Ale tak się czuję.
Napij się.
To doskonały rum.
Żartujesz. Takie dziury jak ta serwują najgorszy rodzaj rumu.
Zapewniam, że ten jest inny. Spróbuj tylko.
- I jak? Dobry czy nie? - Podejrzanie dobry jak na swoją cenę.
Przychodzi mi na myśl tylko jedno wyjaśnienie.
- Przemyt. - Odpręż się.
Nawet podczas rozkoszowania się trunkiem musisz myśleć o przestępcach?
Masz rację. To teraz twoja sprawa.
Jestem pewien, że po opróżnieniu tego kieliszka
poprosisz sędziego Barrerę o nakaz przeszukania tej karczmy.
Mam rację?
Może ty mógłbyś to zrobić? Denerwuję się przy sędzim Barrerze.
Uważam, że jest wyjątkowo nudny, nawet, jeśli go szanuję.
To ty jesteś teraz wyższy stopniem, musisz wypełniać swe obowiązki.
Señor.
- Matka nie powiedziała mi... - Przepraszam, nie słyszę tym uchem.
Powiedziałam, że przykro mi z powodu wypadku.
- Gdybym wiedziała, wróciłabym wcześniej. - To by nic nie zmieniło.
Przez te cztery miesiące głównie spałem, señorito Alarcón.
To znaczy, señoro Murquía. Muszę się przyzwyczaić do tego nazwiska.
Sama się jeszcze nie przyzwyczaiłam. Możesz nazywać mnie jak tylko chcesz.
- Przywiozłam ci coś z Madrytu. - Nie trzeba było.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
"Dżentelmen dżentelmena: jak być kamerdynerem idealnym".
Oczywiście, że mi się podoba.
Widzę, że twoja żona też się tu wprowadziła.
Jeszcze nie. Zważywszy na mój niedawny stan...
- Więc Julio nie pojechał do Blancaró? - Słucham?
- Jak się miewasz, Julio? - Señora Murquía.
Cóż za niespodzianka. Dlaczego zostałeś w hotelu?
Moje życie jest tutaj. Wcale nie jest takie złe.
A co z señorem Molinsem?
Jakim señorem Molinsem?
Tym, co nie cierpi opery.
Nie odezwał się już.
Nie tęsknisz za nim?
A czy ty za nim tęsknisz?
Nie oczekuj, że go ujrzysz, gdy wyjdziesz z chmury dymu.
Już nie palę.
Ja też nie.
A teraz przepraszam, muszę zobaczyć się z donem Ernesto, nowym kierownikiem.
A ja muszę przywitać się z wieloma ludźmi.
Cieszę się, że wróciłaś.
Wasza Ekscelencjo, miło nam gościć pana w naszym hotelu.
- Dziękuję pani. - Ekscelencjo.
Jeśli będziemy mogli coś dla pana zrobić, panie Bakthiari, proszę dać tylko znać.
Owszem, jest coś takiego.
Jeden z moich kufrów zaginął w drodze.
Wyślemy na stację boya. Tymczasem przyniesiemy wszystko, czego panu brakuje.
Mój służący opisze zawartość kufra.
Mamy nadzieję, że ta niedogodność nie zepsuje panu dzisiejszego przyjęcia.
Na pewno nie. Przepraszam, chciałem zostawić coś w recepcji.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Czarujący człowiek.
W czym mogę panu pomóc?
Ta skrzynia zawierała coś bardzo ważnego, nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Czy zna pan kogoś, kto pomógłby mi to zdobyć, nawet jeśli to nielegalne?
Señor Bakthiari, to zaszczyt.
- Słyszałem, że może pan zdobyć wszystko. - Proszę mnie sprawdzić.
Opium.
W moim kraju często się go używa.
To nie czyni go mniej niebezpiecznym.
Niebezpieczeństwo i przyjemność, często idą w parze, panie Alarcón.
Zgadzam się.
Porozmawiam z przyjacielem, może nam pomoże.
Czy to wystarczy?
Myślę, że tak.
Jesús, odlicz 32 widelce, upewnij się, że będą lśniły.
Pospiesz się, to powinno być już na górze.
Zobaczmy. Pięć, sześć, siedem,
osiem, dziewięć, dziesięć, 11, 12...
- Trzynaście. - Trzynaście, 14...
Piętnaście.
W dzień ślubu señority Alicii, gdy Andrés miał wypadek...
- Liczę widelce. - Masz już 15.
- Wyłączyłeś światło, prawda? - Dlaczego mnie o to pytasz?
Ten wypadek był nieco dziwny.
Lubię swoją pracę. Nie zamierzam jej stracić, nadstawiając karku.
- Zadałem ci tylko pytanie. - Rób co chcesz, mnie w to nie mieszaj.
Co jest po 15?
Osiemnaście.
Osiemnaście, 19, 20...
Wcześniej skłamałem.
Niektórych nawyków ciężko się pozbyć.
Nie zostałem dlatego, że lubię pracę kelnera.
W przeciwieństwie do ciebie, patrzę na sprawy jasno. Mam męża, a twoje uczucia...
Nie o to chodzi.
A o co?
Zostałem w hotelu dla Andrésa. Nie mogłem go tak zostawić.
- Czuje się już lepiej. - Właśnie o tym chciałem z tobą pomówić.
Odkryłem, że to nie był wypadek. Ktoś chciał go zabić.
Wszędzie dostrzegasz zbrodnie. To już obsesja.
Ktoś grzebał przy przewodach, a potem włączył światło.
- Dlaczego mi o tym mówisz? - Musisz coś dla mnie zrobić.
Pomówić z kimś, kto nie chce mi powiedzieć, co wie.
- Tobie wszystko powie. - Julio, nie, przykro mi.
Nie przepraszaj mnie, tylko Andrésa.
Z kim mam porozmawiać?
Tak, Andrés kazał mi wyłączyć światło.
- Zrobiłeś to? - Tak, właśnie tutaj.
- To ta dźwignia? - Tak, ta z restauracji.
- Opuściłeś ją? - Nie musiałem, już była opuszczona.
- To nieco dziwne, prawda? - Tak, ale nie musiałem już tego robić.
- Jeśli pani wybaczy... - Oczywiście, Jesús, dziękuję.
Słyszałeś, co powiedział.
Nie rozumiem.
Kto opuścił dźwignię przed przyjściem Jesúsa?
To już twój problem.
Mówiłam, że pomogę ci tylko z tym. Powodzenia.
- Coś się stało? - Robię to dla Andrésa, nie dla ciebie.
Przestań się uśmiechać.
- Mówiłeś, że przewody były na wierzchu. - To dlatego Andrésa poraził prąd.
Jeśli ktoś zrobił to celowo, to oczywiste, że wyłączył światło.
Mógł bezpiecznie uszkodzić lampę, a potem...
Znowu włączyć prąd, gdy Andrés wszedł na drabinę.
Masz więc odpowiedź na swoje pytanie.
- Tutaj? - Nie dotykaj.
Pamiętasz, jak inspektor Ayala odkrył, kto zabił twoją siostrę?
Ślady po palcach.
Wykorzystał nową technikę, opartą na odciskach palców podejrzanych.
Myślisz, że niedoszły zabójca Andrésa też takie zostawił?
To miałoby sens.
Ale inspektor Ayala nie przyjdzie tu, jeśli nie przedstawimy mu dowodów.
A w przypadku przestępstwa?
Dziś odbędzie się przyjęcie dla konsula. Jeśli w jego trakcie zgasną światła
i dojdzie do kradzieży, Ayala sprawdzi, dlaczego odcięto prąd.
- Będzie szukał odcisków palców. - Dlaczego miałoby dojść do kradzieży?
- Chcesz, żebyśmy my to zrobili? - Ty i ja.
Nie, mówiłam, że pomogę ci tylko raz.
To nie mnie pomagasz, tylko Andrésowi.
- Co cię tu sprowadza, młody człowieku? - Możemy porozmawiać na osobności?
Tych dziewcząt nic nie zszokuje.
Wszystko już widziały i słyszały.
Potrzebuję opium dla jednego z gości hotelowych. Wiesz, gdzie je dostanę?
Przywożą je na statkach z Anglii. Na pewno tego chcesz?
Przemyt rumu jest niebezpieczny, ale opium to coś zupełnie innego.
Nie mówię o przemycie, potrzebuję tylko trochę, dla gościa.
Poza tym, kim ty jesteś, by prawić mi kazania?
No dobrze, więc wiesz, co robisz.
Nie mogę ci pomóc, ale wiem, kto może.
Ile potrzebujesz?
Tyle, by starczyło dla jednej osoby, na miesiąc.
To będzie 12.000 peset, połowa z góry.
- Kiedy je dostaniemy? - Jutro. Powiem ci gdzie.
Doskonale. Miło robi się z panem interesy, panie...
- Nazywają mnie Niedźwiedziem. - Dlaczego?
Przez to, co zrobiłem klientowi, który mi nie zapłacił.
- Nie martw się, nie oszukam cię. - Wyglądam, jakbym się martwił?
Doktor powiedział twojej matce i mnie, by podawać ci morfinę.
Pół strzykawki przed snem. Podkreślał, by podawać tylko pół.
Odrobina więcej mogłaby cię zabić. Wstań.
No dobrze.
- To środek przeciwbólowy, czemu to boli? - Muszę być na dole. Zostaniesz z nim?
- Dajcie już spokój z tymi dyżurami. - Myślałem, że ogłuchłeś.
- Co? - Muszę pomóc w pralni.
- Isabel, skończyłaś? - Tak.
Andrés został sam. Możesz z nim posiedzieć aż wrócę?
To bardzo ważne.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Gotowa? - Na kradzież we własnym hotelu?
Tak. Wszyscy powinni już być na przyjęciu.
Mam pracować w restauracji.
Za 15 minut wyłączę prąd na 30 sekund.
- W tym czasie musisz coś ukraść. - Nie będą cię szukać?
- Na dole jest pełno gości. - A twój mąż?
- Diego jest zajęty konsulem. - Dobrze.
Ale będzie się martwił, jeśli nie będzie mnie za długo. Pospieszmy się.
Jak sobie życzysz.
- Isabel, potrzebujemy cię na dole. - Nie mogę.
Doña Ángela kazała wszystkim przyjść.
Dzięki Bogu.
Nie mam nic przeciwko elektryczności.
Choć jest równie kapryśna co mój zmarły mąż.
Moje perły!
To naszyjnik Lady.
Dlaczego musiałeś okraść właśnie ją?
- Było ciemno. - Daj, schowam to w moim pokoju.
Wychodzimy stąd. Osobno, nikt nie może zobaczyć nas razem.
- Co ty tu robisz? - Kazano mi zejść na dół.
- Zostawiłaś Andrésa samego? - Tak, doña Ángela powiedziała...
- Mateo, kto mieszka w pokoju 22? - Nikt.
- Nikt? A w pokoju obok? - Też nikt.
Doña Teresa mówiła, żeby przez tydzień nie kwaterować nikogo na tym korytarzu.
- Czy ktoś zabrał klucze? - Nie, wszystkie są tutaj.
Powiedziałam inspektorowi Ayali o kradzieży, przyjedzie tu rano.
Dlaczego to musiało się stać podczas przyjęcia dla konsula?
Ale nie martwmy się tym teraz, kochana.
Kto to może być o tej porze?
- Zamawiał pan herbatę? - Niczego nie zamawialiśmy.
Ja to zrobiłam, kochany. Przepraszam, nie czułam się najlepiej.
- Pospiesz się. - Tak, proszę pana.
"Jutro o 10.00, przed pokojem 22. To ważne".
Bardzo proszę.
- Może być taka? - Tak, dziękuję.
Wypij ją, zanim wystygnie.
- Musi istnieć jakieś wyjaśnienie. - Tak, ktoś próbował cię zabić.
To jedyne wyjaśnienie. W strzykawce była śmiertelna dawka.
- Nie widziałeś, kto to był? - Nie, uderzył mnie i uciekł.
- Dlaczego nie wstrzyknął mi wszystkiego? - Musiałem pojawić się w samą porę.
Zabrał całą morfinę.
Może jeszcze wrócić.
Kto chciałby mnie zabić? Jestem tylko kelnerem. Co ja zrobiłem?
Do kradzieży doszło w momencie, gdy zgasły światła.
- Zgasły tylko w restauracji? - Tak.
Ktoś musiał pociągnąć za dźwignię, a jego wspólnik dokonał kradzieży.
Pewnie tak.
Dziękuję, że przyszli panowie tak szybko.
Przykro mi, że nie jest już pan inspektorem.
Dziękuję pani. Musi być pani jedyną osobą w Cantaloi,
która nie cieszy się z tej pomyłki.
- Prawda, Hernando? - Nie, mnie też jest ciebie szkoda.
Choć mam powody do radości.
Señora Ludivida, Lady, martwi się zaginięciem naszyjnika.
- Znalazł pan coś? - Poza kurzem i pająkami? Tak.
Odcisk palca? Znalazł pan odcisk złodzieja?
I połowy personelu hotelu.
To, że ktoś dotykał tej dźwigni, niczego nie dowiedzie.
Ayala znalazł kilka różnych odcisków.
Ciężko nam będzie odnaleźć wroga Andrésa.
Może nie. Nie wiem, kto to był, ale podjął kolejną próbę.
Ukrył się w tym pokoju, numer 22.