Wybuch cholery?
Co teraz zrobimy?
Po pierwsze, trzeba powiedzieć pracownikom i gościom.
Musimy podjąć środki...
Chcesz poddać hotel kwarantannie?
Jeśli zajdzie taka potrzeba.
Jutro ziści się nasze marzenie. Opuścimy hotel.
Na te klauzule powołamy się, by uzyskać unieważnienie.
- Proszę przeczytać i wyrazić zgodę... - Nie.
Nie wyrażam zgody. Nie podpiszę tego.
Musimy o tym wszystkim porozmawiać. Sami.
Nazywa się Samuel Arriaga.
Był kochankiem Marty Santos, pierwszej żony Diega.
Diego zabił Martę za niewierność.
Samuel od 12 lat szuka Diega, by móc się zemścić.
Wybuch cholery w tym miejscu jest nietypowy.
Miejmy nadzieję, że uda się go zatrzymać.
Nie spodziewaliście się mnie? Wygląda pan na zaskoczonego.
Proszę wybaczyć. Oczywiście, że spodziewaliśmy się pana.
- Ale jak pan przyjechał ze stacji? - Odebrał mnie ktoś z hotelu.
- Nie wysyłaliśmy nikogo. - Teraz to już nieistotne. Dotarłem.
Proszę powiedzieć, ilu mamy pacjentów.
Czterech: pokojówkę, dwóch kelnerów oraz dona Diega Murquíę, właściciela.
- Kto jest w najgorszym stanie? - Pokojówka.
- Widzę, że wie pani, co robi. - Tak. Jestem pielęgniarką.
I to bardzo dobrą.
Spróbujmy uratować życie tej dziewczyny.
- Ale ona zachorowała na cholerę. - Owszem, z samą chorobą nie wygramy.
Ale fakt, że zareagowała tak mocno, oznacza, że jej organizm jest uszkodzony.
Co pan zrobi?
To pan to zrobi.
Zszyje pan ranę.
- Jest aż tak źle? - Nie przeżyje do jutra. Proszę spojrzeć.
Bakteria ją wyniszcza.
Pójdę sprawdzić, co z następnym pacjentem, panem Murquíą.
Jest w pokoju nr 54.
Gdy zakończymy zszywanie, dołączę do pana.
- Proszę tu przytrzymać. - Oczywiście.
Doktorze...
Doktorze, proszę...
Samuel Arriaga.
W końcu się spotykamy.
Byłeś blisko przez cały ten czas.
Miałeś tyle okazji, by mnie zabić.
Z czasem nam przejdzie.
Co nam przejdzie?
Ja przestanę myśleć o Belén.
Ty przestaniesz czuć to, co czujesz.
Zdrowie Julia.
Niech im się wiedzie.
Nie zaprzeczam, że zazdroszczę im szczęścia.
Kochankowie, którzy pokonali wszystkie przeszkody.
Zatańczymy?
- Co? - Zatańczymy?
Panienko...
Wybacz mi.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłem.
Andres.
To twój pokój, ja powinnam wyjść.
Tak, oczywiście.
Dobranoc.
Dzień dobry... Dobranoc.
Co ci jest?
Mam wrażenie, jakbyś myślami była gdzieś indziej.
Nic mi nie jest.
Dlaczego wyczuwam, że wcale cię nie cieszy wizja odejścia?
Marzyłam o tym momencie od dawna. Dobrze o tym wiesz.
Nie wierzę, że w końcu nam się uda.
A co, jeśli chcę, byśmy jeszcze zaczekali?
Nie.
- Pozwól mi wyjaśnić. - Nasze życie w hotelu jest skończone.
- W końcu zrobimy coś tylko dla nas. - Zaczekalibyśmy jedynie kilka dni...
Jutro w południe, gdy dzwony wybiją na Anioł Pański,
będę na ciebie czekał na wzgórzu.
Jeśli przyjdziesz, będę nieskończenie szczęśliwy.
Jeśli postanowisz zostać...
Jeśli postanowisz zostać, ja i tak odejdę.
Nie możesz mi tego zrobić.
Jeśli naprawdę ci na mnie zależy, przyjdziesz na wzgórze.
Nie mogę tak po prostu zapomnieć o mojej rodzinie, o jej przyszłości.
Tylko nasza przyszłość mnie interesuje.
Będę na ciebie czekał.
Dlaczego to robisz?
Mogłeś po prostu zaczekać, aż choroba mnie wykończy.
Nic nie rozumiesz.
Gdybym mógł, zrobiłbym wszystko, by cię wyleczyć,
zanim dokonam swej zemsty.
Choroba zmniejsza wartość twojej śmierci.
Rozumiem, że nic, co mógłbym zrobić, nie zmieni twoich zamiarów.
Co mogłoby cię usprawiedliwić?
Zamordowałeś kobietę, którą kochałem.
Za kogo się uważasz? Nie masz prawa mnie osądzać.
Kobieta, którą kochałeś, była moją żoną.
Była dla mnie wszystkim.
Zabiłeś ją.
Przez ciebie.
Uświadom to sobie.
To przez ciebie Marta nie żyje!
Byliśmy szczęśliwi, dopóki się nie pojawiłeś.
Dlaczego nie śpisz? Jest środek nocy.
Co się stało, najdroższy?
A ty czemu nie śpisz?
Prawie zapomniałem. Wyjeżdżasz.
Chciałam wyruszyć przed świtem.
Chcę być na miejscu w południe.
Chcesz, bym zawiozła coś matce lub bratu?
Usiądź.
Spóźnię się.
Powiedziałem: „Usiądź".
Co się stało?
Co ja bez ciebie pocznę?
Kochanie, to tylko tydzień. Wrócę, nim się zorientujesz.
Od jak dawna kochasz innego?
Adrian...
Nie kłam.
Od jak dawna należysz do innego mężczyzny?
Patrz mi w oczy, gdy do ciebie mówię.
Jak mogłaś?
Miałaś wszystko.
Życie godne pozazdroszczenia, bezwarunkową miłość męża.
Uważasz, że na to zasłużyłem?
Adrian.
Miłość to nie matematyka.
Sam tak mówiłeś.
Zapytam jeszcze raz.
Co ja bez ciebie pocznę?
Dlaczego tak mówisz?
Wiesz, że jestem z tobą związana. Jesteś moim mężem.
Nie odeszłabym nawet, gdybym chciała.
Co ja bez ciebie pocznę?
- Kochałem ją tak, jak tylko można kochać. - Nie!
Nie kochałeś jej tak, jak kochałeś Alicię.
Alicii nie byłbyś w stanie zabić.
Być może brakowało mi odwagi, by popełnić tak straszliwą zbrodnię...
- dwukrotnie. - Alicja cię zostawiła.
Tak jak Marta, oddała się innemu
i kochała go mocniej niż kiedykolwiek ciebie.
Zamilknij.
Adrian...
Wiem, że twoje ostatnie myśli będą o Alicii,
nie o Marcie.
Tak samo wiem, że Marta przed śmiercią...
myślała o mnie.
Nigdy sobie nie wybaczę, że nie poszedłem tam wcześniej.
Czekałem na Martę z radością
i niezmąconym spokojem zakochanego nastolatka.
Mieliśmy zacząć nasze wspólne życie.
Mogłem zapobiec jej śmierci.
Marta!
Tej nocy, gdy ją zabiłeś,
zabiłeś i mnie.
Mam tylko jedną kulę,
która czeka na ciebie od 12 lat.
Wystarczy, by cię wykończyć.
Będziemy smażyć się w tym samym piekle.
Ale ty dotrzesz tam jako pierwszy.
Wiedziałem, że panią tu znajdę.
Doktor poprosił o wodę dla pacjentów.
Jestem winien pani przeprosiny.
Jako kierownik powinienem panią wesprzeć.
Już panu wybaczyłam, proszę się nie martwić.
Ciężko jest przyjąć do wiadomości, że coś takiego może się tu zdarzyć.
Chodzi mi nie tylko o cholerę.
Rozmyślałem nad pani pomysłem poprawy jakości życia służących.
Miała pani rację.
Już od dawna noszę tytuł kierownika hotelu.
Dopiero, gdy zobaczyłem panią w akcji, pojąłem, że na niego nie zasługuję.
Najważniejsze jest to, że otworzył pan oczy.
Mogę liczyć na pana wsparcie.
Tak, lecz niestety tylko na odległość.
Myślę, że pani przyda się to bardziej niż mnie.
Przekazuję pani moje stanowisko.
Nadszedł czas, bym postawił rodzinę na pierwszym miejscu.
Przed honorem, obowiązkami.
Przed wszystkim.
To nie jest dobry moment na ucieczkę.
Muszę ratować małżeństwo. Tu mi się to nie uda.
Ma pani odpowiednie zdolności, by przejąć moje obowiązki.
W pani rękach leży przyszłość Gran Hotel.
Do widzenia.
- Gdzie byłeś? - Chodź, nie ma czasu do stracenia.
NIE OPUSZCZAĆ HOTELU W TRAKCIE KWARANTANNY
Don Alfredo...
Słucham?
Chciałbym przypomnieć pana własne słowa.
Nikt nie może opuścić hotelu.
Nikt oprócz kierownika.
I jego rodziny.
Tak będzie lepiej.
Nie możemy narażać naszego syna.
Teraz wy jesteście najważniejsi.
Bardzo dobrze.
- Co robisz? - Nie zbliżaj się.
Javier!
Ta woda jest skażona!
Wiem. Zamierzam ją wypić.
Porozmawiaj ze mną
albo to wypiję.
Oszalałeś?
Na twoim punkcie. Nie wiem, jak inaczej cię przekonać.
Dobrze, porozmawiamy, ale odstaw tę szklankę.
Jeśli do mnie wrócisz.
Nie wrócę do ciebie.
Najdroższa, za mocno cię kocham.
Jeśli do mnie nie wrócisz...
Przestań!
Masz świadomość tego, co robisz?
Nie wiesz nawet, jak będziesz cierpiał. Cholera jest straszną chorobą.
Wymioty, nudności, biegunka.
- Biegunka? - Tak.
Okropna. Nie zdążysz nawet dobiec do toalety.
Potem się odwadniasz i umierasz.
Naprawdę chcesz przez to przechodzić?
Aby cię odzyskać,
zrobię wszystko.
Nie odzyskasz mnie.
Nie!
Jeszcze nie wiadomo, czy się zaraziłeś.
Co za głupota!
- Było warto. - Co?
Było warto, bo w końcu jesteśmy sami.
Laura.
Powiedz mi jedno.
Jeszcze coś do mnie czujesz?
Więc mi wybaczysz.
Wiem, że jestem idiotą i zrobiłem wiele głupot.
Najgłupsze było to, że pozwoliłem ci odejść.
Tym razem przeszedłeś samego siebie.
Cieszę się, że doceniasz mój dowód miłości.
Dowód miłości?
Zaraziłeś się chorobą, która może być śmiertelna.
Myślisz, że mogłabym być z kimś tak szalonym?
Nie możemy być razem.
Tylko się ranimy. Jesteśmy dla siebie toksyczni.
Nie mogę być z kimś tak niestabilnym.
Zostawisz mnie samego, choć jestem chory?
Co, jeśli umrę?
Przeżyjesz.
Może być ci ciężko bez piersiówki,
ale moje odejście ani nawet 1000 chorób
nie pokonają Javiera Alarcona. Jestem tego pewna.
Oczywiście. Jak pan sobie życzy.
Jak tylko będę mógł opuścić hotel, przyjadę do pana.
Dziękuję.
Nadal nic nie wiadomo o Samuelu Arriadze.
Proszę przestać się przeglądać i zacząć mnie słuchać.
Nie wyglądam bardzo blado?
Inspektor chce się z nami spotkać
i poinformować o tym, co zaszło podczas aresztowania.
Może powinniśmy poprosić doñię Teresę, by poszła z nami
i wyjaśniła, dlaczego uciekł.
- Według pana jest za to odpowiedzialna? - Jestem tego pewien.
Tak samo jak tego, że nie jest pan chory na cholerę.
Co?
Naprawdę?
- Co ja bym bez pana zrobił? - Na litość boską, Hernando!
Czasami sprawia pan, że żałuję bycia rozsądnym.
Co tu robisz?
Gdzie jest mój zięć?
Don Alfredo odszedł wraz z żoną i dzieckiem.
Opuścili hotel o świcie.
Sofia wyjechała bez pożegnania?
Bała się o zdrowie syna.
Alfredo postanowił porzucić hotel w takim momencie?
- Muszę przejąć jego obowiązki. - Don Alfredo chce, bym ja to zrobiła.
Proszę spojrzeć. Jeszcze nie podpisałam.
Za kogo on się uważa, żeby proponować ci stanowisko kierownika?
Ja będę zarządzać hotelem.
Przynajmniej dopóki nie wyzdrowieje jego obecny właściciel.
Nie, proszę pani.
Zdecydowałam, że przyjmę propozycję dona Alfreda.
Lecz ma pani rację, właściciel hotelu ma ostatnie słowo.
Proponuję, żeby pani zapytała go,
kogo woli na stanowisku kierownika: mnie czy panią.
Jeśli myślisz, że możesz robić, co ci się podoba, mylisz się.
Nie mam takich zamiarów,
lecz chcę, żeby pani wiedziała, że nie będę tak usłużna jak pani zięć.
Mateo...
Kiedy to dostarczono?
Nie wiem. Dziś nawet nie było listonosza.
Dziękuję.
Moja kochana Tereso!
Powinienem zacząć ten list od próśb o wybaczenie,
lecz teraz, gdy próbuję pisać,
jedyne słowa, na które mnie stać,
to zwykłe „Kocham Cię".
Może dlatego, że to prawda, choć możesz mi nie wierzyć.
Ja wiem, że tak jest, ponieważ od dawna nikogo nie kochałem.
To, co zrobiłem, było konieczne,
jednak ciąży mi myśl o tym, że cię zraniłem.
Mam nadzieję, że dokument dołączony do listu złagodzi twój ból.
Wyjeżdżam daleko.
Jestem pewien, że jeśli mi wybaczysz,
jeszcze się spotkamy.
Na tym świecie lub innym.
W końcu będę mógł cię kochać,
wolny od ciężaru nienawiści,
tak, jak na to zasługujesz.
Na zawsze Twój,
Samuel.
Dziękuję, najdroższy.
Alicia.
Myślałam, że jesteś z Juliem.
On opuszcza dziś hotel.
Nie odchodzisz z nim?
Chyba matka powinna pozwolić swoim dzieciom wyfrunąć z gniazda.
Już zbyt długo cię zatrzymywałam.
Nie chodzi o to.
Nie wiem, czy jestem w stanie odejść, zostawić wszystko...
i wszystkich.
- Diego prosił, bym... - Córeczko...
naprawdę kochasz Julia?
W takim razie nikt ani nic nie powinno cię powstrzymać.
Ten dokument potwierdza prawdziwą tożsamość Diega.
Dzięki temu w końcu się uwolnisz.
Skąd to masz?
Właśnie o to walczyłam cały ten czas.
Diego zapłaci za to, co zrobił.
Hotel powróci w ręce Alarconów,
a ty, moje dziecko,
będziesz wolna.
Dziękuję, matko.
Powiem inspektorowi.
W którym pokoju znajdę inspektora Ayalę?
- W 23. - Dziękuję.
Proszę pani!
Pomocy!
Dlaczego nie chcesz z nią porozmawiać?
Wiem, co powie i nie chcę tego słyszeć.
Znam ją zbyt dobrze.
Czuje się winna. Diego będzie chciał to wykorzystać.
Co zrobisz?
Wie, gdzie będę. Jeśli mnie kocha, przyjdzie.
Masz rację.
Kobiety takie są, prawda?
Nieobliczalne. Myślisz, że je znasz,
a potem robią coś i doprowadzają cię do szału.
Z czego się śmiejesz?
Będzie mi brakowało twoich głębokich przemyśleń.
Nie wiem, czy mnie będzie brakowało twoich kpin.
Oczywiście, że będzie!
Andres.
Alicja się zjawi.
Jeszcze nie poznałem ludzi, którzy bardziej by się kochali.
WEJŚCIE ZABRONIONE
Alicia.
Alicio, kochanie!
- Czemu się nie budzi? - Doznała małego wstrząsu po upadku.
Nic poważnego.
- Zaraziła się? - Nie wiem. Możliwe.
Muszę wykonać kilka badań.
Proszę zaczekać na zewnątrz. Jest pani zbyt zdenerwowana.
- Która godzina? - Proszę się nie ruszać.
Proszę nie wstawać. Musi pani oszczędzać siły.
- Muszę wyjść, ktoś na mnie czeka. - Proszę zaczekać.
- Jest pani zbyt słaba. - Nie ma nic ważniejszego.
Może pani...
stracić dziecko.
Julio.
KONIEC...
ALBO I NIE
BURMISTRZ MIASTA SANTANDER: CZŁOWIEK Z CHARAKTEREM
TERAZ JUŻ NAPRAWDĘ...
KONIEC