Cholera? -Wat moeten we dan doen?
Bedienden en gasten inlichten en hygiënemaatregelen nemen...
Moet het hotel in quarantaine? -Als het nodig is wel.
Morgen gaan we eindelijk weg.
Om deze redenen vragen we de nietigverklaring aan. Lees ze...
Nee, dit ga ik niet ondertekenen.
Muisje, laten we erover praten.
Hij heet Samuel Arriaga en was de minnaar van Marta Santos.
Diego heeft haar vermoord. Hij wil zich al twaalf jaar op hem wreken.
Vreemd dat hier cholera heerst. Hopelijk kunnen we het verhelpen.
Verwachten ze me niet? U kijkt verrast.
Zeker wel, dokter Arandia, maar hoe komt u van het station?
Met een auto van het hotel. -Die hebben we niet gestuurd.
Ik ben er nu. Vertel snel, hoeveel zieken zijn er?
Een kamermeisje, twee obers en de eigenaar, Diego Murquía.
Wie is er het ergst aan toe? -Het kamermeisje.
U weet wat u doet. -Ja, ik ben verpleegster.
Een goede. Goed, we gaan dit meisje proberen te redden.
Maar ze heeft cholera... -Ja, daar valt niet tegen te vechten.
Dat de ziekte haar hier verzwakt, wijst op een aangetast orgaan.
Wat gaat u doen, dokter?
U gaat het doen. Hecht de incisie die ik heb gemaakt.
Is het zo ernstig? -Ja, kijk, de bacterie eet haar op.
Ik ga bij de andere patiënt kijken, meneer Murquía.
Hij ligt in kamer 54. Ik kom zodra ik klaar ben met hechten.
Hou hier vast, alstublieft.
Dokter...
Alstublieft, dokter...
Samuel Arriaga, eindelijk ontmoeten we elkaar dan.
Je was al die tijd in m'n buurt.
Je had me al vaak kunnen doden.
Mettertijd zal het wel overgaan.
Wat zal er overgaan?
Ik zal niet meer aan Belén denken...
en jouw gevoelens zullen overgaan.
Op Julio.
Ik wens ze het beste.
Ik zal niet ontkennen dat ik ze benijd om hun geluk.
Twee geliefden die alles te boven komen...
Wil je dansen?
Wat? -Of je wilt dansen...
Juffrouw?
Ja, stop maar.
Het spijt me, ik weet niet waarom ik dat deed...
Andrés, dit is jouw kamer. Ik kan beter weggaan.
Ja, natuurlijk.
Goedenacht.
Goedemorgen... nacht.
Wat is er met je? Je bent al de hele avond afwezig.
Alsof je er niet bent. -Er is niets aan de hand.
Waarom denk ik dan dat je niet blij bent dat we weggaan?
Ik heb hier lang van gedroomd.
Ik kan het bijna niet geloven.
En als ik 'n paar dagen wil wachten?
Nee. -Wacht, laat me het uitleggen.
Ons leven hier is afgelopen. We gaan nu aan onszelf denken.
Een paar dagen maar... -Om 12 uur als de klokken luiden...
wacht ik op je op de heuvel.
Als je komt, maak je me dolgelukkig. Als je hier blijft...
dan vertrek ik ook, Alicia.
Dat kun je me niet aandoen. -Ga mee als je echt van me houdt.
Ik kan m'n familie en hun toekomst niet achterlaten.
Voor mij bestaat de toekomst uit ons.
Ik zal op je wachten.
Waarom doe je dit?
Je kon gewoon wachten tot de ziekte er 'n eind aan maakte.
Je hebt er niets van begrepen.
Als het aan mij was, zou ik je genezen voor ik wraak nam.
Deze ziekte ontneemt de moed aan je dood.
Zo te horen kan ik niets doen om je hier vanaf te brengen.
Je kunt dit niet rechtvaardigen.
Je hebt de vrouw vermoord waar ik zielsveel van hield.
Wie ben jij om me iets te verwijten?
De vrouw waar jij zielsveel van hield, was mijn echtgenote.
Ze was alles voor mij.
En je hebt haar gedood.
Dat was jouw schuld. Wanneer ga je dat eens beseffen?
Marta is gestorven door jouw schuld.
Alles ging perfect tot jij verscheen.
Waarom ben je op? De dag is nog niet begonnen.
Wat is hier gebeurd, schat?
En waarom ben jij op?
O ja, natuurlijk, je reis...
Ik zei toch dat ik voor zonsopgang wilde gaan om er vanmiddag te zijn?
Wil je dat ik iets voor m'n moeder of broer meeneem?
Ga zitten.
Adrián, straks kom ik te laat.
Ga zitten, zei ik.
Wat is er, Adrián?
Wat moet ik zonder jou?
Ik ga maar een week, schat. Voor je het weet, ben ik er weer.
Hoelang hou je al van een ander?
Adrián... -Lieg niet tegen me.
Hoelang ben je al van een ander?
Kijk me aan als ik tegen je praat.
Hoe kon je dat doen?
Je had alles.
Een benijdenswaardig leven, de liefde van je echtgenoot...
Vond je dat ik dit verdiende?
Adrián...
De liefde laat zich niet sturen. Dat zei je zelf.
Ik herhaal het nog eens.
Wat moet ik zonder jou?
Waarom zeg je dat?
Ik ben aan je gebonden. Je bent mijn man, ik kan je niet verlaten.
Wat moet ik zonder jou?
Ik hield zoveel van haar als je maar kan liefhebben.
Niet zoveel als van Alicia. Haar kon je niet vermoorden.
Misschien had ik niet de moed...
om zo'n vreselijke daad een tweede keer te plegen.
Alicia verliet jou voor een ander, waar ze veel meer hield dan van jou.
Zwijg.
Adrián...
Ik weet dat je laatste gedachte aan Alicia zal zijn, niet aan Marta.
Zoals ik weet dat de laatste gedachte van Marta...
aan mij moet zijn geweest.
Ik had dat huis al veel eerder moeten betreden.
Ik wachtte altijd vrolijk op Marta, zorgeloos als een jonge knul.
We zouden samen aan 'n nieuw leven gaan beginnen.
Ik had alles kunnen voorkomen.
Marta, Marta.
De avond dat je haar gedood hebt...
heb je ook met mij afgerekend.
Ik heb maar één kogel...
die al twaalf jaar op je wacht.
Dat zal genoeg zijn om met je af te rekenen.
We zullen in dezelfde hel branden, Adrián...
maar jij bent er eerder dan ik.
Ik dacht al dat u hier zou zijn. -Er is water nodig voor de zieken.
Ik wil u m'n excuses aanbieden. Ik had u moeten steunen.
U hebt zich al verontschuldigd.
Het is moeilijk te aanvaarden dat zoiets hier kan gebeuren.
Ik doel niet alleen op de cholera.
U wilde de omstandigheden voor de bedienden verbeteren.
En u had helemaal gelijk.
Ik ben al een tijd directeur en toen ik u krachtig zag optreden...
besefte ik dat ik geen leiding geef.
Het gaat erom dat uw ogen zijn geopend. U staat nu aan mijn kant.
Ja, ofschoon op zekere afstand.
Ik denk dat u hier meer aan hebt dan ik.
Ik sta m'n functie aan u af.
Ik moet m'n gezin voorop gaan stellen. Voor m'n eer, m'n plicht...
voor alles.
Dit is niet het moment om te vluchten, don Alfredo.
Ik moet m'n huwelijk redden en dat gaat hier niet lukken.
Mevrouw, u bent zeer bekwaam en hebt karakter.
U kunt het leven van iedereen in het Gran Hotel veranderen.
Tot ziens.
Waar was je? -Kom, we moeten opschieten.
Don Alfredo?
Ja, Mateo? -Mag ik u herinneren aan wat u zei?
Niemand mag het hotel verlaten.
Niemand, behalve de directeur.
En zijn gezin.
Dit is het beste. We mogen ons kind niet in gevaar brengen.
Jullie zijn nu het belangrijkst.
Ja, goed zo.
Wat doe je? -Blijf daar.
Javier, Javier? Dat water is besmet met cholera.
Ja, en ik ga het opdrinken. Beloof met me te praten...
of ik besmet me hiermee. -Kom, ben je gek geworden?
Jij hebt me gek gemaakt, omdat je niet met me wilt praten.
Al goed, ik zal met je praten, maar zet dat glas op de grond.
En je komt bij me terug. -Nee, Javier, dat doe ik niet.
Je hebt me gehoord, muisje, ik hou te veel van je...
en als je niet bij me terugkomt...
Niet doen.
Weet je wel wat je doet? Wat die zieken meemaken?
Cholera is een vreselijke ziekte. Overgeven, misselijkheid, buikloop...
Buikloop? -Ja, ze halen het toilet niet eens.
Tot ze uitdrogen en doodgaan.
Wil je dat echt meemaken?
Om jou aan m'n zijde te krijgen, doe ik alles.
Dat gaat niet gebeuren.
Nee, nee, nee.
We weten nog niet of je besmet bent. Wat een domme streek.
Ik heb het er voor over...
Ik heb het er voor over om alleen met je te zijn. Laura?
Ik wil één ding weten.
Voel je nog iets voor mij?
Dan kun je me vergeven. Ik weet dat ik een grote idioot ben.
Het domste was dat ik je wegjoeg. -Nee, dit was nog erger.
Wat fijn dat je m'n blijk van liefde waardeert.
Blijk van liefde? Je hebt je besmet met een ziekte die dodelijk kan zijn.
Denk je dat ik bij iemand wil zijn die zo gek is?
Nee, we kunnen niet meer samen zijn. We zijn niet goed voor elkaar.
Je bent te onevenwichtig voor me.
Laat je me hier achter? Alleen? Ziek?
Stel dat ik doodga?
Je overleeft het wel.
Je hebt je zakflacon nu niet...
maar noch ik noch de cholera kunnen Javier Alarcón klein krijgen.
Goed, tot uw orders, inspecteur.
Zodra ik het hotel kan verlaten, ga ik naar hem toe. Dank u wel.
Samuel Arriaga is nog spoorloos. Hernando, hou daarmee op.
Vindt u me niet bleek?
De districtschef wil weten wat er bij de aanhouding is gebeurd.
Misschien kan doña Teresa uitleggen waarom hij is ontsnapt.
Zat zij erachter? -Dat weet ik zeker.
En ik weet ook zeker dat u geen cholera hebt.
Weet u dat heel zeker?
Ayala, waar zou ik zijn zonder u? -In godsnaam.
Door u zou ik soms willen dat ik niet zo verstandig was.
Wat doe jij hier? Waar is m'n schoonzoon?
Don Alfredo is vanochtend vertrokken met uw dochter en hun kind.
Zonder afscheid van me te nemen? -Ze wilde haar kind beschermen.
Wat een moment om te vertrekken als directeur. Nu moet ik alles doen.
Hij heeft mij z'n functie aangeboden. Kijk, ik heb nog niet getekend.
Hoe komt die bangerik erbij om jou die functie aan te bieden?
Ik zal het hotel leiden. In elk geval tot de eigenaar hersteld is.
Nee, mevrouw. Ik heb besloten om de functie te aanvaarden.
Omdat de eigenaar inderdaad het laatste woord heeft...
stel ik voor dat u don Diego vraagt of hij u of mij voor de functie wil.
Je wordt niet de baas in mijn hotel. -Dat is ook niet m'n intentie...
maar ik word niet zo gedwee en toegeeflijk als uw schoonzoon.
Mateo, wanneer is deze brief gekomen?
Geen idee, er is vandaag geen post gebracht.
Dank je wel.
Lieve Teresa...
Deze brief zou met 'sorry' moeten beginnen, maar nu ik je schrijf...
krijg ik niets anders op papier dan simpelweg 'ik hou van je'.
Misschien omdat het de waarheid is, al geloof je dat niet.
Ik weet het, omdat ik lang van niemand heb gehouden.
M'n daad was onafwendbaar, al kwelt het me dat ik je pijn deed.
Ik hoop dat het document in deze brief de pijn kan verlichten.
Ik ga ver weg, Teresa. Maar ik weet zeker dat als je me vergeeft...
we elkaar zullen terugzien, hier of in het hiernamaals...
zodat ik je vrij kan liefhebben, zonder de last van m'n haat...
op de manier die je verdient.
Voor altijd de jouwe, Samuel.
Dank je, lieve schat.
Alicia?
Ik dacht dat je bij Julio zou zijn. -Hij gaat vandaag weg uit het hotel.
En jij gaat met hem mee?
Een moeder moet haar kinderen laten uitvliegen.
Ik heb jullie lang hier gehouden. -Nee, dat is het niet.
Ik weet niet of ik kan gaan en alles achter me kan laten.
En iedereen.
Diego heeft me gevraagd... -Dochter, hou je echt van Julio?
Laat je niet door die ellendeling tegenhouden.
Dit document bewijst de ware identiteit van Diego.
Dit zal je eindelijk bevrijden.
Hoe komt u hieraan?
Hier heb ik voor gevochten, moeder.
Diego zal boeten voor z'n daden.
Het hotel zal weer van de Alarcóns zijn. En jij, m'n kind...
zult eindelijk vrij zijn.
Dank u, moeder.
Ik ga naar Ayala toe.
Irene, waar logeert inspecteur Ayala? -In kamer 23.
Dank je wel.
Mevrouw? Help me, alsjeblieft.
Waarom praat je niet met haar? -Omdat ik het niet wil horen.
Ik ken haar goed. Diego speelt in op haar schuldgevoel.
Wat ga je dan doen?
Zij weet waar ik wacht. Als ze van me houdt, komt ze.
Ja, je hebt gelijk.
Maar vrouwen zijn onvoorspelbaar.
Je denkt dat je ze kent en opeens maken ze je helemaal gek.
Wat? Waar lach je om?
Ik zal je diepzinnigheid missen.
Ik weet niet of ik jouw problemen zal missen.
Wat dacht je dan?
Andrés?
Alicia zal komen. Jullie houden zo ontzettend veel van elkaar.
Alicia? M'n kind? Waarom wordt ze niet wakker?
Ze moet bijkomen van de val. Wees niet ongerust.
Zou het cholera kunnen zijn? -Ik moet haar onderzoeken.
Kunt u buiten wachten, mevrouw? U bent te nerveus.
Hoe laat is het? -U moet blijven liggen, mevrouw.
U moet uw krachten sparen.
Ik moet gaan. -Nee, wacht, uw gestel is zwak.
U kunt... -Niets kan me tegenhouden.
Mevrouw, u kunt...
uw kind verliezen.
het einde
of niet...
burgemeester Santander een toonbeeld van karakter
nu wel...
het einde