Jest pan aresztowany za zabójstwo Belén.
Chcę udowodnić, że stoi za tym Bazán,
a Belén Martín powróci ze świata umarłych.
Żyjesz.
Ty też.
Fortunę odziedziczy moja matka.
Ayala zabronił mi ci mówić,
ale uważa, że to Belén stoi za tym, co ci się przytrafiło.
Mogę udowodnić, że pana żona zaplanowała pana aresztowanie i egzekucję,
by odziedziczyć spadek.
Jeśli zgodzi się pan na spotkanie, udowodnię to.
Mamo, ten szczurek mnie okłamał.
Zadzwonił po tych złych, po złych lekarzy!
Laura!
Czyżby kawalerskie życie nie było tak słodkie, jak myślałeś?
Albo bardzo się mylę, albo ma pan cholerę, don Diego.
Nazywa się Samuel Arriaga.
Był kochankiem Marty Santos, pierwszej żony Diega.
Diego dowiedział się o zdradzie i zabił żonę.
Samuel czekał 12 na swoją zemstę.
Wykorzystał przy tym moją córkę.
Hernando.
Podam go wam na srebrnej tacy.
Już czas, prawda?
Z tobą zacząłem wątpić.
Odejdź, póki możesz.
Za dwie minuty przez te drzwi wejdzie Ayala i jego ludzie.
Idź.
Co to ma znaczyć?
Odjechał przed moim przybyciem.
Wybrał najlepszy moment.
Niewątpliwie wie, co robi. Musiał coś podejrzewać.
Albo ktoś mu pomógł.
To także możliwe.
Hernando, musimy przeszukać posiadłość.
- Sprowadź psy, przydadzą się. - Tak jest.
Nie mógł uciec daleko.
Złapiemy go prędzej czy później.
Ayala...
Co z moją córką?
Wróciłaś!
Gdzie Julio?
- Cały hotel będzie o nas mówił. - I co z tego?
Nie chcę się chować. Dzięki tobie jestem wolna.
Jesteś tu dzięki swojej matce.
Sędzia wydał nakaz aresztowania Cisnerosa
i wycofał oskarżenie przeciwko mnie.
Dopilnowałam, by tak się stało.
Pewnie chcesz wziąć kąpiel.
Ubrania czekają w twoim pokoju.
Nie idź do Diega.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Wątpię, bym na twoim miejscu była w stanie wysłuchać Julia.
Zrobiłam to, co musiałam.
Dziękuję, mamo.
- Czemu moja żona tu jest? - A czemu nie?
Nie popełniła czynów, o które ją pan oskarżył.
Jak to?
Doña Alicia pana nie postrzeliła.
Chcieli, żebyśmy tak myśleli.
Kto?
Zna go pan jako Jesúsa Manzano Cisnerosa.
Do wczoraj był maitre d'hotel w Grand Hotelu.
Jego prawdziwe imię to Samuel.
Samuel Arriaga.
Niesamowite!
Nigdy nie widziałem takiej orchidei.
Ja też nie, aż do teraz.
Nowy lekarz w Asantina ma piękną kolekcję orchidei.
Przez wiele lat mieszkał w Kolumbii.
Przywiózł ze sobą kolekcję, której zazdrości mu cała prowincja.
To od niego?
Zapewne.
Mówi się, że jest jedynym człowiekiem w Europie, któremu udało się je wyhodować.
Jak nazywa się ten doktor?
Samuel Arriaga.
Są z jego szklarni.
Kwiaciarka wspominała już to nazwisko.
Coś nie tak?
Możesz już iść.
Tak jest.
Arriaga zbiegł z hotelu.
Widzę, że to nazwisko brzmi znajomo.
Nie słyszałem go od dłuższego czasu.
Od śmierci Marty Santos?
- Nie wiem, o czym pan mówi. - Doprawdy, panie Vera?
Spokojnie, wszystko wyjaśnię.
Nie nazywa się pan Diego Murquía, ale Adrián Vera Celande.
Pod tym nazwiskiem był pan mężem Marty Santos.
Kochał ją pan, z pewnością.
Tak bardzo, że zabił ją pan, gdy zdradziła pana
z Samuelem Arriagą.
Po zbrodni uciekł pan do Cantaloa i przyjął nazwisko Diego Murquía.
Dwanaście lat później, kochanek powrócił, by szukać zemsty.
To on odpowiada za ostatnie wydarzenia w Grand Hotelu.
Czy coś pominąłem?
Gdyby to była prawda,
byłbym aresztowany.
Ale jestem wolny, podobnie jak moja żona.
Proszę mi wierzyć,
gdybym miał dokument na potwierdzenie pana prawdziwej tożsamości, nigdy więcej
nie zobaczyłby pan światła dziennego.
Don Diego!
Cholera?
Lekarz to potwierdził. Diego nie jest jedyny.
Dziękuję.
Jedna z pokojówek też jest chora.
- Jak do tego doszło? - To nic pewnego,
ale mógł wypić skażoną wodę.
Czy to jest zaraźliwe?
Nie, jeśli będziemy działać szybko.
Odizolujemy Diego. Tylko lekarz będzie go odwiedzał.
A pokojówka?
Zwolnimy ją i będzie po sprawie.
To nie rozwiąże problemu.
Mamo.
Jesteś specjalistką od medycyny, Ángela?
Najlepszy sposób na zrozumienie choroby, to przejście przez nią.
Miałam cholerę jako dziecko.
Prawie umarłam.
Wiem, o czym mówię.
Co powinniśmy robić?
Po pierwsze trzeba powiadomić obsługę i gości.
Musimy podjąć działania...
Ogłosić kwarantannę?
Jeśli to konieczne.
Nie możemy pozwolić sobie na panikę, zwłaszcza w hotelu.
Wtedy dopiero zaczną się problemy.
Skoro właściciel hotelu jest chory, decyzję podejmę ja
i zarządca hotelu.
Nie zmienimy decyzji przez twoją nadgorliwość, Ángela.
Jeśli nie macie nic przeciwko,
chciałabym osobiście
zwolnić pokojówkę.
Oczywiście.
Lekarz uważa, że Diego mógł napić się stojącej wody.
W jaskini.
Diego dostał to, na co zasługuje.
Wyjedziemy jutro.
Spełnimy nasze marzenie.
Odjeżdżacie?
Na zawsze?
Nic nas tu nie trzyma.
No, dziękujemy bardzo.
Zawsze możecie wpaść z wizytą.
Nikt nie będzie wiedział, gdzie jesteśmy.
Poza wami. Możecie nas odwiedzić.
- Bardzo się cieszę. - Ja też.
Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo będę tęsknić.
Don Javier, może pan iść do swojego pokoju.
- Gdy doña Laura... - Moja żona.
Doña Laura to moja żona.
Będę pierwszym, kogo zobaczy, gdy wejdzie przez te drzwi.
To proszę się pośpieszyć, bo zaraz zobaczy portiera.
Jak się masz?
- Teraz lepiej. - Za co to?
Powinieneś dostać drugi raz za to pytanie.
W listach pisałaś, że za mną tęsknisz.
Ani razu nie odpisałeś. Wiedziałeś,
że choruję, ale nie zadzwoniłeś.
Nie chciałem zawracać ci głowy.
O to już nie musisz się martwić.
Po podpisaniu unieważnienia małżeństwa już nigdy mnie nie zobaczysz.
- Wychodzisz? - Przestraszyłeś mnie.
Przejdę się do miasta, rozprostuję nogi.
Pójdę z tobą. Trochę ruchu dobrze mi zrobi.
- Na pewno chcesz iść? - Oczywiście.
Coś nie tak?
Nie chcę kłamać.
Idę na przymiarkę nowej sukni.
To miała być niespodzianka. Chciałam w niej przyjść na obiad.
W porządku.
Nie zejdzie mi długo, obiecuję.
Mam nadzieję.
Kto by pomyślał.
Masz. Nie ma znaczenia, kto ci to da.
Bierz pieniądze, daj mi to, co obiecałeś, i odejdź.
Zazdroszczę ci, Belén.
Zazdroszczę twojej zdolności do kłamstwa i manipulacji.
Zyskałaś zaufanie męża, mimo że próbowałaś go zabić.
Dawaj papiery.
Jak to zrobiłaś?
Jak go nabrałaś?
Andrés zawsze jadł mi z ręki. Uwierzy we wszystko.
Gdyby ta wywłoka Camilla się nie wtrąciła,
nie musiałabym znosić twojego szantażu.
Ale wtrąciła się.
Na moje szczęście.
Nic tu nie ma.
Myślałaś, że po prostu ci je oddam?
Nie jestem taki głupi, Belén.
- Ty gnoju! Daj mi dowody, albo... - Nie ma dowodów.
Andrés!
Użyliśmy twojej broni:
wszystko zmyśliliśmy.
- Andrés... - Nie.
Andrés, ten człowiek próbował cię zabić. Musisz mi uwierzyć.
Ten człowiek współpracuje z nami.
Przyznała się pani do zbrodni przed ofiarą i trzema funkcjonariuszami policji.
Myśli pani, że ma jakąś szansę?
- Andrés, kocham cię. - Tacy jak ty kochają tylko siebie.
Zawsze cię kochałam.
Hernando, skuj ją.
- Nie pójdę do więzienia. - Nie pogarszaj sprawy.
Belén, to koniec.
Ma pan rację.
To koniec.
Belén!
Nie!
To niewiele, ale wystarczy na odpowiednią opiekę medyczną.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie mogłam ich powstrzymać przed zwolnieniem cię.
Wiem, doña Ángela.
Niestety ważne decyzje często leżą w rękach nieodpowiednich osób.
Nie mogłam nawet liczyć na wsparcie maitre d'hotel.
- Czy don Jesús chce, żebym odeszła? - Wręcz przeciwnie, to on odszedł.
Nie pytaj mnie, czemu. Nie wiem.
Nie musisz odchodzić dziś.
Odpocznij, wyjedź jutro.
Mamo...
O co chodzi, synu?
Belén...
Wyjdźcie, proszę.
Wszyscy.
Hernando.
Pani synowa popełniła samobójstwo po tym,
jak potwierdziła nasze dwa podejrzenia:
jej zniknięcie było celowe.
Chciała, by pani syn został stracony. Chodziło o spadek.
Powiem coś bardzo niechrześcijańskiego.
Nie żal mi jej śmierci.
Sam Andrés poddał nam ten pomysł.
Jedynym sposobem na udowodnienie winy Belén było jej przyznanie się.
A więc inspektor Bazán nie uciekł z więzienia?
Sfingowaliśmy jego ucieczkę i szantażowanie pani syna.
Dopilnowaliśmy, by Belén o wszystkim wiedziała.
Gdyby miała coś do ukrycia, nie dopuściłaby do spotkania
między Andrésem a Bazánem.
Tak też się stało.
Nie wiedzieliśmy,
że się zabije.
Chodziło mi o sprawiedliwość. Chciałem, żeby zapłaciła za swoje czyny.
I zapłaciła, synu.
Co się stało?
Zmogła pana cholera.
Zemdlał pan.
Nie posłuchał pan moich zaleceń.
Dość tego, panie Murquía.
Jeśli będę musiał pana przywiązać, to przysięgam, że to zrobię.
Ile muszę leżeć w łóżku?
Ciężko powiedzieć...
Ile?
Nie chcę pana oszukiwać.
Choroba się umacnia.
Mówi mi...
pan...
że umieram?
Czy mógłby pan poprosić moją żonę,
by do mnie przyszła?
Próbowaliśmy temu zapobiec.
Nie zdążyliśmy.
Tak mi przykro, Andrés.
Najbardziej boli mnie to,
że czuję ulgę.
Była moją żoną. Bóg jeden wie, że ją kochałem.
A jednak nie czuję nic.
Masz do tego prawo. Ona nigdy cię nie kochała.
Nie ma co do tego wątpliwości.
Musisz patrzeć w przyszłość.
Pani Murquía?
Tak, panie doktorze?
Pani mąż chciałby z panią porozmawiać.
Ale ja nie chcę rozmawiać z nim.
Pani mąż jest bardzo chory.
To może być ostatnia szansa, by z nim porozmawiać.
- Nie można mu ufać. - To nie potrwa długo.
Pójdę z tobą.
- Nie, Julio. - Nie zostawię cię z nim samej.
Nic mi nie będzie. Nie martw się.
Dobrze, że przyszłaś.
Czego chcesz?
Rozumiem, co czujesz.
Uczyniłem zbyt wiele zła.
Myślę...
Nie wiedziałem, jak cię kochać.
Chciałem tylko...
przeprosić.
Milczysz.
Cóż mogę powiedzieć?
Że cieszę się, że to zrozumiałeś?
Że ci wybaczam?
Odkąd cię poznałam, znam jedynie cierpienie.
Uczyniłeś mnie nieszczęśliwą.
To wszystko się zmieni.
Zaczynam nowe życie
z dala od ciebie.
Alicia, umieram.
Widziałem to
w oczach lekarza.
To kwestia kilku godzin
lub dni.
Nie chcę
umrzeć jak pies.
Nie chcę umrzeć w samotności.
Co zrobisz?
Ja...
udzielam ci...
unieważnienia małżeństwa.
Zwrócę też hotel prawowitej właścicielce:
twojej matce.
W zamian proszę tylko...
żebyś została ze mną...
aż umrę.
Jutro wyjeżdżam.
Wiem, że nie mam prawa o nic cię prosić,
ale nie zostawiaj mnie samego.
Oto warunki, które będą obowiązywać
przy unieważnieniu.
- Proszę je przeczytać i wyrazić zgodę... - Nie wyrażam zgody.
Nie podpiszę tego.
Javier, nie zachowuj się jak dziecko.
Jak dziecko?
- Bez słowa wyjaśnienia, bez pytania... - Wszystko jest w dokumentach.
Nie!
Odmowa nic nie zmieni, wierz mi. Proszę.
Przestań podsuwać mi tę kartkę!
Myszko, musimy to omówić na osobności.
- Musisz to przemyśleć. - Przemyślałam to
w szpitalu, do którego nie wysłałeś.
Przez ciebie trafiłam na oddział psychiatryczny.
To twoja matka cię tam wysłała.
Po tym, jak próbowałeś się mnie pozbyć.
Psychiatra, Simoneta, dziecko... Coś pominęłam?
W zdrowiu i w chorobie.
Żałuję, że wzięłam to sobie do serca.
Kochanie, daj mi wyjaśnić...
Proszę cię, Javier, nie pogarszaj sprawy. Podpisz.
Wszystko w porządku? Cały dzień jesteś nieobecny.
Tak, przepraszam. Po prostu...
Czy podjęliśmy dobrą decyzję w sprawie tej pokojówki?
Oczywiście.
Rozejrzyj się. Hotel jest pełen.
Co by się stało, gdybyśmy podnieśli alarm?
Sofía...
Ángela wiedziała, o czym mówi. Może...
Może...
Może powinienem był ją poprzeć. Nie powinienem był milczeć.
Ángela próbowała tylko zapobiec zwolnieniu pokojówki.
Trudne decyzje ranią ludzi, ale trzeba je podejmować.
Wierz mi. To najlepsze dla hotelu.
Pomocy! Lekarza!
- Co się stało? - Zemdlał.
Don Alfredo, Jacinto był chory od dwóch dni.
Bał się, że straci pracę.
- Zabierzcie go do jego pokoju. - Tak jest.
Najlepsze dla hotelu?
Jesteś pewna?
Doña Laura, proszę wybaczyć.
Ktoś zemdlał.
Jest pani pielęgniarką. Pomoże pani?
Oczywiście.
Doña Ángela, powinienem był pani posłuchać.
- Co się stało? - Dwaj kelnerzy zachorowali.
- Tak mi przykro... - Porozmawiamy o tym później.
Musimy podjąć działania, by choroba się nie rozprzestrzeniła.
- Co możemy zrobić? - Musimy zamknąć Grand Hotel.
Należy zebrać i spalić ubrania zarażonych.
Wygotować wszystkie naczynia i kryształy.
Nie możemy podawać posiłków w restauracji ani salonie.
Musimy podawać je w pokojach.
Niedozwolony jest kontakt między klientami.
Przede wszystkim musimy jednak odizolować zarażonych.
Wszystkich, bez wyjątku.
Nie możemy teraz dzielić ludzi na obsługę i klientów,
a na zdrowych i chorych.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Oczywiście, Ángelo.
Sama nie dam jednak rady. Powiadomiłam doktora Arandię.
On będzie wiedział, co robić.
- Kiedy przyjedzie? - Dziś wieczorem.
Nie bójcie się.
Jeśli będziecie postępować zgodnie z moimi instrukcjami, nic wam nie będzie.
Czy hotel się zamknie?
Mamy dziś wolne popołudnie.
Czy możemy iść do miasta?
Nikt nie może wyjść z hotelu ani wejść do niego.
- Do kiedy? - Do wykrycia i usunięcia bakterii.
Wracajcie do pracy.
Co to ma być?
- Nie możesz zamknąć hotelu. - To najlepsze rozwiązanie.
Jako zarządca zdecydowałem się poprzeć inicjatywę doñii Ángeli.
Jako zarządca?
Wyrządzasz reputacji tego hotelu nieodwracalne szkody.
Nawet jeśli,
to chyba warto, skoro możemy dzięki temu uratować życie kilku osób?
Jeśli czujecie się chorzy, niedysponowani, boli was brzuch
albo wasza skóra jest suchsza niż zwykle,
musicie powiadomić doñię Laurę lub mnie.
- Muszę się stąd wydostać, detektywie. - Nie słyszałeś? Nikt nie może wyjść.
Co się dzieje? Kiepsko wyglądasz.
Źle się czuję. Boli mnie brzuch i chyba mam suchą skórę.
- Jesteś hipochondrykiem? - Nie wiem, to coś poważnego?
- Wręcz przeciwnie. - Umieram, prawda?
Ani trochę.
Ale musi pan zrobić dokładnie to, co powiem.
Proszę wsadzić tę kostkę cukru do ust i stać na jednej nodze, aż się rozpuści.
- Czy to wyleczy cholerę? - Bez wątpienia.
Doskonale.
Kolejna chora osoba.
Pomocy!
- Pomocy! - Co to ma znaczyć?
Bądź miła, Laura. Mam cholerę.
Co ty nie powiesz.
Mówiłaś: „W zdrowiu i w chorobie”.
- Nie jesteś chory. - Laura, mam cholerę.
Zajmę się tymi, którzy naprawdę mnie potrzebują.
Oni nie marnują mojego czasu.
Myszko...?
Możemy porozmawiać?
- Proszę. - W gabinecie.
Wiem, co powiesz, ale to ja jestem tu kapitanem.
Jeśli ten statek zatonie, to pójdę z nim na dno.
Może i jesteś kapitanem, ale twój syn jest najważniejszy.
- Nie możesz go narażać. - Nie musi do tego dojść.
Ale może.
Musimy wyjechać, Alfredo.
Nie pogarszaj sprawy, Sofía.
Nie chodzi tylko o Alejandro.
Już czas zacząć nowe życie w innym miejscu.
Teraz?
Myślę, że nie uda nam się tutaj uratować naszego małżeństwa.
Dla ciebie, jako kapitana, ta łajba powinna być najważniejsza.
Jestem odpowiedzialny za hotel.
Za nas też.
Za twojego syna i mnie.
Zdecyduj, co jest najważniejsze.
Powiedziałaś Juliowi?
Jeszcze nie.
Masz wątpliwości?
Nie, ale czuję się winna.
Diego umiera, nie chce być sam.
Nie ma mowy, nie.
Co się dzieje?
Andrés i te jego pomysły.
Skoro wyjeżdżacie jutro
z Juliem...
Chce, żebyśmy we czwórkę zjedli pożegnalną kolację.
To kiepski pomysł. Hotel jest zamknięty z powodu cholery.
- To samo powiedziałem. - Co możemy zrobić?
Robią, co mogą. Mama ma wszystko pod kontrolą.
Jest tu lekarz.
Andrés ma rację, nic nie możemy zrobić.
A więc kolacja?
Jutro wyjedziemy.
Tym razem nic nas nie powstrzyma.
Pięknie.
Gdybyśmy do tej pory nie nauczyli się zastawiać stołu...
Do picia mamy tylko wino?
W tej sytuacji to bezpieczniejsze rozwiązanie.
I dużo droższe. Ale to doskonałe wino.
- Nie kosztowało dużo, prawda? - Na koszt Grand Hotelu.
- Dobrze, że twoja mama wie, co robić. - Nie wiedziałam, że miała cholerę.
Ja też nie. Moja matka to zagadka.
Często myślę, że nigdy jej nie poznam.
Choć
nie zaskoczyło mnie to.
Wie, jak kontrolować sytuację.
A my dobrze się bawimy.
Upijemy się.
Należy nam się po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.
Andrés?
A, co mi tam! Masz rację.
To nasza ostatnia noc razem. Musimy uczynić ją pamiętną.
- Jak widać, już nad tym pracujesz. - Nalej mi jeszcze.
Wznieśmy toast
za naszą czwórkę.
Albo nie, za was dwoje.
Moja siostra i mój
najlepszy przyjaciel.
Za wasze nowe życie
i szczęście.
Alicia?
Za nas.
Moja droga Tereso.
Ten list powinien zaczynać się od przeprosin,
ale mając pióro w ręce,
mogę napisać tylko:
kocham cię.
Don Diego, przyszła do pana paczka.
Zostawię ją na stole.
Myślałam, że będziesz później. Tak mówiłeś, prawda?
Chciałem, żebyś tak myślała.
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.
Byłam w Ribandzie po materiał.
Materiał?
Na pewno nie zapomniałaś. Jest 11 kwietnia.
Kupiłaś mi prezent i ukrywasz go.
Nie.
Daj mi go, chcę zobaczyć.
- Chcę zobaczyć. - Nie.
Daj mi go.
Co to? Puść.
Zobacz.
Trudno było ją dostać.
Jest z Ameryki.
Wszystkiego najlepszego!
Czarna orchidea.
- Podoba ci się? - Jest piękna.
Dziękuję. Usiądź.
Najdroższa.
Samuel... Arriaga.
Arriaga.
Samuel... Arriaga.
Samuel.
Samuel Arriaga.
Dziwne, że mają tu epidemię cholery.
Nie wygląda mi to na kiepskie warunki do życia.
Wygląd zewnętrzny bywa złudny, doktorze.
Skoro pana wezwali, to pana potrzebują.
Liczę, że zaradzimy tej sytuacji.