Andrésa nie ułaskawiono.
Chcę udowodnić, że za tym wszystkim stoi Bazán,
a Belén Martín powróci ze świata umarłych.
- Żyjesz! - Ty też!
Ayala zabronił mi mówić ci,
ale uważa, że to Belén stoi za tym, co ci się przytrafiło.
Zatarła ślady
i pozwoliła, by Bazán wziął winę na siebie.
Jeśli umrze, zabiję cię.
Przysięgam, zabiję cię.
Jesús!
- Co się dzieje? - Julio.
Nie był sam.
Była z nim kobieta, która mnie porwała.
Cisneros kłamie.
Kim on jest?
To za duże ryzyko.
Skończę z Diegiem.
Nie mogę go zmusić do zabicia ukochanej, więc rozdzielę ich na zawsze.
- Jak to? - Dożywocie.
Alicia zostanie oskarżona o usiłowanie zabójstwa.
Dopilnuję, by ją oskarżył.
Pani Murquía i jej przyjaciele skłamali.
W klifie są jaskinie.
Adrián Vera jest w nich uwięziony.
Alicia, co robisz?
To ty, Diego? Nic ci nie jest?
Ani kroku, pani Murquía. Proszę upuścić broń!
Jest pani aresztowana pod zarzutem próby zabójstwa męża.
Cisneros i doña Teresa są kochankami.
Detektywie!
Panna Rivelles znów dzwoniła.
- Ta brunetka... - Hernando!
Mówi, że musi pan natychmiast iść do hotelu. Cisneros się spakował.
I ma kochankę.
Blondynkę?
Nie do końca. Jest raczej...
Litości, Hernando. Kto to jest?
Doña Teresa.
Co?
Kochanką Cisnerosa jest doña Teresa.
Sprawa się komplikuje. Zostań tu, ja pójdę do hotelu.
Gdzie byłeś?
- Szukałam cię cały dzień? - Wybacz, kochanie. Byłem zajęty.
Co cię tak zajęło?
Zrobiłem listę udogodnień dla obsługi.
- Słucham? - Cóż...
To tylko kilka zmian, które poprawią ich warunki życia
i ogólną wydajność.
Czy Diego o tym wie?
Jeszcze nie, ale...
Jestem zarządcą.
Nie sądzę, żeby się na to zgodził.
Przechodzimy ciężki okres.
- Tak, ale... - Żadnych ale, Alfredo.
Ángela namieszała ci w głowie.
Przekonała cię.
Co miałem jej powiedzieć?
Nie.
Nie. Tylko tyle.
Zawsze tak tu było i nikt poza nią nie narzekał.
Mieszka na tym piętrze, nie rozumiem jej.
Rób po swojemu.
Rewolucje zostaw Francuzom.
Skup się na tym, co istotne:
na nas.
Przepraszam, to nie najlepszy moment.
Najpierw ta zbrodnia, a teraz...
Nigdy nie było tak źle z pieniędzmi.
To tylko drobne zmiany.
Gdyby dopasować zmiany i porcje jedzenia,
wydatki byłby niewielkie, ale poprawa...
Nie, Ángela. Nie będziemy nic zmieniać.
Będziemy żyć własnym życiem, które jest wystarczająco skomplikowane.
Dla niektórych bardziej.
Co tu robisz?
To samo, co ty, mamo.
Jesteśmy częścią socjety, ale klasy wciąż obowiązują.
- Co to za papiery? - Nic ważnego, sprawy prywatne.
Od kiedy to twoje sprawy nie są sprawami twojej matki? Pokaż.
Chciałem poznać szczegóły sprawy.
Nie chcesz tego czytać u siebie?
Nie dziwię się.
Mamo...
proszę, zostaw to mnie. Muszę sam sobie z tym poradzić.
Nie zrobiłam tego.
Zrobiłaś.
Widziałem cię.
To właśnie zeznam przed sądem.
Po to tu przyszedłeś? Powiedzieć mi, jak zamierzasz mnie pogrążyć?
Przyszedłem się pożegnać.
Ciężko będzie się przyzwyczaić do twojej nieobecności.
Już nigdy nie będziemy razem spać.
To musiało się tak skończyć.
Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo cię kochałem.
Nigdy nie będziesz moja...
ale jego też nie.
To twoja jedyna motywacja: rozgoryczenie.
Nigdy nie przestanę cię kochać, skarbie.
Ale wiem, że nigdy ci nie wybaczę.
- Dzień dobry, detektywie Ayala. - Dzień dobry, Mateo.
- W czym mogę pomóc? - Cóż...
Chciałbym porozmawiać z panem Cisnerosem. Wiesz może, gdzie jest?
Był tu przed chwilą.
Pewnie poszedł na zaplecze przygotować kelnerów do zmiany.
Dobrze. Dziękuję, Mateo.
Detektywie.
Panie detektywie.
Wita mnie pan, jakby się mnie pan spodziewał.
Skąd pomysł, że się nie spodziewałem?
Śledczy rzadko zapowiadają swoją wizytę, panie Cisneros.
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Może porozmawiamy
w środku?
Czemu nie.
Mamy świadków,
którzy twierdzą, że widzieli w hotelu szczupłą,
około dwudziestoletnią blondynkę.
Brzmi to dość mgliście, detektywie.
Powiem wprost:
świadek widział tutaj z panem kobietę.
Powie mi pan, kto to był?
Czemu miałbym odpowiadać? To moje prywatne sprawy.
Ale odpowiem, by okazać dobrą wolę.
To moja siostra. Przyjechała mnie odwiedzić.
Nie ma żadnego śladu jej pobytu tutaj.
Nie stać ją na pokój.
Jaki był powód jej wizyty, don Jesús?
Taki, jak zawsze - potrzebowała pieniędzy.
Gdzie ją znajdę?
Nie znajdzie pan.
Przyznaję to z trudem, ale moja siostra jest włóczęgą.
Nigdy nie wiem, gdzie jest.
Coś jeszcze? Mam dużo pracy.
- Jak ma na imię? - Clara.
Nazwisko?
To samo, co ja: Manzano Cisneros.
- W takim razie już nie przeszkadzam. - Żaden problem.
Widzieli cię w moim pokoju i powiedzieli detektywowi. Bądź czujna.
Cierpliwości, siostro.
Jutro Adrián złoży zeznania i wszystko dobiegnie końca.
Dobrze.
Co u was słychać?
Zabieracie mojego siostrzeńca na spacer? Dobrze widzieć całą waszą trójkę
razem.
Nie powinieneś pić o tej porze.
Czemu? Życie dobrze mnie traktuje, Sofía.
Jestem wolnym człowiekiem bez zobowiązań.
Mogę robić, co chcę, a obecnie chcę pić.
Mógłbyś okazać odrobinę szacunku i zachowywać się.
Alfredito, musisz coś zrobić z tą swoją zgorzkniałością
i cieszyć się życiem, które masz.
Wiem dokładnie, co mam. Nie musisz mi przypominać.
Mam wspaniałą rodzinę, którą będę się cieszył do końca życia.
Czego nie można powiedzieć o tobie.
Nie mam jeszcze rodziny,
bo nie znalazłem odpowiedniej osoby.
- A Laura? - Laura?
Piękną bym założył rodzinę z tą wariatką.
Nie, Alfredo. Cenię sobie swoje życie. Zmarnowałbym je z nią.
Don Javier, list do pana.
- Od Laury? - O wilku mowa.
Nie otworzysz? To może być coś ważnego.
Tak, pewnie Simoneta jest chora
i potrzebuje pomocy.
Nauczyłem się przy tej kobiecie jednego: lepiej będzie, jak będę sam.
Miłego spaceru.
Detektywie!
Matka wszystko mi powiedziała.
Wiem, że myślał pan, że moja żona współpracowała z Bazánem,
żyła i czekała, aż mnie stracą.
I miałem rację, choć sam muszę ją sobie przyznać.
Myśli pan, że Belén jest winna?
Andrés, nie denerwuj się...
W świetle prawa twoja żona jest niewinna. Niewiele możemy zrobić.
Dziękuj Bogu, że żyjesz.
Bogu i panu.
Nie ufaj za bardzo żonie.
To wszystko?
Mam z tym żyć?
Panie, rozepnijcie suknie! Panowie, rozepnijcie portfele!
Javier Alarcón wrócił!
Witaj, piękna.
- Nie przywitasz się, Joaquina? - Myślałam, że masz żonę.
Żony przychodzą i odchodzą, ale ja zostaję.
Nie ja jeden.
Kto to?
To Armando Gasalla, syn właściciela karczmy.
Przyjechał kilka tygodni temu z Barcelony i codziennie tu przychodzi.
Co wieczór wygrywa w karty.
Tak spędza czas? Biedaczysko.
A tu wokół tyle pięknych pań.
Armando zawsze ma dla nas czas, Javier.
Czas dla każdej z nas... każdej nocy.
Ogromnie nam się podoba.
Ciężko w to uwierzyć, wygląda jak podpite chamidło.
Chodź.
Czas nadrobić stracony czas.
Dobry wieczór.
Nie martw się, Javier.
Nic się nie stało.
W tym problem, że nic się nie stało.
- Nic a nic. - Nie tobie pierwszemu się to zdarza.
To całkiem normalne.
Nie, to nie jest normalne. U mnie zawsze się coś dzieje.
Żal mi cię,
ale nie wyjdziesz bez płacenia.
Jasne.
Do zobaczenia jutro, skarbie.
Co za facet! Kto by pomyślał?
Wiem. To ja powinnam mu płacić.
Jeszcze raz?
Proszę bardzo.
Nie tam.
Dobrze, kontynuuj.
Nie powinno cię tu być, idź stąd.
- Musimy porozmawiać. - Diego cię szuka.
- Ryzykujesz. - Alicia jest w niebezpieczeństwie.
Zrobię, co w mojej mocy.
Nie obchodzi mnie, z kim pani sypia.
- Słucham? - Słyszała mnie pani.
On nie jest tym, za kogo się podaje.
Nie wiem, kim jest,
ale to przez niego pani córka może zostać skazana.
Don Jesúsa widziano z kobietą, która ma związek z postrzeleniem Diega.
Uważamy, że zastawił na Alicię pułapkę, choć nie znamy przyczyn.
Niemożliwe.
Ta kobieta miała na sobie sukienkę Alicii.
Pokojówka widziała ją w pociągu ubraną w tę sukienkę.
Co też mówisz?
To biała suknia z lamówką wokół kołnierza.
Chodzi o pani córkę, doña Teresa.
Wiem wszystko o Jesúsie Cisnerosie.
Nie skrzywdziłby Alicii.
Może Alicia niczym mu nie zawiniła,
ale jest gotów ją poświęcić.
Doña Teresa, jeśli wie pani coś o don Jesúsie,
proszę mi powiedzieć.
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Doña Teresa!
- Przyszłam zobaczyć się z córką. - Obawiam się, że to niemożliwe.
Znam swoje prawa.
- Nie powstrzyma mnie pan. - Nie chodzi o mnie.
Prawo nie stoi po pana stronie.
Nie chodzi o prawo. Pani córka nie chce pani widzieć.
- Bez żartów. - Nie żartuję.
Wie, że ma pani romans
z panem Cisnerosem.
Nawet jeśli to prawda, w czym problem?
Doña Alicia uważa, że to on odpowiada za jej fałszywe oskarżenie.
Sok pomidorowy i tost to najlepsze lekarstwo na kaca.
Cisza też pomaga, szwagrze.
Czyżby kawalerskie życie nie było tak słodkie, jak myślałeś?
Śmiej się, nie obchodzi mnie to.
To efekt świetnie spędzonej nocy.
Gdy się zregeneruję, będę gotów na następną.
Aż w końcu nie będziesz. Nie robisz się młodszy, pamiętaj.
- Don Javier. - Kolejny list?
Tak, proszę pana.
Panienko, mogę w czymś pomóc?
Możliwe. Szukam don Enrique Díaza.
- Powiedziano mi, że tu go znajdę. - Pomogę pani go znaleźć,
jeśli później pani pomoże mi.
Jest pan chory? Coś pana boli?
Jedzenie w samotności sprawia mi ból.
Może pani go uśmierzyć.
Zobaczymy, co da się zrobić.
Czemu Diego szuka Julia?
Dowiedział się o jego romansie z twoją siostrą?
Nie patrz tak na mnie.
Dziwię się, że nie dowiedział się wcześniej.
POSZUKIWANY
Andrés!
- Widziałeś to? - Nie.
Przyszło ze śniadaniem. Coś nie tak?
Bazán,
ten detektyw, który cię skazał...
uciekł z więzienia.
Co?
Jak to możliwe?
Nie są pewni. Uważają, że ktoś mu pomógł.
Co się dzieje?
Nic.
Po prostu...
Ten człowiek chciał cię zabić.
Boję się, że może wrócić, żeby dokończyć to, co zaczął.
Kochanie, policja wie o tym.
Złapią go nim opuści Santander.
Nie martw się kochanie, nic mi nie będzie.
Tak.
Dokąd idziesz?
Na spacer, muszę się przewietrzyć.
- Pójdę z tobą. - Nie trzeba. Niedługo wrócę.
Proszę pani,
telefon do pani męża.
Nie martw się, Mateo. Przekażę mu.
Dziękuję pani.
Tak? Witaj.
To ty?
Wiem, że to ty, Bazán. Wiem, co planujesz. Powiedz coś.
Nie pociągniesz mnie za sobą. Nie pozwolę na to.
Centrala? Chcę wiedzieć, skąd przyszła ostatnia rozmowa.
Z Cantaloa.
Tak, wszystko w porządku. Dziękuję.
Wzywała mnie pani?
Natalio...
Co widziałaś na stacji?
Ta kobieta miała na sobie sukienkę Alicii.
Pokojówka widziała ją w pociągu ubraną w tę sukienkę.
Przyszyłam lamówkę do kołnierza tej sukienki. Nie ma drugiej takiej.
A więc to prawda, mieszkasz tu.
Zalety bycia synem właściciela.
Czy to nie dziwne, nie mieć własnego domu?
To dużo lepsze. Nie gotuję, nie sprzątam, nie płacę czynszu.
I mogę jeść śniadanie w łóżku.
Nie, nie! Możesz zostać w tym stroju?
- Na pewno? - O, tak.
- Javier, nie... - Wiem. Nie powinienem się martwić.
To zdarza się wszystkim, to nic ważnego.
Nie. Nie powinniśmy się więcej widywać.
Zamknij za sobą drzwi.
Moja mała myszko...
- Gdzie byłeś? - Na policji, zapytać o Bazána.
- Znaleźli go? - Nie.
Jeszcze nie.
Ostatnio widziano go na stacji Santander.
Będzie pewnie próbował uciec do Francji przez Portugalię.
Oczywiście.
Przyszła poczta.
„Mogę udowodnić, że żona zaplanowała pana aresztowanie i egzekucję,
by odziedziczyć po panu spadek.
Jeśli zgodzi się pan na spotkanie, udowodnię to.
W zamian oczekuję 3000 peset, by opuścić kraj i zacząć nowe życie.
Będę czekać jutro na klifie przy latarni morskiej. Bazán”.
- Jesteś gotowa? - Tak. To znaczy nie.
Wciąż czekam na sukienki. Zobaczę, czy je dostarczono.
Wystrój się.
Chwila, co to jest?
Filet mignon, zgodnie z zamówieniem.
Nie, to jest połowa porcji, którą normalnie podajemy.
Kuchnia wydaje dziś mniejsze porcje.
Niewiele mogę zrobić. Mam przynieść drugą porcję?
Nie.
Przepraszam.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Co pani robi?
To, co pan powinien był zrobić, don Alfredo.
Przydzielam pracownikom więcej jedzenia.
Klienci zaczną się skarżyć.
Wie pan równie dobrze, jak ja, że niewielu zjada wszystko.
Jedzenie ląduje w koszu.
Wykorzystuję je lepiej i nikomu nie dzieje się krzywda.
Doña Ángela, mówiłem, że nie może...
Spokojnie, biorę pełną odpowiedzialność.
Przyjmę na siebie konsekwencje.
W końcu hotel należy po części do mnie.
Powinnam mieć coś do powiedzenia. Nie sądzi pan, don Alfredo?
Kontynuujcie.
Jestem zaskoczona, doña Ángela.
Traktuje nas pani teraz lepiej niż przedtem.
Siedź cicho. Mogę się jeszcze rozmyślić i nie spróbujesz filet mignon.
- Panie Murquía. Wszystko w porządku? - Pomóż mi.
Proszę usiąść.
Wezwę lekarza.
Dziwne. Napary nie pomogły.
Podam lek przeciwwymiotny. Jeśli to nie pomoże...
Znajdę innego lekarza.
Wynocha.
Do widzenia.
- Samochód czeka. - Dzięki, Jesús.
Odwiedzę sędziego.
Ty zajmij się Espinosą.
Powinien pan wiedzieć, że pieniądze zniknęły.
Nie ma ich,
ale nikt nie podał nam miejsca pobytu Espinosy.
Masz rozwiązać tę sprawę do mojego powrotu. Rozumiesz, Jesús?
Podaj mi laskę.
Za pół godziny złoży zeznania.
Muszę go powstrzymać.
Oszalałeś? Diego chce cię dopaść. Chcesz, żeby cię zabił?
Tym razem, to ja dopadnę jego.
Wreszcie przyszedłeś.
Nie mam nic przeciwko tobie, Espinosa, ale zaczynasz przeszkadzać.
Nie mogę pozwolić, by Diego pogrążył Alicię.
Przykro mi...
ale musi.
Kim jesteś? Czym ci zawiniła?
Niczym, ale jestem gotów na wszystko, by zranić tego, kto zniszczył moje życie.
Adriána Verę, czy też Diega Murquía, jak go zwiecie.
Odejdę stąd, don Jesús.
Nie wydaje mi się, że mnie zastrzelisz.
Nie zmuszaj mnie.
- Pomocy! - Co się dzieje?
Wezwijcie lekarza!
Pomóżcie mi. Musimy zabrać go do pokoju.
Wezwijcie lekarza. Szybko!
Z jaką łatwością mógłbym to teraz zakończyć.
Tak byłoby prościej dla nas obu.
Ale musisz wykonać jeszcze jeden mały krok, Adrián.
Rośliny strączkowe: soczewica i ciecierzyca.
Przynajmniej raz na tydzień. I mleko.
Trzy razy dziennie. Zapisałaś?
Beatriz? Mam ci powtórzyć?
Nie, doña Ángela, ja tylko...
- Beatriz. - Beatriz!
- Trzeba wezwać cyrulika. - Nie.
Wezwiemy lekarza, jak do gości.
Na pewno, doña Ángela? Zwykle wzywamy cyrulika.
Cyrulik nie będzie wiedział, co robić.
Co się dzieje?
Przeszłam to samo w dzieciństwie.
Chciałabym się mylić, ale ta dziewczyna...
ma cholerę.
Poślij po lekarza, prędko.
Doktorze, budzi się.
- Co się stało? - Kazałem odpoczywać. Nie posłuchał pan.
To przez nogę?
- Przez morfinę? - Nie.
Albo bardzo się mylę,
albo ma pan cholerę, don Diego.
Musimy pana odizolować i natychmiast powiadomić hotel.
- Dawno nie było przypadków cholery. - Choroba nie zniknęła.
Miał pan kontakt z brudną wodą,
przebywał pan w zamknięciu?
Mógł zemdleć przez morfinę.
Wstrzyknąłem więcej, niż zalecana dawka.
Nie chciał odpoczywać.
Dopóki pan Murquía nie powie inaczej,
to ja podejmuję decyzje dotyczące jego zdrowia.
Proszę uważać, don Diego, nie powinien pan wychodzić.
Nic nie potrzyma mnie przed tym, co muszę zrobić.
Czy bez żadnych wątpliwości rozpoznaje pan swoją żonę
jako osobę, która pana postrzeliła?
Tak, Wysoki Sądzie. Doskonale ją widziałem.
Moja żona zamknęła mnie w tej jaskini.
Odmówiłem złożenia podpisu.
Czy to na pewno ona chciała pana zabić?
Z pewnością, Wysoki Sądzie.
Musi pan mieć świadomość,
że pana zeznanie będzie decydujące,
panie Murquía.
Wiem o tym.
Dobrze. Dziękuję za pomoc.
W rejestrze w Santander nie figuruje Clara Manzano Cisneros.
O ile to jej prawdziwe nazwisko.
Nie marnujcie na to czasu.
Winę ponosi don Jesús.
Jakieś dowody?
Do diabła z dowodami! Groził mi i próbował mnie zabić.
Chce zniszczyć Diega.
Musi go pan aresztować.
Na jakiej podstawie? Nie mamy dowodów.
Nie mamy świadków. Nie wiemy nawet, kim tak naprawdę jest.
Nazywa się Samuel Arriaga.
Nie jest służącym, a lekarzem.
Był kochankiem Marty Santos, pierwszej żony Diega.
Diego dowiedział się o zdradzie i zabił żonę.
Samuel czekał 12 na swoją zemstę.
Wykorzystał przy tym moją córkę.
Hernando.
On jest niebezpieczny. Pójdziemy do Grand Hotelu.
Detektywie...
przelejecie tylko więcej krwi.
Proszę przyjść do mnie wieczorem.
Podam go wam na srebrnej tacy.
Już czas, prawda?
Wiem wszystko.
Ayala też.
Ani wolność mojej córki, ani moja miłość nic dla ciebie nie znaczą.
Nie oczekuję, że zrozumiesz.
Nie spodziewałem się, że cię znajdę.
A więc tym jestem?
- Przeszkodą na twojej drodze. - Nie.
Po 12 latach poczułem coś, o czym już zapomniałem.
- Kłamiesz. - Nie mogłem porzucić zemsty.
Odebrał mi to, co kochałem.
Martę.
Miłość twojego życia.
A ja, czym byłam?
- Narzędziem zemsty. - Wręcz przeciwnie.
Przy tobie zacząłem wątpić.
Przy tobie zacząłem myśleć o porzuceniu tej obsesji,
która zatruwała mnie przez wszystkie te lata,
ale też dawała mi siłę do działania.
Przy tobie poczułem się
jak mężczyzna, którym kiedyś byłem.
Opętała cię nienawiść.
Nie mogłem jej ocalić.
Było za późno.
Chciałbym móc zapobiec jej śmierci.
Tak, jak zapobiegłem twojej.
Byłam gotowa oddać ci wszystko.
Aż zobaczyłam, że jesteś gotów poświęcić moją córkę.
Jak mogę ci wybaczyć?
Nie oczekuję, że to zrobisz.
Odejdziesz teraz i pozwolisz mi wypełnić moją zemstę.
Nie.
Nie zmuszaj mnie, żebym cię skrzywdził.
Nie zasługujesz na to.
Odejdź, póki możesz.
Za dwie minuty przez te drzwi wejdzie Ayala i jego ludzie.